...πάντα θα βλέπω αυτά που προορίζονται για μένα, ακόμη κι αν δε μπορείς να με δεις...
Προάγγελος

Καλό ταξίδι

Δεν έχω όρεξη απόψε για τραγούδια ή φωνές.
Όχι ανθρώπινες τουλάχιστον. Δε θέλω απ' αυτές.
Μου είναι αρκετός ο ήχος που παράγεται όταν γράφω
ή ακόμα και ο ήχος της νύχτας, όταν παύω.

Αλήθεια, τι να είμαι; Νικητής ή χαμένος;
Στο παιχνίδι της ζωής ποιος είναι άραγε ηττημένος;
Αυτός που έζησε πολύ
ή αυτός που την έζησε στο πετσί;

Κι όσο για τ' όνομα, Aurora,
μόνο τον πάγο μπορώ να σκεφτώ.
Μα αυτά τα βράδια του χειμώνα,
με βοήθησε να θυμηθώ.

Και σπάζοντας κάθε πάγο απόστασης,
ξεφεύγοντας από τα όρια κάθε υλικής υπόστασης,
ταξιδέψαμε κάποια βράδια στη ζωή και στο κενό
και κρατάω απ' αυτήν πως με βοήθησε να θυμηθώ.

Άμα δεν ήτανε κι αυτή, ίσως να μην ήμουνα τώρα εδώ
κι ίσως κάποιος εφιάλτης να' χε γίνει ληστής στο όνειρο.
Σε ένα τραίνο με βαγόνια πολλά
κάθε ένα γεμάτο με τετρακόσια περίπου μερόνυχτα.

Κι ήτανε λάθος μου που δεν κράτησα
τις ημερομηνίες όλων των φίλων.
Πότε τους μίλησα πρώτη φορά!
Πότε τους συνάντησα ξανά!

Κι αυτό το όνομα το δικό μου δανεισμένο
από το όνομα μιας άλλης κυρίας παραλλαγμένο,
στην οποίας τον γιο προσπαθώ να μοιάσω,
στου οποίου τα κατορθώματα προσπαθώ να φτάσω.

Κι όσο περίεργο κι αν μοιάζει, βλέπω το ξύλο μες στο χαρτί.
"Σχηματίζονται βραχάκια να πατάει η μουσική"
που, όπως είπα, δεν ακούω, άρα εννοώ τη σιωπή
κι είναι το καλύτερο μέσο για να νιώσω το μαζί.

Άλλωστε αλλάξαν πολλά τον τελευταίο χρόνο.
Μα είμαι ακόμα παιδί κι άντεξα τον κάθε πόνο.

Και κάπου εδώ σταματάω, να βυθιστώ στη σιωπή
γιατί, όπως είπα, γουστάρω να κολυμπήσω στο "μαζί".
Μαζί μέσα στη νύχτα, μαζί και μες στη βροχή,
και συνεχίζω, ταξιδεύω για να ζήσω τη ζωή.

Καλό ταξίδι λοιπόν...
Καλό ταξίδι...

3 σχόλια:

Menia είπε...

Νικημενος είναι αυτός που ζει...
Σημασία έχει όχι να μείνεις όσο περισσότερο μπορείς στο παιχνίδι, αλλά με τον καλύτερο τρόπο.

Καλησπέρα! :)

Forerunner είπε...

Συμφωνώ απόλυτα τελικά Menia. Έχεις δίκιο. Καλώς ήρθες :) Καλησπέρα!

Menia είπε...

Σε ευχαριστώ! :)

Καλό ξημέρωμα να έχουμε!