...πάντα θα βλέπω αυτά που προορίζονται για μένα, ακόμη κι αν δε μπορείς να με δεις...
Προάγγελος

Λίγα νέα...


Ξεκινάμε από τα βασικά...Μένουν 2 μήνες ακόμη μέχρι να απολυθώ. Η νέα σειρά μπήκε. Έγινα πλέον απολυόμενη σειρά. Τραγούδια συνεχίζω να γράφω. Γενικότερα, νομίζω πως οφείλω στον εαυτό μου πρώτα, κι ύστερα στους υπόλοιπους γύρω μου, μια εξήγηση. Έστω μία προσπάθεια να κάνω. Κάπως να δείξω αν η εμπειρία μου στον στρατό ήταν εποικοδομητική ή όχι.

Σίγουρα γνώρισα νέα άτομα. Γνώρισα άτομα που ήταν μικρότερα από εμένα ηλικιακά. Γνώρισα άτομα μεγαλύτερα από εμένα. Και γνώρισα και άτομα που έχουν διαλέξει το επάγγελμά τους(στρατιωτικοί) και για να υπηρετήσω την πατρίδα μου, υποχρεώθηκα για κάποιο διάστημα να γίνω υπάλληλός τους. Και τολμώ να πω πως μόχθησα και κουράστηκα πραγματικά για κάποια πράγματα. Και το μόνο που πήρα, δεν ήταν ούτε τιμητική άδεια, ούτε τίποτα παρόμοιο. Δεν ξέρω...

Πείτε με χαζό, αθώο ή αγαθό(όπως με έλεγε ο πατέρας μου όταν ήμουν μικρός). Αλλά εγώ είμαι ικανοποιημένος με τον εαυτό μου. Προτιμώ να βλέπω κάθε μέρα χαμογελαστούς ανθρώπους, ή έστω ανθρώπους που με εκτιμούν, παρά να είμαι μία μέρα παραπάνω στον έξω κόσμο και να σκέφτομαι "ωωωωωχ που έχω να γυρίσω πάλι!".

Έχω κερδίσει τόσα πολλά με την αγάπη, τη δικαιοσύνη και την καλοσύνη που προσπαθώ να διατηρώ στη ζωή μου... Θα μου πείτε τώρα "μα δε γίνεται να πήρες μόνο αγάπη στη ζωή σου μέχρι τώρα;". Δεν είμαι τρελός. Προφανώς και δεν πήρα μόνο αγάπη. Έκλαψα, πόνεσα... Όμως, όλα επιστρέφουν κάποια στιγμή σε αυτόν που τα προσέφερε. Είτε αυτά είναι προσβολές, είτε αυτά είναι αγάπη. Και αν είναι να κλείσω κάπως, θα κλείσω με τη φράση που μου είχε γράψει σε ένα χαρτάκι (που έχω ακόμη) η φίλη μου το Μαγκάκι...
"Όποιος φέρνει το φως του ήλιου
στη ζωή των άλλων,
δεν είναι δυνατόν να το κρατήσει
μακριά απ' τον εαυτό του""
Καλή συνέχεια σε όλους!

Δεν υπάρχουν σχόλια: