...πάντα θα βλέπω αυτά που προορίζονται για μένα, ακόμη κι αν δε μπορείς να με δεις...
Προάγγελος

7 Μαρτίου 2011

Καθαρά Δευτέρα. Ξημέρωμα για μένα. Πρωινό για πολλούς φαντάζομαι. Η ώρα μόλις 9:27 το πρωί. Τίποτα ιδιαίτερο δεν έγινε μέχρι τώρα. Θα μου πεις, μόλις ξύπνησα. Δεν πρόλαβα να δω τίποτα καινούριο να συμβαίνει.

Έχω ελάχιστη μπαταρία στον υπολογιστή και ελάχιστη μπαταρία στο mp3 player. Δεν ξέρω αν θα προλάβω να τελειώσω το κείμενο. Στο δικό μου μυαλό, όμως, θα το τελειώσω. Άλλωστε, η δική μου μπαταρία είναι σχετικά φορτισμένη, αν όχι πλήρως. Μόλις ξύπνησα. Τίποτα ιδιαίτερο. Ή μήπως δεν είναι τόσο απλό το ότι ξύπνησα; Ακούω το τραγούδι “Θέλω να ταξιδέψω” από “Φονικό Αίσθημα”. Τα μάτια μου άνοιξαν. Θαύμα δεν είναι; Είμαι ακόμη ζωντανός. Έχω ακόμη μια μέρα μπροστά μου μέσα στην οποία μπορώ να αλλάξω, έστω και ελάχιστα τον κόσμο.

Δε μου αρέσει τόσο πολύ η φράση “θα βάλω το λιθαράκι μου” ή “θα βάλω ένα ακόμη τούβλο”. Δε με ενδιαφέρουν τα ανθρώπινα οικοδομήματα . Η κατασκευή κτηρίων υπηρετεί κάποιο συγκεκριμένο σκοπό κάθε φορά, όπως και τα κείμενα που στοχεύουν πάντα στο διάβασμα από κάποιον αναγνώστη, ακόμη κι αν ο στόχος-αναγνώστης είναι ο ίδιος ο συγγραφέας. Θα προτιμήσω τη φράση “θα βάλω το σποράκι μου”. Προτιμώ να φαντάζομαι τον κόσμο γύρω μου σαν ένα τεράστιο χωράφι όπου ο καθένας τοποθετεί ένα ακόμη στάχυ στο χώμα. Όταν κάποιος αλλάζει παντελώς την ιστορία, αυτό που κάνει είναι να καλεί τις ακρίδες στο χωράφι για να φάνε όσα στάχυα είναι αντίθετα στα σχέδιά του.

Αυτό συνέβη επί Χίτλερ, αυτό συνέβη επί Τουρκοκρατίας, αυτό συνέβη επί Σταυροφοριών... Μέσα σε αυτό το τεράστιο χωράφι που λέγεται ζωή και περιλαμβάνει κάθε έμβιο ον στον πλανήτη αυτόν(αλλά ίσως και έξω από αυτόν), υπάρχουν χιλιάδες διαφορετικές απόψεις που αφορούν αμέτρητα θέματα συζητήσεων ή απλές σκέψεις, από το “αν έκλεισα το θερμοσίφωνα φεύγοντας από το σπίτι” μέχρι το “πιστεύω ότι ο Μωαμεθανισμός είναι η θρησκεία που ευρίσκεται πλησιέστερα στην έννοια του πραγματικού Θεού”. Ο κάθε άνθρωπος έχει το δικαίωμα και την υποχρέωση να έχει προσωπική άποψη σε κάθε θέμα που του τίθεται. Αν δεν γνωρίζει την απάντηση ή δεν είναι σίγουρος για αυτά που λέει, τότε φρονιμότερη είναι η σιωπή. Αν, φυσικά, υπάρχει από τον εκφραστή του θέματος διάθεση συζήτησης, αλλά όχι επίκρισης μέσω αυτής, τότε η σιωπή είναι μάλλον ανεπιθύμητη.

Αυτό που συνέβη στους διάφορους πολέμους και συμβαίνει ακόμη, λοιπόν, είναι ότι οι άνθρωποι που τους ξεκινάνε, ή προσπαθούν με κάθε μέσο να μεταδώσουν το φως/την ελπίδα/τη ζωή τους σε αυτούς που δεν τα έχουν(ακόμη και με την απειλή της ζωής των) ή μισούν αυτούς που δεν τα έχουν(ή τα έχουν με διαφορετικές έννοιες/ερμηνείες από αυτούς) με αποτέλεσμα να προσπαθούν να τα αλλάξουν. Μίλησα παραπάνω για ακρίδες(πολλές) που τρώνε τις καλλιέργειες και όχι για ακρίδα(μία). Η αλήθεια είναι πως αν ήταν να αναφερθώ σε ένα άτομο, θα χρησιμοποιούσα τη λέξη “μυρμήγκι”. Να εξηγήσω...

Σε έναν πόλεμο, υπάρχει πρώτα-πρώτα ο άνθρωπος που σκέφτηκε την ιδέα “Το σωστό είναι ότι [...]” και το καταγράφει. Έπειτα, κάποιος άλλος(πιθανόν και ο ίδιος), μετά από λίγο καιρό, βρίσκει τα γραμμένα και αποφασίζει να ξεκινήσει ένα κίνημα για να μεταδώσει το σωστό, όπως το γνωρίζει. Στην πορεία του, όμως, όπως είναι λογικό, βρίσκει ανθρώπους που δε συμφωνούν μαζί του, που δεν αντιδρούν καλά στις απόψεις του ή τις κοροϊδεύουν και που, τελικά, τον καταδιώκουν. Ο εκφραστής, λοιπόν, της ιδέας του σωστού όπως ορίστηκε πιο πάνω, ο άνθρωπος που προσπαθεί να τη μεταφέρει από τα όρια του ιδεατού και του ονείρου στον πραγματικό κόσμο, αποφασίζει να δείξει τη δύναμή του σε αυτούς που τον κορόιδεψαν σε πρώτη φράση, φροντίζοντας παράλληλα να μην τολμήσει κανείς άλλος να τον κοροϊδέψει.

Σε αυτό το σημείο θέλω να θυμίσω την ερώτηση “Μπορείς να αγαπήσεις όποιον φοβάσαι;”. Όταν κάποιος σε φοβάται, χωρίς να νιώθει δέος για αυτά που κάνεις, πώς είναι δυνατόν να σε αγαπήσει; Πώς είναι δυνατόν να πιστέψει τα λόγια σου και τις θεωρίες σου για το σωστό και το λάθος;

Σε αυτή την ερώτηση απαντάει η εξελικτική πορεία του ανθρώπου και η ζωή του από το σχολικό περιβάλλον μέχρι την ενηλικίωση. Στο σχολείο υπήρχε ένας τουλάχιστον μαθητής, ο γνωστός “μάγκας” του σχολείου, ο οποίος, έχοντας πείσει μερικούς ακόμη ανθρώπους για τη δύναμή του, τους είχε για να ικανοποιούν τα θελήματά του και να επιβάλλει τη γνώμη του σε κάθε συζήτηση στην οποία διαφωνούσε και τον ενδιέφερε να ασχοληθεί. Επίσης, σε περίπτωση που κάποιος άλλος μαθητής ήθελε να εκφράσει μια άποψη διαφορετική ή ήθελε να φτάσει κατευθείαν στο “μάγκα”, έπρεπε πρώτα να περάσει από τα “τσιράκια” του, να τον εγκρίνουν και μετά, αν του άξιζε, να του επιτραπεί η άδεια στο “μεγάλο αφεντικό”.

Αυτά, βέβαια, συμβαίνουν μόνο σε σχολικά ή πανεπιστημιακά περιβάλλοντα. Όταν οι άνθρωποι ενηλικιώνονται, ή βρίσκουν καλύτερα πράγματα να ασχοληθούν ή εξελίσσουν και τις πράξεις τους παράλληλα με τις ιδέες τους. Αυτό σημαίνει πως ο μαθητής που είχε ως υποχείριά του 3 ή 5 μαθητές στο σχολείο, στο πανεπιστήμιο ή θα θεωρήσει ανούσιο να συνεχίσει την πορεία και στη μετέπειτα ζωή του ή θα αποκτήσει 10 ή 12 συμφοιτητές του ως υποχείριά του. Κάπως έτσι, λαμβάνοντας υπόψιν τη φράση που ανήκει στο δεύτερο διαζευκτικό “η”, μπορούμε να συμπεράνουμε πώς φτάνουμε στον πόλεμο.

Το μυρμήγκι έχει τη δύναμη να σηκώσει 2 φορές το βάρος του. Η ακρίδα, αν τη δούμε σαν όργανο καταστροφής της κάθε σοδειάς, δεν πιστεύει πως μπορεί να σηκώσει τίποτα(δεν είναι και το ζητούμενο αυτό άλλωστε) και έχει τη δύναμη να πέσει μαζικά πάνω στον εχθρό, λαμβάνοντας εντολές από κάτι ανώτερο(είτε αυτό είναι ένα ανώτερο ον ή μία βιολογική ανάγκη). Στον πόλεμο, κοινώς, το μυρμήγκι που έχει τρομοκρατήσει μερικές ακρίδες ότι έχει αρκετή δύναμη για να τις καταστρέψει, στέλνει τις ακρίδες στις εύφορες καλλιέργειες των ανθρώπων να τις ρημάξουν και να μεταφέρουν το μήνυμα της δύναμης και στους ανθρώπους που κάποτε το κορόιδεψαν ή σε όσους θα ήθελαν να το κοροϊδέψουν.

Ας το δούμε, όμως, πιο ρεαλιστικά το θέμα. Είμαστε όλοι άνθρωποι. Κανείς δεν έχει περισσότερη δύναμη από κάποιον άλλο. Όλοι έχουν τα δυνατά τους σημεία και όλοι έχουν τις αδυναμίες τους. Ο άνθρωπος που δρα σα μυρμήγκι, δεν έχει κάτι διαφορετικό από τους υπόλοιπους ανθρώπους. Του ήταν, όμως, πολύ εύκολο, να πείσει τους γύρω του πως εκείνοι δεν έχουν τις ίδιες δυνάμεις με αυτόν. Η ακρίδα γιατί να μη μπορεί να σηκώσει 2 φορές το βάρος της, όπως το μυρμήγκι! Πέρα από το σωματότυπο, που εκ φύσεως ίσως δεν της το επιτρέπει, ο μόνος λόγος να πιστεύει κάτι τέτοιο, είναι πως ποτέ δεν προσπάθησε το κάτι διαφορετικό.

Αν το δούμε, μάλιστα, το θέμα από πλευράς ανθρώπων – ακρίδων, μαζικά έχουν πολλή μεγαλύτερη δύναμη από το μυρμήγκι. Απλά και μόνο με μία μαζική ανυπακοή στις διαταγές του, το καθιστούν αδύναμο στα μάτια του οποιουδήποτε πλάσματος. Επειδή, όμως, το μυρμήγκι ήταν αυτό που πρωτοεξέφρασε την ιδέα του σωστού και του λάθους, επειδή το μυρμήγκι ενδιαφέρθηκε να το βρει, επειδή κανείς άλλος πριν από αυτό δεν το είχε κάνει, επειδή ήταν σοφός στα μάτια των ακρίδων, μόνο και μόνο επειδή δεν είχαν πραγματοποιήσει πρώτες την αναζήτηση για το σωστό και το λάθος στη ζωή τους, τουλάχιστον όχι με τον τρόπο που το εξέφραζε το μυρμήγκι, για όλους αυτούς τους λόγους το μυρμήγκι κατέχει την κυρίαρχη θέση και οι ακρίδες είναι χαρούμενες απλώς εκπληρώνοντας τα θελήματά του.

Αστείο, πραγματικά, αν σκεφτούμε πόση δύναμη έχει ο κάθε άνθρωπος μέσα του και πόσα πράγματα μπορεί να καταφέρει όταν πραγματικά το επιθυμεί. Σίγουρα, η ομαδικότητα και το πνεύμα συνεργασίας βοηθούν τον άνθρωπο (ως γενική έννοια) να πραγματώσει θαύματα που ποτέ πριν δεν πίστευε πως μπορούν να συμβούν σε αυτή τη ζωή. Σίγουρα, για να υπάρξει ομαδικότητα και πνεύμα συνεργασίας, οφείλει να υπάρχει και ένας συντονιστής ο οποίος θα ακούσει τις φωνές των συνεργατών του, θα εισάγει νέες παραμέτρους στη συζήτηση και θα μπορέσει, τελικά, να γνωστοποιήσει πόσοι θα επωφεληθούν, σε πόσο διάστημα το έργο θα ολοκληρωθεί και πόσες και ποιες ζημιογόνες παράμετροι υπάρχουν στο έργο, ώστε να συζητηθεί το πώς είναι δυνατόν αυτές να εκμηδενιστούν ή έστω να μειωθούν. Σίγουρα, ο συντονιστής δεν έχει καμία περισσότερη δύναμη από ό,τι οι υπόλοιποι συνεργάτες-πολεμιστές του. Μοχθούν μαζί για ένα κοινό σκοπό. Κανείς δεν είναι ανώτερος και κανείς κατώτερος. Όλοι είναι κομμάτια του ίδιου παζλ. Απλώς το κάθε κομμάτι ενώνεται διαφορετικά με τα υπόλοιπα. Η αυτοεκτίμηση δεν έβλαψε ποτέ κανέναν.

Δεν υπάρχουν σχόλια: