...πάντα θα βλέπω αυτά που προορίζονται για μένα, ακόμη κι αν δε μπορείς να με δεις...
Προάγγελος

Νεκρική σιγή

Ξέρω... ο τίτλος είναι και συγκρότημα hip-hop με μέλη από τη Σύρο. {Αυτή η Σύρος έχει βγάλει πολλά άτομα με τέτοια μουσική τελευταία}. Τέλος πάντων... Κλωνοποίηση... Μάλλον οφείλω να το θίξω στο άλλο μου blog καλύτερα... Εδώ όμως θέλω να πω κάποια άλλα πράγματα...

Είναι πολύ εύκολο να κάνεις κάτι όταν ξέρεις ότι μπορείς να το κάνεις. Βασικά είναι αυτονόητο. "Αφού μπορώ. Γιατί να μην το κάνω;". Το δύσκολο είναι να μην το κάνεις!

Όταν λοιπόν ξυπνάει κάποια ωραία πρωία ο άνθρωπος και λέει "μπορώ να εξουσιάσω τη φύση"... Γιατί να μην το κάνει; Γιατί να πολεμάει με τα λιοντάρια που απειλούν το χωριό του επειδή γύρω είναι δάσος, όταν μπορεί να χτίσει πόλη, να κάψει το δάσος και να φτιάξει σφαίρες και όπλα για να σκοτώσει τα λιοντάρια ώστε μετά να πουλήσει τα όπλα του σε άλλα χωριά που θα τα πείσει να γίνουν πόλεις και να ακολουθήσουν το παράδειγμά του και ταυτόχρονα να πουλήσει το δέρμα των λιονταριών για χαλί ή για κουβέρτα στο κρεβάτι των πλουσίων;

Είναι πολύ απλό. Ένα τσακ κάνεις και αμέσως δημιουργείται η ιστορία.

Όμως ο άνθρωπος ήθελε να προχωρήσει παραπέρα. Άρχισε να δοκιμάζει οβίδες σε νεκρές περιοχές. Ο πόλεμος που γινόταν για την ασφάλεια της οικογένειας του καθενός, τώρα γίνεται με μόνο λόγο τη χρήση όπλων και την παραγγελία καινούριων. Ο άνθρωπος νόμιζε πως μπορούσε να εξουσιάσει τη φύση. Και τα κατάφερε...

Όμως υπάρχει κάτι που είχα ακούσει και έλεγε κάτι σαν "Δε μπορείς να φανταστείς τίποτα χωρίς να έχεις πιαστεί από έστω 1 πραγματικό στοιχείο" ή κάπως έτσι. Ο άνθρωπος λοιπόν άρχισε να εξουσιάζει τη φύση... ξεχνόντας πως κι ο ίδιος είναι κομμάτι της φύσης. Κι όπως ο άνθρωπος εξουσιάζει τη φύση, έτσι κι η φύση εξουσιάζει τον άνθρωπο.

Αυτά είχα να πω...
Τα άλλα εν καιρώ...
Όσο προλαβαίνω δηλαδή ακόμη...

Δεν υπάρχουν σχόλια: