...πάντα θα βλέπω αυτά που προορίζονται για μένα, ακόμη κι αν δε μπορείς να με δεις...
Προάγγελος

Μάνα, Μανούλα, Μαμά...

Ξημέρωνε Κυριακή πρωί κι εγώ παρακαλούσα το Θεό να στείλει ένα φιλί στο μάγουλο σε ένα κορίτσι που ήταν κοντά και μακριά και σίγουρα κοιμόταν. Ένα από εκείνα τα φιλιά που δίναμε μικροί στο δημοτικό. Τα φιλιά της απόλυτης αθωότητας. Εκείνα τα φιλιά τα "θέλω απλώς να είσαι καλά", "θέλω απλώς να χαμογελάς", "θέλω απλώς να σε προστατέψει ο Θεός". Αυτό έγινε κάπου στις 5 το ξημέρωμα... Και το φως του ήλιου είχε αρχίσει ήδη να ξεπροβάλλει στον ορίζοντα. Και πραγματικά ταξίδεψα χτες. Θα ήθελα να ήμουν ήλιος ή κάποιος που λάμπει με την αγάπη του, ώστε να της φωτίσω το πρόσωπό. Να δω τι θέαμα αντικρίζει ο ήλιος τα πρωινά που το πρόσωπό της ξυπνάει...

Τέλος πάντων, αυτή είναι η τελευταία αναφορά που κάνω σε αυτή την κοπέλα. Μου αρέσει άλλωστε όταν κρατάω κάτι αγνό στη ζωή μου. Κάτι που δεν έχει μολυνθεί από σωματικά πάθη ή ό,τι άλλο. Κάτι αγνό!

Και όχι... Όσο κι αν ο τίτλος παραπέμπει αλλού, δε μιλάω για τη μητέρα μου. Απλώς είναι η γιορτή της μητέρας σήμερα. Και δε θα μπορούσα να το προσπεράσω έτσι. Του χρόνου δεν ξέρω που θα είμαι. Σήμερα όμως μπορώ να της αφιερώσω ένα τραγουδάκι. Αφού δεν είμαι ακόμη έτοιμος να της φτιάξω ένα τραγούδι ο ίδιος, ένα τραγούδι που θα της πει ότι την αγαπάω, θα επιλέξω να κρυφτώ μέσα σε μια νεκρική σιγή. Όχι όχι! Μην ανησυχείτε! Συγκρότημα είναι!

Δεν υπάρχουν σχόλια: