...πάντα θα βλέπω αυτά που προορίζονται για μένα, ακόμη κι αν δε μπορείς να με δεις...
Προάγγελος

Αργόσχολοι... όλοι μας(?)

        Το τραγούδι "Η ιστορία μου" ξεκινούσε με τους παρακάτω στίχους.
Το έχει η μέρα λοιπόν
να κάνω παύση στο παρόν,
να διακόπτω ό,τι κάνω
μα τελικά να μη χάνω.

Αυτή τη νύχτα λοιπόν,
γιατί πια μέρα δεν είναι[...]
        Η συνέχεια δε με ενδιαφέρει αυτή τη στιγμή. Απλώς θέλω να εκφράσω ότι τη μέρα που θα κάθομαι και δε θα κάνω τίποτα θα είναι η πιο σκληρή μέρα της ζωής μου. Δεν εννοώ πχ. να μην έχω δουλειά. Εννοώ να μην έχω ιδέες για να κάνω κάτι.
        Ήταν πριν 3 εβδομάδες που διάβαζα για να δώσω το πρώτο μάθημα για την εξεταστική και παράλληλα το τελευταίο μάθημα της σχολής μου. Και έπρεπε οπωσδήποτε να το περάσω. "Έπρεπε"... Σχετικό είναι αυτό. Αλλά το ήθελα πολύ. Το ότι διάβαζα όμως δε σημαίνει πως δε συζητούσα με τον δημιουργό των Ανθισμάτων για τη δημιουργια του νέου blog του ή ότι δεν απαντούσα στις όποιες ερωτήσεις του.
        Φτάνουμε λοιπόν στο τώρα, που πασχίζω να τελειώσω την πτυχιακή μου μέχρι το τέλος του μήνα και φυσικά δεν αρκούμαι σε αυτή. Γράφω στο blog αυτό αλλά και στο Είδα πολλά..., ανέβασα και γέμισα μία photo gallery, ξεκίνησα να φτιάχνω έναν οδηγό προγραμματισμού, ασχολούμαι με συμφοιτητές που χρειάζονται μια καθοδήγηση στο θέμα "προγραμματισμός", πάω γυμναστήριο, βγαίνω, μιλάω στο MSN, διαβάζω άλλα blogs και σχολιάζω, και η πτυχιακή δε μένει πίσω όσο περίεργο κι αν μοιάζει.

        Κι εκεί που έψαχνα για μια τελευταία εικόνα να βάλω, με έβγαλε το google στο blog του προαναφερθέντα δημιουργού και συγκεκριμένα εδώ από όπου αντιγράφω:

Κάνε τη δύση, ανατολή
καθώς την αδιαφορία, αγάπη

Δεν υπάρχουν σχόλια: