...πάντα θα βλέπω αυτά που προορίζονται για μένα, ακόμη κι αν δε μπορείς να με δεις...
Προάγγελος

Στα χρώματα της ίριδας

Έχω μέρες να γράψω εδώ και τολμώ να πω πως έχουν συμβεί διάφορα από την τελευταία μου ανάρτηση.

Την Τρίτη, στις 18 Μαΐου, απολύθηκα από το στρατό! Επιτέλους, μετά από 9 μήνες, τελείωσε. Δεν ήταν και τίποτα βέβαια 9 μήνες. Δεν ήταν τίποτα μπροστά στα 2+ χρόνια που έκαναν οι πατεράδες μας. Όμως, όπως και να το κάνουμε, ήταν 9 μήνες μακριά από οικογένεια, φίλους και γνωστούς.

Φυσικά, υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που κάτι τέτοιο το επιζητούν. Κι εμένα μου έκανε καλό. Σίγουρα! Και, φυσικά, οφείλω ένα μεγάλο ευχαριστώ, για μια ακόμη φορά, στην κοπέλα που έμεινε μαζί μου όλο αυτό το διάστημα, παρόλο που για 5 μήνες μιλούσαμε, κυρίως, μέσω τηλεφώνου και με έβλεπε κάθε 10-15 μέρες. Και, εννοείται, πως οφείλω ένα εξίσου τεράστιο ευχαριστώ σε όλους μου τους φίλους, που προσπάθησαν να καταλάβουν ότι μόλις περάσει 22:00 εγώ κοιμόμουν όρθιος, ότι κάποια στιγμή θα έχανα την ισορροπία Στρατός-Φίλοι-Κοπέλα-Οικογένεια, γιατί δε χωρούσαν όλα σε 2 μέρες μέσα, ότι δε θα μπαίνω msn για πολύ καιρό (ναι φίλε μου ΕΤΚ για σένα το λέω) και πολλά ακόμη...

Βγήκα, λοιπόν, έξω πάλι στην πολιτική ζωή, είδα λίγους φίλους, κοιμήθηκα με την κοπέλα μου, ερωτεύτηκα τη ζωή μου και τη ζωή της που μας έφερε εδώ που είμαστε, αγάπησα ξανά τον εαυτό μου, σταμάτησα να ακούω ανθρώπους να βρίζουν το Θεό μου που τόσο αγαπώ, έγραψα νέα μουσική και γενικά, βρήκα πάλι τον εαυτό μου.



Το μόνο που μένει τώρα είναι να ανοίξω πάλι τα φτερά μου, και να δω τα χρώματα της ίριδας όπως σχηματίζονται σαν ουράνιο τόξο, την ώρα που τρέχω ανάμεσα από τα δέντρα.

ΥΓ: Κι αυτό το τραγούδι αφιερωμένο σε όλους σας, μήπως και προσπαθήσετε κι εσείς να δείτε το ουράνιο τόξο μου

2 σχόλια:

Δημητρης είπε...

Καλως τον και πάλι το λοιπόν! Εχει σημασία να αναρωτηθείς τι άφησες και τι βρήκες στην επιστροφή σου. Για τον εαυτόσου, για τους άλλους, για το γενικότερο περιβάλλον σου. Τα χρώματα είναι ένα ενδεικτικό ότι δεν έχεις χάσει κάτι από τον ρομαντισμό και την αισιοδοξία σου!!!

Forerunner είπε...

Καλώς σας βρήκα Δημητρό μου!
Σκοπεύω να επιστρέψω και στα blog σας, αλλά και στο σχολείο κάποια στιγμή.
Η μόνη μου σκέψη είναι τί προσέφερα στους ανθρώπους που γνώρισα. Τους μετέφερα καθόλου αγάπη; Τους προκάλεσα κάτι καλό; Όπως έχεις γράψει πολλές φορές κι εσύ, θέλω να θυμούνται τα συναισθήματα που τους προκάλεσα κι όχι συγκεκριμένα εμένα.

Ευχαριστώ για το σχόλιο :)