...πάντα θα βλέπω αυτά που προορίζονται για μένα, ακόμη κι αν δε μπορείς να με δεις...
Προάγγελος

Επετηρίδα 2000 – Γλώσσα – Σελίδα 59

Κάποτε, έβγαινα πολύ συχνά βόλτα με τους γονείς μου. Στο δρόμο από όπου περνούσαμε, υπήρχε μια σειρά από πολυκατοικίες. Μια, όμως, ξεχώριζε! Είχε μια όμορφη εξώπορτα και μπορούσε κανείς να διακρίνει, μέσα από τα χαμηλά κάγκελα, ένα μεγάλο καταπράσινο κήπο με τα μικρά πολύχρωμα άνθη του. Στο βάθος, πίσω από ένα τεράστιο δέντρο, υπήρχε μια πολύ όμορφη μονοκατοικία με τρία σκαλοπάτια και ένα μεγάλο συντριβάνι.

Παρατηρούσε κανείς ακόμη τα χαρακτηριστικά πράσινα παραθυρόφυλλα και τα κόκκινα κεραμίδια. Μια μέρα, όμως, περνώντας από εκεί, αντί να δούμε την όμορφη μονοκατοικία, είδαμε δύο μπουλντόζες στον κήπο. Η μία ξερίζωνε τα όμορφα φυτά και η άλλη γκρέμιζε το σπίτι. Τραγικές φιγούρες, οι ιδιοκτήτες που κλαίγανε βλέποντας να ξεριζώνονται οι αναμνήσεις τους.

Ήταν, πλέον, αναγκασμένοι να το γκρεμίσουν, για να φτιάξουν στη θέση του μια πολυκατοικία, γιατί δε μπορούσαν να συντηρούν πια το σπίτι. Εξάλλου, έλεγαν, η τεχνολογία, η άνεση, η μόδα απαιτούσαν μια πολυκατοικία. Σ' αυτήν, τα έξοδα ήταν λιγότερα και οι ανέσεις άπειρες, σε σχέση με το μικρό σπίτι. Όμως, δεν πιστεύανε αυτά τα λόγια.

Τα κλάματά τους και τα πρόσωπά τους το πρόδιδαν. Ίσως να μιλούσαν έτσι προσπαθώντας να παρηγορηθούν. Άδικα, όμως...

Μετά από λίγο καιρό, περνώντας από εκεί, είδαμε το απάνθρωπο θέαμα. Μια γκρίζα πολυκατοικία που καθόταν εκεί κρύα, περιτριγυρισμένη από μια καθημερινότητα, την τεχνολογία που όσο πάει μας απομονώνει από τον κόσμο και μας μετατρέπει σε ανθρώπους αγέλαστους που έχουν ξεχάσει τί θα πει κοινωνία και αγάπη για τον άνθρωπο.

Έλλη

Δεν υπάρχουν σχόλια: