...πάντα θα βλέπω αυτά που προορίζονται για μένα, ακόμη κι αν δε μπορείς να με δεις...
Προάγγελος

Μικρές Ιστορίες - Συμπεράσματα


-Άντρας(50 χρονών): Μπλα μπλα... μπλα μπλα.... μπλα μπλα... μπλα μπλα ... εμπειρίες .... εμπειρίες ... μπλα μπλα ... εμπειρίες ... εμπειρίες ... μπλα μπλα ...

-Νέος(22 χρονών)(προς τον φίλο του): Διαπιστώνω πως στα συμπεράσματα που κατέληξε αυτός στα 50 του χρόνια, έχω καταλήξει εγώ στα 22 μου. Οι άλλοι γιατί δεν τα κατανοούν;

Ο Νέος δεν ήμουν εγώ αλλά ένας φίλος. Ο Άντρας δεν ήταν κάποιος γνωστός μου αλλά ένας φύλακας ενός χώρου στο Μαρούσι. Όμως αυτό είναι γενική αλήθεια μου και απορία.

Μεγάλωσα με 1000 μύρια κόμπλεξ στοιβαγμένα, στριμωγμένα και πατημένα όσο πιο πολύ γίνεται μέσα στο σώμα ενός σχολιαρόπαιδου. Μα όταν τελείωσα το σχολείο και πήγα στο πανεπιστήμιο, μέσα στο 1ο εξάμηνο έφυγαν όλα. Τα αντιμετώπισα. Τα νίκησα. Τα έδιωξα, Τα εκλογίκευσα. Μεγάλη δύναμη η λογική. Τα εκλογίκευσα λοιπόν χωρίς να συμβιβαστώ ή να περιορίσω τον εαυτό μου. Γιατί οι άλλοι δε μπορούν να κάνουν το ίδιο; Ή μάλλον... γιατί δε θέλουν να κάνουν το ίδιο;

Όταν βλέπω κάποιον ζητιάνο που προσπαθεί να αγγίξει το συναίσθημα της λύπησης και του οίκτου μου, εγώ προσπαθώ εκείνη τη στιγμή να τον αγαπήσω. Όχι να τον λυπηθώ.

Όταν άνθρωποι οι οποίοι έχουν όλες τις δυνατότητες και τις προοπτικές για να φύγουν από τη μετριότητα που τους δίνουν αυτές οι ανασφάλειες, αφού έχουν και τη ζωή τους, και τη σχολή τους, και τη δουλειά τους καμιά φορά, και την οικονομική άνεση(ως ένα βαθμό) πώς είναι δυνατόν να αρέσκονται στη μετριότητα; Και δε λέω "ταπεινότητα" ή "ταπεινοφροσύνη". Άλλο η "μετριότητα".

Ακόμη κι οι πιο ενθουσιώδεις άνθρωποι που μπορεί να σκέφτονται "Να γίνω καλύτερος! Να γίνω καλύτερος!" όταν φτάνουν στο τελευταίο στάδιο, διαπιστώνουν πως για να γίνουν καλύτεροι οφείλουν να αντιμετωπίσουν μόνοι τους τον εαυτό τους. Σε ένα άδειο δωμάτιο.

Σκοτεινό; Φωτεινό; Μικρή σημασία. Ένα άδειο δωμάτιο. Και μέσα το Εγώ μου. Και εγώ. Και να μιλάμε ώρες ατέλειωτες προσπαθώντας να βρούμε μία άκρη. Και στο κάτω-κάτω ποιος έχει τον έλεγχο στη ζωή μου; Ο εαυτός μου ή εγώ; Ποιος έχει επηρεαστεί λιγότερο από τις γνώμες των άλλων; Ποιος τις άκουσε αλλά τις επεξεργάστηκε και άλλες τις κράτησε ενώ άλλες τις απέρριψε; Και το πιο σημαντικό ερώτημα... Ποιος είμαι; Και κάποιος που με βλέπει απ' έξω... αυτή η υποσυνείδητη διαμάχη μου με τον εαυτό μου πώς εκφράζεται σε αυτόν;

Ακόμη και στην πιο σκληρή ψυχολογική φυλακή, κανείς δε μπορεί να φυλακίσει την ψυχή μας. Εκτός κι αν του την παραδώσουμε οι ίδιοι. Κι όμως, υπάρχουν άνθρωποι που, ευχαρίστως, να φυλακίσουν την ψυχή τους, αρκεί να τους δοθεί η ελευθερία να μην τους ζητήσουν κάτι περισσότερο από το κακό μέτριο.

Δεν ξέρω αν φαίνεται καλά η ειρωνία... "Φυλάκισέ με, αρκεί να μου δώσεις την ελευθερία να είμαι μέτριος και (γιατί όχι; ) να με λυπάσαι κιόλας".

Κι αν, εσύ ο τυχαίος επισκέπτης, έφτασες μέχρι εδώ και διαπιστώνεις πως το κείμενο αυτό σε αγγίζει κάπως γιατί ακόμη δεν πολέμησες/συμμάχησες/συζήτησες με τον εαυτό σου, οφείλω να σου χαλάσω την ουτοπία... Βλέπεις, δε σε λυπάμαι. Απλώς προσπαθώ να σ' αγαπήσω. Αλήθεια!

Δεν υπάρχουν σχόλια: