...πάντα θα βλέπω αυτά που προορίζονται για μένα, ακόμη κι αν δε μπορείς να με δεις...
Προάγγελος

Μουσική Ιστορία

Τελικά είναι περίεργα κάποια πράγματα...

Όσο ήμουν στο σχολείο, κανενός ο χαρακτήρας δε μου άρεσε. Ελάχιστων ατόμων. Και αυτά τα άτομα όχι καθολοκληρία. Δηλαδή, εγώ προσωπικά δε θα ήθελα να έχω τον χαρακτήρα τους. Κάποια στοιχεία ναι. Αλλά όχι τον χαρακτήρα τους ως σύνολο.

Έτσι έφτιαξα έναν εντελώς δικό μου χαρακτήρα για μένα, ο οποίος είχε πολλές διαφοφρές από τους γύρω μου. Τελειώνοντας λοιπόν το σχολείο, και 1-2 χρόνια μετά διαπίστωσα πως τελικά μέσα στην προσπάθειά μου να είμαι διαφορετικός από τη μάζα, κατάφερα να έχω κοινά στοιχεία σχεδόν με κάθε άνθρωπο, αλλά συνολογικά να είμαι ο εαυτός μου. Να είμαι εγώ!

Και πραγματικά δε μπορώ να καταλάβω τους ανθρώπους που λένε "Δεν υπάρχει Θεός". Δε μιλάω για τους ανθρώπους που δεν παραδέχονται ότι ο Θεός είναι ο Χριστός. Όχι! Κοιτάζοντας όμως τις ζωές τους, δε μπορούν να καταλάβουν πως κάποια πράγματα αποκλείεται(!) να μην τα έχει φτιάξει ο Θεός; Ας πάρουμε για παράδειγμα τη ζωή μου και ας επικεντρωθούμε στον τομέα της μουσικής.

Όταν ήμουν μικρός, ασχολήθηκα λίγο με το πιάνο. Όμως δε με κέρδισε. Δε με ενέπνεε το να παίζω κομμάτια που δε μου μιλούσαν ή που δεν τα ένιωθα.

Τετάρτη δημοτικού, μπήκα στη χορωδία του σχολείου μου όπου και ανήκα μέχρι και την έκτη δημοτικού. Μαζί με τους συμμαθητές μου, τραγουδήσαμε σε διάφορες εκδηλώσεις που οργάνωνε το σχολείο αλλά και σε παραστάσεις αρκετά σημαντικές όπως, αυτή που θυμάμαι, με τον Μίκη Θεοδωράκη.

Αργότερα, με κάλεσε ένας συμμαθητής σπίτι του και συνδέσαμε ένα μικρόφωνο στο κασετόφωνο που είχε και ηχογραφούσαμε βλακείες. Ότι και καλά μου έπαιρνε συνέντευξη κι εγώ απαντούσα.

Γυρνώντας σπίτι, και για τις επόμενες μέρες, έστελνα τη μητέρα μου να μου αγοράζει κασέτες, κι εγώ ηχογραφούσα τη φωνή μου σε αυτές χρησιμοποιώντας το ενσωματωμένο μικρόφωνο του κασετοφώνου της κουζίνας. Έκλεινα και την πόρτα και πατούσα το κουμπί εγγραφής και έγραφα τη φωνή μου. Στην αρχή φυσικά δεν είχα πολλά να πω οπότε απλώς διάβαζα κανένα παραμύθι φωναχτά. Μετά δεν άκουγα τη φωνή μου ή την άκουγα μία φορά μόνο. Δε με ένοιαζε τόσο το αποτέλεσμα όσο η χαρά της διαδικασίας.

Μεταξύ 2004 και 2005 μαθαίνω να χρησιμοποιώ το πρόγραμμα Audacity για να φορτώσω τραγούδια και να ηχογραφήσω τη φωνή μου μαζί με τον τραγουδιστή. Ανάμεσα στους τραγουδιστές που "τίμησα" ήταν και οι Στέλιος Ρόκκος, Πασχάλης Τερζής και Νότης Σφακιανάκης.

Το 2006 μου δείχνει ένας κολλητός πώς να φτιάχνω μουσική μέσα από τον υπολογιστή. Ήταν η εποχή που ανακάλυψα και τους Stereo Nova. Η μουσική τους, πολύ γενικά, ήταν άλλοτε instrumental, άλλοτε τραγούδι, άλλοτε απαγγελία με μουσική υπόκρουση και άλλοτε κάτι μεταξύ απαγγελίας και τραγουδιού.
Φυσικά, τα πρώτα τραγούδια δεν είχαν δική μου μουσική αλλά του φίλου μου του DjM0rphy(ο κολλητός που προανέφερα). Και τα πρώτα τραγούδια ήταν Rap πιο πολύ. Αυτό όμως δε σημαίνει πως αυτό ήταν και το στυλ μουσικής που μου ταίριαζε. Έτσι, ορμώμενος από τις απαγγελίες των Stereo Nova και την "Απαγγελία" του Στάθη Αρτινού, έφτιαξα "τραγούδια" όπως το "Στην αγκαλιά σου","Το φως της πανσελήνου το δικό μας" κ.α. Για να το κάνω αυτό φυσικά, έφτιαχνα τη μουσική στη διάρκεια που την ήθελα, σε ένα πρόγραμμα και μετά τη φόρτωνα στο Audacity όπου και έγραφα με μικρόφωνο και ακουστικά τη φωνή μου πάνω στη μελωδία.

Έπειτα, κάπου στο 2007, όντας στη χορωδία Πεύκης από το 2005, σκέφτηκα να φτιάξουμε ένα τραγούδι με έναν φίλο για να το τραγουδήσει μια κοπέλα από τη χορωδία. Τελικά αυτή η κοπέλα έφυγε από τη χορωδία, αλλά μου άφησε ως ανάμνηση το χαμόγελο που είχε όταν της πρότεινα να το τραγουδήσει. Κάπως έτσι το "Με το χαμόγελο στα χείλη" πήρε τον τίτλο του.

Πήρα, λοιπόν, αυτόν τον φίλο και του έδειξα τη μελωδία της φωνής και τα λόγια του τραγουδιού και του είπα να γράψει τη μουσική. Λόγω απόστασης, ακόμη παλεύουμε με το συγκεκριμένο τραγούδι αλλά έχουμε κάνει κάποιες ηχογραφήσεις κατά καιρούς και κάποιες προσπάθειες χρησιμοποιώντας απλά ένα μικρόφωνο και ένα laptop. Τίποτε άλλο. Ούτε ηχομονώσεις, ούτε studio, ούτε τίποτα. Απέκτησα όμως μια εμπειρία με αυτόν τον τρόπο. Όχι πως θα χρειαζόταν πουθενά.

Και κάπως έτσι, φτάνουμε στο χθες και στο σήμερα που ξημερώνει. Μια φίλη και φίλοι της ήθελαν να τραγουδήσουν σε ένα μαγαζί και ο μαγαζάτορας τους ζήτησε DemoCD. Και κάπως έτσι βρέθηκα στο σπίτι του ενός, πάλι με το laptop στα χέρια, με ένα μικρόφωνο πάνω στο γραφείο συνδεδεμένο στο laptop, να δίνω οδηγίες για το πού και πώς πρέπει να μπουν τα όργανα και οι φωνές ώστε να βγει το αποτέλεσμα καλό από το ένα μικρόφωνο που είχαμε.

Μακάρι να μπορούσα να σας παρουσιάσω το αποτέλεσμα! Αλλά χρειάζομαι την άδειά των παιδιών που συμμετείχαν και μιας που ξέρω πόσο εύκολο είναι το να κατεβάσει κάποιος στον υπολογιστή του κάτι που βρήκε στο internet, ακόμη κι από streaming... θα το αποφύγω προς το παρόν. Θα πω μόνο ότι με ικανοποιεί απόλυτα και κάθομαι να το ακούω από την ώρα που γύρισα σπίτι.

Ήταν 4-5 ώρες γεμάτες με μουσική και τραγούδι και παρόλο που το μόνο που έκανα ήταν απλώς να πατάω το κουμπί "Record", οφείλω να πω πως ήταν εξοντωτικό. Αλλά το διασκέδασα. Και το ίδιο κάνανε και οι υπόλοιποι.

Κι αύριο έχω πάλι τα ίδια. Αυτή τη φορά με τη χορωδία. Η πρώτη ηχογράφηση της χορωδίας. Πάλι θα πάρω το laptop μου, το μικρόφωνό μου και θα ξεκινήσουμε τις ηχογραφήσεις.

Και ξέρετε κάτι; Όταν κάνω κάτι για τους γύρω μου το καταλαβαίνω. Αλλά δε μου ζήτησε κανείς να μάθω να τραγουδάω. Δε μου ζήτησε κανείς να μάθω να γράφω στίχους. Δε μου ζήτησε κανείς να μάθω να φτιάχνω τραγούδια. Δε μου ζήτησε κανείς να μάθω να κάνω ηχογραφήσεις. Για τη δική μου ευχαρίστηση τα έμαθα τα παραπάνω! Και τελικά, βάσει αυτών των γνώσεων, είμαι θεμιτός σε καταστάσεις που παλαιότερα δεν είχα λόγω να βρίσκομαι.

Τίποτε άλλο. Απλώς ευχαριστώ παιδιά για την εξάντληση που μου προσφέρατε! Ήταν από τις πιο δημιουργικές εξαντλήσεις, αν όχι η πιο δημιουργική, της μέχρι τώρα ζωής μου!

Δεν υπάρχουν σχόλια: