...πάντα θα βλέπω αυτά που προορίζονται για μένα, ακόμη κι αν δε μπορείς να με δεις...
Προάγγελος

Σκοπευονταs οριζοντα

Σημερα στη σκοπια ηταν καπωs περιεργα τα πραγματα. Ηταν η πρωτη φορα που ηθελα να δακρυσω. Το γιατι δεν το ξερω. Ημουν κουρασμενοs; Ειχα αγχοs για το αυριανο διαγωνισμα εδω στο στρατο; Ειχα ψαρωσει απο το απογευμα στη φρουρα που με χρησιμοποιησε ο υπολοχαγοs για να δειξει πωs να κανουμε αναγνωριση; Με ενοχλησε που εναs αλλοs στρατιωτηs μου ειπε οτι εξαιτιαs μου καθυστερησε στην αναφορα το μεσημερι(λογω επιδειξηs αναγνωρισηs) ενω οπωs και να εχει αυτοs εφαγε μεσημεριανο, ενω εγω δεν προλαβα; Μου ελειψε η κολλητη μου και το σκυλακι μου? Ισωs ολα αυτα μαζι. Ομωs απαξ και εγινε εφοδοs ολα ηρεμησαν και ηρεμησε και το μεσα μου μαζι τουs. Καθησα στο σπιτακι του σκοπου και αγναντευα ενα ξεχασμενο φωτακι αναμμενο στη μεση του πουθενα αναμεσα στα 4 απεναντι βουνα. Τη δουλεια του την εκανε ομωs. Εδωσε λιγο φωs στη νυχτα μου. Κι απλωs ελπιζω να παρετε κι εσειs λιγο απο αυτο... Ειμαι εδω για αυτουs που με αγαπουν η που δε με αγαπησαν ακομη. Παντα ετσι θα ειναι.

Δεν υπάρχουν σχόλια: