...πάντα θα βλέπω αυτά που προορίζονται για μένα, ακόμη κι αν δε μπορείς να με δεις...
Προάγγελος

Φυσική ιστορία

Έρημα μονοπάτια και πολυπληθείς οάσεις. Αυτός είναι ο τίτλος μου. Αυτός είναι ο κόσμος μου. Δε διαφέρει πολύ από τους υπόλοιπους κόσμους. Η μόνη διαφορά είναι ότι τον βλέπω με τα δικά μου μάτια, ότι τον ακούω με τα δικά μου αυτιά κι ότι γενικότερα τον νιώθω με τις δικές μου αισθήσεις.

Ίσως ο κόσμος μου να έχει προβλήματα αλλά ποιος κόσμος δεν έχει; Ποια παγκόσμια συμπαντική θεωρία ελέγχει όλους τους κόσμους και αποφασίζει αν θα υπάρχουν σκοτούρες ή όχι στον κόσμο; Κι αν ο κάθε κάτοικος αυτού του κόσμου θέλει ή φαντάζεται συνεχώς σκοτούρες, ποιος άλλος εκτός από τον ίδιο δεν ευθύνεται;

Από μικρός όταν ήμουν, μου άρεσε να σκέφτομαι διαφορετικά. Να σπάω όσο μπορώ τα όρια του κατεστημένου και της γνώσης. Όχι γενικά της γνώσης. Δε με ενδιαφέρει η πανεπιστήμη. Μου αρέσει, όμως, να σπάω τα όρια της γνώσης, όπως μου την έμαθαν.

Ένα απλό παράδειγμα από την πρόσφατη ζωή μου, η θεωρία της εξέλιξης. Πάντοτε ο άνθρωπος θεωρούνταν απόγονος του πιθήκου. Μέχρι που, ξαφνικά, ο κόσμος ανακάλυψε ότι ένας ακόμη αρχαιότερος πρόγονος οδήγησε τόσο στον άνθρωπο, όσο και στον πίθηκο. Κάτι που δεν είναι δύσκολο να καταλάβει κάποιος.

Η ζωή του κάθε ένα από τους ανθρώπους που πραγματικά ζουν και αποκτούν εμπειρίες, εύκολα θα το κατανοήσει. Ο άνθρωπος επηρεάζεται. Αποκτά ή, μάλλον, κερδίζει καινούρια βιώματα. Σκέφτεται. Αφουγκράζεται. Νιώθει. Αναπνέει. Ζει. Όσο τα κάνει αυτά, εξελίσσεται.

Αυτή ήταν εξαρχής, άλλωστε, η διαφορά του ανθρώπου από τον πίθηκο. Ο πρώτος, συνεχώς, εξελισσόταν. Μεταλαμπάδευε τη γνώση που είχε σε όποιον είχε το κουράγιο ή τη δύναμη να τον ακούσει. Όποιος άλλος ήθελε, μπορούσε, ανά πάσα στιγμή, να αλλάξει “δάσκαλο”, να αλλάξει από τον “μεταφορέα-διδαχής” για κάποιον που θεωρούσε καλύτερο. Οι υπόλοιποι μπορούσαν και μπορούν πάντα να παραμείνουν σταθεροί στη μορφή του Macaca sylvanus. Μια μορφή πιθήκου που υπάρχει ακόμη στις μέρες μας, κυρίως στην Αλγερία και το Μαρόκο.

Εγώ, από την άλλη πλευρά, πάντοτε ενδιαφερόμουν για αυτό πέρα από τα όρια της μεταλαμπαδευμένης γνώσης. Όπως ήταν το παράδειγμα με τους πιθήκους, που ανέφερα πιο πάνω, έτσι είχα σκεφτεί κι εγώ την ιδέα ότι ίσως η ζωή που ζούμε τώρα, να είναι απλώς ένα όνειρο. Ένα όνειρο στο οποίο όλοι μας μπορούμε και οφείλουμε να συμμετέχουμε. Άλλωστε όλο το νόημα είναι στο πώς θα ζήσεις το όνειρό σου. Ίσως, απλά, το σώμα μας, το πραγματικό μας σώμα, αυτή τη στιγμή να κοιμάται κάπου, σε μια άλλη διάσταση.

Αν συνέβαινε κάτι τέτοιο, θα ήταν κι αυτό κομμάτι της σοφίας του Θεού. Ανά τους αιώνες πολλοί καπηλεύτηκαν τη γνώση. Μη επιτρέποντας, λοιπόν, στους ανθρώπους να ξυπνήσουν από το όνειρο, ο Θεός θα κρατούσε την αληθινή πραγματικότητα για εκείνους που πραγματικά θα την άξιζαν. Αν πραγματικά ίσχυε κάτι τέτοιο φυσικά.

Αυτή είναι η έρημος του μυαλού μου. Μία από τις πολλές ερήμους που υπάρχουν μέσα σε κάθε μυαλό. Μέσα στο μυαλό του κάθε ανθρώπου που ψάχνει να βρει κάποιες οάσεις για να μπορέσει να αναπτυχθεί κοντά στο νερό, κοντά στο έφορο έδαφος, κοντά στους ανθρώπους που επιλέγει να έχει κοντά του. Κι αν ενώσεις τις ερήμους με τις οάσεις του κόσμου, του κάθε κόσμου, και έπειτα ενώσεις όλους τους κόσμους μου, μαζί με του κάθε ανθρώπου, θα έχεις ένα υπέροχο σύμπαν. Ένα σύμπαν σαν το δικό μας. Το δικό μας σύμπαν. Γεμάτο άπειρες δυνατότητες. Άπειρους συνδυασμούς δυνατοτήτων. Κι είναι όλο δικό μας. Ιδανικά φτιαγμένο για εμάς.

2 σχόλια:

Menia είπε...

Όμορφο. Και ιδίως η τελευταία παράγραφος!
Έρημοι και οάσεις.

Την καλησπ(μ)έρα μου!

Forerunner είπε...

Χαίρομαι που σου αρέσει! Καλημ(σπ)έρα και σε εσένα! Καλή χρονιά να έχουμε :)