...πάντα θα βλέπω αυτά που προορίζονται για μένα, ακόμη κι αν δε μπορείς να με δεις...
Προάγγελος

Αρχίζοντας το 2014 – Μια ανασκόπηση των παρελθόντων χρόνων μου

Υπάρχει ένα ποίημα που έγραψε ο Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης. Μετά το θάνατό του, το πήραν το ποίημα αυτό άλλοι πατέρες και το μελοποίησαν. Ένας, λοιπόν, από τους στίχους του – πλέον – τραγουδιού αυτού είναι και αυτό: “Πώς να μη Σε ζητώ; Συ πρώτος με εζήτησες!” και το ίδιο θέλω να πω κι εγώ.

Κοιτώ τους γύρω μου, τη ζωή μου, τα όμορφα συναισθήματα που κυριαρχούν σε αυτή και δε μπορώ να μην έχω τα μάτια μου στραμμένα σχεδόν μόνιμα στην εικόνα της Παναγίας και του Ιησού, του θείου Βρέφους και της Θεομήτορος. Για τα περισσότερα πράγματα που έχω ή που απέκτησα – έστω και για λίγο – όταν τα χρειάστηκα έχω μεγάλη ευγνωμοσύνη τόσο στον Κύριο όσο και στη μητέρα Του αλλά φυσικά και σε όσους άλλους ήρθαν μετά τους. Και μιλάω φυσικά για τους Αγίους.

Κάνοντας μια μικρή ανασκόπηση στα πολύ τελευταία χρόνια της ζωής μου, μόνο Φως και Αγάπη μπορώ πλέον να δω. Ο πρώτος Άγιος που πραγματικά μπήκε στη ζωή μου ήταν ο Πατροκοσμάς ή αλλιώς ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός. Κάθισα τυχαία απέναντί Του σε μια εκκλησία στο Χαλάνδρι – όχι απελπισμένος αλλά σίγουρα καταβεβλημένος – και τελικά η ελπίδα μου σε αυτόν ανταμείφθηκε με την παρέμβαση της κλησσάρισας που καθάρισε την ομίχλη στην ψυχή μου και με βοήθησε να αφήσω κάποια πράγματα πίσω. Όσο για αυτό που ήταν γραμμένο στην αγιογραφία του, μου έδωσε τη δύναμη και το θάρρος για το μέλλον μου – το πλέον παρόν μου – που χρειάστηκαν: “Όποιος υβρίσει τον πατέρα μου ή τη μητέρα μου, έχω καθήκον ως Χριστιανός να τον συγχωρήσω. Όποιος όμως υβρίσει το Χριστό μου και την Παναγία μου δε θέλω ούτε να τον βλέπω”.

Έπειτα, γνώρισα – μετά το θάνατό του βέβαια – τον παππούλη, το γέροντα, τον πλέον Άγιο Πορφύριο μέσω της μονής που έχτισε στο Μήλεσι Αττικής. Εκεί, λοιπόν, βρήκε η γυναίκα μου την πρώτη της πνευματική κάθαρση αφού έσπασε τον πάγο και μείωσε την απόσταση που χώριζε από τον Κύριο. Εκεί απέκτησα κι εγώ το πρώτο μου κομποσχοίνι ως κομποσχοίνι κι όχι ως “ένα από αυτά τα μοδάτα πράγματα που βάζουν οι άνθρωποι κατά καιρούς”. Ένα κομποσχοίνι με 33 κόμπους. Κι άκουσε πολλές ευχές αυτό το κομποσχοίνι και για το Χριστό και για την Παναγία και για άλλους – ασθενείς ως επί το πλείστον – ανθρώπους. Όταν, μάλιστα, είδα πως σε όλες τις αγιογραφίες του, ο Πατροκοσμάς, εμφανίζεται με ένα κομποσχοίνι στο χέρι, η χαρά μου δεν περιγραφόταν!

Έπειτα διάβασα το βίο και το έργο του Γέροντα Ιάκωβου Τσαλίκη. Και κάπως έτσι, πέρα από τη γνωριμία μου με τον ίδιο το Γέροντα, γνώρισα και εκτίμησα και δύο ακόμη Αγίους: τον Άγιο Ιωάννη το Ρώσο και τον Άγιο Χαραλάμπη. Τον Άγιο Χαράλαμπο τον είχα ακούσει αλλά μέσα από το Γέροντα Ιάκωβο έσπασε αυτή τη φορά ο δικός μου πάγος και έτσι ο Άγιος Χαράλαμπος έγινε ο δικός μου προσωπικός Άγιος Χαραλάμπης. Αυτή η οικειότητα λοιπόν με τον Άγιο Χαραλάμπη, μου χάρισε δύο οφέλη στη ζωή μου: ένα θαύματα που το ζήσαμε μαζί με τη γυναίκα μου και ήταν πραγματικά κάτι το μοναδικό που ακόμη εκστασιαζόμαστε όταν το σκεφτόμαστε και έναν Άγιο να του λέω “καλημέρα” και “καλό βράδυ” κάθε μέρα. Από αυτόν τον ένα άγιο, τον Άγιο Χαραλάμπη, απέκτησα τελικά το καλό συνήθειο να λέω “καλημέρα” σε όλους τους αγίους που έχω στο σπίτι μου και με φύλαξαν ή με βοήθησαν κάποια στιγμή στη ζωή μου.

Λίγο καιρό αργότερα, έπεσε στα χέρια μου ένα βιβλίο με τα θαύματα του Αγίου Ιωάννη του Ρώσου. Τότε ήταν που πίστεψα πραγματικά πόσο θαυματουργός είναι αυτός Άγιος! Με τη βοήθεια του Κυρίου βεβαίως αλλά το ενδιαφέρον του και η αγάπη του για τους ανθρώπους είναι προσωπικό του χαρακτηριστικό και χάρισμα. Και όσο για το απολυτίκιό του, κρύβει όλη τη σημασία αυτού του Αγίου μέσα του: “Όσιε, βοήθησον εφ' ημίν σοις ικέταις, πρόφθασον και λύτρωσαι της παρούσης ανάγκης· μη παραβλέψης δέησιν οικτράν των προσφευγόντων τη σκέπη σου, Άγιε”.

Κάπου λίγο πιο πριν, κάπου λίγο πιο μετά, γνώρισα κι ένα νησιώτη Άγιο. Τον βρήκαμε μαζί με τη γυναίκα μου στο παράθυρο ενός κλειστού υπόγειου σπιτιού. Προφανώς από κάπου είχε πέσει. Ήταν ασπρόμαυρη χάρτινη εικονίτσα και λίγο σκισμένη στη μία της γωνίτσα. Ήταν ο Άγιος Σάββας ο Νέος ο εν Καλύμνω. Το ύφος του στην αγιογραφία αυτή είναι σχετικά σοβαρό, κάτι που τρόμαζε στην αρχή τη γυναίκα μου. Αναζητώντας όμως και διαβάζοντας το βίο του και τα θαύματά του, μου αποκαλύφθηκε πόσο καλοκάγαθος ήταν αυτός ο σοβαρός άγιος. Φυσικά, οι επικλήσεις μου σε αυτόν για την υγεία τόσο της γυναίκας μου, όσο και του παιδιού μου δεν άργησαν. Ήταν δύσκολες για την υπόλοιπη οικογένειά μου οι μέρες εκείνες και ο Άγιος Σάββας ο Νέος ήταν ακριβώς η εξ Ουρανού σωτηρία-αρωγή που χρειαζόμασταν.

Λόγω του Άγιο Σάββα του Νέου είχα σκεφτεί – αλλά όχι κατασταλάξει – να ονομάσουμε το παιδί μας με το όνομα του Αγίου αυτού αλλά στη γυναίκα μου δεν ακουγόταν καλά και δεν είχε άδικο μιας που ο Θεός είχε άλλα σχέδια. Όταν, λοιπόν, ζήτησα τη βοήθεια του Θεού για να βρούμε όνομα για το παιδί μας, Εκείνος μας αποκάλυψε τον Άγιο Κωνσταντίνο το Νεομάρτυρα και Υδραίο και μάλιστα με τον πιο θαυμαστό τρόπο.

Λίγους μήνες μετά, ο Άγιος Κωνσταντίνος ο Υδραίος μεσήτευσε για να θαυματουργήσει στη ζωή μας η Αγία Βαρβάρα και να μας καθαρίσει με ένα τρόπο παρόμοιο με την κάθαρση που μου παρείχε ο Πατροκοσμάς. Περιττό ή όχι, οφείλω επίσης να αναφέρω πως λίγους μήνες μετά τον Πατροκοσμά ανακάλυψα, με τη βοήθεια της γυναίκας μου, και τον Άγιο Χριστόφορο τον Παπουλάκο. Όταν, μάλιστα, ανακάλυψα και την αγιογραφία του σε μία από τις εκκλησίες που εκτιμώ ιδιαιτέρως, τον δέχθηκα ακόμη πιο ευχάριστα.

Ένα χρόνο περίπου πριν τον Άγιο Σάββα το Νέο και τον Άγιο Κωνσταντίνο τον Υδραίο ανακαλύψαμε και τη θαυματουργή δύναμη της Αγίας Μαρίνας. Τη γνώριζα από πολύ μικρός μέσω της αγιογραφίας της. Μου φαινόταν τόσο ιδιαίτερο πώς μία γυναίκα με ένα απλό σφυράκι μπορούσε βάλει το διάβολο στη θέση του. Αυτή η ιδιαιτερότητά της ήταν που την ανέδειξε στα μάτια μας, τις ψυχές μας και τις ζωές μας όταν η γυναίκα μου ένιωσε φριχτούς πόνους και κατευθυνθήκαμε αμέσως στο Κέντρο Υγείας της περιοχής. Ο δρόμος προς τα εκεί μας “υποχρέωσε” να περάσουμε με το αυτοκίνητο μπροστά από την εκκλησία της και ο πόνος της γυναίκας μου να δεηθούμε σε αυτή. Ήταν άλλωστε και η ημέρα της εορτής της. Αποτέλεσμα ήταν να μην πάμε ποτέ στο κέντρο υγείας καθώς στα μισά της διαδρομής, οι πόνοι υποχώρησαν σε τέτοιο βαθμό που απλώς σταματήσαμε κάπου για λίγο και όταν συνεχίσαμε, το χαμόγελό μας και η ευγνωμοσύνη μας στην Αγία Μαρίνα ήταν ήδη αρκετά μεγάλα.

Τους Αγίους Αναργύρους, η γυναίκα μου τους ευλαβούνταν από παλαιότερα. Εγώ, όμως, δεν είχα ιδιαίτερη σχέση μαζί τους, ούτε είχα συνειδητοποιήσει πως ήταν ανάργυροι γιατί δε δεχόντουσαν χρήματα για τις υπηρεσίες τους. Και τι υπηρεσίες! Μία προσευχή, ένας δωρεάν καλό λόγος ευλογίας για την ίαση του ασθενούς, τι καλύτερο; Όταν, λοιπόν, γνώρισα αυτή την αναργυρία τους και μέσα από το απολυτίκιό τους “δωρεάν ελάβατε δωρεάν δότε ημίν”, έγιναν οι πρώτοι που επικαλούμουν όταν η γυναίκα μου έχει προβλήματα ιατρικής φύσεως που μπορώ, όμως, να αντιμετωπίσω εγώ με τα χέρια μου.

Κάπου μέσα στον τελευταίο χρόνο είχα επίσης ένα λογισμό που μου έλεγε να διαλέξω έναν άγιο που θα ήθελα να γνωρίσω. Τελικά, αποφάσισα ο Άγιος αυτός να είναι ο Ληστής. Κάποια αγιογραφία του ή το όνομά του δεν κατάφερα να βρω αλλά όταν έμαθα πως στη Θεσσαλονίκη υψώθηκε ναΐδριο στη χάρη του, η χαρά μου ήταν μεγάλη. Το Ληστή τον σκεφτόμουν και παλαιότερα ζητώντας την καθοδήγησή του. Ήταν σαν τα αγαπημένα πρόσωπα από το παρελθόν που απλώς ελπίζεις να σε ακούσουν. Ο Απόστολος Παύλος είχε πύρινο λόγο και προσέφερε πολλά στο Χριστό και εμάς μετά τη μεταστροφή του. Οι επιστολές του και το όλο του έργο κατηγόρησε έντονα τα λάθη των ανθρώπων και ανέδειξε το λόγο του Ευαγγελίου. Ο Ληστής μες στην απόλυτη μεταστροφή μετάνοια, μας δίδαξε δύο πράγματα τουλάχιστον: το “Μνήσθητί με Κύριε εν τη Βασιλεία Σου” - που ακολούθησαν αργότερα και άλλοι πολλοί Άγιοι της Εκκλησίας μας μέσα στα τελευταία τους λόγια – και την πλήρη παράδοση της ελπίδας του στον Κύριο. Παρέδωσε την ελπίδα του στον Κύριο ολοκληρωτικά και απλώς... σώθηκε. Πάνω στο σταυρό, ο Ληστής, δεν είχε καμία ελπίδα. Ξαφνικά, χωρίς κάποια ανθρώπινη παρέμβαση, όχι μόνο συνειδητοποιεί ποιός είναι ο Θεάνθρωπος δίπλα του, όχι μόνο αποκτάει από το πουθενά μια ελπίδα, αλλά την παραδίδει και εξολοκλήρου στον Κύριο που πλέον αναγνωρίζει.

Δε θα ήθελα, επίσης, να τελειώσω το κείμενο αυτό χωρίς να αναφέρω την Οσία Μαρία την Αιγυπτία. Αυτή την αλλοεθνή πόρνη που ήταν τόσο όμορφη, τόσο στο άνθος της ηλικίας της και επειδή δεν την άφησε η αμαρτία της να μπει και να προσκυνήσει την εικόνα της Παναγίας, αποφάσισε να αλλάξει, να πάει στην έρημο, εγκαταλείποντας τα πάντα και ασκήθηκε μέχρι που ο Κύριος την αξίωσε να γευτεί τα Τίμια Δώρα Του κι έπειτα να δεχτεί την ψυχή της στον Παράδεισο.

Επιλέγω να τελειώσω με τον τρόπο που όλες αυτές οι γνωριμίες ξεκίνησαν να ντύνονται, με τον πρώτο Άγιο που κλήθηκε από το Χριστό ως Θεάνθρωπο, τον πρώτο Άγιο που πραγματικά εκτίμησα, αγάπησα και νοιάστηκα και με αντέμειψε με την ευλογία του και τη δεσπόζουσα παρουσία του σε κάθε λειτουργία των ναών του. Μέσα στα τελευταία χρόνια, μου γνώρισε και άλλους αγίους καλύτερα, όπως τον Άγιο Μάρκο τον Ευγενικό, τον Άγιο Μάξιμο τον Ομολογητή, την Αγία Παρασκευή, τον Άγιο Ανδρέα τον δια Χριστό Σαλό, τον Άγιο Σεραφείμ του Σάρωφ, την Αγία Γλυκερία, τον Όσιο Πατάπιο με το ολόσωμο σκήνωμα, την Αγία Αγλαΐα και τον Άγιο Βονιφάτιο, την Οσία Ξένη, τους Αγίους Ραφαήλ, Νικόλαο και Ειρήνη, την Αγία Ειρήνη τη Χρυσοβαλάντου, τον Άγιο Διονύσιο, την Αγία Άννα μητέρα της Παναγίας, την Αγία Μαρία γιαγιά της Παναγίας και φυσικά τον Αρχάγγελο Μιχαήλ.

Ένα υπέροχο ταξίδι που ξεκίνησε στα δώδεκά μου χρόνια με τον Κύριο, μια υπέροχη σχέση με την Παναγία που αναπτύχθηκε λίγα χρόνια μετά, η αγάπη του Αγίου Ανδρέα του Πρωτόκλητου προς την οικογένειά μου και όλοι οι Άγιοι που γνώρισα μέχρι τώρα. Ένα υπέροχο ταξίδι που δε θέλω να τελειώσει... Κι όπως βλέπω, δε θα τελειώσει... Όχι σύντομα... Καλό κατευόδιο! Αγάπη μόνο...

Δεν υπάρχουν σχόλια: