tag:blogger.com,1999:blog-77251963135931606322012-01-21T03:39:54.357+02:00...ήσουν εκεί όταν κοιμόμουν κι όταν ξύπνησα...Forerunnerhttp://www.blogger.com/profile/13626787632721458323noreply@blogger.comBlogger2301100tag:blogger.com,1999:blog-7725196313593160632.post-92194665807129795362012-01-21T03:39:00.002+02:002012-01-21T03:39:54.368+02:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: justify;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-5ldSUYi_lRg/TxoXPy1d5VI/AAAAAAAABT0/OUMQPVKC3j4/s1600/jesus+holding+hands+with+a+child.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="200" src="http://1.bp.blogspot.com/-5ldSUYi_lRg/TxoXPy1d5VI/AAAAAAAABT0/OUMQPVKC3j4/s200/jesus+holding+hands+with+a+child.jpg" width="200" /></a></div><div style="text-align: justify;">Χρηστός σημαίνει χρήσιμος. Χριστός σημαίνει "αυτός που έχει το χρίσμα". Μοιάζουν τόσο πολύ οι δύο λέξεις κι όμως οι έννοιές τους διαφέρουν. Θα μπορούσαμε, ίσως, να πούμε πως η μία έννοια συμπληρώνει την άλλη αλλά τίποτα περισσότερο.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Ο κάθε άνθρωπος σε ένα μεγάλο διάστημα της ζωής του προσπαθεί να βρει τον εαυτό του και να ανακαλύψει τα "θέλω" του. Κάποιες φορές τα μονοπάτια αυτά τον οδηγούν ορθά, ενώ κάποιες άλλες όχι. Πόσο εύκολα, άλλωστε, μπορείς να βρεις αυτό που επιθυμεί πραγματικά η καρδιά σου αν ακούς συνεχώς τη γνώμη του ενός και του άλλου! Δεν έχουν σημασία οι γνώμες που θα σου πουν. Σημασία έχει μόνο αυτή η μία χρήσιμη, συνήθως πρώτη ή τελευταία, συμβουλή που ια σου δώσει κάποιος, ένας τυχαίος ή μη και ξαφνικά θα νιώσεις να αποκτούν νόημα όλα τα βήματα που έκανες μέχρι να φτάσεις στο τώρα.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Κάθε μονοπάτι που παίρνουμε, όμως, μέχρι τελικά να γευτούμε στα χείλη μας την επιτυχία της άφιξης,&nbsp; φέρει μαζί του την αποτυχία. Μια αποτυχία μερική, βέβαια, μιας και από κάθε ταξίδι πάντα κάτι μαθαίνεις. Ένα δέντρο, ένα ζώο, ένα πέτρωμα... Πάντα κάτι εμφανίζεται τυχαία για να δώσει σημασία στο ταξίδι μας. Ακόμη κι αν αυτό το κάτι είναι μια αρρώστια δική μας ή κάποιου κοντινού μας προσώπου. Ακόμη κι από αυτό κάτι μπορούμε να μάθουμε.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Η πραγματική επιτυχία έγκειται στο να βρούμε αρχικά τη διαδρομή μας, το ταξίδι μας, να λάβουμε το χρίσμα ότι ο δρόμος μας είναι ο δικός μας δρόμος, αυτός που θα μας οδηγήσει στην καθομοίωση. Κι όταν λάβουμε το χρίσμα αυτό, τότε αρχίζουμε να γινόμαστε και χρήσιμοι για την αληθινή κοινωνία και τα πραγματικά μας αδέλφια. Γιατί τελικά αυτός είναι ο σκοπός μας, να γίνουμε όλοι "ένας μικρός χρηστός Χριστός".</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7725196313593160632-9219466580712979536?l=proaggelos.blogspot.com' alt='' /></div>Forerunnerhttp://www.blogger.com/profile/13626787632721458323noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7725196313593160632.post-41233789657910683842012-01-16T23:32:00.000+02:002012-01-16T23:32:14.769+02:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-LYioXV170zQ/TxSXSRc-_yI/AAAAAAAABOI/uQGTfNlAxvI/s1600/girl_in_sea.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="200" src="http://2.bp.blogspot.com/-LYioXV170zQ/TxSXSRc-_yI/AAAAAAAABOI/uQGTfNlAxvI/s200/girl_in_sea.jpg" width="183" /></a></div><div style="text-align: justify;">Προσπάθησαν πολλοί άνθρωποι ανά τα χρόνια και ανά τον κόσμο να ορίσουν την ευτυχία. Όμως, κάθε φορά, όσο μακριά κι αν πάμε στο χρόνο, όσο πολύ κι αν αναζητήσουμε την αλήθεια των λόγων των ανθρώπων που μίλησαν για την ευτυχία, ποτέ δε θα βρούμε κάτι πλήρες.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Κάπου διάβασα ότι είναι καιρός οι ψυχολόγοι να ξεφύγουν από το παραμύθι του να πιστεύουν πως όλες οι απαντήσεις βρίσκεονται μέσα στον ασθενή. Εγώ βέβαια δεν είμαι ψυχολόγος, άρα θεωρώ ότι μπορώ να πιστεύω ό,τι θέλω(λογοπαίγνιο). Πιστεύω, λοιπόν, ότι οι απαντήσεις που χρειάζεται ο άνθρωπος, του παρέχονται. Δε μπορώ να πιστέψω ή μάλλον μπορώ αλλά δε θέλω να πιστεύω ότι ο φιλεύσπλαχνος Θεός θα άφηνε τα πλάσματά Του μέσα στην απορία και την αδαημοσύνη σχετικά με πραγματικά σημαντικά θέματα.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Ο άνθρωπος έχει όλες τις απαντήσεις που χρειάζεται για τη ζωή του μέσα του. Εκεί που μπορεί ο ψυχολόγος να τον βοηθήσει, είναι να του κάνει τις κατάλληλες ερωτήσεις.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που ασχολούνται με τον εσωτερικό τους κόσμο και αφήνουν τον εξωτερικό τους κόσμος ανεκπαίδευτο. Υπάρχουν άλλοι που ενδιαφέρονται τόσο πολύ για τον εξωτερικό τους κόσμο που κρατούν το εσωτερικό τους ανεκπαίδευτο. Ο άνθρωπος που αναζητεί την αλήθεια οφείλει να διατηρεί εκπαιδευμένο και τον εσωτερικό αλλά και τον εξωτερικό του κόσμο. Για αυτό το λόγο ο ψυχολόγος οφείλει να ξυπνήσει τον οκνηρό ενδογνώστη ή τον τεμπέλη εξωγνώστη ώστε να μπορέσει να ανακαλύψει και να παιδεύσει και το άλλο κομμάτι του εαυτού του.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Όλοι αυτοί οι άνθρωποι, λοιπόν, που μιλούν για την τάξη και την ηρεμία και την αρμονία που οφείλει να έχει ο άνθρωπος εσωτερικά και εξωτερικά δεν έχουν άδικο. Δεν υποστηρίζω, φυσικά, όλα όσα λένε. Η αρμονία, όμως, του εσωτερικού και του εξωτερικού κόσμο του ανθρώπου, οφείλει να υφίσταται.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Η ευτυχία, λοιπόν, θα μπορούσαμε να πούμε πως είμαι το μόνο αγαθό (αφού ούτε υλικό, ούτε συναίσθημα είναι) που παραμένει και επιμένει να δίνεται δίκαια σε όλους τους ανθρώπους, ανάλογα με τα έργα τους, τις πράξεις και τα γραμμένα τους...</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Είναι εύκολο να γνωρίσεις έναν άνθρωπο από τους καρπούς των δέντρων του. Στην πραγματικότητα είναι ο πιο αξιοκρατικός τρόπος αξιολόγησης των ανθρώπων, αυτός. Μπορεί ένας άνθρωπος να φαίνεται ευτυχισμένος για όσους δεν έχουν τα υλικά αγαθά που αυτός κατέχει. Τα υλικά αγαθά, όμως, δε μένουν για πάντα και αργά ή γρήγορα το "φαίνεσθαι" θα αποκαλύψει την αλήθεια του. Όποια κι αν είναι αυτή.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Δεν είναι δυνατόν η μηλιά να προσφέρει γαϊδουράγκαθα στον άνθρωπο. Ούτε φυσικά μπορεί το γαϊδουράγκαθο να προσφέρει μήλα ως καρπούς. Το μήλο θα βγει από τη μηλιά και το γαϊδουράγκαθο από το αντίστοιχο φυτό. Έτσι κι η ευτυχία προσφέρεται σε αυτούς που την καλλιεργούν. Άλλοτε αργά, άλλοτε γρήγορα, αλλά πάντοτε σε αυτούς που την καλλιεργούν.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Το "αργά" και το "γρήγορα" βέβαια είναι λίγο σχετικό. Ένας άνθρωπος μπορεί να πιστεύει ότι η ευτυχία καθυστερεί πολύ να τον βρει παρά τις όποιες προσπάθειες που κάνει. Η ευτυχία, αν έρθει όποτε θέλει ο άνθρωπος και όχι όποτε πραγματικά του πρέπει, δε θα είναι ευτυχία. Γι' αυτό όταν εύχομαι στα γενέθλια κάποιου, του εύχομαι να του έρθουν όλα όσα επιθυμεί για όσο και όταν του πρέπουν. Ούτε νωρίτερα, ούτε αργότερα. Ούτε να φύγουν πριν τα βαρεθεί. Ούτε μετά. Εγώ αυτά ξέρω, μ' αυτά ζω και με αυτά πορεύομαι.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7725196313593160632-4123378965791068384?l=proaggelos.blogspot.com' alt='' /></div>Forerunnerhttp://www.blogger.com/profile/13626787632721458323noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-7725196313593160632.post-82891969074935052572012-01-12T15:22:00.001+02:002012-01-12T15:22:34.181+02:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-2Ghf31uUcjk/Tw7ekMLKOWI/AAAAAAAABOA/pAsScJiLvcs/s1600/dsc00200.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" src="http://2.bp.blogspot.com/-2Ghf31uUcjk/Tw7ekMLKOWI/AAAAAAAABOA/pAsScJiLvcs/s320/dsc00200.jpg" width="320" /></a></div><div style="text-align: center;">&nbsp;Αν ήταν όνειρο το καθετί που ζούμε<br />Αν όλα όσα ζούμε, ήταν όνειρα<br />Αν έδινε ζωή το κάθε όνειρο<br />Αν όλα έχουν&nbsp; κάτι ονειρεμένο<br /><br />Αν ήταν η φωτιά κοντά στο σώμα σου<br />Αν είχες ένα σώμα μες στις φλόγες<br />Αν είχες τη φωτιά σ' όλο το σώμα σου<br />Αν έχεις ένα σώμα φλογισμένο<br /><br />Αν ήταν η ψυχή σου σαν την πέτρα<br />Αν η πέτρα δε πονάει την ψυχή σου<br />Αν η πέτρα είχε την ψυχή σου<br />Αν η ψυχή σου δεν πετρώνει&nbsp; ποτέ<br /><br />Αν η πέτρα άντεχε τη φλόγα<br />Αν η φλόγα αντέχει και την πέτρα<br />Αν η πέτρα δεν καίγεται από τη φλόγα<br />Αν η φλόγα δίνει πέτρα πυρωμένη κάθε φορά<br /><br />Αν το κάρβουνο σφύζει από ζωή<br />Αν η ζωή είναι η φλόγα που το καίει<br />Αν η φωτιά θρέφει το ξύλο που είναι κάρβουνο<br />Αν έγινε το ξύλο πινέλο πέτρινο<br /><br />Αν όλα έχουν κάτι ονειρεμένο<br />Αν έχεις ένα σώμα φλογισμένο<br />Αν η ψυχή σου δεν πετρώνει ποτέ<br />Αν η φλόγα δίνει πέτρα πυρωμένη κάθε φορά<br /><br />Τότε γνωρίζεις άνθρωπε τη φύση της φωτιάς,<br />τη δύναμη της πέτρας και της πινελιάς!<br />Τότε γνωρίζεις άνθρωπε τον τρόπο που το ξύλο<br />κάρβουνο γίνεται μεμιάς και ζωγραφίζει!<br /><br />Αφού το μαύρο άνθρωπε στο άσπρο ζωγραφίζει<br />μαύρες γραμμές ασπρόμαυρες στο τέλος σχηματίζει!<br />Αφού η ψυχή σου άνθρωπε ψυχές θα στιγματίσει<br />φρόντισε να 'ναι σα φωτιά για να τις αναστήσει!</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7725196313593160632-8289196907493505257?l=proaggelos.blogspot.com' alt='' /></div>Forerunnerhttp://www.blogger.com/profile/13626787632721458323noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7725196313593160632.post-64866952820399654012011-12-29T09:53:00.002+02:002011-12-29T14:19:21.346+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-e8HyfjBReiE/Tvwb_aLrluI/AAAAAAAABN4/g5F4oJemDng/s1600/Serenegeti3.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="116" src="http://1.bp.blogspot.com/-e8HyfjBReiE/Tvwb_aLrluI/AAAAAAAABN4/g5F4oJemDng/s400/Serenegeti3.jpg" width="400" /></a></div><div class="western"><b>Άνοιξα τα μάτια μου</b>... καιθαύμασα τη σοφία του Θεού που με κράτησεγια μια ακόμη μέρα ζωντανό για να μπορέσωνα ζήσω και να αγαπήσω</div><div class="western"><br /></div><div class="western"><b>Κατάφερα να σηκωθώ από τοκρεβάτι</b>... και θαύμασα τη σοφία τουΘεού που με κράτησε για μια ακόμη μέραικανό να κινηθώ</div><div class="western"><br /></div><div class="western"><b>Μπόρεσα να περπατήσω</b>...και θαύμασα το Θεό που δε με άφησε ναστενοχωρηθώ με το να βιώσω μια τόσοτεράστια αλλαγή στη ζωή μου</div><div class="western"><br /></div><div class="western"><b>Μπόρεσα να πλύνω το πρόσωπόμου από τα σημάδια της νύχτας</b>... καιθαύμασα το Θεό για την προσφορά του σενερό, σε ύδωρ, ικανό να με ξυπνήσει πιοόμορφα, πιο δροσερά, πιο έντονα<b>&nbsp;</b><br /><br /><b>Ντύθηκα</b>... και θαύμασα τοΘεό που χάρισε στους ανθρώπους τα χέριατους, την εμπειρία τους και τελικά τιςβιομηχανίες ρούχων ώστε να μπορούν όλοινα έχουν ένα ρούχο να καλύπτει το σώματους, προστατεύοντάς τους από το κρύο.</div><div class="western"><br /></div><div class="western"><b>Βγήκα στο δρόμο και είδακαι άλλους ανθρώπους</b>... και θαύμασατο Θεό που φρόντισε να μη νιώθω μοναξιάσε αυτόν τον κόσμο</div><div class="western"><br /></div><div class="western"><b>Είδα κι ανθρώπους αλλοεθνείςστα ίδια ή σε διαφορετικά χρώματα απόεμένα</b>... και θαύμασα το Θεό που δεδημιούργησε μόνο τις περιοχές πουεξερεύνησα</div><div class="western"><br /></div><div class="western"><b>Περπάτησα και είδα μέσαστον κόσμο ένα μικρό σκύλο και μία μικρήγάτα</b>... και θαύμασα το Θεό και τη σοφίαΤου που δημιούργησε τόσα διαφορετικάπλάσματα με το δικό τους χαρακτήρα καιτις δικές τους παραξενιές για να μπορούνοι άνθρωποι να διαλέγουν το πρότυπότους ή για να βλέπουν και να φεύγουν,δημιουργώντας το δικό τους χαρακτήρα</div><div class="western"><br /></div><div class="western"><b>Άγγιξα το φλοιό των δέντρων</b>...και αμέσως θαύμασα την τέχνη του Θεούκαι το ταλέντο Του στη Δημιουργία απότα τόσα διαφορετικά, τα τόσα τραχιά ήεπίπεδα</div><div class="western"><br /></div><div class="western"><b>Κοίταξα ψηλά στα δέντρα</b>...και θαύμασα την αγάπη του Θεού για ταζώα Του που φροντίζει να έχουν ένα σπίτινα κοιμηθούν (τα πουλιά) μέσα στο φύλλωματων δέντρων που έπλασε με τόση τέχνη</div><div class="western"><br /></div><div class="western"><b>Προσπάθησα να σκαρφαλώσωστο δέντρο και τα πουλιά που είχανφωλιάσει πέταξαν</b>... και θαύμασα τησοφία του Θεού που τους προσέφερε τηδιαίσθηση να αντιλαμβάνονται τονκίνδυνο, το διαφορετικό, το αλλότριο</div><div class="western"><br /></div><div class="western"><b>Είδα τα πτηνά του ουρανούνα πετούν</b>... και θαύμασα τη σοφία τουΘεού που τους προσέφερε τα μέσα να πετούνκαι να προφυλάσσονται από τους κινδύνουςαποφεύγοντάς τους ή πέφτοντας πάνω τουςμε το ράμφος τους αν απειλούνται ταπαιδιά τους</div><div class="western"><br /></div><div class="western"><b>Γύρισα στο σπίτι</b>... καιθαύμασα τη σοφία του Θεού που μουπροσέφερε ένα υλικό μέρος για να μπορώνα ξαποστάζω και να επιστρέφω πάντα</div><div class="western"><br /></div><div class="western"><b>Άναψα το Χριστουγεννιάτικαστολισμένο δέντρο</b>... και θαύμασα τησοφία του Θεού που μας χάρισε μέσα απόεμάς (τους ανθρώπους), τη δύναμη τηςπροσομοίωσης του φωτός, τη δύναμη ναπετάξουμε μαζί του, πλάθοντας την κίνησήτους, τη γέννησή και το θάνατό του όποτεεπιθυμούμε</div><div class="western"><b>Ξύπνησα τη γυναίκα μου</b>...και θαύμασα το Θεό που μου τη χάρισε γιανα νιώθω ακόμη λιγότερο τη μοναξιά,δημιουργώντας, συζητώντας και παίζονταςμαζί της</div><div class="western"><br /></div><div class="western"><b>Έφτασε η μέρα της εορτήςτης Γέννησης του Υϊού του Θεού</b>... καιθαύμασα το Θεό που μας χάρισε τον ΥϊόΤου τον μονάκριβο να γεννηθεί με ανθρώπινησάρκα για να μας δώσει τη δυνατότητα ναμπορέσουμε κι εμείς να φτάσουμε στηΒασιλεία του Θεού με την αγάπη μας προςΑυτόν, βοηθώντας μας κι Εκείνος,αγκαλιάζοντάς μας, προσέχοντάς μας μέσααπό τους Καρπούς Του</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7725196313593160632-6486695282039965401?l=proaggelos.blogspot.com' alt='' /></div>Forerunnerhttp://www.blogger.com/profile/13626787632721458323noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7725196313593160632.post-49329329546211955942011-12-28T11:17:00.003+02:002011-12-28T11:26:19.084+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: justify;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-JjlV1XrW8Og/TvrSvyC7tmI/AAAAAAAABNE/XRgGfQni0H8/s1600/cover_last.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://2.bp.blogspot.com/-JjlV1XrW8Og/TvrSvyC7tmI/AAAAAAAABNE/XRgGfQni0H8/s320/cover_last.jpg" width="226" /></a></div><div style="text-align: justify;">Φέτος τα Χριστούγεννα είχα μία καταπληκτική ευκαιρία που πρώτη φορά μου δόθηκε (ή την άρπαξα! όπως το βλέπει κανείς!). Το δώρο μου για φέτος ήταν το να δώσω την τελική μορφή στο κείμενο του φίλου μου Δημήτρη Καραβασίλη που πλέον ως e-book με τίτλο "<u>Ο Παράδεισος <b>δεν</b> έχει μόνο αγγέλους</u>" διακινείται ελεύθερα στο διαδίκτυο.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Διαβάζοντας το βιβλίο αυτό μπόρεσα να διαπιστώσω πως μιλάμε για ένα κείμενο που ξεφεύγει από την έννοια του εμπορικού και αγγίζει, με πολλή άνεση, την έννοια του αγαπητού. Ίσως για αυτό το λόγο να αρνήθηκαν πολλοί εκδοτικοί οίκοι την έκδοσή του. Δεν πίστευαν ότι ο κόσμος θα μπορούσε να αντέξει την τόση αγάπη, αγαλλίαση και καλοσύνη που εκπνέουν, αλλά και εμπνέουν, οι σελίδες αυτού του βιβλίου.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Ο <i>Άρης </i>και ο <i>Γιώργος </i>αποτελούν δύο έφηβους που άριστα περιγράφουν την εφηβεία των αγοριών. Την εφηβεία των κοριτσιών οι υπόλοιποι χαρακτήρες, όπως η <i>Ισμήνη </i>και η <i>Κατερίνα</i>, έχουν την χαρά να την αντιπροσωπεύουν.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Γενικότερα, ό,τι περιμένει κάποιος να βρει σε ένα περιβάλλον σχολείου, το βρίσκει σε αυτό το βιβλίο! Λεκτικές διαμάχες εντός οικογενειών, μεταξύ μικρότερων αδελφών, δυσκολίες των γονιών να ανταπεξέλθουν οικονομικά, ερωτικά σκιρτήματα και ένας κακός-στραβός-κι-ανάποδος διευθυντής. Αυτό που δεν περιμένει κανείς είναι το πόσο γλυκά εμπλέκονται στην ιστορία και οι υπόλοιποι χαρακτήρες! Κι υπήρχαν πραγματικά στιγμές στις οποίες δάκρυσα ή γέλασα με αυτά που διάβαζα!</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Φυσικά, αυτό που δεν περιμένει κάποιος από έναν απλό καθηγητή-θεολόγο (που μόνο απλός καθηγητής-θεολόγος δεν είναι φυσικά!) είναι την αγάπη για την τεχνολογία! Οι όροι της πληροφορικής και ο όλος εκσυγχρονισμός του αναγνώστη που διεκπαιραιώνεται μέσα από αυτό το βιβλίο είναι πραγματικά κάτι μοναδικό. Οι λέξεις <i>server</i>, <i>backup </i>αλλά και άλλες έννοιες που κάποιοι ξέρουν ενώ κάποιοι άλλοι όχι, δεν αποτελούν εμπόδιο για τον αναγνώστη ο οποίος είναι σίγουρο πως δε θα χάσει ούτε στιγμή το ενδιαφέρον του!<br />&nbsp; </div><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;">Αυτό που πρώτη φορά παρατήρησα σε βιβλίο ήταν ό,τι ανέφερα και στην αρχή: η καλοσύνη που εκπνέεται από αυτό το βιβλίο και εμπνέει. Ο Δημήτρης Καραβασίλης καταφέρνει να δείξει πως δεν είναι απλά ένας συγγραφέας, ούτε απλά ένας καθηγητής, ούτε απλά ένας άνθρωπος! Συμπληρωματικά όλων αυτών, μας δείχνει ότι πραγματικά ακούει τον πόνο, τις καρδιές και τις ψυχές των ανθρώπων - μαθητών του ή μη - και πως προσπαθεί πάντα για το καλύτερο!</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Μιλάμε για ένα βιβλίο που είμαι σίγουρος πως όσοι το διαβάσουν θα το αγαπήσουν, ενώ όσοι έχουν παιδιά ίσως φέρουν στη μνήμη τους και όμορφες στιγμές που πέρασαν οικογενειακά μαζί τους!</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Όσον αφορά σε εμένα, κλείνω με το κείμενο του οπισθόφυλλου του βιβλίου και με την ευχή προς τον φίλο μου Δημήτρη, να συνεχίσει να <b>ΔΙΔΑΣΚΕΙ</b> όπως κάνει τόσα πολλά χρόνια με όλη του την ψυχή.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><blockquote class="tr_bq"><div style="text-align: center;"><i>Όταν ο Άρης Οικονόμου, μαθητής της Γ' Λυκείου, πίστεψε ότι επειδή αναγκάστηκε να πολεμήσει την οικονομική κρίση θα αγιάζονταν και τα μέσα που θα χρησιμοποιούσε, δεν φανταζόταν ότι η ζωή θα ξεδίπλωνε για χάρη του μια τόσο συναρπαστική ιστορία που θα άλλαζε για πάντα ακόμα και όσους δεν συμφωνούσαν με την απόφασή του.<br /><br />Ο χώρος του σχολείου έγινε το χωνευτήρι των ενοχών, των ανεκπλήρωτων ονείρων και των εσωτερικών συγκρούσεων μαθητών, γονιών και δασκάλων. Άραγε ήταν όλοι τους καλά προετοιμασμένοι;</i> </div></blockquote><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: center;"><b>Δημήτρης Καραβασίλης - "<u>Ο παράδεισος <span style="color: #3d85c6;"><span style="font-size: large;"><span style="color: black;">δεν</span></span> </span>έχει μόνο αγγέλους</u>"</b></div><div style="text-align: center;">Μπορείτε να το <b><a href="http://dl.dropbox.com/u/51532091/DimKaravasilis/O_paradeisos_den_exei_mono_aggelous.pdf" target="_blank">κατεβάσετε </a></b>ή <b><a href="http://issuu.com/7581/docs/o-paradeisos-den-exei-mono-aggelous" target="_blank">να το δείτε online</a></b>!</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7725196313593160632-4932932954621195594?l=proaggelos.blogspot.com' alt='' /></div>Forerunnerhttp://www.blogger.com/profile/13626787632721458323noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7725196313593160632.post-54669789115000326062011-12-22T09:40:00.005+02:002011-12-22T09:41:34.473+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-xUHIz1vYY1A/TvLevT02Y4I/AAAAAAAABMs/Fmr89pEH2iQ/s1600/artlib_gallery-280498-o.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="194" src="http://4.bp.blogspot.com/-xUHIz1vYY1A/TvLevT02Y4I/AAAAAAAABMs/Fmr89pEH2iQ/s320/artlib_gallery-280498-o.jpg" width="320" /></a></div>Όπως θα ξέρεις, πλησιάζουμε ξανά στην ημερομηνία των γενεθλίων μου. Κάθε χρόνο γίνεται γιορτή προς τιμή μου, έτσι και φέτος. <br /><br />Αυτές τις μέρες ο κόσμος κάνει πολλά ψώνια, γίνονται διαφημίσεις μέχρι και στο ράδιο, την τηλεόραση και παντού κανείς δεν μιλά για κάτι άλλο εκτός από το τι λείπει μέχρι να έρθει εκείνη η μέρα... <br /><br />Είναι ευχάριστο να ξέρω ότι τουλάχιστον μία μέρα τον χρόνο κάποιοι με σκέφτονται.<br /><br />Όπως θα γνωρίζεις πριν από πολλά χρόνια ξεκίνησαν να γιορτάζουν τα γενέθλιά μου. Στην αρχή φαινόντουσαν να καταλαβαίνουν και με ευχαριστούσαν γι' αυτό που έκανα για εκείνους. Όμως σήμερα κανείς δεν γνωρίζει τι γιορτάζουν.<br /><br />Οι άνθρωποι συναντώνται και περνούν πολύ καλά όμως κανείς δεν ξέρει περί τίνος πρόκειται....<br /><br />Θυμάμαι πέρυσι, την ημέρα των γενεθλίων που έκαναν μια μεγάλη γιορτή προς τιμή μου. Στο τραπέζι υπήρχαν τα πάντα, όλα ήταν διακοσμημένα όμορφα και υπήρχαν πολλά δώρα, αλλά... Ξέρεις τι;<br /><br />Ούτε που με κάλεσαν, ενώ ήμουν ο επίτιμος καλεσμένος κανείς δεν θυμήθηκε να με καλέσει.&nbsp; Και η γιορτή γινόταν για μένα...<br /><br />Και όταν έφτασε η μεγάλη μέρα... με άφησαν απ' έξω, μου έκλεισαν την πόρτα... εγώ ήθελα να βρεθώ στο τραπέζι μαζί τους...<br /><br />Η αλήθεια είναι ότι δεν εξεπλάγην γιατί τα τελευταία χρόνια όλοι μου κλείνουν την πόρτα.&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; Μιας και δεν με κάλεσαν, σκέφτηκα να παραβρεθώ χωρίς να κάνω θόρυβο κι έτσι μπήκα και στάθηκα σε μια γωνίτσα.<br /><br />Διασκέδαζαν όλοι, κάποιοι έλεγαν ιστορίες, γελούσαν, πέρναγαν πολύ καλά, μέχρι που έφτασε ένας....<br /><br />Γέρος χοντρός, ντυμένος στα κόκκινα με άσπρα γένια...&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; Και φώναζε...&nbsp; χο, χο, χο!,&nbsp; λες και είχε πιει λίγο παραπάνω...κάθισε βαριά βαριά σε μια πολυθρόνα και... Όλοι έτρεξαν καταπάνω του λέγοντας...Άγιε Βασίλη! ...λες και η γιορτή ήταν γι' αυτόν...<br /><br />Ήρθαν τα μεσάνυχτα και όλοι άρχισαν να αγκαλιάζονται, άπλωσα κι εγώ τα χέρια μου ελπίζοντας πως κάποιος θα με αγκαλιάσει... Και ξέρεις; Κανείς δεν με αγκάλιασε.<br /><br />Ξαφνικά άρχισαν όλοι να ανταλλάσσουν δώρα, ένας ένας τα άνοιγαν μέχρι που τελείωσαν όλα...&nbsp;&nbsp;&nbsp; Πλησίασα να δω μήπως παρ' ελπίδα υπήρχε κάποιο για μένα, αλλά δεν υπήρχε τίποτα... <br /><br />Πώς θα αισθανόσουν αν την ημέρα των γενεθλίων σου αντάλλασσαν δώρα όλοι μεταξύ τους κι εσένα δεν σου δώριζαν τίποτα;<br /><br />Τότε κατάλαβα ότι εγώ περίσσευα σε εκείνη τη γιορτή, βγήκα χωρίς να κάνω θόρυβο, έκλεισα την πόρτα κι αποσύρθηκα...<br /><br />Κάθε χρόνος που περνάει είναι χειρότερα, ο κόσμος θυμάται μόνο το δείπνο, τα δώρα και τις γιορτές. Κανείς δεν θυμάται εμένα... <br /><br />Θα ήθελα αυτά τα Χριστούγεννα να μου επιτρέψεις να έρθω στη ζωή σου, να αναγνωρίσεις ότι πριν από δύο χιλιάδες χρόνια ήρθα σε αυτόν τον κόσμο για να δώσω τη ζωή μου για σένα, στον σταυρό, και να σε σώσω.&nbsp;&nbsp; <br /><br />Το μόνο που θέλω σήμερα είναι να το πιστέψεις με όλη σου την καρδιά ...<br /><br />Θα σου πω κάτι: σκέφτηκα, μιας και πολλοί δεν με προσκαλούν στη γιορτή που κάνουν, θα κάνω τη δική μου γιορτή και θα είναι σπουδαία, όπως κανένας δεν την έχει φανταστεί, μια γιορτή πολύ μεγάλη.<br /><br />Ακόμη κάνω τις τελευταίες προετοιμασίες, στέλνω πολλές προσκλήσεις και σήμερα υπάρχει μία ειδικά για εσένα. <br /><br /><b>Θέλω μόνο να μου πεις αν θέλεις να βοηθήσεις, θα σου κρατήσω μια θέση και θα γράψω το όνομά σου, στη μεγάλη λίστα μου με τους καλεσμένους με κράτηση και...&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; Θα πρέπει να μείνουν απ' έξω εκείνοι που δεν θα απαντήσουν στην πρόσκλησή μου... Ετοιμάσου γιατί όταν όλα θα είναι έτοιμα, μια μέρα που δεν θα το περιμένει κανείς, θα κάνω μια μεγάλη γιορτή...</b></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7725196313593160632-5466978911500032606?l=proaggelos.blogspot.com' alt='' /></div>Forerunnerhttp://www.blogger.com/profile/13626787632721458323noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7725196313593160632.post-45542762693923552932011-11-27T21:16:00.001+02:002011-11-27T21:22:38.390+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div style="text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-IkXZRHz16qE/TtKN6KxjIiI/AAAAAAAABME/tiE3BGyLjzY/s1600/martial-arts-xuecheng.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="196" src="http://1.bp.blogspot.com/-IkXZRHz16qE/TtKN6KxjIiI/AAAAAAAABME/tiE3BGyLjzY/s320/martial-arts-xuecheng.jpg" width="320" /></a></div><div style="text-align: center;">&nbsp;Μη φοβάσαι και μη σκιάζεσαι</div><div style="text-align: center;">Ν' ακούς και να νοιάζεσαι</div><div style="text-align: center;">Ν' αγαπάς από καρδιάς</div><div style="text-align: center;">Και αγάπη να ζητάς</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">Δεν είναι απλά τα όνειρα που κάνει κάθε άνθρωπος</div><div style="text-align: center;">Είναι πολύ πολύπλοκα και μπορεί να γίνει άτρωτος</div><div style="text-align: center;">Αρκεί ν' ακολουθήσει τ' αληθινά του «θέλω»</div><div style="text-align: center;">και σε όσους το αξίζουν να βγάλει το καπέλο</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">Μάντεψε! Είσαι άνθρωπος! Μπορείς να γίνει άτρωτος</div><div style="text-align: center;">Μπορείς να κάνεις θαύματα ή και να μείνεις άπραγος</div><div style="text-align: center;">Μπορείς να ξεχωρίσεις όπου άλλοι αποτύχαν</div><div style="text-align: center;">Μπορείς και να θαυμάσεις όσους σε αυτά πετύχαν</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">Μπορείς με το μυαλό σου γρήγορα να ταξιδέψεις</div><div style="text-align: center;">από τη μια άκρη του κόσμου στην άλλη ή να πιστέψεις</div><div style="text-align: center;">και να φτάσεις σε μια μέρα από την αμαρτία στην αγιότητα</div><div style="text-align: center;">ή και να κάνεις επιτέλους τα όνειρά σου πραγματικότητα</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">Γιατί κι ο Ίκαρος κι αν πέταξε με κέρινα φτερά</div><div style="text-align: center;">έζησε ελεύθερος, έστω και για κάποια λεπτά,</div><div style="text-align: center;">γιατί έκανε τα όνειρά του πραγματικότητα</div><div style="text-align: center;">γιατί τα κυνήγησε απρόσκοπτα</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">Γιατί κι ο Προμηθέας είχε όνειρο να δώσει τη φωτιά</div><div style="text-align: center;">στους ανθρώπους που θεωρούσε πως την αξίζαν πραγματικά</div><div style="text-align: center;">κι ακόμη κι όταν οι θεοί του τον δέσμωσαν στα βουνά</div><div style="text-align: center;">δε μετάνιωσε στιγμή για τα όνειρά του. Πραγματικά!</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">Γιατί κι η Αγία Αθηνά είχε όνειρο (να)</div><div style="text-align: center;">να θεραπεύει τα παιδιά</div><div style="text-align: center;">να θεραπεύει τους ανθρώπους</div><div style="text-align: center;">όλους όσους το ζητούν με πίστη βαθιά</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">Και όλοι αυτοί ήταν απλώς άνθρωποι</div><div style="text-align: center;">Ήταν πιστοί, αγαπητοί και δυνατοί στην ψυχή</div><div style="text-align: center;">Ήταν κάποιοι πραγματικοί ενώ άλλοι όχι τόσο πολύ</div><div style="text-align: center;">όμως ένας ακόμη μπορείς να γίνεις κι εσύ!</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">«Μπορείς να φτιάξεις τα πάντα. Κάθε αρχή! Κάθε τέλος!</div><div style="text-align: center;">Μπορείς να φτιάξεις θάλασσα! Μπορείς να φτιάξεις έλος!</div><div style="text-align: center;">Κάποιοι τα κατάφεραν, κάποιοι τα καταφέρνουν</div><div style="text-align: center;">Ίσως δε θέλουν τη ζωή και όμως βόλτα τα φέρνουν!»</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">Ήταν και είναι ακόμη η ευκαιρία σ' εσένα</div><div style="text-align: center;">δοσμένη με χέρια απλωμένα</div><div style="text-align: center;">με καρδιά ανοιχτή</div><div style="text-align: center;">και με ψυχή δυνατή</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">Είναι στο χέρι σου να κάνεις το όνειρο πραγματικότητα</div><div style="text-align: center;">να δώσεις τα φτερά σου στο κακό για λίγο κόντημα</div><div style="text-align: center;">να σβήσεις μια για πάντα μέσα στο σκοτάδι</div><div style="text-align: center;">ή να φωτίσεις με την πίστη σου το πιο σκοτεινό πηγάδι</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">Γιατί ο κάθε άνθρωπος χρειάζεται μια αγάπη</div><div style="text-align: center;">Χρειάζεται την Εύα ή τον Αδάμ κι όχι απάτη</div><div style="text-align: center;">Και αν είσαι ο εαυτός σου μπορείς να καταφέρεις</div><div style="text-align: center;">τη λέξη «αγαπάω» με καρδιάς χείλη να προφέρεις.</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7725196313593160632-4554276269392355293?l=proaggelos.blogspot.com' alt='' /></div>Forerunnerhttp://www.blogger.com/profile/13626787632721458323noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7725196313593160632.post-61911542076774060772011-11-15T17:27:00.001+02:002011-11-27T21:32:22.909+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-fYtfjYnsKpw/TsKE6f9QAcI/AAAAAAAABLc/lIgIK70UzxI/s1600/1314071557-easter-cross.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="181" src="http://3.bp.blogspot.com/-fYtfjYnsKpw/TsKE6f9QAcI/AAAAAAAABLc/lIgIK70UzxI/s200/1314071557-easter-cross.jpg" width="200" /></a></div><br /><div class="western">Όταν δε ο Ιησούς εμβήκεν ειςτην Καπερναούμ, ήλθε προς αυτόν ειςεκατόνταρχος, ο οποίος τον παρεκάλεικαι του έλεγε <i>«Κύριε, ο δούλος μου είναικατάκοιτος εις το σπίτι παραλυτικόςκαι βασανίζεται τρομερά από πόνους»</i>.</div><div class="western">Και λέγει εις αυτόν ο Ιησούς<i>«Θα έλθω εγώ εις το σπίτι σου και θα τονθεραπεύσω»</i>.</div><div class="western">Και ο εκατόνταρχος απεκρίθηκαι είπε <i>«Κύριε, δεν είμαι άξιος διά ναεισέλθεις κάτω από τη στέγη του σπιτιούμου Αλλά μόνον ειπέ με απλούν λόγον αυτόπου θέλεις και θα ιατρευθή ο δούλος μου.Διότι κι εγώ άνθρωπος είμαι, υπεξούσιος,που λαμβάνω διαταγάς από ανώτερους,έχων υπό τις διαταγάς μου στρατιώταςκαι λέγω εις τούτον τον στρατιώτην<b>πήγαινε</b> και πηγαίνει και εις τονάλλον λέγω <b>κάμε αυτό</b> και εκτελεί.Πόσο μάλλον θα εκτελεστεί ο λόγος οιδικός σου που δεν είσαι υπό τας διαταγάςκανενός αλλά έχεις εξουσίαν επί όλωντων αοράτων δυνάμεων!»</i></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7725196313593160632-6191154207677406077?l=proaggelos.blogspot.com' alt='' /></div>Forerunnerhttp://www.blogger.com/profile/13626787632721458323noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7725196313593160632.post-89707047253906399552011-10-31T09:23:00.006+02:002011-10-31T09:37:58.393+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-ObDBUTww_D8/Tq5MvArUftI/AAAAAAAABLM/TixLB4zlPyY/s1600/Good_vs_Evil.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="177" src="http://2.bp.blogspot.com/-ObDBUTww_D8/Tq5MvArUftI/AAAAAAAABLM/TixLB4zlPyY/s200/Good_vs_Evil.jpg" width="200" /></a></div><div style="text-align: center;"><i>«Ποιος είναι αλήθεια ο Προάγγελος και ποιος ο σκοπός του;»</i></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: justify;"></div><div class="western">Με έπιασαν για λίγο οισκέψεις... Τί θα γινόταν, τί θα συνέβαινεαλήθεια, αν για κάποιο λόγο πήγαινα στηφυλακή; Υποθέτουμε, φυσικά, ότι κάτιτέτοιο θα ήταν νομικά και ουσιαστικάορθό και θα το άξιζα.</div><div class="western"><br /></div><div class="western">Σκέφτηκα διάφορα. Πίστεψαπως η γυναίκα μου θα συνεχίσει να είναιστο πλάι μου. Δεν ανησύχησα, λοιπόν,μήπως τη χάσω. Ίσως να έχανα τους φίλουςμου αλλά κι αυτό δε με τρομοκράτησε.</div><div class="western">Σκέφτηκα πως θα μπορούσα ναδραπετεύσω από τη φυλακή και να πάωκάπου που δε θα γνωρίζουν ποιος είμαι,για να συνεχίσω τη ζωή μου. Αλλά, έτσι,το έγκλημά μου θα παραγραφεί από τονεαυτό μου, κανείς δε θα μου το προσάψεικαι δε θα έχω την ευκαιρία να μετανιώσω.Άρα καλύτερα για την ψυχή μου να μηδραπέτευα.</div><div class="western"><br /></div><div class="western">Σκέφτηκα πως οι γονείς μουθα ερχόντουσαν κατά καιρούς να με βλέπουνστο επισκεπτήριο. Ούτε αυτό με τρομοκράτησε.Ίσως, γιατί δε σκέφτηκα και την ηλικιωμένηγιαγιά μου στο επισκεπτήριο μαζί τουςνα βλέπει την κατάντια μου.</div><div class="western"><br /></div><div class="western">Δε σκέφτηκα τα άτομα με ταοποία θα είμαι μαζί στο κελί. Δε σκέφτηκατί είδους άνθρωποι θα μπορούσαν νασυγκατοικούν στο κελί μου. Γι' αυτό καιδεν τρομοκρατήθηκα. Ίσως να το προσπέρασασκεπτόμενος «άνθρωποι είναι έτσι κιαλλιώς».</div><div class="western"><br /></div><div class="western">Τελικά...</div><div class="western">Σκέφτηκα τον Προάγγελο. Καιτρομοκρατήθηκα. Γιατί ο Προάγγελος,αυτό το απλό <span lang="en-US">alter</span> <span lang="en-US">ego</span>μου, έχω ως σκοπό να αποτελέσει πρότυπογια τους ανθρώπους. Έχει ως σκοπό το ναμεταφέρει μηνύματα αλήθειας ως έχουν.Χωρίς διφορούμενα νοήματα και σημεία.Χωρίς ντροπή. Χωρίς πάθος. Κάτι σαν το«είσαι όμορφη» του Μπουσκάλια που τοείπε σε μια γυναίκα γιατί ήθελε το μέσατου να της το πει και μετά εξαφανίστηκεγια να μην παρεξηγηθεί η στάση του. Ήταναπλά μια αλήθεια που θεώρησε άδικο ναμην τη μοιραστεί με την ενδιαφερόμενη.</div><div class="western"><br /></div><div class="western">Εγώ, όμως, δεν έχω αυτή τηνευχέρεια. Διάλεξα ένα ψευδώνυμο και όχιτο πραγματικό μου όνομα για να μπορέσωνα πλησιάσω ανθρώπους που προηγουμένωςμε είχαν απορρίψει. Κυρίως σε εφηβικήηλικία που το μυαλό κάθε ανθρώπου δενείναι πλήρως κατασταλαγμένο.</div><div class="western"><br /></div><div class="western">Άλλωστε, εγώ, σε προφορικόεπίπεδο, δεν έχω την ευχέρεια δράσηςκαι την ευστροφία του Μπουσκάλια. Ανκάποιος αρέσκεται στο να μου μιλήσειγια τους προβληματισμούς του, να τονακούσω προσεκτικά και να τον βάλω νασκεφτεί εστιάζοντας και χρησιμοποιώνταςτα λόγια του, έχει καλώς. Μ' αυτόν θα έχωκαι μια πολύ καλή προφορική επικοινωνία.Αν, όμως, κάποιος επιθυμεί αερολογίαςκαι ατοπήματα σε πλαίσια κουτσομπολιού,δε νομίζω πως θα τα καταφέρουμε και πολύκαλά.</div><div class="western"><br /></div><div class="western">Κάποιοι γνωρίζουν τον Προάγγελοκαθαρά και μόνο μέσα από τα τραγούδιατου. Μουσική, στίχοι, φωνή και αυτό είναιόλο. Τα τραγούδια, όμως, είναι απλώς μιαεπιθυμία που είχα από πολύ μικρός καιτελικά κατάφερα να εκπληρώσω μέσα απότη βοήθεια των φίλων και της τεχνολογίας.</div><div class="western"><br /></div><div class="western">Είναι όπως έγραψαν οι σχεδιαστέςτου Superman: «Ο Superman ήταν κάτι που ο κόσμοςδεν είχε ξαναδεί και οι εχθροί του δενήξεραν πώς να αντιμετωπίσουν. Ότανανακάλυψαν τον κρυπτονίτη, πίστεψανπως είχαν βρει το τρωτό του σημείο.Κανείς δε μπόρεσε να καταλάβει ότι τοτρωτό σημείο, εκεί που πραγματικά υπήρχεο Superman, ήταν η ίδια η ανθρώπινη καρδιάτου...».</div><div class="western"><br /></div><div class="western">Έτσι είναι και με τον Προάγγελο.Πήρε το όνομά του από τις φράσεις πουχρησιμοποιούν οι άνθρωποι «προάγγελοςζωής» και «προάγγελος θανάτου». Τονπρώτο όρο τον συνέδεσα με τους ανθρώπουςπου πράττουν υπέρ του καλού και τονδεύτερο με τους ανθρώπους που πράττουνεναντίον του. Κι αφού κάθε άνθρωποςμπορεί να πράξει το καλό ή το κακό κάθεστιγμή, ανάλογα με τις επιλογές του, τοόνομα «προάγγελος» ήταν και είναι τοιδανικότερο για να χαρακτηρίσει καιεμένα αλλά και κάθε άνθρωπο αυτής τηςγης.</div><div class="western"><br /></div><div class="western">Γι' αυτό και προσπαθώ οΠροάγγελος να αναδεικνύει την αγάπη,την υπομονή, τη φιλία, τη δύναμη τηςψυχής και του μυαλού μας. Γιατί αυτάείναι τα χαρίσματα που έχει κάθε άνθρωποςμέσα του Κάθε Προάγγελος. Εσύ!</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7725196313593160632-8970704725390639955?l=proaggelos.blogspot.com' alt='' /></div>Forerunnerhttp://www.blogger.com/profile/13626787632721458323noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7725196313593160632.post-16337113823362753422011-10-25T11:43:00.000+03:002011-10-31T09:39:05.924+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div style="text-align: justify;"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-7Z5txET8teI/TqZ3kFVP4aI/AAAAAAAABK0/ezj1q226L-M/s1600/D+%25288%2529.JPG" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="150" src="http://4.bp.blogspot.com/-7Z5txET8teI/TqZ3kFVP4aI/AAAAAAAABK0/ezj1q226L-M/s200/D+%25288%2529.JPG" width="200" /></a></div>Κάποτε, έβγαινα πολύ συχνά βόλτα με τους γονείς μου. Στο δρόμο από όπου περνούσαμε, υπήρχε μια σειρά από πολυκατοικίες. Μια, όμως, ξεχώριζε! Είχε μια όμορφη εξώπορτα και μπορούσε κανείς να διακρίνει, μέσα από τα χαμηλά κάγκελα, ένα μεγάλο καταπράσινο κήπο με τα μικρά πολύχρωμα άνθη του. Στο βάθος, πίσω από ένα τεράστιο δέντρο, υπήρχε μια πολύ όμορφη μονοκατοικία με τρία σκαλοπάτια και ένα μεγάλο συντριβάνι.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Παρατηρούσε κανείς ακόμη τα χαρακτηριστικά πράσινα παραθυρόφυλλα και τα κόκκινα κεραμίδια. Μια μέρα, όμως, περνώντας από εκεί, αντί να δούμε την όμορφη μονοκατοικία, είδαμε δύο μπουλντόζες στον κήπο. Η μία ξερίζωνε τα όμορφα φυτά και η άλλη γκρέμιζε το σπίτι. Τραγικές φιγούρες, οι ιδιοκτήτες που κλαίγανε βλέποντας να ξεριζώνονται οι αναμνήσεις τους.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Ήταν, πλέον, αναγκασμένοι να το γκρεμίσουν, για να φτιάξουν στη θέση του μια πολυκατοικία, γιατί δε μπορούσαν να συντηρούν πια το σπίτι. Εξάλλου, έλεγαν, η τεχνολογία, η άνεση, η μόδα απαιτούσαν μια πολυκατοικία. Σ' αυτήν, τα έξοδα ήταν λιγότερα και οι ανέσεις άπειρες, σε σχέση με το μικρό σπίτι. Όμως, δεν πιστεύανε αυτά τα λόγια.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Τα κλάματά τους και τα πρόσωπά τους το πρόδιδαν. Ίσως να μιλούσαν έτσι προσπαθώντας να παρηγορηθούν. Άδικα, όμως...</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Μετά από λίγο καιρό, περνώντας από εκεί, είδαμε το απάνθρωπο θέαμα. Μια γκρίζα πολυκατοικία που καθόταν εκεί κρύα, περιτριγυρισμένη από μια καθημερινότητα, την τεχνολογία που όσο πάει μας απομονώνει από τον κόσμο και μας μετατρέπει σε ανθρώπους αγέλαστους που έχουν ξεχάσει τί θα πει κοινωνία και αγάπη για τον άνθρωπο.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: right;">Έλλη </div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7725196313593160632-1633711382336275342?l=proaggelos.blogspot.com' alt='' /></div>Forerunnerhttp://www.blogger.com/profile/13626787632721458323noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7725196313593160632.post-89213718332471072912011-10-12T11:13:00.003+03:002011-10-31T09:38:11.691+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div style="text-align: center;"></div><div style="color: #783f04; text-align: center;"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-F7EMFx02P1U/TpVMvNzw7aI/AAAAAAAABKg/VYv0hVxNS6I/s1600/chinese-smile.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://3.bp.blogspot.com/-F7EMFx02P1U/TpVMvNzw7aI/AAAAAAAABKg/VYv0hVxNS6I/s1600/chinese-smile.jpg" /></a></div>Ό,τι μπορώ να κάνω, θέλω να το κάνω</div><div style="color: #783f04; text-align: center;">Ν' αγαπώ πραγματικά! Μου αρέσει αυτό να κάνω!</div><div style="color: #783f04; text-align: center;">Μου αρέσει να ζω, να αναπνέω και να κλαίω!</div><div style="color: #783f04; text-align: center;">Μου αρέσει να βλέπω πιο μακριά κι απ' το ωραίο!</div><div style="color: #783f04; text-align: center;"><br /></div><div style="color: #783f04; text-align: center;">Μου αρέσει και το χαίρομαι στον άνεμο να τρέχω!</div><div style="color: #783f04; text-align: center;">Μου αρέσει από τη φύση το σώμα μου να βρέχω!</div><div style="color: #783f04; text-align: center;">Μου αρέσει η βροχή, μου αρέσει και ο ήλιος!</div><div style="color: #783f04; text-align: center;">Μου αρέσει η παρέα αν είναι καλός ο φίλος!</div><div style="color: #783f04; text-align: center;"><br /></div><div style="color: #783f04; text-align: center;">Μου αρέσει το περπάτημα ανάμεσα στην πόλη</div><div style="color: #783f04; text-align: center;">γιατί βλέπω ψηλά όσα δεν ήρθαν ακόμη!</div><div style="color: #783f04; text-align: center;">Μου αρέσουν τα χαμόγελα παντού ζωγραφισμένα!</div><div style="color: #783f04; text-align: center;">Θα τα ήθελα παντού! Σου αρέσουνε κι εσένα!</div><div style="color: #783f04; text-align: center;"><br /></div><div style="color: #783f04; text-align: center;">Μου αρέσει όταν βλέπω αλλοδαπούς και Έλληνες</div><div style="color: #783f04; text-align: center;">να μιλούν και να γελούν κόντρα στους ανθέλληνες.</div><div style="color: #783f04; text-align: center;">Μου αρέσει η καρδιά όταν ξέρει ν' αγαπά</div><div style="color: #783f04; text-align: center;">Μου αρέσει κι η ψυχή όταν ξέρει να πονά</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="color: #660000; text-align: center;">Κι όλα αρχίσαν εδώ με εμένα ν' αγαπώ</div><div style="color: #660000; text-align: center;">κάθε ανθρώπου το όνειρο</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="color: #783f04; text-align: center;">Μου αρέσουν τα μωρά γιατί ξέρουν να γελούν</div><div style="color: #783f04; text-align: center;">Μου αρέσουν οι μεγάλοι γιατί ξέρουν να μιλούν</div><div style="color: #783f04; text-align: center;">Μου αρέσουν τα παιδιά γιατί ξέρουν την αλήθεια</div><div style="color: #783f04; text-align: center;">Μου αρέσουν οι παππούδες που δέχονται βοήθεια</div><div style="color: #783f04; text-align: center;"><br /></div><div style="color: #783f04; text-align: center;">Μου αρέσουνε πολλά. Χιλιάδες μετρημένα.</div><div style="color: #783f04; text-align: center;">Μου αρέσει να σηκώνω τους ανθρώπους έναν-έναν.</div><div style="color: #783f04; text-align: center;">Μου αρέσει όταν σκέφτομαι τη νύχτα κι όταν γράφω.</div><div style="color: #783f04; text-align: center;">Μου αρέσει όταν, πέφτοντας στο μαξιλάρι, παύω.</div><div style="color: #783f04; text-align: center;"><br /></div><div style="color: #783f04; text-align: center;">Μου αρέσει όταν έχω τη γυναίκα μου στο πλάι μου</div><div style="color: #783f04; text-align: center;">Μου αρέσει και το τίποτα που έχω μες στο κάτι μου</div><div style="color: #783f04; text-align: center;">Μου αρέσει ο Θεός που αγαπά μα και φροντίζει</div><div style="color: #783f04; text-align: center;">όλους τους ανθρώπους σε κάθε μετερίζι.</div><div style="color: #783f04; text-align: center;"><br /></div><div style="color: #783f04; text-align: center;">Ό,τι μπορώ να κάνω, θέλω να το κάνω</div><div style="color: #783f04; text-align: center;">Ν' αγαπώ πραγματικά! Μου αρέσει αυτό να κάνω!</div><div style="color: #783f04; text-align: center;">Μου αρέσει να ζω, να αναπνέω και να κλαίω!</div><div style="color: #783f04; text-align: center;">Μου αρέσει να βλέπω πιο μακριά κι απ' το ωραίο!</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;"><i>Κάπως έτσι άρχισαν όλα...</i></div><div style="text-align: center;"><i>Αγάπησα εμένα...</i></div><div style="text-align: center;"><i>Αγάπησα τον κόσμο...</i></div><div style="text-align: center;"><i>Τους ανθρώπους δηλαδή...</i></div><div style="text-align: center;"><i>Κι έτσι ασχολήθηκα με τον κάθε άνθρωπο ξεχωριστά...</i></div><div style="text-align: center;"><i>Με τα ενδότερα...</i></div><div style="text-align: center;"><i>Με τα ενδόψυχα...</i></div><div style="text-align: center;"><i>Και προσπάθησα να κάνω τους ανθρώπους να εμπιστευτούν...</i></div><div style="text-align: center;"><i>Ξανά...</i></div><div style="text-align: center;"><i>Τους ανθρώπους...</i></div><div style="text-align: center;"><i>Δεν ξέρω αν το πέτυχα...</i></div><div style="text-align: center;"><i>Σε κάποιους το πέτυχα...</i></div><div style="text-align: center;"><i>Σε κάποιους άλλους απέτυχα...</i></div><div style="text-align: center;"><i>Ίσως έφταιγα εγώ...</i></div><div style="text-align: center;"><i>Ίσως εκείνοι...</i></div><div style="text-align: center;"><i>Όπως και να' χει...</i></div><div style="text-align: center;"><i>Δε θα ρίξω το φταίξιμο σε αυτούς...</i></div><div style="text-align: center;"><i>Εις το επανειδήν λοιπόν...</i></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="color: #660000; text-align: center;">Κι όλα άρχισαν εδώ με εμένα ν' αγαπώ</div><div style="color: #660000; text-align: center;">κάθε ανθρώπου το όνειρο</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: left;"><b><a href="http://freedownloads.last.fm/download/538012187/%25CE%259C%25CE%25BF%25CF%2585%2B%25CE%25AC%25CF%2581%25CE%25B5%25CF%2583%25CE%25B5%2B%25CE%25BA%25CE%25B1%25CE%25B9%2B%25CF%2584%25CE%25BF%2B%25CE%25B5%25CE%25AF%25CF%2580%25CE%25B1.mp3">Κλικ εδώ για να κατεβάσετε το τραγούδι</a></b></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7725196313593160632-8921371833247107291?l=proaggelos.blogspot.com' alt='' /></div>Forerunnerhttp://www.blogger.com/profile/13626787632721458323noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7725196313593160632.post-78029727470245169632011-10-04T15:32:00.001+03:002011-10-31T09:38:26.150+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><ol style="text-align: left;"></ol><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-kLVj6_d-sjY/Tor9MYT4CoI/AAAAAAAABKQ/xYF12lvLbu8/s1600/live-the-life.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="289" src="http://4.bp.blogspot.com/-kLVj6_d-sjY/Tor9MYT4CoI/AAAAAAAABKQ/xYF12lvLbu8/s320/live-the-life.jpg" width="320" /></a></div><ol style="text-align: left;"><li>Κάθησε μόνος-μόνη. Ηρέμησε! Αποκρυστάλλωσε την σκέψη σου!</li><li>Σταμάτα να ζεις στο παρελθόν! Προσπάθησε να αφήσεις λίγο πίσω τα όνειρα που είναι απραγματοποίητα!</li><li>Άφησε την φαντασία σου ελεύθερη και οραματίσου τους ρεαλιστικούς στόχους σου και ας είναι μακροχρόνιοι!</li><li>Μοίρασε τους συγκεκριμένους στόχους σου, κάνε τον προγραμματισμό για την εκπλήρωσή τους και δώσε προτεραιότητες!</li><li>Ξύπνησε το μικρό γίγαντα και τη σιδερένια θέληση που κρύβεται μέσα σου! Ανάπτυξε και συγκέντρωσε καθημερινά την αποφασιστικότητα πραγματοποίησης των στόχων σου!</li><li>Τοιχοκόλλησε και διάβαζε καθημερινά θετικά μηνύματα και ρητά. Επικαλέσου την βοήθεια αγαπημένων σου προσώπων για να αναπτερωθεί το ηθικό σου!</li><li>Να αποφεύγεις τους αρνητικούς και γκρινιάρηδες ανθρώπους. Κάποιοι από αυτούς προσπαθούν να δικαιολογήσουν τις αποτυχίες τους!</li><li>Να θυμάσαι ότι είναι πολύ πιό ωφέλιμο για το πνεύμα και την ψυχή σου να προσπαθείς να μάθεις από τους γύρω σου, παρά να σχολιάζεις τις αδυναμίες τους!</li><li>Μην επιτρέψεις σε καμία κριτική να σε κάνει να παρεκκλίνεις από την πορεία σου! Ξέχασε την φράση "Τι θα πεί ο κόσμος"! Ο κόσμος έτσι κι αλλιώς δεν κάνει ποτέ θετικά σχόλια!</li><li>Τράβα εμπρός με κρίση πάντα τα θέλω του εαυτού σου ξεκινώντας από τώρα! Ξεκίνα τώρα! Όχι αύριο! Κάνε συνεχείς αξιολογήσεις της πορείας σου!</li><li>Μην εγκαταλείψεις την προσπάθειά σου ποτέ! Είναι φυσιολογικό να νιώθεις φόβο και ανασφάλεια. Η ανασφάλεια που φέρνει τις προσωρινές υποχωρήσεις είναι το απαραίτητο συστατικό της επιτυχίας! Πρέπει πρώτα να αποτύχεις για να ξαναπροσπαθήσεις και να πετύχεις!</li><li>Να θυμάσαι ότι καμία επιτυχία δεν πραγματοποιείται με την πρώτη ή τις πρώτες προσπάθειες! Μάθε πρώτα να χάνεις, μετά μάθε να επιμένεις και τέλος να έχεις σταθερότητα. Όσοι αντέχουν, πάντα πετυχαίνουν!</li></ol><a href="http://to-mauro-ths-kardias.pblogs.gr/2010/04/608032.html">Πηγή</a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7725196313593160632-7802972747024516963?l=proaggelos.blogspot.com' alt='' /></div>Forerunnerhttp://www.blogger.com/profile/13626787632721458323noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7725196313593160632.post-62298502093316339742011-08-24T13:34:00.002+03:002011-08-24T13:36:09.057+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> <div style="text-align: left;"> Το παρακάτω τραγούδι ανήκει νομίζω στο έτος 2005. Ίσως και λίγο νωρίτερα. Δίσκος "Κοίτα Με". Το μόνο σίγουρο πάντως είναι πως ο Νίκος Γρίτσης που το έγραψε, πραγματικά κοιτούσε τον κόσμο </div> <div style="text-align: center;"><iframe width="420" height="345" src="http://www.youtube.com/embed/dG6iaKkmf14" frameborder="0" allowfullscreen></iframe> <br /> Στίχοι: Νίκος Γρίτσης<br /> Μουσική: Τάκης Μπουγάς<br /> Πρώτη εκτέλεση: Γιώργος Μαζωνάκης<br /> <br /> Τα καταφέραμε λοιπόν, χτίσαμε όγκους με μπετόν<br /> να φυλακίσουμε την άμοιρη ζωή μας<br /> νιώσαμε πιο ανασφαλείς, βάλαμε πόρτες ασφαλείς<br /> κυκλοφορούν εγκληματίες μεταξύ μας<br /> <br /> Βγάλαμε από το μυαλό κάθε μας όνειρο τρελό<br /> κόψαμε κάθε μας μικρή επιθυμία<br /> χωρίς να ψάξουμε πολύ μες στην ψυχή μας την δειλή<br /> που τη φοβάται την ζωή γιατί είναι μια<br /> <br /> Εγώ τη θέλω τη ζωή χωρίς κανόνες<br /> τετράγωνες οι λογικές και οι οθόνες<br /> Θέλω να βλέπω τον ορίζοντα μπροστά μου<br /> να μοιάζει λίγο η ζωή στα όνειρά μου<br /> <br /> Τα καταφέραμε λοιπόν με ασπιρίνες και depon<br /> ισοφαρίζουμε τον πόνο στο κεφάλι<br /> Τεχνολογία υψηλή μας καθηλώνει στο γυαλί<br /> την μοναξιά μας να την κάνει πιο μεγάλη<br /> <br /> Είναι τα λόγια μας πολλά μα δεν κοιτάζουμε ψηλά<br /> γιατί το ύψος και το ρίσκο μας φοβίζει<br /> είμαστε άνθρωποι γι' αυτό και στο μικρό μας εαυτό<br /> ποτέ δεν ξέρουμε στ' αλήθεια τι αξίζει<br /> <br /> Εγώ τη θέλω τη ζωή χωρίς κανόνες<br /> τετράγωνες οι λογικές και οι οθόνες<br /> θέλω να βλέπω τον ορίζοντα μπροστά μου<br /> να μοιάζει λίγο η ζωή στα όνειρά μου </div> </div> <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7725196313593160632-6229850209331633974?l=proaggelos.blogspot.com' alt='' /></div>Forerunnerhttp://www.blogger.com/profile/13626787632721458323noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7725196313593160632.post-76689814672980967522011-08-16T16:14:00.000+03:002011-08-16T16:14:39.107+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="http://4.bp.blogspot.com/-TpzaSlWX_VQ/TkptLSNC_OI/AAAAAAAABHA/9BwCve_c2g8/s1600/in_god_we_trust.jpeg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="160" src="http://4.bp.blogspot.com/-TpzaSlWX_VQ/TkptLSNC_OI/AAAAAAAABHA/9BwCve_c2g8/s200/in_god_we_trust.jpeg" width="200" /></a></div> <div style="text-align: justify;"> Μια φορά πήγε ένας τύπος στο κουρείο για το καθιερωμένο κούρεμα και ξύρισμα. Καθώς ο κουρέας άρχισε να δουλεύει, άρχισε μια καλή συζήτηση. Μίλησαν για τόσα πολλά πράγματα και πάρα πολλά θέματα... Όταν τελικά άγγιξαν το θέμα της θρησκείας και του θεού, ο κουρέας αναφώνησε:<br />-Δε πιστεύω ότι ο Θεός υπάρχει.</div> <div style="text-align: justify;"> -Γιατί το λες αυτό; ρώτησε ο πελάτης.<br />Και ο κουρέας είπε:</div> <div style="text-align: justify;"> Λοιπόν, απλά βγες έξω στο δρόμο για να καταλάβεις γιατί ο Θεός δεν υπάρχει. Πες μου γιατί αν ο Θεός υπάρχει, υπάρχουν τόσοι διεστραμμένοι; Γιατί τόσα εγκαταλελειμμένα παιδιά; Αν ο Θεός υπήρχε, δε θα υπήρχε ούτε δυστυχία ούτε πόνος. Δε μπορώ να φανταστώ ένα Θεό που αγαπάει και συμπονεί να επιτρέπει όλα αυτά που γίνονται.</div> <div style="text-align: justify;"> Ο πελάτης το σκέφτηκε για μια στιγμή, αλλά δεν απάντησε γιατί δεν ήθελε να χαλάσει τη συζήτηση. Ο κουρέας τελικά τελείωσε τη δουλειά του και ο πελάτης έφυγε.</div> <div style="text-align: justify;"> Όμως, μόλις έφυγε από το κουρείο, είδε ένα άντρα στο δρόμο με μακρυά κατσαρά βρώμικα μαλλιά και γένια. Φαινόταν πολύ βρώμικος και απεριποίητος. Εκείνη τη στιγμή ο πελάτης γύρισε πίσω και ξαναμπήκε στο κουρείο.</div> <div style="text-align: justify;"> Τότε είπε στον κουρέα:</div> <div style="text-align: justify;"> -Ξέρεις τι; Οι κουρείς δεν υπάρχουν!</div> -Πως μπορείς να το λες αυτό;' ρώτησε ο έκπληκτος κουρέας. Είμαι εδώ και είμαι κουρέας! Μόλις σε κούρεψα, τι είναι αυτά που λες;<br />-Όχι! απάντησε ο πελάτης και εξήγησε. Οι κουρείς δεν υπάρχουν γιατί αν υπήρχαν, δε θα υπήρχαν αχτένιστοι άνθρωποι και με μακρυά βρώμικα μαλλιά.<br /><br /><u>Ελευθερία</u>, <u> αυτεξούσιο</u>, <u>ελεύθερη επ</u><u>ιλογή </u>είναι μερικές λέξεις-κλειδιά που μας δίνουν την δυνατότητα να αρνούμαστε ακόμα και την ύπαρξη του Θεού.</div> <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7725196313593160632-7668981467298096752?l=proaggelos.blogspot.com' alt='' /></div>Forerunnerhttp://www.blogger.com/profile/13626787632721458323noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7725196313593160632.post-15347222405826689502011-07-26T09:44:00.000+03:002011-07-26T09:44:55.696+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-ra2i9LDqy2o/Ti5iQ60Km6I/AAAAAAAABGg/iUM74oNx69k/s1600/woman-against-blue-sky-arms-high-femalecity.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="150" src="http://2.bp.blogspot.com/-ra2i9LDqy2o/Ti5iQ60Km6I/AAAAAAAABGg/iUM74oNx69k/s200/woman-against-blue-sky-arms-high-femalecity.jpg" width="200" /></a></div><div align="CENTER" class="maintext-western" style="page-break-before: always;">Άνθρωπε απλέκαι κοινέ σαν κι εμένα</div><div align="CENTER" class="maintext-western">Μάθε πωςυπογελούν δύο και όχι ένας</div><div align="CENTER" class="maintext-western">Η υπομονή καιη επιμονή το δέντρο του έρωτα αναπτύσσει</div><div align="CENTER" class="maintext-western">Αφού όμως τονσπόρο του κάποιος καλλιεργήσει</div><div align="CENTER" class="maintext-western"><br /></div><div align="CENTER" class="maintext-western">Κι αυτός δενείναι άλλος παρά μόνον ο Θεός</div><div align="CENTER" class="maintext-western">Και τα αγνάαισθήματά μας που θρέψαμε εμείς οι δύο.</div><div align="CENTER" class="maintext-western">Κι ο έρωταςόπως βλέπουμε έχει δύο έννοιες</div><div align="CENTER" class="maintext-western">Τη μία τηςκολάσεως και την παραδεισένια</div><div align="CENTER" class="maintext-western"><br /></div><div align="CENTER" class="maintext-western">Αυτά τα αγνάαισθήματα που λίγοι τα γνωρίζουν</div><div align="CENTER" class="maintext-western">Και φυσικάδεν τα υπολογίζουν</div><div align="CENTER" class="maintext-western">Έτσι, το“υπογελούν” το νιώθουν εκλεγμένοι</div><div align="CENTER" class="maintext-western">εκείνοι πουαπ' το Θεό έγιναν τιμημένοι</div><div align="CENTER" class="maintext-western"><br /></div><div align="CENTER" class="maintext-western">Εκείνοι πουκέρδισαν με την αξία τους την αγάπη</div><div align="CENTER" class="maintext-western">Λίγοι τηζητήσανε, μην έχουμε αυταπάτη!</div><div align="CENTER" class="maintext-western">Έτσι λοιπόναγάπη μου προς απάντηση στο ερώτημά σου</div><div align="CENTER" class="maintext-western">Υπογελώ κάθεστιγμή είτε μακριά σου είτε κοντά σου</div><div align="CENTER" class="maintext-western"><br /></div><div align="CENTER" class="maintext-western">Η φυσικήαπόσταση δεν καταφέρνει να επηρεάσει</div><div align="CENTER" class="maintext-western">τη δυνατήαγάπη μου για σένα δεν την αλλάζει</div><div align="CENTER" class="maintext-western">Κι όταν ταβράδια γυρίζουμε στο σπίτι</div><div align="CENTER" class="maintext-western">αρκεί έναβλέμμα σου και η καρδιά μου πλημμυρίζει.</div><div class="maintext-western" style="text-align: right;">Αυτό το ποίημα είναι η απάντηση της</div><div class="maintext-western" style="text-align: right;">συντρόφου μου στο δικό&nbsp;μου</div><div class="maintext-western" style="text-align: right;">ποίημα <a href="http://proaggelos.blogspot.com/2011/07/blog-post_19.html">Υψογελάω</a></div><div class="maintext-western" style="text-align: left;"><br /></div><div class="maintext-western" style="text-align: left;">*Υπογελάω = Όπως η πάπια όταν κολυμπάει φαίνεται από πάνω ήρεμη κι από κάτω κινεί τα πόδια της σαν τρελή, έτσι συμβαίνει και όταν γελάω.</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7725196313593160632-1534722240582668950?l=proaggelos.blogspot.com' alt='' /></div>Forerunnerhttp://www.blogger.com/profile/13626787632721458323noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7725196313593160632.post-27721155195429751142011-07-19T09:20:00.001+03:002011-07-19T09:24:13.422+03:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-s7xUvKicabo/TiUiDNscChI/AAAAAAAABGM/k2umBdfZGSI/s1600/6a00d8341c52eb53ef00e54fd973a98834-800wi.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="200" src="http://3.bp.blogspot.com/-s7xUvKicabo/TiUiDNscChI/AAAAAAAABGM/k2umBdfZGSI/s200/6a00d8341c52eb53ef00e54fd973a98834-800wi.jpg" width="180" /></a></div><div align="CENTER" class="maintext-western" style="page-break-before: always;">Αναζητούσαχρόνια μια γυναίκα σαν εσένα,</div><div align="CENTER" class="maintext-western">ως εσένα,εσένα.</div><div align="CENTER" class="maintext-western">Δεν κατάλαβααμέσως σαν σε είδα ότι ήσουν εσύ</div><div align="CENTER" class="maintext-western">μα έγινεκατανοητό μετά από κάποια στιγμή</div><div align="CENTER" class="maintext-western"><br /></div><div align="CENTER" class="maintext-western">Σ' αγαπάω τοξέρεις και δεν τ' αλλάζω</div><div align="CENTER" class="maintext-western">Αγαπάω τιςστιγμές που για πλάκα σε τρομάζω</div><div align="CENTER" class="maintext-western">Αγαπάω το ότιέρχεσαι μετά και μ' αγκαλιάζεις</div><div align="CENTER" class="maintext-western">Αγαπάω κάθεφορά που στον ύπνο σου γυρίζεις</div><div align="CENTER" class="maintext-western"><br /></div><div align="CENTER" class="maintext-western">Αγαπάω ταόνειρα που κάνουμε μαζί</div><div align="CENTER" class="maintext-western">Αγαπάω ότιέχουμε κάνει και την κοινή μας ζωή</div><div align="CENTER" class="maintext-western">Έχω κάτιλοιπόν να σου εκμυστηρευτώ για όλα αυτά</div><div align="CENTER" class="maintext-western">Δε χαμογελάωπια.</div><div align="CENTER" class="maintext-western"><br /></div><div align="CENTER" class="maintext-western">Αγαπάω ταμεσημέρια που ο ήλιος ανακλάται</div><div align="CENTER" class="maintext-western">επάνω από τοκρεβάτι μας η ευτυχία αντανακλάται</div><div align="CENTER" class="maintext-western">Διαχέεταιστο χώρο. Μ' ακούς αγάπη μου;</div><div align="CENTER" class="maintext-western">Δε χαμογελάωπια. Αγάπη μου...</div><div align="CENTER" class="maintext-western"><br />Πέρασα δύσκολαμόνος, μ' αξίζουν όσα πέρασα</div><div align="CENTER" class="maintext-western">Αξίζει κάθεπρόσκαιρη χαρά που δεν έζησα.</div><div align="CENTER" class="maintext-western">Αξίζει οουρανός μου που δεν πρόκειται ν' αλλάξειποτέ πια.</div><div align="CENTER" class="maintext-western">Δε χαμογελάωπια. Όχι πια.</div><div align="CENTER" class="maintext-western"><br />Μαζί σου βρήκαόσα απ' τη ζωή ζητούσα</div><div align="CENTER" class="maintext-western">Σε σένα βρήκατην προστάτιδα που αποζητούσα</div><div align="CENTER" class="maintext-western">Μαζί σουαγάπησα κάθε ψυχή που έχει ζήσει</div><div align="CENTER" class="maintext-western">ανεξάρτητατου αν τελικά έχει δύσει.</div><div align="CENTER" class="maintext-western"><br /></div><div align="CENTER" class="maintext-western">Ανέκαθεν είχαμια επικοινωνία με τον ουρανό</div><div align="CENTER" class="maintext-western">Συνεχώςπολεμούσα το κακό με το καλό</div><div align="CENTER" class="maintext-western">Κι όπως μόνοςμου έμαθα να μη φοβάμαι πια</div><div align="CENTER" class="maintext-western">μαζί σου έμαθανα μη χαμογελάω πια</div><div align="CENTER" class="maintext-western"><br /></div><div align="CENTER" class="maintext-western">Ανέκαθενευχαριστούσα το Θεό για όσα είχα</div><div align="CENTER" class="maintext-western">Πρόσβασηζητούσα σε όλα από όσα απείχα</div><div align="CENTER" class="maintext-western">Κι αφούκατάφερα να μη φοβάμαι πια</div><div align="CENTER" class="maintext-western">πλέον κατάφερακαι να μη χαμογελάω πια</div><div align="CENTER" class="maintext-western"><br /></div><div align="CENTER" class="maintext-western">Ανέκαθενπίστευα πως είχε κάτι το διαφορετικό οδρόμος μου</div><div align="CENTER" class="maintext-western">Είχε φτιαχτείκαι φτιάχνεται μόνο μ' αγάπη ο κόσμοςμου.</div><div align="CENTER" class="maintext-western">Κι αφού η ζωήμου δίδαξε να μη φοβάμαι πια</div><div align="CENTER" class="maintext-western">εσύ μου δίδαξεςπως δε μπορώ να χαμογελάω πια.</div><div align="CENTER" class="maintext-western"><br /></div><div align="CENTER" class="maintext-western">Είμαι τόσοικανοποιημένος με τις προοπτικές τηςζωής μας.</div><div align="CENTER" class="maintext-western">Δε μπορώ ναχαμογελάσω πια στο βάθος της ύπαρξήςμας.</div><div align="CENTER" class="maintext-western">Πάει καιρόςπου δε φοβάμαι. Το ξέρεις αγάπη μου...</div><div align="CENTER" class="maintext-western">Και τώρα δεχαμογελάω πια. Αγάπη μου...</div><div align="CENTER" class="maintext-western"><br /></div><div align="CENTER" class="maintext-western">Δε χαμογελάω...Πλέον υψογελάω!</div><div align="CENTER" class="maintext-western">Με τα μάτιαμου ψηλά συνεχώς γελάω!</div><div align="CENTER" class="maintext-western">Πλέον είμαισίγουρος για κάθε επιλογή μου</div><div align="CENTER" class="maintext-western">αλλιώς δε θα'ταν έτσι η ζωή μας κι η ζωή μου.</div><div align="CENTER" class="maintext-western"><br /></div><div align="CENTER" class="maintext-western">Δε χαμογελάω...Πλέον υψογελάω!</div><div align="CENTER" class="maintext-western">Ευχαριστώνταςτο Θεό συνεχώς γελάω!</div><div align="CENTER" class="maintext-western">Γιατί δε μπορώακόμη να πιστέψω πως σε χάρισε σ' εμένα.</div><div align="CENTER" class="maintext-western">Σ' εμένα... Σ'έναν άνθρωπο απλό σαν τον καθένα</div><div class="maintext-western" style="text-align: right;"><br /></div><div class="maintext-western" style="text-align: right;">Αφιερωμένο στη σύντροφό μου<br /><div style="text-align: left;">‎*Υψογελάω = Αντίθετο του χαμογελάω και σημαίνει "Γελάω συνεχώς με τα μάτια μου στραμμένα στο Θεό και ευχαριστώντας Τον"</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7725196313593160632-2772115519542975114?l=proaggelos.blogspot.com' alt='' /></div>Forerunnerhttp://www.blogger.com/profile/13626787632721458323noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7725196313593160632.post-87763231065036863912011-07-04T22:41:00.001+03:002011-07-04T22:43:32.994+03:00<div align="justify"><img style="float:left;" src="http://2.bp.blogspot.com/-m7xh44HMv7I/ThIW_m2_vLI/AAAAAAAABGE/i78V1DuswEc/s320/himmelsol.gif" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5625584166557957298" />...να σπας καθημερινά όλο και περισσότερο το φράγμα της αγάπης! Κάθε μέρα που περνάει να αγαπάς όλο και πιο πολύ! Όλο και περισσότερο. Να αγαπάς! Χωρίς ανταπόδωση. Απλώς να δίνεις. Όπως έχω πει και παλαιότερα, η σωματική δύναμη είναι πεπερασμένο μέγεθος. Μετριέται. Η ψυχική δύναμη, η δύναμη της αγάπης... αυτές είναι απείρως δοσμένες στον άνθρωπο. Όσο κι αν σε πλήγωσε κάποιος, όσο κι αν πληγώθηκες από κάποιον. Αν σε έβλαψε, συγχώρεσέ τον πρωτού σου ζητήσει συγγνώμη. Όταν σου λένε ευχαριστώ, να τους ευχαριστείς με τις πράξεις σου περισσότερο. Όταν σου λένε κακό για κάποιον, εσύ να αγαπάς αυτόν τον κάποιον περισσότερο. Μη χρησιμοποιήσεις όμως ποτέ φράσεις όπως "εγώ την καλή μου την καρδιά την έδειξα" γιατί έτσι μειώνεις στο 0 το νόημα των συναισθημάτων(στην προκειμένη περίπτωση της αγάπης) που σε οδήγησαν στο να το κάνεις! Συνέχισε έτσι, και σύντομα θα φωτίζεις τον κόσμο. Θα είσαι ένα σώμα από το οποίο θα αναβλύζει η αγάπη.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7725196313593160632-8776323106503686391?l=proaggelos.blogspot.com' alt='' /></div>Forerunnerhttp://www.blogger.com/profile/13626787632721458323noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7725196313593160632.post-79825577046191659172011-06-09T09:16:00.001+03:002011-06-09T09:16:41.260+03:00<div style="text-align:center;"><a target="_blank" href="http://www.last.fm/music/%CE%A0%CF%81%CE%BF%CE%AC%CE%B3%CE%B3%CE%B5%CE%BB%CE%BF%CF%82/_/%CE%A4%CE%BF+%CE%BA%CE%B1%CF%81%CE%BD%CE%AD+%CE%BC%CE%BF%CF%85" title="Κάντε κλικ εδώ για να ακούσετε το τραγούδι">Προάγγελος - Το καρνέ μου</a><br/>ΣΤΕΚΟΜΑΙ ΕΔΩ ΜΕ ΤΗΝ ΠΛΑΤΗ ΣΤΟΝ ΤΟΙΧΟ<br/>ΚΟΙΤΩ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΜΟΥ ΚΑΙ ΒΛΕΠΩ ΚΙ ΑΛΛΟ ΤΟΙΧΟ<br/>ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΟ ΠΟΥ ΕΙΜΑΙ ΜΑ ΠΟΙΟΣ ΕΙΜΑΙ<br/>ΣΥΝΤΡΟΦΙΣΣΑ ΨΥΧΗ ΜΕΣ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΜΟΥ (ΓΙΑ ΛΙΓΟ) ΓΙΝΕ<br/><br/>ΠΡΩΤΑ ΔΙΩΞΕ ΚΑΘΕ ΛΟΓΙΣΜΟ ΑΠ' ΤΟ ΜΥΑΛΟ ΣΟΥ<br/>ΞΕΧΝΑ ΚΑΘΕ ΛΑΘΟΣ ΣΟΥ ΚΑΙ ΚΑΘΕ ΟΝΕΙΡΟ ΣΟΥ<br/>ΣΒΗΣΕ ΓΙΑ ΛΙΓΟ ΑΠΟ ΤΗ ΜΝΗΜΗ ΤΗ ΔΙΚΙΑ ΣΟΥ<br/>ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ ΠΟΥ ΠΕΣ ΑΛΗΘΕΙΑ ΤΗΝ ΨΕΥΤΙΑ ΣΟΥ<br/><br/>ΞΕΧΝΑ ΟΣΟΥΣ ΠΛΗΓΩΣΕΣ ΚΑΙ ΟΣΟΥΣ ΣΕ ΠΛΗΓΩΣΑΝ<br/>ΞΕΧΝΑ ΓΙΑ ΛΙΓΟ ΤΟ ΤΙ ΠΗΡΕΣ ΚΑΙ ΤΙ ΔΩΣΑΝ<br/>ΣΗΚΩΣΕ ΨΗΛΑ ΤΟ ΠΟΤΗΡΙ ΜΕ ΤΟΝ ΠΑΤΟ<br/>ΕΙΤΕ ΜΑΥΡΟ, ΕΙΤΕ ΑΣΠΡΟ, ΑΣ ΤΑ ΒΑΛΟΥΜΕ ΟΛΑ ΚΑΤΩ<br/><br/>ΕΙΜΑΙ ΕΝΑΣ ΑΓΝΩΣΤΟΣ ΓΙΑ ΣΕΝΑ. ΛΟΓΙΚΟ.<br/>ΑΝ Μ' ΗΞΕΡΕΣ ΔΕ Θ' ΑΚΟΥΓΕΣ ΤΟΝ ΠΟΘΟ ΜΟΥ ΑΥΤΟ<br/>ΜΗΝ ΨΑΧΝΕΙΣ. ΜΗΝ ΤΟ ΣΚΕΦΤΕΣΑΙ. ΞΕΡΩ ΚΑΛΑ ΤΙ ΤΡΕΧΕΙ.<br/>Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΤΕΛΙΚΑ ΑΠΟ ΤΗ ΦΑΝΤΑΣΙΑ ΑΠΕΧΕΙ.<br/><br/>ΟΛΟΙ ΕΧΟΥΝ ΑΝΑΓΚΗ ΝΑ ΕΧΟΥΝ ΚΑΠΟΙΑ ΠΡΟΤΥΠΑ<br/>ΜΗΝΥΜΑΤΑ ΝΑ ΣΤΕΛΝΟΥΝΕ ΣΑΝ ΤΗΛΕΟΜΟΙΟΤΥΠΑ<br/>Ο,ΤΙ ΠΟΥΝ ΤΑ ΠΡΟΤΥΠΑ ΚΙ ΕΜΕΙΣ ΤΑ ΜΕΤΑΦΕΡΟΥΜΕ<br/>ΑΠΛΩΣ ΑΠ' ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ ΚΑΛΥΤΕΡΑ Ν' ΑΠΕΧΟΥΜΕ<br/><br/>ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΠΡΟΑΓΓΕΛΟΣ ΤΟ ΞΕΡΟΥΝ ΜΟΝΟ ΛΙΓΟΙ<br/>ΚΙ ΑΠ' ΟΣΟΥΣ ΤΟ ΓΝΩΡΙΖΑΝΕ, ΚΑΠΟΙΟΙ ΕΧΟΥΝΕ ΦΥΓΕΙ<br/>ΠΕΡΑΣΑ ΠΟΛΛΑ ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΕΙΜΑΙ Ο ΕΑΥΤΟΣ ΜΟΥ<br/>ΚΑΙ Σ' ΟΛΑ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΟΣ ΗΤΑΝΕ Ο ΘΕΟΣ ΜΟΥ<br/><br/>ΤΟ ΔΙΚΟ ΜΟΥ ΠΡΟΤΥΠΟ ΑΝΕΚΑΘΕΝ Ο ΓΙΟΣ ΤΟΥ<br/>ΜΟΝΙΜΗ ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ Ο ΔΡΟΜΟΣ ΓΙΑ ΤΟ ΦΩΣ ΤΟΥ<br/>ΣΥΧΝΑ-ΠΥΚΝΑ ΚΑΤΑΦΕΡΝΑ ΝΑ ΒΡΙΣΚΟΜΑΙ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΤΟΥ<br/>ΥΠΗΡΧΑΝΕ ΣΤΙΓΜΕΣ ΠΟΥ ΤΟΝ ΑΦΗΝΑ ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΤΟΥ<br/><br/>ΚΙ ΑΥΤΟΣ ΣΑΝ ΣΤΟΡΓΙΚΟΣ ΠΑΤΕΡΑΣ ΜΕ ΠΕΡΙΜΕΝΕ<br/>ΣΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ ΤΟ ΤΕΛΟΣ, ΝΕΟ ΔΡΟΜΟ ΥΦΑΙΝΕ<br/>ΣΕ ΚΑΘΕ ΜΟΥ ΑΓΚΑΘΙ ΦΥΤΡΩΝΕ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΑ<br/>ΠΟΤΕ ΤΗΣ ΔΕ ΧΡΕΙΑΣΤΗΚΕ Η ΤΥΧΗ ΜΟΥ ΤΕΤΡΑΦΥΛΛΑ<br/><br/>ΚΑΘΕ ΜΟΥ ΒΗΜΑ ΗΤΑΝ ΔΟΣΜΕΝΟ ΑΠ' ΤΟ ΘΕΟ ΜΟΥ<br/>Η ΠΡΟΣΚΑΙΡΗ ΘΛΙΨΗ ΗΤΑΝ ΤΟ ΜΕΡΙΚΟ ΜΟΥ<br/>ΑΝΕΠΤΥΞΑ ΜΕΣΑ ΑΠ' ΤΗ ΜΟΝΑΞΙΑ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΟΥ<br/>ΚΑΙ ΑΡΓΗΣΑ ΠΟΛΛΕΣ ΦΟΡΕΣ ΤΟ ΚΑΘΕ ΟΝΕΙΡΟ ΜΟΥ<br/><br/>ΕΤΣΙ ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΤΗΚΑ Μ' ΑΠΕΚΤΗΣΑ ΚΑΙ ΠΕΙΡΑ<br/>ΜΟΙΡΑΣΤΗΚΑ ΤΙΣ ΓΝΩΣΕΙΣ ΜΟΥ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΤΟΣΕΣ ΠΗΡΑ<br/>ΔΕΝ ΑΦΗΣΑ ΚΑΘΟΛΟΥ ΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ ΣΤΗΝ ΨΥΧΗ<br/>ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΑΠΛΑ ΟΝ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟ ΜΑ ΑΠΟ ΘΕΟΥ ΠΝΟΗ<br/><br/>Η ΠΑΡΟΥΣΑ ΜΟΥ ΖΩΗ ΔΕ ΔΕΙΧΝΕΙ ΕΞΥΠΝΑΔΑ<br/>ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΚΑΠΟΙΑ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΟΜΗΡΟΥ ΙΛΙΑΔΑ<br/>ΙΣΩΣ ΜΕ ΟΔΥΣΣΕΙΑ ΚΑΘΩΣ 20 ΧΡΟΝΙΑ<br/>ΠΕΡΙΜΕΝΑ ΤΟΝ ΑΓΓΕΛΟ ΝΑ ΦΕΡΕΙ ΤΗΝ ΟΜΟΝΟΙΑ<br/><br/>ΠΟΛΙΟΡΚΗΜΕΝΗ ΑΠΟ ΠΟΛΛΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ<br/>ΤΑΞΙΔΕΨΑ ΜΑΖΙ ΤΗΣ ΣΕ ΓΝΩΣΤΟΥΣ ΚΙ ΑΓΝΩΣΤΟΥΣ ΤΟΠΟΥΣ<br/>ΤΗΣ ΕΔΕΙΞΑ ΤΑ ΣΧΕΔΙΑ ΠΟΥ ΧΡΟΝΙΑ ΕΙΧΑ ΧΤΙΣΕΙ<br/>ΤΗΣ ΕΔΩΣΑ ΑΓΑΠΗ ΟΠΩΣ ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΕΙΧΕ ΖΗΣΕΙ<br/><br/>ΟΤΑΝ ΟΙ ΣΤΑΓΟΝΕΣ ΤΗΣ ΒΡΟΧΗΣ ΜΑΣ ΣΥΝΤΡΟΦΕΥΣΑΝ<br/>ΣΕ ΘΛΙΨΕΙΣ ΚΑΙ ΧΑΡΕΣ ΟΙ ΚΑΡΔΙΕΣ ΜΑΣ ΑΦΕΝΤΕΥΣΑΝ<br/>ΜΕ ΑΓΑΠΗ ΚΑΙ ΕΙΡΗΝΗ ΤΗ ΖΩΗ ΟΠΩΣ ΜΑΣ ΗΡΘΕ<br/>ΚΑΙ Ο,ΤΙ ΧΡΕΙΑΣΤΗΚΑΜΕ ΕΜΕΙΣ ΠΙΣΩ ΜΑΣ ΗΡΘΕ<br/><br/>ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΣΗΜΑΣΙΑ ΠΟΙΟΣ Ο ΠΡΩΤΟΣ Ή ΠΟΙΟΣ ΟΧΙ<br/>ΠΟΙΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ Η ΜΑΤΙΑ ΒΛΕΠΕΙ ΠΙΟ ΒΑΘΙΑ ΣΤΗΝ ΚΟΓΧΗ<br/>ΗΓΕΤΗΣ ΚΑΙ ΑΚΟΛΟΥΘΟΣ ΣΧΕΣΗ ΕΙΝΑΙ ΑΛΛΗΛΕΞΑΡΤΗΣΗΣ<br/>ΣΧΕΣΗ ΣΥΜΒΟΥΛΗΣ, ΣΥΜΒΟΛΗΣ ΜΑ ΚΑΙ ΚΑΤΑΡΤΙΣΗΣ<br/><br/>ΕΤΣΙ Ο,ΤΙ ΧΡΕΙΑΣΤΗΚΑΜΕ, ΠΙΣΩ ΜΑΣ ΚΙ ΑΝ ΗΡΘΕ<br/>ΑΣΗΜΑΝΤΟ ΔΕΝ ΗΤΑΝΕ, ΟΥΤΕ ΝΗΞΗ ΥΠΗΡΧΕ<br/>ΠΟΛΛΟΙ ΕΜΑΣ ΜΑΣ ΣΤΗΡΙΞΑΝ, ΦΤΩΧΟΙ ΩΣ ΕΠΙ ΤΟ ΠΛΕΙΣΤΟΝ<br/>ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΟΥ ΠΛΟΣΙΟ ΑΝ ΔΕΙΣ ΣΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΦΤΥΣ'ΤΟΝ<br/><br/>ΜΕ ΝΟΙΑΖΟΥΝ ΜΟΝΟ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΓΕΜΑΤΟΙ ΚΑΛΟΣΥΝΗ<br/>ΓΕΜΑΤΟΙ ΑΝΘΡΩΠΙΑ ΚΑΙ ΑΓΑΠΗ. ΟΧΙ ΚΡΥΨΙΝΟΙ.<br/>ΑΝ ΔΕΝ ΞΕΡΕΙΣ ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΑΝΘΡΩΠΙΑ ΕΛΑ ΝΑ ΜΑΘΕΙΣ<br/>ΑΝΟΙΞΕ ΚΑΡΔΙΑ ΚΙ ΕΤΟΙΜΑΣΟΥ ΓΙΑ ΝΑ ΠΑΘΕΙΣ<br/><br/>Ο,ΤΙ ΚΑΙ ΑΝ ΔΕΙΣ, ΕΙΜΑΙ ΕΔΩ, ΜΗ ΦΟΒΗΘΕΙΣ<br/>Ο,ΤΙ ΚΙ ΑΝ ΑΚΟΥΣΕΙΣ, ΝΑ ΠΑΤΑΣ ΕΠΙ ΤΗΣ ΓΗΣ<br/>ΤΟ ΒΛΕΜΜΑ ΣΤΑΘΕΡΟ ΣΤΑ ΟΥΡΑΝΙΑ ΝΑ ΚΟΙΤΑΣ<br/>ΑΝΟΙΞΕ ΦΤΕΡΑ! ΘΑ ΣΟΥ ΜΑΘΩ ΝΑ ΠΕΤΑΣ!<br/><br/>ΞΕΚΙΝΗΣΑ ΑΠ' ΤΟ ΙΔΙΟ ΣΗΜΕΙΟ ΜΕ ΕΣΕΝΑ<br/>ΕΧΩ ΔΙΑΦΟΡΕΣ ΚΙ ΟΜΟΙΟΤΗΤΕΣ ΜΕ ΣΕΝΑ<br/>ΕΧΩ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ΤΙΣ ΙΔΙΕΣ ΜΕ ΕΣΕΝΑ<br/>ΑΠΛΩΣ ΔΕΙΧΝΟΝΤΑΣ ΑΓΑΠΗ, ΑΓΑΠΑΩ ΚΑΙ ΕΜΕΝΑ<br/><br/>ΔΕ ΦΟΒΗΘΗΚΑ ΝΑ ΔΩΣΩ ΠΟΤΕ ΑΠ' ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΜΟΥ<br/>ΔΕ ΦΟΒΗΘΗΚΑ ΝΑ ΔΕΙΞΩ ΣΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΜΟΥ<br/>ΚΑΙ ΟΣΑ ΔΕΝ ΤΑ ΔΕΝ ΕΔΕΙΞΑ, ΤΑ ΚΡΑΤΗΣΑ ΓΙΑ ΜΕΝΑ.<br/>ΠΡΙΝ ΤΟ ΠΛΗΡΩΜΑ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ ΤΟΥΣ ΔΕΝ ΕΚΑΝΑ ΚΑΝΕΝΑ<br/><br/>ΩΡΙΜΑΣΑ ΤΗ ΣΚΕΨΗ ΜΟΥ, ΤΗΝ ΚΑΘΕ ΘΕΩΡΙΑ.<br/>ΣΤΗΝ ΠΡΑΞΗ ΥΣΤΕΡΑ ΠΕΡΑΣΑ. ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΙΣΤΟΡΙΑ<br/>ΕΓΙΝΑ ΥΠΕΥΘΥΝΟΣ ΤΗΣ ΚΑΘΕ ΕΠΙΛΟΓΗΣ ΜΟΥ<br/>ΚΑΤΑΦΕΡΑ ΚΑΙ ΕΦΤΑΣΑ ΣΤΑ ΒΑΘΗ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΜΟΥ<br/><br/>ΕΖΗΣΑ ΤΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ ΜΟΥ ΚΙ ΑΚΟΥΣΑ ΤΟΥΣ ΕΧΘΡΟΥΣ ΜΟΥ<br/>ΗΛΙΟΦΑΝΕΙΑ, ΒΡΟΧΗ, ΣΥΝΝΕΦΙΑ ΜΕΣ ΣΤΟΥΣ ΚΑΙΡΟΥΣ ΜΟΥ<br/>ΟΣΟ ΚΙ ΑΝ ΤΑ ΠΕΡΑΣΑ ΑΚΟΜΗ ΕΝΑΛΑΣΣΟΝΤΑΙ<br/>ΑΠ' ΤΟ ΤΑΜΕΙΟ ΕΦΥΓΑ ΚΑΙ ΠΛΕΟΝ ΔΕΝ ΑΛΛΑΣΣΟΝΤΑΙ<br/><br/>Ο,ΤΙ ΚΑΙ ΑΝ ΕΖΗΣΑ ΗΤΑΝ ΓΙΑ ΤΟ ΚΑΛΟ ΜΟΥ<br/>ΧΑΡΟΥΜΕΝΟ Ή ΛΥΠΗΡΟ ΔΩΡΟ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΟ ΜΟΥ<br/>ΣΤΑΜΑΤΑ ΝΑ ΤΟ ΣΚΕΦΤΕΣΑΙ. ΑΠΛΩΣ ΑΦΕΣΟ, ΝΙΩΣΕ<br/>ΚΙ Ο,ΤΙ ΠΙΣΩ ΣΕ ΚΡΑΤΑΕΙ, ΕΣΥ ΑΜΕΣΩΣ ΚΟΨΕ.<br/><br/>ΕΑΝ ΕΙΧΑ ΤΗ ΖΩΗ ΣΟΥ ΔΕ ΘΑ ΗΜΟΥΝΑ ΧΑΡΟΥΜΕΝΟΣ<br/>Ή ΑΝ ΕΙΧΑ ΚΑΠΟΙΟ ΣΤΟΧΟ ΠΟΥ ΔΕ ΘΑ'ΤΑΝΕ ΚΙΝΟΥΜΕΝΟΣ<br/>Ή ΑΝ ΕΙΧΑ ΤΑ ΧΑΡΙΣΜΑΤΑ ΤΟΥ ΜΙΔΑ Ή ΤΗΣ ΚΙΡΚΗΣ<br/>Ή ΑΝ ΗΜΟΥΝ ΟΔΥΣΣΕΑΣ, ΚΑΤΟΙΚΟΣ ΣΤΟ ΝΗΣΙ ΤΗΣ<br/><br/>ΕΙΜΑΙ ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟΣ ΜΕ Ο,ΤΙ ΠΑΛΕΨΑ ΝΑ ΕΧΩ<br/>ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΑ ΝΑ ΖΗΣΩ ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΠΛΕΟΝ ΚΑΤΕΧΩ<br/>ΕΣΠΑΣΑ Ή ΑΚΟΥΣΑ ΤΗΝ ΚΑΘΕ ΣΙΩΠΗ<br/>ΤΡΑΓΟΥΔΗΣΑ ΜΑΖΙ Μ' ΟΠΟΙΑ ΤΟ ΘΕΛΗΣΕ ΨΥΧΗ<br/><br/>ΕΝΑ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΛΟΙΠΟΝ ΜΕΓΑΛΟ ΣΤΟ ΘΕΟ ΜΟΥ<br/>ΣΕ ΕΣΕΝΑ ΠΟΥ Μ' ΑΚΟΥΣ ΚΑΙ ΣΤΟ ΚΑΘΕ ΟΝΕΙΡΟ ΜΟΥ<br/>ΤΕΛΕΙΩΝΕΙ ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ ΜΑΣ ΓΙΑ ΣΗΜΕΡΑ ΑΔΕΛΦΕ ΜΟΥ<br/>ΧΑΙΡΟΜΑΙ ΠΟΥ ΜΟΙΡΑΣΤΗΚΑ ΜΑΖΙ ΣΟΥ ΤΟ ΚΑΡΝΕ ΜΟΥ</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7725196313593160632-7982557704619165917?l=proaggelos.blogspot.com' alt='' /></div>Forerunnerhttp://www.blogger.com/profile/13626787632721458323noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7725196313593160632.post-87484580115683820142011-06-09T09:00:00.000+03:002011-06-09T09:00:48.548+03:00<div style="text-align:justify;"><img style="float:left;border:0;height:320px;width:218px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-VCKOH9Vlxd8/TfBhC0Zb5pI/AAAAAAAABDA/_66G7xF7k14/s320/sound-waves12212d.png"/>Λόγια, λόγια, λόγια. Άλλα λιγότερο κι άλλα περισσότερο σημαντικά. Καμιά φορά τα λόγια αντικατοπτρίζουν υπέρλαμπρα τα όνειρα των ανθρώπων. Καμιά φορά... Κάποιες άλλες φορές τα λόγια ακούγονται σαν ουρλιαχτά από λύκους που επηρεάστηκαν από το φεγγάρι. Άλλες πάλι φορές, τα λόγια είναι τόσο γλυκά, όσο γλυκά είναι και τα προϊόντα ενός τυχαίου ζαχαροπλαστείου.<br/><br/>Ανάλογα, όμως και με το ύφος και τις πράξεις του ομιλητή-λέκτορα, αντίστοιχα ακούγονται ή δεν ακούγονται τα λόγια. Κι αν ακουστούν, εισακούγονται. Κανείς δεν ενδιαφέρθηκε ποτέ για το τραγούδι ή για τα λόγια ενός λοφιοφόρου κόκορα. Όλοι γνωρίζουμε πώς μιλάει και πώς το λέει. Δε γνωρίζουμε όμως καθόλου το τί λέει.<br/><br/>Κάπως έτσι συμβαίνει σε όλους τους ανθρώπους. Όλοι λένε το τραγούδι ή τα λόγια τους. Στην αρχή, όλοι τραγουδούν μόνοι τους. Αργότερα, κι όσο συνεχίζουν να εκφράζονται, κάποιος σταματάει λίγο πιο μακριά ή δίπλα τους και προσπαθεί να κατανοήσει τη μελωδία που φτάνει στα αυτιά του. Σε κάποιους αρέσει, ενώ σε κάποιους άλλους όχι. Ανάλογα του αν αρέσει στον ακροατή αυτό που αφουγκράζεται ή όχι και με το αν ταιριάζει στο δικό του τραγούδι.<br/><br/>Άλλωστε, ας μην ξεχνάμε πως κάθε τραγούδι μεταφράζεται σε παρτιτούρα, ταμπλατούρα ή, πιο φυσικά, σε ηχητικά κύματα. Όταν τα κύματα της μίας μελωδίας εφάπτονται στα κύματα της άλλης, ο ήχος ακούγεται αρμονικός. Μονότονος αλλά αρμονικός. Όταν τα κύματα είναι παράλληλα και οι κορυφές του ενός κύματος βρίσκονται στο κέντρο των κορυφών του άλλου, τότε ο ήχος είναι πάλι αρμονικός αλλά καθόλου μονότονος. Έχει μία γλύκα και μία υπεροχή έναντι των άλλων συμπαραγόμενων μελωδιών. Με την έννοια υπεροχή εννοούμε μία υπέροχη διαφορετικότητα μεταξύ των μελωδιών που φτάνουν στα αυτιά των υπόλοιπων ανθρώπων.<br/><br/>Υπάρχουν, βέβαια και περιπτώσεις όπου οι αρχές των δύο κυμάτων διαφέρουν ελάχιστα η μία από την άλλη. Όσο περνάει ο χρόνος, λόγω της διαφορετικότητας της ταχύτητάς τους, τόσο αυξάνεται η απόσταση μεταξύ των δύο αρχών. Μέχρι που κάποια στιγμή η αρχή του ενός κύματος εφάπτεται απόλυτα με την αρχή του άλλου κύματος. “Τυχαίνει” επίσης να εφάπτεται και κάθε άλλο σημείο του ενός κύματος με το άλλο.<br/><br/>Ακριβώς εκείνη τη στιγμή μπορεί το άτομο, πραγματικά, να συνειδητοποιήσει αν ταιριάζει, όπως λέμε, με το άλλο, ποια κοινά σημεία έχουν και κατά πόσον αξίζει η προσπάθεια να τα αναπτύξουν για να αποκτήσουν κάποια κοινή (ερωτική ή φιλική) ζωή. Αυτονόητο είναι βέβαια πως όσο περισσότερο χρόνο περνάει κάποιος με ένα άτομο, τόσο περισσότερες φορές εφάπτονται τα κύματά τους, οι φωνές και τα συναισθήματά τους και άρα τόσο λιγότερα περιθώρια για δικαιολογίες υπάρχουν ώστε να ακουστεί από τον ένα από τους δύο η φράση “δεν ταιριάζουμε”.<br/><br/>Ακόμη, όμως, κι αν δε βρεθούν σε απόλυτη εφαρμογή το ένα με το άλλο, κάποια σημεία τους τέμνονται με το πέρασμα του χρόνου. Αν το ενδιαφέρει το άτομο η επικοινωνία, μπορεί να ασχοληθεί με αυτά τα τεμνόμενα σημεία και να τα αναπτύξει, παραμερίζοντας έτσι κάποια άσχημα ή ασύγχρονα σημεία όπου η επικοινωνία δε δύναται για διάφορους λόγους.<br/><br/>Με τις δύο προηγούμενες παραγράφους θέλω να πω ότι δύο άνθρωποι δεν είναι απαραίτητο να ταιριάζουν εξαρχής. Αυτό, όμως, δε σημαίνει πως με μεγαλύτερο ή μικρότερο κόπο τα πράγματα δε μπορούν να αλλάξουν. Ούτε, όμως, και ότι όσο περισσότερο εφάπτονται τα κύματα δύο ανθρώπων, τόσο πιο καλό θα είναι το αποτέλεσμα. Μια επαφή οποιασδήποτε φύσεως μπορεί κάλλιστα να καταλήξει και σε σύγκρουση.<br/><br/>Το σημαντικότερο, όμως, όλων είναι να μην πάψουμε να τραγουδάμε. Όσο μονότονη κι αν θεωρήσουν οι ακροατές μας τη μελωδία μας. Πάντα υπάρχει ένας άλλος άνθρωπος εκεί έξω... Μια διαφορετική μελωδία... Που άμα ενωθεί με τη δική μας... Αρκεί να την αναζητήσουμε και θα τη βρούμε. Το ξέρω. Εγώ τη βρήκα. Σειρά σου...</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7725196313593160632-8748458011568382014?l=proaggelos.blogspot.com' alt='' /></div>Forerunnerhttp://www.blogger.com/profile/13626787632721458323noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7725196313593160632.post-5695343574261914152011-05-29T10:13:00.002+03:002011-05-29T11:44:09.660+03:00<div style="text-align:center;">Λίγες λέξεις θα σου πω να μη φοβάσαι<br/>Μπορεί εγώ να ξύπνησα. Μπορεί εσύ να κοιμάσαι.<br/>Μπορώ να νιώσω την πνοή σου αλλά και την ύπαρξή σου<br/>Μπορώ και επιλέγω τη ζωή μου δίπλα στη ζωή σου.<br/><br/>Πέρασε ο καιρός πολύς δίχως εσένα<br/>Ξεχώρισα στο χώρο μου πολύ πριν δω εσένα<br/>κι όταν είχα τα μάτια μου γεμάτα δάκρυ, μ' ένα<br/>Θεό στο πλάι μου πίστευα σε εμένα<br/><br/>πως θα 'βρισκα το πρόσωπό σου<br/>αποζητούσα χρόνια ολόκληρα,<br/>στιγμές και μερόνυχτα,<br/>ένα πρόσωπο απλά σαν το δικό σου.<br/><br/>Άκουσα πολλούς και σ' άλλους τόσους μίλησα<br/>Δεν έκρινα κανένα και κανένα τους δε μίσησα<br/>Αγάπησα τα πάντα που μου έδωσε η ζωή μου<br/>από την αρχή μέχρι την παροντική στιγμή μου<br/><br/>Απέκτησα με μοναξιά τη γνώση του ποιος είμαι<br/>και αγάπησα τον κόσμο κι ας μη νοιάστηκε πραγματικά ποιος είμαι.<br/>Δε με ένοιαζε γιατί ήξερα πως είχα μέσα μου την αγάπη,<br/>γιατί ήξερα τί πουλούσαν άλλοι κι ήταν απάτη.<br/><br/>Δάνεισα σε κάθε άνθρωπο στη ζωή μου<br/>κομμάτια από καρδιάς για να νιώσουν την ψυχή μου,<br/>για να καταλάβουν πως δεν είμαστε εγωλάτρες όλοι.<br/>Τουλάχιστον όχι σε αυτή την πόλη.<br/><br/>Κάθε άνθρωπος διαλέγει τη δική του κορυφή<br/>Διαλέγει το πώς και το σε ποιούς θα εκφραστεί.<br/>Διαλέγει κάθε χρώμα που θα ντύσει το κορμί του.<br/>Διαλέγει αν θα φάει ή δε θα φάει το ψωμί του.<br/><br/>Είναι διαφορετικός ο κόσμος μας αγάπη μου.<br/>Είμαι διαφορετικός στις σκέψεις και στα λάθη μου.<br/>Είσαι διαφορετική στις σκέψεις και στις πράξεις.<br/>Πραγματικά, οι σκέψεις σου πηδάνε τάξεις.<br/><br/>Δε μπόρεσε κανείς να καταλάβει το μυαλό σου,<br/>την ψυχή, τη λαλιά αλλά και το φέρσιμό σου.<br/>Θέλεις να αρπάζεις τον ταύρο από τα κέρατα<br/>όταν οι άλλοι πληρώνουν ταυρομάχους. Σκέψεις τέρατα.<br/><br/>Έτσι μοιάζουν στον κόσμο οι σκέψεις μας.<br/>Όχι γιατί είναι ο κόσμος κακός. Απλώς οι σκέψεις μας<br/>δεν ανήκουν στον κόσμο αγάπη μου.<br/>Όχι γιατί είναι ο κόσμος κακός. Απλώς οι σκέψεις μας...<br/><br/>Δεν είναι όλοι φτιαγμένοι για όλα.<br/>Κι ας είμαστε όλοι φτιαγμένοι από αστέρια.<br/>Μόνο λίγοι μπορούν ν' αντέξουν και να δουν το φως του ήλιου.<br/>Πόσο μάλλον το δικό σου, αγάπη μου...<br/><br/>Διάλεξα να ζήσω μια ολόκληρη ζωή μαζί σου<br/>Διάλεξα να γίνω κι ως κορμί ένα μαζί σου<br/>Στις σκέψεις σ' ακολούθησα διακοσμώντας με πίνακες το ταξίδι μας<br/>και μέσα απ' όσα ζήσαμε φτάσαμε σπίτι μας.<br/><br/>Πραγματικά δε με ενδιαφέρει η γνώμη του κόσμου.<br/>Δε με νοιάζει ο κόσμος αλλά ο κάθε άνθρωπος ξεχωριστά.<br/>Όταν η αγάπη ξεχειλίζει από κάθε πόρο του δέρματός μου<br/>τότε γνωρίζω πως όλα τα όνειρά μου γίναν και γίνονται πραγματικά.<br/><br/>Γιατί το κέρδισα με την αξία μου το να σε έχω.<br/>Γιατί διεκδικώ εσένα και το μόχθο μου για να σε έχω.<br/>Διεκδικώ τις στιγμές μας τις όμορφες και τις κακές μας.<br/>Διεκδικώ το φως στα μάτια μας σε όλες τις ευχές μας.<br/><br/>Διεκδικώ ως άνθρωπος τα όσα ζούμε τώρα.<br/>Διεκδικώ τα όνειρα που έκανα μαζί σου μήνες τώρα.<br/>Διεκδικώ τα θαύματα που κάνουμε μαζί<br/>και δεν αλλάζω γιατί ξέρω πως μαζί<br/><br/>μπορούμε και θα φτιάξουμε λιγάκι από τον κόσμο.<br/>Μπορούμε και θα φτιάξουμε με τα όνειρά μας δρόμο<br/>γεμάτο παπαρούνες, μαργαρίτες μα και δέντρα<br/>όπου δε θα κλωτσάμε, μα θα ταξιδεύουμε την πέτρα.<br/><br/>Διαφερει ο κόσμος από εμάς αγάπη μου.<br/>Λυπάμαι που σου το λέω, αλλά και χαίρομαι. Αγάπη μου...<br/>Δε θα ανεχόμουν κάτι λιγότερο για σύντροφό μου από τη διαφορετικότητά σου.<br/>Έκλεισα τη γέφυρα της καρδιάς μου, ειδικά για να γίνει το πέρασμά σου.<br/><br/>Μπορώ να γράφω ακόμη για σελίδες...<br/>κι είμαι σίγουρος πως κι εσύ στο δικό σου χώρο μπορείς και κάνεις το ίδιο.<br/>Μπορώ να γράφω ακόμη για σελίδες...<br/>μα κι όλα τα τετράδια που μου δώρισες αν μου δώσεις να γεμίσω, θα τα γεμίσω με το ίδιο<br/><br/>συναίσθημα που αποκαλώ αγάπη.<br/>Γιατί από όσες κοπέλες πέρασαν από τη ζωή μου<br/>εγώ διάλεξα, προτίμησα και κατέληξα σ' εσένα. Αγάπη...<br/>Αν δεν υπήρχε αυτή, δε θα υπήρχε η καρδιά μου. Δε θα 'χε νόημα η ψυχή μου.<br/><br/>Όμως, η αγάπη υπάρχει και μ' αυτή τάχθηκα.<br/>Έψαξα πολλές φορές σύντροφο και πληγώθηκα.<br/>Μα αγάπησα τον κόσμο μέσα από αυτό.<br/>Είδα το όνειρό μου να γίνεται, μάλιστα, πραγματικό.<br/><br/>Όταν σε είδα και ασχολήθηκα μαζί σου,<br/>είδα το πλήρωμα του χρόνου για όσα έκανα όσο δεν ήμουν στη ζωή σου.<br/>Μα τώρα είμαι<br/>και δε θα ανεχόμουν κάτι λιγότερο από τη διαφορετικότητά σου. Ο εαυτός σου είναι!<br/><br/>Είσαι η μόνη γυναίκα που είχα ποτέ ερωτικά!<br/>Είσαι η πρώτη και η μοναδική μου σύντροφος. Πραγματικά!<br/>Είσαι το σχέδιο που έλλειπε από το δικό μου!<br/>Είσαι ουσιαστικά το πλήρωμα στο κάθε όνειρό μου!<br/><br/>Μόνος μου μπορούσα κι έφτιαχνα την ψυχή των ανθρώπων.<br/>Μαζί σου μαθαίνω πώς να φτιάχνω και το σώμα των ανθρώπων.<br/>Μαζί σου φτιάχνω το σπίτι μας, τη ζωή μας, την ύπαρξή μας.<br/>Μαζί σου μόνο μπόρεσα να αναπνεύσω ελεύθερα. Στη ζωή μας...</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7725196313593160632-569534357426191415?l=proaggelos.blogspot.com' alt='' /></div>Forerunnerhttp://www.blogger.com/profile/13626787632721458323noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7725196313593160632.post-13587768658737517982011-05-16T23:29:00.000+03:002011-05-16T23:29:47.937+03:00<div style="text-align:center;">Έκανα και πάλι την αρχή μ' ένα τετράστιχο<br/>Τέντωσα το μελάνι στο χαρτί σα να 'ταν λάστιχο<br/>Έφτιαξα ένα σύνολο με λέξεις και προτάσεις<br/>για να εξωτερικεύσω τις δικές μου παραστάσεις<br/><br/>Πια καλοκαιριάζει και το φως αγκαλιάζει<br/>τη χλωρίδα, την πανίδα και ολόκληρη την πλάση<br/>Τα σύννεφα μονάχα ένα στολίδι του ουρανού<br/>για να εξάπτουν τα παιδιά τη φαντασία του δικούς του εαυτού<br/><br/>Ανοίγονται ορίζοντες όταν υπάρχει φως.<br/>Καθείς ξεχνά το μίσος και μένει ο μισός.<br/>Ό,τι κενό υπάρχει, μ' αγάπη το γεμίζουμε<br/>και με το νου στο μέλλον, με όνειρα πλημμυρίζουμε<br/><br/>Είναι άλλη η διάθεση όταν καλοκαιριάζει<br/>Όταν το φως του ήλιου δυνατά εξουσιάζει<br/>από τα πιο ψηλά ως και τα χαμηλά<br/>από τις κορφές έως και τα υπόγεια<br/><br/>Αποζητάς να έρθει το πρωί και να ξυπνήσεις<br/>ν' αδράξεις τη μέρα και τη ζωή ν' απομυζήσεις<br/>να σπάσεις μ' ένα χτύπημα τις γρίλιες του χειμώνα<br/>που σε προστατεύαν απ' το κρύο και απ' το να δεις τα χιόνια<br/><br/>Πια τα λουλούδια άνθισαν κι οι αγροί όλοι πλημμυρίσαν<br/>Πλέον ο χειμώνας κι οι συννεφιές του κλείσαν<br/>πόρτες και παράθυρα κανέναν να μη βλέπουν<br/>"Το σπιτικό μας το ξεχνούν οι άνθρωποι κι ας ξεύρουν"<br/><br/>Μα φυσικά γνωρίζουμε πως όλα θα ξανάρθουν<br/>Ξέρουμε πως κάποτε οι ζέστες θα περάσουν<br/>Μα τώρα που τις έχουμε αυτές και θα κοιτάμε<br/>Ανοίγοντας ορίζοντες και σαν πουλιά...</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7725196313593160632-1358776865873751798?l=proaggelos.blogspot.com' alt='' /></div>Forerunnerhttp://www.blogger.com/profile/13626787632721458323noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7725196313593160632.post-49261961354820562842011-05-05T21:30:00.000+03:002011-05-05T21:30:35.218+03:00<div style="text-align:justify;"><img style="float:left;height:203px;width:320px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-xVB_GVk0T6s/TcLsItksOCI/AAAAAAAABC0/ktqJVj3hIgM/s320/vision.jpg" />Είναι η πρώτα φορά που κοινοποιώ στο internet ένα κείμενο που κανονικά θα έπρεπε να ανήκει στο προσωπικό μου αρχείο ονείρων και να μείνει εκεί κλεισμένο μέχρι να το χρειαστώ, όμως, ήταν πολύ <i>δυνατό</i> για να το κρύψω και να μην το δείξω στον κόσμο. Σε όσον κόσμο με πιστεύει τουλάχιστον και με παρακολουθεί, είτε ως bloggers είτε ως facebook φίλοι.<br/><br/>Ήμουν μέσα σε μια μικρή εκκλησία. Κόσμος υπήρχε μαζεμένος και όλοι ήμαστε καθισμένοι στις καρέκλες μας. Κάτι παρακολουθούσαμε. Δεν ξέρω τί. Ανάμεσα στα άτομα που ήταν γύρω μου, μπόρεσα να ξεχωρίσω σχετικά εύκολα μία παρέα 4 κοριτσιών γνωστών μου. Πίσω μου ήταν μια γυναίκα σχετικά μεγάλης ηλικίας η οποία ήρθε να μας συγχαρεί για αυτό που παρακολουθούσαμε(λες και το είχαμε δημιουργήσει εμείς). Στην παρέα των 4 κοριτσιών, όμως, ανήκε και ένα 5ο άτομο. Ήτα μια γυναίκα που από την αρχή του ονείρου μέχρι το τέλος του δε σταμάτησε να κλαίει. Δε μου έδειξε το πρόσωπό της, ούτε σε εμένα, ούτε στην άλλη γυναίκα που της το ζήτησε. Κανείς δε νοιάστηκε που έκλαιγε. Την είδαν οι φίλες της αλλά δεν έκαναν τίποτε άλλο εκτός από το να την κοιτάζουν.<br/><br/>Όταν βγήκαμε από την εκκλησία, συνειδητοποίησα ότι μέσα από την εκκλησία ακούγονταν λειτουργίες από έναν παπά-κούκλα που ήταν τοποθετημένος μέσα σε μία βιτρίνα. Κουνιόταν αριστερά-δεξιά(σαν από κάποιο μηχανισμό κακοφτιαγμένο, κούκλα ήταν άλλωστε). Η γυναίκα που έκλαιγε, μου έδωσε ένα φάκελο που πρέπει να έγραφε ότι ήταν για μένα. Περισσότερες λεπτομέρειες δε θυμάμαι. Εξαφανίστηκε τρέχοντας μακριά από την εκκλησία και πήρε το μονοπάτι του βουνού για να κατέβει κάτω(στην πόλη νομίζω). Όταν φτάσαμε με την υπόλοιπη παρέα μου σε κάποιο σημείο, ένας στρατιώτης, γνώστης των ελληνικών, με ρώτησε αν εγώ είμαι κατάλληλα ενδεδυμένος για να συνεχίσω (προς το στρατόπεδο που <b>υποθέτω</b> ότι φυλούσε [οι σκοπιές όμως έχουν γίνει με δύο άτομα πλέον στα ελληνικά στρατόπεδα]. Τον δεύτερο σκοπό δεν τον είδα κάπου). Του είπα "όχι" και μου απάντησε "Γύρνα πίσω καλύτερα τότε".<br/><br/>Όταν άνοιξα τον φάκελο, είδα μέσα γραμμένο (στο χαρτί που έχουμε επιλέξει με τη σύντροφό μου να χρησιμοποιήσουμε για προσκλητήρια γάμου όταν στο μέλλον παντρευτούμε) το εξής μήνυμα<div style="text-align:center;">Μετά τη Sina ήρθε.Pina</div><br/>Όταν ξύπνησα, σκέφτηκα μήπως Pina ήταν το όνομα της κοπέλας που έκλαιγε και που μου έδωσε το μήνυμα αυτό. Όσο το αναβίωνα, όμως, το όνειρο, τόσο περισσότερο μου έμοιαζε σαν ορισμός το "Μετά τη Sina ήρθε" και σαν απάντηση/λύση το "Pina". Το θέμα είναι πως δε μπορούσα να ξέρω τί σήμαινε. Κι έκανα μια αναζήτηση στο internet μήπως βρω κάτι...<br/><br/>Καταρχάς, sinä στη φινλανδική γλώσσα σημαίνει "εσύ". Επίσης, αποτελεί και μία κινέζικη εταιρία media γνωστή ως SINA Corp η οποία έχει, μέχρι και πρόσφατα, ανοδική πορεία στο χρηματιστήριο. Πιο συγκεκριμένα η εταιρία αυτή αυτοαναφέρεται στην ιστοσελίδα της ως "SINA English - China News, Special Coverage, Photo, Video, Business, Entertainment, City Guide, Sports & Olympics".<br/><br/>Επίσης, υπάρχει και η "Ιερά Μονή Σινά" για την οποία βρήκα στην ιστοσελίδα της ότι "Σύμφωνα με τις αποφάσεις που την αφορούν, και οι οποίες έχουν κατά διαστήματα εκδοθεί από διάφορες Τοπικές Συνόδους και Ορθόδοξους Πατριάρχες, η Ιερά Μονή Σινά κατέχει το μοναδικό προνόμιο στη Ορθόδοξη Χριστιανοσύνη να είναι διοικητικά δια του Ηγουμένου της και Αρχιεπισκόπου Σινά «αδούλωτος, ασύδοτος, ακαταπάτητος, πάντη και παντός ελευθέρα, αυτοκέφαλος» καθώς δεν εξουσιάζεται από κανέναν Πατριάρχη, ούτε από Σύνοδο. Ο Αρχιεπίσκοπος Σινά έχει μεγαλύτερη πνευματική σχέση με τον Πατριάρχη Ιεροσολύμων από τον οποίο χειροτονείται και τον οποίο μνημονεύει."<br/><br/>Όσον αφορά στην Pina η μόνη ερμηνεία που μπόρεσα να βρω, ήταν η Pina Bausch η οποία ήταν Φιλιπιννέζα χορεύτρια γεννημένη στη Γερμανία. Τίποτα αξιόλογο δηλαδή. Μετά, όμως, σκέφτηκα να ψάξω τί θρησκείας ήταν αυτή η γυναίκα. Πρώτα-πρώτα έμαθα πως έχει πεθάνει(άρα θα μπορούσε να υπογράψει ένα οραματικό μήνυμα θεωρητικά). Έψαξα, λοιπόν στο Google με τους όρους "Pina Bausch Religion" και κατέληξα στη σελίδα <a href="http://tinyurl.com/6cabf5v">http://tinyurl.com/6cabf5v</a> όπου πρώτο βιβλίο πάνω-πάνω εμφανίζεται το "Greed: The Seven Deadly Sins". Πράγμα που με κάνει να υποπτεύομαι τη δεύτερη ερμηνεία που μπορώ να δώσω. Την Πείνα.<br/><br/>Είμαι πεπεισμένος πως το μήνυμα αυτό κάτι σημαίνει. Το τί σημαίνει δεν το γνωρίζω. Υποθέτω πως σημαίνει ότι μετά από την κατάρρευση της εταιρίας SINA Corp ή μετά την κατάρρευση της Ιεράς Μονής Σινά, θα έρθει η πείνα. Μπορεί να κάνω και λάθος. Με την κοπέλα μου που το συζητήσαμε λίγο, μου είπε την δική της άποψη ότι μετά τα 7 θανάσιμα αμαρτήματα θα έρθει ο Χριστός. Αληθές αυτό μεν, αφού σύμφωνα με την αποκάλυψη, πρώτα οι άνθρωποι θα υποκύψουν όλοι στο θηρίο-ψευδοσωτήρα που θα εμφανιστεί και μετά θα εμφανιστεί ο Χριστός και θα υπάρξει η γνωστή και ως Δευτέρα Παρουσία. Δεν ξέρω τί έπρεπε να καταλάβω από το όνειρο/όραμα αυτό. Σίγουρα, όμως, ήταν πολύ ισχυρό για να το προσπεράσω έτσι απλά.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7725196313593160632-4926196135482056284?l=proaggelos.blogspot.com' alt='' /></div>Forerunnerhttp://www.blogger.com/profile/13626787632721458323noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7725196313593160632.post-13077781977721763232011-04-22T01:03:00.000+03:002011-04-22T01:03:51.417+03:00<div style="text-align:justify;"><img style="height:253px;width:320px;float:left;" src="http://2.bp.blogspot.com/-yDSi3E6uPkg/TbComBs7zLI/AAAAAAAABCs/CGRqQLsa7_w/s320/temple.jpeg" />"Κανείς δε θα με διώξει από τον οίκο μου". Αυτή τη φράση έφερε στο προσκήνιο το μυαλό μου μόλις εξήλθα της εκκλησίας του Αγίου Δημητρίου στα Πατήσια, λίγο πριν το τέρμα της οδού Στρατηγού Καλλάρη. Αυτή τη φορά ήμουν μόνος, χωρίς τη σύντροφό μου, αν και κάπου εκεί κοντά παραθέριζε κι εκείνη. Μια καρδιά που αγαπά και μια που αγαπά να αγαπιέται και να το ανταποδίδει, δε μπορούν παρά να εκμηδενίσουν κάθε στιγμή τη όποια φυσική(ή υλική) απόσταση.<br/><br/>Μου φάνηκε μικρός ναός μπροστά στην εκκλησία του Αγίου Παντελεήμονα της περιοχής όπου μεγάλωσα. Αυτή τη μέρα, όμως, πιο μεγαλόπρεπος στάθηκε ο Άγιος Δημήτριος.<br/><br/>Όταν εισήλθα, η πόρτα έκλεισε ήσυχα και αέρινα πίσω μου. Παρακολουθώντας τη λειτουργία ενός κύριος βάδισε από το δεξί και μεσαίο μέρος της αίθουσας προς το μέρος μου και στάθηκε δίπλα μου. Τον παρατήρησα, ενδιαφερόμενος προς αυτόν. Κοίταξα τα μάτια του. Είχαν δακρύσει. Όχι δάκρυα απελπισίας λόγω της οικονομικής κρίσης. Τα μάτια του κάτι άλλο μαρτυρούσαν: την κρίση που συνέβαινε στην ψυχή του. Λυπόταν για τους ανθρώπους που δεν πίστεψαν στον Ιησού όσο ήταν ζωντανός για όλους. Λυπόταν για τους ανθρώπους που δεν πιστεύουν στον Ιησού τώρα που είναι φανερός για όσους τον αναζητήσουν για να τον βάλουν στην καρδιά τους.<br/><br/>Οι ψάλτες όλο αυτό το διάστημα υμνούσαν το Θεό και εξιστορούσαν την ιστορία του Υϊού Του με τα καθιερωμένα γραμμένα λόγια τους. Τίποτα ιδιαίτερο. Όταν, όμως, ο ιερέας εμφανίστηκε μέσα στο ιερό μπροστά στην Αγία Τράπεζα, όλοι οι παρευρισκόμενοι, γέροι/γυναίκες/παιδιά σηκώθηκαν όρθιοι και περίμεναν το μήνυμα που είχε να μεταφέρει με το θυμιατήρι του. Τότε ήταν που είδα το δεύτερο θαύμα.<br/><br/>Ήταν η στιγμή που είχε μόλις ξεπροβάλλει από το ιερό. Εγώ στεκόμουν όρθιος ακριβώς μπροστά από την πόρτα, έχοντας προσκυνήσει την εικόνα της Παναγίας μόνο, της Βρεφοκρατούσας. Ένιωθα ντροπή που στεκόμουν εκεί και δεν είχα πάει πιο κοντά. Δεν ήθελα, όμως, σε καμία περίπτωση να καταστήσω αδύνατο για τις γιαγιάδες και τους λοιπούς ανθρώπους που κάθονταν στα αριστερά μου και στα δεξιά μου, να δουν και να παρακολουθήσουν τη λειτουργία. Δεν είναι θέατρο όπου αν χάσεις μια ατάκα δυσκολεύεσαι να κατανοήσεις το έργο. Είναι, όμως, κάτι ακόμη πιο ιερό και αξιόλογο κατ' εμέ. Ανάλογα και την ποιότητα των συμμετεχόντων φυσικά.<br/><br/>Όσο, λοιπόν, τα σκεφτόμουν αυτά, συνειδητοποιούσα ότι ο ιερέας ερχόταν προς το μέρος μου. Ξεκίνησε από το ιερό και αντί να φτάσει μέχρι το τέλος του διαδρόμου με τα καθίσματα, όπως είχα κάνει τόσοι άλλοι που είχα παρακολουθήσει κατά καιρούς, έφτασε μέχρι εμένα, έφτασε μέχρι τη μητέρα με τα δύο της παιδιά μπροστά μου, χαμογέλασε μέσα από τα γένια του στο μωράκι της στο καροτσάκι και μας άφησε για να συνεχίσει το δρομολόγιό του.<br/><br/>Γύρισε όλη την εκκλησία. Κάθε γωνία της. Κάθε άνθρωπο που φιλοξενούσε στην εκκλησία του τον επισκέφτηκε. Μόνο στον εξώστη δεν ταξίδεψε με το θυμιατό του. Δεν πρόλαβε μέχρι να τελειώσουν οι ψάλτες τα λόγια τους. Η μυρωδιά, όμως, έφτασε μέχρι τον Παντοκράτορα στον τρούλο.<br/><br/>Αμέσως, μετά ήταν η στιγμή για το τρίτο θαύμα. Ο ιερέας μπήκε μέσα στο ιερό εκ νέου και, όταν εξήλθε, τον ακολούθησε ένας άλλος κληρικός, ενδεδυμένος με τα ίδια ρούχα με αυτόν και στάθηκαν μπροστά στην εικόνα του Μυστικού Δείπνου. Προσκύνησαν, έκαναν το σταυρό τους και ξαναπροσκύνησαν. Ο άλλος κληρικός ξεσκέπασε το κεφάλι του και προσκύνησε, ενώ ο άλλος στεκόταν ακίνητος. Ξαναντύθηκε και έδωσε τη σκυτάλη στον ιερέα της εκκλησίας να προσκυνήσει μόνος του. Αυτός δεν ξεσκέπασε την κεφαλήν του. Απλώς προσκύνησε, έκανε το σταυρό του αργά και με πίστη και, έπειτα, προσκύνησαν μαζί άλλες δύο φορές πριν εξαφανιστούν πάλι στο ιερό.<br/><br/>Άφησα τη μητέρα με τα παιδιά της πίσω μου. Ύψωσα το χέρι μου στο μέτωπό μου και, περπατώντας, ολοκλήρωσα το σχήμα του σταυρού, μέχρι να φτάσω μπροστά στην εικόνα του Μυστικού Δείπνου με το Χριστό και τους μαθητές Του. Προσκύνησα. Άλλα δύο άτομα περίμεναν πίσω μου. Έκανα το σταυρό μου άλλη μία φορά και βάδισα προς την έξοδο. Δεν είχα άλλο χρόνο στη διάθεσή μου. Με έπνιγε η ανάγκη να καταγράψω όλα αυτά που με τα μάτια μου είχα δει και είχα ζήσει. Ίσως να επέστρεφα αργότερα. Ίσως και να επέστρεψα τελικά. Τη στιγμή, όμως, που όλα τα μωρά στην εκκλησία άρχισαν να κλαίνε ταυτόχρονα, χωρίς κάποια καθυστέρηση μεταξύ τους, ακόμη κι αν δεν την ανέφερα ή περιέγραψα πιο πάνω, δεν πιστεύω πως θα την ξεχάσω σύντομα.<br/><br/>Καλό Πάσχα & Καλή Ανάσταση,<br/>Προάγγελος</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7725196313593160632-1307778197772176323?l=proaggelos.blogspot.com' alt='' /></div>Forerunnerhttp://www.blogger.com/profile/13626787632721458323noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7725196313593160632.post-27931744218760014392011-04-14T21:30:00.000+03:002011-04-14T21:30:28.307+03:00<div style="text-align:justify;"><img style="height:240px;width:320px;float:left;" src="http://2.bp.blogspot.com/-hoIANUeB5HQ/Tac88MMgZKI/AAAAAAAABCk/tqfkV-9sQuE/s320/Under-a-different-Light.gif" />Μου μίλησαν για ανθρώπους που μόνο την εκμετάλλευση είχαν στο μυαλό τους. Για ανθρώπους που το μόνο που σκεφτόντουσαν ήταν πώς θα καταφέρουν να βγάλουν λίγα χρήματα παραπάνω εκμεταλλευόμενοι όσους ανθρώπους γνώριζαν. Για ανθρώπους που η φιλία ήταν μία λέξη που απλώς πέθανε με την εφηβεία τους. Για ανθρώπους που είχαν ονομάσει τους εφιάλτες τους “όνειρα”, γιατί τα όνειρά τους ανήκαν σε μια άλλη εποχή. Για ανθρώπους που δεν τους ένοιαζε ούτε να αγαπηθούν, αλλά ούτε και να αγαπήσουν.<br/><br/>Έπειτα, μου μίλησαν για ζώα που έτρεχαν γρήγορα ή που είχαν φτερά και πετούσαν ταχύτατα(αν και πάντα κάποιο έτρεχε ή πετούσε ταχύτερα από αυτά). Για ζώα που άλλαζαν χρώμα δειλιάζοντας για να προστατεύσουν τον εαυτό τους. Για ζώα που δε μπορούσες να εξαγοράσεις με το ανθρώπινο χρώμα. Για ζώα που ο μόνος νόμος στον οποίο υπάκουαν ήταν του δυνατότερου. Για ζώα που δε σέβονταν ούτε την ίδια τους την οικογένεια ή αγέλη αν πεινούσαν. Για ζώα που αν διψούσαν έψαχναν να βρουν νερό. Για ζώα, όπως το ζαρκάδι και η ύαινα, που αν δεν υπήρχε αρκετό νερό για όλη την περιοχή, συνεργάζονταν, μοιραζόμενα το νερό.<br/><br/>Τέλος, μου μίλησαν και για φυτά που έχουν σκληρό ή μαλακό κορμό. Για φυτά που μπορούσε ο άνθρωπος να τα κόψει με το χέρι του(λιγότερο ή περισσότερο προσεκτικά) ή με πριόνι. Για φυτά που έριχναν τα φύλλα τους για να βγουν τα καινούρια, αλλά και για φυτά που τα κρατούσαν αιωνίως. Για φυτά που σε περίπτωση φωτιάς έριχναν τους καρπούς τους μακριά για να ζήσουν τουλάχιστον αυτοί. Για φυτά που φιλοξενούσαν στον κορμό τους από μικρά έντομα μέχρι σκίουρους. Για φυτά που αναπτύσσονταν σε θερμοκήπια πηγαίνοντας, ουσιαστικά, κόντρα στην εποχή τους. Για φυτά που οι καρποί τους ταξιδεύουν πάνω στον άνεμο, μέχρι να βρουν ένα μέρος να κατοικήσουν και να αναπτυχθούν. Για φυτά που παρασιτούσαν πάνω σε άλλα φυτά κλέβοντας την ενέργειά τους. Για φυτά που καταβρόχθιζαν τα έντομα που προσπαθούσαν να απομυζήσουν τους χυμούς τους.<br/><br/>Κι όταν μου μίλησαν για μένα... Όταν μου μίλησαν για μένα, αισθάνθηκα τόσο ίδιους με τους άλλους ανθρώπους. Είχα τόσα πολλά κοινά μαζί τους. Αισθάνθηκα τόσο ίδιος με τα άλλα ζώα. Είχα τόσα πολλά κοινά και μαζί τους. Αισθάνθηκα τόσο ίδιος με τα άλλα φυτά. Είχα και με αυτά πάρα πολλά κοινά. Κι όμως... Ένιωθα πως είχα μέσα μου κάτι το διαφορετικό. Στην αρχή δε μπορούσα να προσδιορίσω τί. Τελικά, κατάλαβα. Μετά από πολλά-πολλά χρόνια. Είχα τον εαυτό μου και αυτός όφειλα να είμαι για να ζήσω ευτυχισμένος.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7725196313593160632-2793174421876001439?l=proaggelos.blogspot.com' alt='' /></div>Forerunnerhttp://www.blogger.com/profile/13626787632721458323noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7725196313593160632.post-47081319141565847912011-04-06T12:14:00.001+03:002011-04-06T12:16:13.188+03:00<div style="text-align:justify;"><img style="height:256px;width:320px;float:left;" src="http://2.bp.blogspot.com/-YN_wzaYOE2s/TZwuFEQzWXI/AAAAAAAABCc/WnOhLFj6E3M/s320/3901800775_1b7f463acc.jpg" />Κάπου εδώ ξεκινάει πάλι η ιστορία μας. Με εμένα να βρίσκομαι κάπου στο κέντρο της Αθήνας. Σε μια ήσυχη γειτονιά όπου τα λίγα φυτά και τα πολλά φύλλα των γύρω φυτικών οργανισμών είναι αρκετά για να αναπαραστήσουν μία γλυκιά αιθέρια και πάνω από όλα φυσική και όμορφη μελωδία.<br/><br/>Όμορφη, γιατί ο ανθρώπινος παράγοντας μπορεί ανά πάσα στιγμή να την επηρεάσει και να τη σταματήσει. Αυτός είναι ο λόγος που είναι όμορφη και όχι ωραία.<br/><br/>Έχω την αίσθηση πως το έχω ξαναπεί. Η διαφορά της ομορφιάς από το ωραίο είναι πως το πρώτο είναι χρονικά πεπερασμένο. Μπορεί να κρατήσει και χρόνια, όμως, τελικά, κάποια στιγμή η ομορφιά του θα χαθεί. Του όποιου πράγματος, της όποιας κατάστασης, του όποιου ανθρώπου.<br/><br/>Το όμορφο φθείρεται. Αυτή είναι η κύρια διαφορά του από το ωραίο. Κάποιοι άνθρωποι, βέβαια, έχουν άλλη άποψη. Προτιμούν να θεωρούν το όμορφο υποκειμενικό και το ωραίο σαν αντικειμενικά όμορφο. Όμως, καμία έννοια δεν περιέχει την άλλη. Καμία από τις δύο έννοιες δεν αποτελεί το υποσύνολο ή το υπερσύνολο της άλλης.<br/><br/>Άλλωστε, πώς μπορείς να ορίσεις το αντικειμενικό; Αν ρωτήσεις κάποιον εμπλακούμενο με τη θρησκεία (την όποια θρησκεία), θα σου πω πως το αντικειμενικό είναι η σοφή και ορθή κρίση του θεού(σε περίπτωση φυσικά μονοθεΐας). Σ' αυτή τη γνώμη όλοι οι πιστοί τείνουν και άρα θεωρείται αντικειμενική.<br/><br/>Αυτό που πραγματικά ισχύει, όμως, είναι πως αντικειμενικές απόψεις δεν υφίστανται. Είναι τόσο δύσκολη η πρακτική απεικόνιση του ορισμού της αντικειμενικότητας, επειδή ακόμη και αν ενενήντα-εννιά άτομα έχουν απόλυτα ίδια γνώμη, εάν ένα άλλο άτομο έχει διαφορετική, αυτομάτως, οι προηγούμενοι ενενήντα-εννιά έχουν “την ίδια υποκειμενική γνώμη” πλέον. Καταλαβαίνετε πόσο δύσκολη μπορεί να είναι η επίτευξη της αντικειμενικότητας σε ένα σύνολο, όχι εκατό, αλλά χιλιάδων εκατομμυρίων ατόμων που, ανά πάσα στιγμή, από ένα μικρό ή μεγάλο γεγονός, επηρεάζονται ως οντότητες αλλά και ως σύνολα.<br/><br/>Προτιμάται, συνεπώς, σαν αντικειμενική γνώμη, η πλειοψηφία των υποκειμενικών γνώμεων που παρατηρήθηκαν και εκφράστηκαν. Σαν! Γιατί, πρακτικά, είναι ανθρωπίνως αδύνατη η ύπαρξή της.<br/><br/>Θα μπορούσε, ίσως, να υπάρξει υπό δύο και μόνο δύο διαφορετικές καταστάσεις. Αν οι άνθρωποι αποφάσιζαν να στραφούν εναντίον ενός κοινού εχθρού ή, κατ' επέκταση, αν στρέφονταν όλοι υπέρ του κοινού καλού.<br/><br/>Όπως και να είναι, όμως, το πιο εύκολο, το πιο ανθρωπίνως εύκολο, είναι το πρώτο. Οι άνθρωποι είναι πάντοτε πρόθυμοι να υπερασπιστούν τους άλλους ή τον εαυτό τους. Αυτός είναι ο μόνος τρόπος που υπάρχει ώστε να ενωθούν κάτω από ένα κοινό στόχο ο εγωιστής και ο ήρωας. Καθένας για τους δικούς του λόγους, αλλά με τελικό σκοπό, ένα κοινό αποτέλεσμα.<br/><br/>Θα σκεφτεί κανείς πως το να συσπειρωθεί ολόκληρη η ανθρωπότητα απαιτεί τεράστια οργάνωση, από πολλές ομάδες κι από πολλά διαφορετικά άτομα, διαφορετικού επιπέδου εξουσίας το καθένα. Είχα διαβάσει, όμως, κάποτε πως αν οι άνθρωποι κατανάλωναν τη μισή από την ενέργεια που καταναλώνουν προσπαθώντας να καταστρέψουν ο ένας τον άλλο, με σκοπό τη βελτίωση του κόσμου μας, τότε ο κόσμος μας θα ήταν ένα τελείως διαφορετικό μέρος.<br/><br/>Με το παραπάνω, θέλω να καταλήξω σε μία υπόθεση που άκουσα πρόσφατα και αφορούσε στη δημιουργία μίας φήμης για έναν εχθρό πολύ μεγάλο, χωρίς αυτός πραγματικά να υπάρχει. Αφού, λοιπόν, “η γλώσσα κόκκαλα δεν έχει, αλλά κόκκαλα τσακίζει”, μία μεγάλη φήμη θα είναι αρκετή ώστε να παραλύσει τον κάθε άνθρωπο, την κάθε ομάδα. Μόνη λύση σωτηρίας θα είναι η ένωση όλων των αμυντικών δυνάμεων της υφηλίου σε ένα στρατό, σε μία δύναμη που θα διοικείται από τρία ή τέσσερα άτομα. Είναι γνωστό, άλλωστε, πως κάθε άνθρωπος με εξουσία στα χέρια του, αργά ή γρήγορα, θα επιζητήσει περισσότερη.<br/><br/>Σκεφτείτε το λίγο. Πόσο δύσκολο είναι να επιτεθούν εξωγήινοι στη γη! Διόλου απίθανο. Γιατί! Γιατί κανείς από όσους δεν έχουν εξουσία, δεν ξέρει πραγματικά τί συμβαίνει. Αν υπάρχουν ή δεν υπάρχουν εξωγήινοι είναι κάτι που εμφανίζεται ως έννοια τόσο εύκολα όσο εξαφανίζεται, ανάλογα με το συμφέρον της ολιγαρχίας.<br/><br/>Είναι όλος ο κόσμος, όπως τον γνωρίζουμε τώρα, βομβαρδισμένος. Βομβαρδιζόμαστε συνέχεια από κάθε μέσο, από κάθε δυνατή πηγή, από χιλιάδες διαφημίσεις υλικών πραγμάτων ή υλιστικών εκδοχών. Αυτό που πραγματικά μπορεί, όμως, να μας δώσει ζωή, βρίσκονται μέσα μας. Είναι κάτι πολύ πιο απλό και δωρεάν από οτιδήποτε άλλο μπορεί να φανταστεί ο ανθρώπινος νους.<br/><br/>Η διαδικασία αποξένωσες είναι, επίσης, απλή. Σου παρέχουμε αυτό το προϊόν. Δεν το χρειάζεσαι! Κοίτα αυτή τη γυναίκα! Έδωσε νόημα στη ζωή της με αυτό το προϊόν. Ζηλεύεις! Επιθυμείς! Αποκτάς περιέργεια. Αγοράζεις το προϊόν. Όλο και περισσότεροι άνθρωποι το αγοράζουν. Κάποιοι συστημένοι από εσένα προς αυτό.<br/><br/>Έπειτα, ξαφνικά, αφού έχει περάσει λίγο ο καιρός, συνειδητοποιείς πως το προϊόν που αγόρασες, μακροσκοπικά, σου πήρε ευκαιρίες να ζήσεις. Λυπάσαι. Στενοχωριέσαι. Ως εκ θαύματος, το νέο προϊόν μιας άλλης εταιρίας της ίδιας ολιγαρχίας σε ενθουσιάζει και πάλι και σε συνεπαίρνει.<br/><br/>Κάπως έτσι φτάνεις 50 χρονών έχοντας αγοράσει και επενδύσει σε προϊόντα που μόνο καλύτερη δε μπορούν να κάνουν τη ζωή σου. Το μόνο που κατάφεραν ήταν να σου αφαιρέσουν εμπειρίες για ζωή. Κι αν το καταλάβεις στα 50 έχει καλώς. Νωρίς είναι. Άλλωστε η καλύτερη ηλικία είναι το τώρα. Και τώρα είναι η καλύτερη ηλικία για σένα για να αναθεωρήσεις κάποια πράγματα.<br/><br/>Σημασία έχει τη ζωή σου να την ορίζεις ουσιαστικά εσύ. Φυσικά, το να είσαι ευτυχισμένος είναι από τους πιο βασικούς παράγοντες για να ορίζεις τις επιλογές σου. Όπως προανέφερα, άλλωστε, πολλάκις, ακόμα και το τίποτα είναι μια πράξη. Αλλιώς, γιατί να έχουν γίνει τόσες και τόσες αναφορές στη νίψη των χεριών του Πόντιου Πιλάτου! Σίγουρα ήταν καθοριστικό γεγονός αφού όρισε, την ήδη ορισμένη από τον ίδιο, μοίρα του Ιησού. Με το να παραδεχόμαστε ότι είναι γεγονός, όμως, αυτομάτως παραδεχόμαστε και το τίποτα ως πράξη. Ή τουλάχιστον την επήρεια του τίποτα στη χάραξη της πορείας των ανθρώπων.<br/><br/>Τίποτα. Μεγάλη λέξη δεν είναι! Όπως και το “κανένα”. Μαθαίνεις σε ένα μικρό παιδί να μετράει. Μαθαίνει πρώτα τη μονάδα. Την αρχή. Γιατί σαν αρχή ορίσαμε το ένα. Την πρωτιά. Την επιτυχία. Τη μονάδα. Την αποτυχία. Αναμνήσεις από το σχολείο. Αυτός που έπαιρνε 20 ήταν πάντοτε πρώτος. Αυτός που έπαιρνε μονάδα ήταν από τους τελευταίους. Μάλιστα, πολύ σπάνια αυτή η τελευταία θέση είχε δύο ή παραπάνω διεκδικητές.<br/><br/>Αφού, λοιπόν, το παιδί μάθει όλες τις πτυχές και τις καλές και τις άσχημες, μετά οφείλει να ενημερωθεί και σχετικά με το μηδέν. Την ύπαρξη της ανυπαρξίας. Αυτό είναι το πιο δύσκολο κομμάτι. Ένα κομμάτι που και οι ενήλικες χρειάστηκαν 19,5 αιώνες για να το αντιληφθούν. Είναι εύκολο να καταλάβει το παιδί ότι κατέχει μία κούκλα ή ένα αυτοκινητάκι. Όταν, όμως, ο μπαμπάς ή η μαμά το πάρουν, του είναι πιο εύκολο να κατανοήσει τη φράση “Εγώ δεν έχω το αυτοκινητάκι(ή την κούκλα) γιατί το έχει ο μπαμπάς(ή η μαμά αντίστοιχα)”, παρά να συνειδητοποιήσει την έννοια της φράσης “δεν έχω κανένα” ή “Έχω μηδέν αυτοκινητάκια”.<br/><br/>Έπειτα, μπαίνουν και άλλες ερωτήσεις. Το μηδέν και το τίποτα είναι έννοιες που ακόμη κι αν θεωρήσουμε δυνατή τη δημιουργία ενός ορισμού για αυτά, θα είναι πολύ δύσκολο το να περιοριστούμε στον ορισμό αυτό. Αν υποθέσουμε ως αληθή τη φράση “Δεν εχω κανένα αυτοκινητάκι”, αυτομάτως μετατρέπεται στη φράση “Έχω μηδέν αυτοκινητάκια”. Εάν, όμως, βρισκόμασταν στην εποχή που τα αυτοκινητάκια δεν είχαμε ακόμη ανακαλυφθεί, πάλι θα λέγαμε ότι “το παιδί έχει μηδέν αυτοκινητάκια”. Αριθμητικά, η πρόταση αυτή στέκει. Γλωσσικά, όχι. Πώς μπορείς να μιλάς για ένα αυτοκινητάκι, από τη στιγμή που δεν υπάρχει και δε γνωρίζεις τί είναι, ώστε να το εντάξεις στη γλώσσα επικοινωνίας και σκέψης σου.<br/><br/>Το εγχείρημα της κατανόησης του μηδενός χειροτερεύει εάν σκεφτούμε και τη συσχέτισή του με την έννοια του απείρου. Αν, μάλιστα, σκεφτούμε και την εκκλησία που στο μηδέν αντικατόπτριζε τον αντίχριστο, μπορούμε πολύ εύκολα να κατανοήσουμε γιατί αγγίξαμε τον 20ο αιώνα πρωτού αποδεχθούμε το μηδέν στην αριθμητική κλίμακα.<br/><br/>Όσο για την εκκλησία και εκεί τα πράγματα είναι λίγο θολά σχετικά με το τί επιτρέπεται ή δεν επιτρέπεται να ειπωθεί ή να σκεπτικοποιηθεί από τον άνθρωπο. Όπως το ίδιο συμβαίνει και με την τέχνη. Φαίνεται, όμως, πως η τέχνη και η εκκλησία είναι, επίσης, άμεσα συνδεδεμένες έννοιες. Η τέχνη είναι η έκφραση του ανθρώπινου νου στην οποιαδήποτε μορφή της. Η εκκλησία αποτελεί το σύνολο της τέχνης που αφορά στο θεϊκό περιβάλλον. Σε κάποιες περιπτώσεις, μάλιστα, η εκκλησία εμπεριέχει και τέχνη πλασμένη από τον ίδιο τον ιδρυτή της πίστης που υποστηρίζει, με σκοπό την αλληλεπίδραση της ανώτερης γνώσης με το ανθρώπινο περιβάλλον.<br/><br/>Σύμφωνα, λοιπόν, με τα παραπάνω, ως τέχνη μπορεί να οριστεί οτιδήποτε μπορεί να εκφράσει έναν άνθρωπο. Από τη μεγαλύτερη βλακεία έως την πιο έξυπνη ολοκληρωμένη σκέψη. Έπειτα, όμως, υπολογίζονται και κάποιοι άλλοι παράγοντες, σχετικά με το τί μπορεί να περιέχει το εννοιολογικό σύνολο της τέχνης. Για παράδειγμα, η ζωντανή παρακολούθηση της φθοράς ενός κύνου από την ασιτία, είναι για κάποιον τέχνη. Πολλοί από αυτούς που θα το παρακολουθήσουν, θα το αποδεχτούν με αυτή την έννοια και δε θα αντιδράσουν. Πολλοί άλλοι, που θα μάθουν το συμβάν, θα αντιδράσουν με τη μη-συμμετοχή των σε αυτό.<br/><br/>Από την άλλη, βέβαια, πλευρά, δεν είναι και πολύ δύσκολο να ενθυμηθούμε το σκύλο του Φρόιντ, ο οποίος είχε δεχτεί άπειρα βασανιστήρια προκειμένου να μελετηθούν οι αντιδράσεις του στις διάφορες καταστάσεις. Όπως είναι γνωστό, η πειραματική, αυτή, τέχνη οδήγησε στη δημιουργία μίας νέας επιστήμης, στην επιστήμη της ψυχολογίας. Μίας επιστήμης που σιγά-σιγά πέρασε από το πείραμα στη διάγνωση, τη γνώση, την εμπειρία. Όπως συνέβη και με τις περισσότερες, αν όχι όλες, τις γνωστές επιστήμες.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7725196313593160632-4708131914156584791?l=proaggelos.blogspot.com' alt='' /></div>Forerunnerhttp://www.blogger.com/profile/13626787632721458323noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7725196313593160632.post-62815429882451959302011-03-23T19:45:00.001+02:002011-03-23T19:56:19.443+02:00<div style="text-align:justify;"><img style="height:255px;width:253px;float:left;" src="http://1.bp.blogspot.com/-Y7sQecLr1kY/TYow-CU0WlI/AAAAAAAABB8/dFv-YGBxKKc/s320/peace-sticker.png"/>Καθαρά Δευτέρα. Ξημέρωμα για μένα. Πρωινό για πολλούς φαντάζομαι. Η ώρα μόλις 9:27 το πρωί. Τίποτα ιδιαίτερο δεν έγινε μέχρι τώρα. Θα μου πεις, μόλις ξύπνησα. Δεν πρόλαβα να δω τίποτα καινούριο να συμβαίνει.<br/><br/>Έχω ελάχιστη μπαταρία στον υπολογιστή και ελάχιστη μπαταρία στο mp3 player. Δεν ξέρω αν θα προλάβω να τελειώσω το κείμενο. Στο δικό μου μυαλό, όμως, θα το τελειώσω. Άλλωστε, η δική μου μπαταρία είναι σχετικά φορτισμένη, αν όχι πλήρως. Μόλις ξύπνησα. Τίποτα ιδιαίτερο. Ή μήπως δεν είναι τόσο απλό το ότι ξύπνησα; Ακούω το τραγούδι “Θέλω να ταξιδέψω” από “Φονικό Αίσθημα”. Τα μάτια μου άνοιξαν. Θαύμα δεν είναι; Είμαι ακόμη ζωντανός. Έχω ακόμη μια μέρα μπροστά μου μέσα στην οποία μπορώ να αλλάξω, έστω και ελάχιστα τον κόσμο.<br/><br/>Δε μου αρέσει τόσο πολύ η φράση “θα βάλω το λιθαράκι μου” ή “θα βάλω ένα ακόμη τούβλο”. Δε με ενδιαφέρουν τα ανθρώπινα οικοδομήματα . Η κατασκευή κτηρίων υπηρετεί κάποιο συγκεκριμένο σκοπό κάθε φορά, όπως και τα κείμενα που στοχεύουν πάντα στο διάβασμα από κάποιον αναγνώστη, ακόμη κι αν ο στόχος-αναγνώστης είναι ο ίδιος ο συγγραφέας. Θα προτιμήσω τη φράση “θα βάλω το σποράκι μου”. Προτιμώ να φαντάζομαι τον κόσμο γύρω μου σαν ένα τεράστιο χωράφι όπου ο καθένας τοποθετεί ένα ακόμη στάχυ στο χώμα. Όταν κάποιος αλλάζει παντελώς την ιστορία, αυτό που κάνει είναι να καλεί τις ακρίδες στο χωράφι για να φάνε όσα στάχυα είναι αντίθετα στα σχέδιά του.<br/><br/>Αυτό συνέβη επί Χίτλερ, αυτό συνέβη επί Τουρκοκρατίας, αυτό συνέβη επί Σταυροφοριών... Μέσα σε αυτό το τεράστιο χωράφι που λέγεται ζωή και περιλαμβάνει κάθε έμβιο ον στον πλανήτη αυτόν(αλλά ίσως και έξω από αυτόν), υπάρχουν χιλιάδες διαφορετικές απόψεις που αφορούν αμέτρητα θέματα συζητήσεων ή απλές σκέψεις, από το “αν έκλεισα το θερμοσίφωνα φεύγοντας από το σπίτι” μέχρι το “πιστεύω ότι ο Μωαμεθανισμός είναι η θρησκεία που ευρίσκεται πλησιέστερα στην έννοια του πραγματικού Θεού”. Ο κάθε άνθρωπος έχει το δικαίωμα και την υποχρέωση να έχει προσωπική άποψη σε κάθε θέμα που του τίθεται. Αν δεν γνωρίζει την απάντηση ή δεν είναι σίγουρος για αυτά που λέει, τότε φρονιμότερη είναι η σιωπή. Αν, φυσικά, υπάρχει από τον εκφραστή του θέματος διάθεση συζήτησης, αλλά όχι επίκρισης μέσω αυτής, τότε η σιωπή είναι μάλλον ανεπιθύμητη.<br/><br/>Αυτό που συνέβη στους διάφορους πολέμους και συμβαίνει ακόμη, λοιπόν, είναι ότι οι άνθρωποι που τους ξεκινάνε, ή προσπαθούν με κάθε μέσο να μεταδώσουν το φως/την ελπίδα/τη ζωή τους σε αυτούς που δεν τα έχουν(ακόμη και με την απειλή της ζωής των) ή μισούν αυτούς που δεν τα έχουν(ή τα έχουν με διαφορετικές έννοιες/ερμηνείες από αυτούς) με αποτέλεσμα να προσπαθούν να τα αλλάξουν.Μίλησα παραπάνω για ακρίδες(πολλές) που τρώνε τις καλλιέργειες και όχι για ακρίδα(μία). Η αλήθεια είναι πως αν ήταν να αναφερθώ σε ένα άτομο, θα χρησιμοποιούσα τη λέξη “μυρμήγκι”. Να εξηγήσω...<br/><br/>Σε έναν πόλεμο, υπάρχει πρώτα-πρώτα ο άνθρωπος που σκέφτηκε την ιδέα “Το σωστό είναι ότι [...]” και το καταγράφει. Έπειτα, κάποιος άλλος(πιθανόν και ο ίδιος), μετά από λίγο καιρό, βρίσκει τα γραμμένα και αποφασίζει να ξεκινήσει ένα κίνημα για να μεταδώσει το σωστό, όπως το γνωρίζει. Στην πορεία του, όμως, όπως είναι λογικό, βρίσκει ανθρώπους που δε συμφωνούν μαζί του, που δεν αντιδρούν καλά στις απόψεις του ή τις κοροϊδεύουν και που, τελικά, τον καταδιώκουν. Ο εκφραστής, λοιπόν, της ιδέας του σωστού όπως ορίστηκε πιο πάνω, ο άνθρωπος που προσπαθεί να τη μεταφέρει από τα όρια του ιδεατού και του ονείρου στον πραγματικό κόσμο, αποφασίζει να δείξει τη δύναμή του σε αυτούς που τον κορόιδεψαν σε πρώτη φράση, φροντίζοντας παράλληλα να μην τολμήσει κανείς άλλος να τον κοροϊδέψει.<br/><br/>Σε αυτό το σημείο θέλω να θυμίσω την ερώτηση “Μπορείς να αγαπήσεις όποιον φοβάσαι;”. Όταν κάποιος σε φοβάται, χωρίς να νιώθει δέος για αυτά που κάνεις, πώς είναι δυνατόν να σε αγαπήσει; Πώς είναι δυνατόν να πιστέψει τα λόγια σου και τις θεωρίες σου για το σωστό και το λάθος;<br/><br/>Σε αυτή την ερώτηση απαντάει η εξελικτική πορεία του ανθρώπου και η ζωή του από το σχολικό περιβάλλον μέχρι την ενηλικίωση. Στο σχολείο υπήρχε ένας τουλάχιστον μαθητής, ο γνωστός “μάγκας” του σχολείου, ο οποίος, έχοντας πείσει μερικούς ακόμη ανθρώπους για τη δύναμή του, τους είχε για να ικανοποιούν τα θελήματά του και να επιβάλλει τη γνώμη του σε κάθε συζήτηση στην οποία διαφωνούσε και τον ενδιέφερε να ασχοληθεί. Επίσης, σε περίπτωση που κάποιος άλλος μαθητής ήθελε να εκφράσει μια άποψη διαφορετική ή ήθελε να φτάσει κατευθείαν στο “μάγκα”, έπρεπε πρώτα να περάσει από τα “τσιράκια” του, να τον εγκρίνουν και μετά, αν του άξιζε, να του επιτραπεί η άδεια στο “μεγάλο αφεντικό”.<br/><br/>Αυτά, βέβαια, συμβαίνουν μόνο σε σχολικά ή πανεπιστημιακά περιβάλλοντα. Όταν οι άνθρωποι ενηλικιώνονται, ή βρίσκουν καλύτερα πράγματα να ασχοληθούν ή εξελίσσουν και τις πράξεις τους παράλληλα με τις ιδέες τους. Αυτό σημαίνει πως ο μαθητής που είχε ως υποχείριά του 3 ή 5 μαθητές στο σχολείο, στο πανεπιστήμιο ή θα θεωρήσει ανούσιο να συνεχίσει την πορεία και στη μετέπειτα ζωή του ή θα αποκτήσει 10 ή 12 συμφοιτητές του ως υποχείριά του. Κάπως έτσι, λαμβάνοντας υπόψιν τη φράση που ανήκει στο δεύτερο διαζευκτικό “η”, μπορούμε να συμπεράνουμε πώς φτάνουμε στον πόλεμο.<br/><br/>Το μυρμήγκι έχει τη δύναμη να σηκώσει 2 φορές το βάρος του. Η ακρίδα, αν τη δούμε σαν όργανο καταστροφής της κάθε σοδειάς, δεν πιστεύει πως μπορεί να σηκώσει τίποτα(δεν είναι και το ζητούμενο αυτό άλλωστε) και έχει τη δύναμη να πέσει μαζικά πάνω στον εχθρό, λαμβάνοντας εντολές από κάτι ανώτερο(είτε αυτό είναι ένα ανώτερο ον ή μία βιολογική ανάγκη). Στον πόλεμο, κοινώς, το μυρμήγκι που έχει τρομοκρατήσει μερικές ακρίδες ότι έχει αρκετή δύναμη για να τις καταστρέψει, στέλνει τις ακρίδες στις εύφορες καλλιέργειες των ανθρώπων να τις ρημάξουν και να μεταφέρουν το μήνυμα της δύναμης και στους ανθρώπους που κάποτε το κορόιδεψαν ή σε όσους θα ήθελαν να το κοροϊδέψουν.<br/><br/>Ας το δούμε, όμως, πιο ρεαλιστικά το θέμα. Είμαστε όλοι άνθρωποι. Κανείς δεν έχει περισσότερη δύναμη από κάποιον άλλο. Όλοι έχουν τα δυνατά τους σημεία και όλοι έχουν τις αδυναμίες τους. Ο άνθρωπος που δρα σα μυρμήγκι, δεν έχει κάτι διαφορετικό από τους υπόλοιπους ανθρώπους. Του ήταν, όμως, πολύ εύκολο, να πείσει τους γύρω του πως εκείνοι δεν έχουν τις ίδιες δυνάμεις με αυτόν. Η ακρίδα γιατί να μη μπορεί να σηκώσει 2 φορές το βάρος της, όπως το μυρμήγκι! Πέρα από το σωματότυπο, που εκ φύσεως ίσως δεν της το επιτρέπει, ο μόνος λόγος να πιστεύει κάτι τέτοιο, είναι πως ποτέ δεν προσπάθησε το κάτι διαφορετικό.<br/><br/>Αν το δούμε, μάλιστα, το θέμα από πλευράς ανθρώπων – ακρίδων, μαζικά έχουν πολλή μεγαλύτερη δύναμη από το μυρμήγκι. Απλά και μόνο με μία μαζική ανυπακοή στις διαταγές του, το καθιστούν αδύναμο στα μάτια του οποιουδήποτε πλάσματος. Επειδή, όμως, το μυρμήγκι ήταν αυτό που πρωτοεξέφρασε την ιδέα του σωστού και του λάθους, επειδή το μυρμήγκι ενδιαφέρθηκε να το βρει, επειδή κανείς άλλος πριν από αυτό δεν το είχε κάνει, επειδή ήταν σοφός στα μάτια των ακρίδων, μόνο και μόνο επειδή δεν είχαν πραγματοποιήσει πρώτες την αναζήτηση για το σωστό και το λάθος στη ζωή τους, τουλάχιστον όχι με τον τρόπο που το εξέφραζε το μυρμήγκι, για όλους αυτούς τους λόγους το μυρμήγκι κατέχει την κυρίαρχη θέση και οι ακρίδες είναι χαρούμενες απλώς εκπληρώνοντας τα θελήματά του.<br/><br/>Αστείο, πραγματικά, αν σκεφτούμε πόση δύναμη έχει ο κάθε άνθρωπος μέσα του και πόσα πράγματα μπορεί να καταφέρει όταν πραγματικά το επιθυμεί. Σίγουρα, η ομαδικότητα και το πνεύμα συνεργασίας βοηθούν τον άνθρωπο (ως γενική έννοια) να πραγματώσει θαύματα που ποτέ πριν δεν πίστευε πως μπορούν να συμβούν σε αυτή τη ζωή. Σίγουρα, για να υπάρξει ομαδικότητα και πνεύμα συνεργασίας, οφείλει να υπάρχει και ένας συντονιστής ο οποίος θα ακούσει τις φωνές των συνεργατών του, θα εισάγει νέες παραμέτρους στη συζήτηση και θα μπορέσει, τελικά, να γνωστοποιήσει πόσοι θα επωφεληθούν, σε πόσο διάστημα το έργο θα ολοκληρωθεί και πόσες και ποιες ζημιογόνες παράμετροι υπάρχουν στο έργο, ώστε να συζητηθεί το πώς είναι δυνατόν αυτές να εκμηδενιστούν ή έστω να μειωθούν. Σίγουρα, ο συντονιστής δεν έχει καμία περισσότερη δύναμη από ό,τι οι υπόλοιποι συνεργάτες-πολεμιστές του. Μοχθούν μαζί για ένα κοινό σκοπό. Κανείς δεν είναι ανώτερος και κανείς κατώτερος. Όλοι είναι κομμάτια του ίδιου παζλ. Απλώς το κάθε κομμάτι ενώνεται διαφορετικά με τα υπόλοιπα. Η αυτοεκτίμηση δεν έβλαψε ποτέ κανέναν.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7725196313593160632-6281542988245195930?l=proaggelos.blogspot.com' alt='' /></div>Forerunnerhttp://www.blogger.com/profile/13626787632721458323noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7725196313593160632.post-6490752314062223472011-03-01T18:34:00.000+02:002011-03-01T18:34:20.730+02:00<div style="text-align:justify;">Το κείμενο αυτό είναι απλώς μία έκφραση των όσων νιώθω για τους ανθρώπους που έχω συναντήσει μέχρι τώρα στη ζωή μου.(Εμπνευσμένο από την ομιλία του Paul Washer που βρίσκεται <a href="http://www.youtube.com/watch?v=AYsClDclvf0">εδώ</a>)<br/><img style="height:320px;width:239px;float:left;" src="http://4.bp.blogspot.com/-pFmd1cd0ATM/TW0d5Qr_-WI/AAAAAAAABB0/u-Da696ThWo/s320/follow_jesus_.jpg" />Έχω γνωρίσει φίλους αλλά και εχθρούς. Ανθρώπους που ενδιαφέρθηκαν για μένα και ανθρώπους με μόνο τους σκοπό να με πληγώσουν. Τουλάχιστον για την περίοδο που ήμουν στην καθημερινότητά τους. Δε θα μιλήσω, όμως, για φίλους και εχθρούς αλλά για μία αγάπη που είναι η μεγαλύτερη αγάπη που θα με κερδίζει πάντα και πάνω από όλα. Κι αυτή είναι κάτι περισσότερο από την απλή ερωτική αγάπη που ο καθένας μας νιώθει κάποια στιγμή στη ζωή του. Όχι. Μιλάω για κάτι ανώτερο από οτιδήποτε μπορεί να είναι ακόμη και ανθρώπινο δημιούργημα. Όχι! Μιλάω για αγάπη σε ένα Ον. Στον μοναδικό Θεό που έδωσε τον Υιό Του στους ανθρώπους για να τον θανατώσουν και να καθαριστούν από την αμαρτία.<br/><br/>Τραγική ειρωνεία, αλήθεια. Οι άνθρωποι σώθηκαν σκοτώνοντας τον ίδιο τον Υιό του Θεού. Πραγματικά θα ήλπιζα όλοι οι άνθρωποι γύρω μου να μπορούσαν να καταλάβουν τί σημαίνει το να σε αγαπάει ο Δημιουργός σου. Να σε αγαπάει Αυτός που θα σε καταλάβει καλύτερα από τον καθένα και θα κάνει τα πάντα για να σε προστατεύσει. Το μόνο Του αίτημα; Να προσπαθείς να ακολουθείς τους κανόνες του και να ζητάς τη βοήθειά Του.<br/><br/>Όταν βλέπω ανθρώπους στο δρόμο, θέλω να τους βλέπω σαν να βλέπω εκείνη τη στιγμή το πρόσωπο του Ιησού Χριστού μπροστά μου. Όμως, αυτό δε με εμποδίζει να καταλάβω τους κίβδηλους ή τους ανθρώπους που δεν πιστεύουν ούτε τον ίδιο τους τον εαυτό. Όταν οι άνθρωποι που με γνώρισαν, πέρασαν από μπροστά μου και με αρνήθηκαν, εγώ απλώς επέμεινα. Δεν ήξερα αν είχα κάτι να τους δείξω. Ήξερα, όμως, πως μπορούσα, αν μου έδιναν την ευκαιρία, να διορθώσω το κακό που είχαν κάνει οι άλλοι άνθρωποι στις ψυχές τους. Υπάρχουν τόσα ανθρώπινα όντα εκεί έξω, τα οποία αξίζει και με το παραπάνω να σταθούν στα πόδια τους και να τα ακούσουμε. Όταν, όμως, οι άνθρωποι δεν εμπιστεύονται ούτε τον εαυτό τους...<br/><br/>Από μικροί που ήμαστε, γνωρίσαμε παροιμίες και τις κάναμε κτήμα μας. “Μαζί με τα ξερά καίγονται και τα χλωρά”. Αυτό ήταν ανέκαθεν ανθρώπινη λογική. Το να ξεχωρίσεις τους αθώους από τους ένοχους είναι μεν κουραστικό και χρονοβόρο αλλά κανείς δεν το κάνει .Έχετε όλοι παραδοθεί στη λογική πως ό,τι σας κουράζει, καλύτερα να μην το κάνετε. Είστε το ίδιο με τον υπόλοιπο κόσμο και τελικά κανείς σας δε διαφέρει. Κι όμως, δε με έχετε απογοητεύσει ακόμη. Πιστεύω πως μπορείτε να τα καταφέρετε.<br/><br/>Ο Θεός είχε πάντα ως κύριο μέλημά Του την ευτυχία των ανθρώπων. Από όλα Του τα δημιουργήματα, ο Θεός, έκανε τον άνθρωπο κατ' εικόνα και καθ' ομοίωσήν του. Κι οι άνθρωποι, αντί να τον σεβόμαστε συνέχεια, να ξοδεύουμε τη ζωή μας να εργαζόμαστε γι' Αυτόν ώστε από Αυτόν να παίρνουμε μισθό, προτιμήσαμε να κλείσουμε τα μάτια και τα αυτιά μας στη φωνή που μας λέει, μέσα μας, να κοιτάξουμε ψηλά, να ανοίξουμε τα χέρια και να πούμε ένα μεγάλο ευχαριστώ στο Θεό που μας φωτίζει κάθε μέρα με το υπέρλαμπρο φως της Δημιουργίας Του.<br/><br/>Όταν έγινε ο κατακλυσμός του Νώε, ο Νώε και η οικογένειά Του σώθηκαν. Ο Μωυσής δεν ήταν Αιγύπτιος, κι, όμως, μεγάλωσε μαζί τους για να σωθεί. Ο Λοτ ακολούθησε τις οδηγίες του Θεού και σώθηκε, σε αντίθεση με τη γυναίκα του που μεταμορφώθηκε σε στήλη άλατος. Είστε άνθρωποι και το προσωρινό σώμα που έχετε σε αυτή την προσωρινή ζωή, είναι εύκολο να πληγωθεί, να κουραστεί και τελικά να πεθάνει. Όμως, ο Θεός είναι ένας Άγιος Θεός. Το σώμα που έχετε είναι το δώρο του Θεού ώστε να μπορέσετε να συνεχίσετε να ζείτε ακόμη και εκτός του παραδείσου που φτιάχτηκε για εσάς.<br/><br/>Ο Θεός είναι ένας υπέροχος, υπέρλαμπρος, Άγιος Θεός. Μας έδωσε το γιο Του. Μας έδωσε τον μόνο που είχε τη δύναμη να πεθάνει, μόνος, προδομένος από όλους όσους βοήθησε, καταπονημένος και τελικά να βγει νικητής γιατί πάτησε πάνω στον θάνατο και έδωσε το μήνυμα της ελπίδας σε όλους τους ανθρώπους πως όλοι μπορούν να συνεχίσουν να ζουν. Για να συμβεί αυτό, το μόνο που ζήτησε ήταν απλά να τον αγαπήσετε. Να αγαπήσετε τον Θεό και τα δημιουργήματά Του, αφού κι εσείς είστε ένα από αυτά. Δε χρειάζεται να φοβάστε ή να ντρέπεστε όταν κάποιος μιλάει για τον Ιησού Χριστό. Να φοβάστε μήπως οι πράξεις σας και η ζωή σας δεν είναι σύμφωνες με το Λόγο του Θεού. Κι ο Λόγος του Θεού είναι ο ίδιος ο Ιησούς Χριστός.<br/><br/>Είναι εύκολο να πείτε ότι όλοι κάνουν το ίδιο κι άρα ο Θεός θα σας συγχωρήσει. Το ότι πηγαίνετε σε ένα μέρος που λατρεύεται θεωρητικά ο Θεός, δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση πως ο Θεός είναι εκεί. Ο Θεός είναι ένας Άγιος Θεός και η ολοκληρωμένη έννοια της πραγματικής, ανόθευτης, αθώας αγάπης. Κι ως Αγάπη, ο Θεός οφείλει και να μισεί ό,τι δεν αγαπάει.<br/><br/>Ο Θεός έδωσε σε όλους μας ένα σώμα, διαφορετικό από το πραγματικό, ώστε να μπορέσουμε να ζήσουμε και να τον λατρέψουμε, ακόμη και εκτός του παραδείσου. Ξέρετε, όμως, γιατί έχουμε το σώμα που έχουμε τώρα; Γιατί οι προπάτορές μας εκδιώχθηκαν από τον παράδεισο.<br/><br/>Γιατί δε μπορείτε να καταλάβετε δύο απλά πράγματα; Κάθε καλό που κάνετε στη ζωή σας, κάθε τί το οποίο είναι πλησίον των οδηγιών του Θεού, είναι μία αμαρτία παραπάνω που δεν έγινε. Είναι ένας ελαφρύτερος σταυρός για εσάς και τον Ιησού Χριστό που τον σήκωσε. Όσο για την κάθε αμαρτία που έγινε, είναι μία αμαρτία που θα βαρύνει και τα παιδιά σας και τα εγγόνια σας, μαζί με τις αμαρτίες των παιδιών σας κ.ο.κ.<br/><br/>Έχουμε απομακρυνθεί από το σώμα το λαμπρό, το υπέροχο που είχε πραγματικά προορίσει για εμάς ο Θεός αλλά συνεχίζουμε να αμαρτάνουμε. Συνεχίζουμε να αφήνουμε τον κόσμο να μας καθοδηγήσει. Κρυβόμαστε από δικαιολογίες όπως “Όλοι το κάνουν”. Όλοι ντύνονται πρόστυχα. Όλοι καπνίζουν. Όλοι πίνουν αλκοόλ. Όλοι όταν θυμώνουν, για να δείξουν ότι ανήκουν στον κόσμο, χρησιμοποιούν υβριστικά λόγια για την Παναγία και το Χριστό. Λοιπόν, έχω μια ερώτηση για όλους εσάς: Είναι τόσο σοβαρό το ότι κάποιος έκλεψε τα χρήματα που είχατε μαζέψει; Είναι τόσο σοβαρό το ότι κάποιος σας τράκαρε με το αμάξι; Είναι τόσο σοβαρό... ότι η μπάλα δεν μπήκε στα δίχτυα; Είναι τόσο σοβαρό ώστε να καταριέστε την ίδια σας τη θεία φύση που πραγματικά περιμένει δίπλα σας για να τη δεχτείτε; Είναι τόσο δύσκολο να καταλάβετε ότι τα πάντα είναι προγραμματισμένα από πριν, αλλά συνεχίζουν κάθε στιγμή να συμβαίνουν, αφού το ενδιαφέρον του Θεού για το δημιούργημά Του είναι αιώνιο, και να δείτε πως ο Θεός πραγματικά είναι πρόθυμος να κάνει τα πάντα προκειμένου να σας κατατάξει στο στρατό Του;<br/><br/>Δε θέλει οπαδούς. Δε θέλει μάζες. Έχει μεγαλύτερη δύναμη από την κάθε ανθρώπινη μάζα. Είναι μεγαλύτερος από το μεγαλύτερο δημιούργημα του ίδιου του ανθρώπου. Είναι μεγαλύτερος κι από τη μεγαλύτερη αγάπη που μπορεί να νιώσει ένας άνθρωπος του κόσμου. Είναι διαφορετικός! Είναι Θεός. Είναι Άγιος Θεός. Είναι ο μόνος που μπορεί να σας καταλάβει πραγματικά και εξολοκλήρου σε κάθε στιγμή της ζωής σας. Είναι ο μόνος Θεός που πραγματικά υπάρχει. Ο μόνος Θεός που δε θέλει θυσίες. Οι μόνες θυσίες που θα χρειαστεί να κάνετε δεν είναι καν θυσίες. Τί είναι η στενοχώρια για πέντε μέρες, πέντε μήνες, πέντε χρόνια, μπροστά στο κέρδος της Αιώνιας Ζωής;<br/><br/>Ο Θεός είναι ο δίκαιος κριτής. Μην επιζητείτε την επιμήκυνση της παρούσας ζωής, αλλά την γρήγορη άφιξη της νέας ζωής σας. Όσο φοβάστε να σωθείτε, τόσο μακρύτερα από τη σωτηρία είστε. Το πρόβλημά σας ως άνθρωποι, ξέρετε ποιο είναι; Σας βάφτισαν δούλους του Θεού κι όμως δεν είστε. Έχω ακούσει διάφορες ιστορίες και φήμες στη ζωή μου. Δεν στενοχωριέμαι που δεν είστε δούλοι του Θεού. Δεν στενοχωριέμαι που δεν έχετε αγαπήσει το Θεό. Δε στενοχωριέμαι που έχετε αμαρτήσει κάποιες φορές στη ζωή σας. Στενοχωριέμαι που δεν κάνετε τίποτε άλλο, πέρα από το να αμαρτάνετε.<br/><br/>Αφιερώστε τη ζωή σας στο να βοηθήσετε όσους δε μπορούν να βοηθήσουν τον εαυτό τους. Είναι πιο εύκολο από το να βοηθήσετε τον ίδιο σας τον εαυτό. Είναι και πιο κερδοφόρο για εσάς. Θα το νιώσετε και θα το ζήσετε. Μη φοβάστε να βοηθήσετε. Μη φοβάστε πως θα σας κατηγορήσουν. Κι αν σας κατηγορήσουν, στηρίξτε τα όσα κάνετε, με τη ζωή σας και τα λόγια σας. Να είστε περήφανοι που είστε δούλοι του Κυρίου Ιησού Χριστού. Να είστε περήφανοι για εσάς και για όσα έχετε καταφέρει, αλλά σε καμία περίπτωση να μην μειώσετε μέσα σας τους άλλους ανθρώπους που έχουν καταφέρει περισσότερα ή λιγότερα. Ο καθένας κουβαλάει ένα προσωπικό σταυρό αμαρτιών. Κι ο Ιησούς Χριστός, ως ενανθρωπήσας Λόγος του Θεού, είναι δίπλα στον καθένα για να τον βοηθήσει. Μη φοβάστε! Ο Θεός σας αγάπησε από πριν καν γεννηθείτε! Μη φοβάστε να πληγωθείτε, αν αυτό θα βοηθήσει κάποιον συνάνθρωπό σας. Σώστε τις οικογένειές σας!<br/><br/>Καθήκον του κάθε παιδιού είναι να βοηθήσει τους γονείς του και να τους αγαπάει. Καθήκον του κάθε γονέα είναι να αγαπήσει τα παιδιά του, να τα φροντίσει, να τα μάθει να αγαπούν τα αδέλφια τους. Βοηθήστε τον εαυτό σας, βοηθώντας τους άλλους.<br/><br/>Πέρα από οικονομικές κρίσεις, πέρα από τη δυστυχία του κόσμου... Ο κόσμος πάντοτε δυστυχισμένος θα είναι. Η πραγματική χαρά είναι στο να βρισκόμαστε με τον Ιησού Χριστό. Να τον νιώθουμε κοντά μας. Να Τον αγαπάμε. Ο κόσμος ήταν πάντοτε μακριά Του. Ακόμη κι όταν ο Ιησούς Χριστός βρισκόταν στη γη και έκανε χιλιάδες θαύματα με ένα άγγιγμα ή με μία φράση Του, ακόμη και τότε ο κόσμος ήταν εναντίον Του.<br/><br/>Οι άνθρωποι ήσαστε τόσο κοντά στο Θεό που τελικά δε μπορέσατε καν να τον δείτε. Ήσαστε τόσο κοντά Του, που τον λεκέ από αίμα στα σπλάχνα Του, τον νομίσατε για ψεγάδι στο σώμα Του. Και πιστέψατε πως βρήκατε λόγο να τον σταυρώσετε. Επειδή στα μάτια σας δεν ήταν τέλειος. Αν κι η αλήθεια είναι ακόμη πιο τραγική... Σταυρώσατε τον Υιό του Θεού γιατί δεν θέλετε την αλήθεια στη ζωή σας. Δεν αντέχετε την αλήθεια όσο κι αν λέτε πως τη θέλετε! Καταλαβαίνετε τί κάνετε; Δημιουργείτε ψεύτικα νοήματα για να αντικαταστήσετε την ανάγκη σας να αγαπήσετε το Θεό! Έχετε τόσα υπέροχα πράγματα να ζήσετε κοντά στο Θεό!<br/><br/>Δεν ξέρω γιατί θα ήθελε κάποιος να ζήσει μία αιώνια ζωή ως κόσμος. Εγώ δε θα ήθελα. Θέλω να Ζω! Δε θέλω να ασχολούμαι με ανθρώπους που κλέβουν συνειδητά και το χαίρονται. Δε θέλω να ασχολούμαι με ανθρώπους που πραγματικά στερούν τις θέσεις ζωής σε άλλα όντα. Θέλω να Ζω γνωρίζοντας πως όλα τα παραπάνω δε συμβαίνουν. Κι αυτό θα το πετύχουν μόνο όσοι δεν ανήκουν στον κόσμο.<br/><br/>Αγαπήστε το Θεό σας. Αγαπήστε το Θεό μου. Είναι ο ίδιος. Μη φοβάστε τις θυσίες που θα σας ζητήσει να κάνετε. Πόσο μάλλον, επειδή δε θα σας ζητήσει τίποτα. Αν αγαπήσετε το Θεό, από μόνοι σας θα προσπαθήσετε να γίνετε κατάλληλοι για ακόλουθοί Του. Κι Εκείνος θα είναι εκεί για να σας βοηθήσει. Μη φοβάστε τις θυσίες, γιατί οι μόνες θυσίες που θα κάνετε θα είναι να μην κάνετε αμαρτίες.<br/><br/>Δεν έχει νόημα να πηγαίνετε τις Κυριακές στην εκκλησία, αν δεν είστε πρόθυμοι να αφήσετε πίσω τα λάθη σας και να μην επιστρέψετε σε αυτά. Δεν έχει κανένα απολύτως νόημα να πηγαίνετε στην εκκλησία τα Χριστούγεννα ή το Πάσχα, αν δεν είστε πρόθυμοι να ζήσετε τα όσα θα ακούσετε. Υπάρχουν άπειρα παραδείγματα όντων που γεννήθηκαν ως άνθρωποι και τελικά αναλήφθηκαν στους ουρανούς ως κάτι περισσότερο. Ο δρόμος είναι δύσκολος, αλλά, αν έχετε θέληση, θα τα καταφέρετε. Προσπαθήστε να γίνετε σαν τον Ιησού Χριστό... Κι ο Ιησούς Χριστός θα έρθει για τη σωτηρία σας.<br/><br/>Όλοι ξέρουν τον Ιησού Χριστό και το τί έχει πραγματικά κάνει. Το ερώτημα που πρέπει να σας απασχολεί είναι κατά πόσον ο Ιησούς Χριστός προτίθεται να πει, τί έχετε κάνει εσείς, στον Πατέρα Του! Αγαπήστε Τον, περισσότερο από όσο μπορώ να σας αγαπήσω εγώ. Δώστε μου λόγους να σας αγαπήσω. Δώστε λόγο στο Λόγο του Θεού, τον Ιησού Χριστό, να δώσει μαρτυρία για εσάς στον Πατέρα Του.<br/><br/>Θέλω πραγματικά να ξημερώσει μία μέρα και να μάθω πως όλοι οι άνθρωποι πάνω στη γη είστε ευτυχισμένοι. Αυτή τη μέρα πραγματικά περιμένω! Αγαπήστε το Θεό σας, αφού κι αυτός σας αγαπάει. Και το μόνο που περιμένει από εσάς είναι να διώξετε μακριά την αμαρτία. Ζήστε κοντά Του! Θέλω να σας γνωρίσω όλους. Κι όταν ο Θεός μας αναστήσει με το νέο μας σώμα, θέλω να μου πείτε όλοι τί έκανε ο Θεός για εσάς και να Τον δοξάσουμε όλοι μαζί! Να έχετε παράδειγμά σας το Χριστό.</div><br/>Καλή συνέχεια στη ζωή σας άνθρωποι.<br/>Εγώ επέλεξα το δρόμο μου.<br/>Το φως και την αγάπη του Χριστού.<br/>Του μόνου ενανθρωπήσαντα Λόγου του ενός και μοναδικού αγαθού, αληθινού, αγαπητού Θεού.<br/><br/>Προάγγελος<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7725196313593160632-649075231406222347?l=proaggelos.blogspot.com' alt='' /></div>Forerunnerhttp://www.blogger.com/profile/13626787632721458323noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7725196313593160632.post-89157108778150967322011-02-19T16:55:00.000+02:002011-02-19T16:55:05.422+02:00<div style="text-align:justify;"><img style="height:217px;width:320px;float:left;" src="http://3.bp.blogspot.com/-Wwvsoxzux-A/TV_ZE4m-IMI/AAAAAAAABBs/PidxCgh6Z8M/s320/what_would_you_do_2.jpg" />Στη ζωή, θα μπορούσαμε να πούμε πως υπάρχουν τρία πράγματα: η θεωρία, η πράξη και η νόηση. Συχνά λέμε πως η θεωρία απέχει πολύ από την πράξη, όμως, θεωρώ πως και η νόηση δε μπορεί να λείπει από το σχήμα αυτό.<br/><br/>Όπως το σκέφτομαι, προσπαθώντας να δώσω έναν ορισμό στη λέξη “πράξη”, θα έλεγα πως ό,τι περιλαμβάνει κίνηση από μέρους μας, αποτελεί πράξη. Ίσως, καλύτερα, να πούμε πως η πράξη είναι η λέξη που βρήκε ο άνθρωπος, ή μάλλον που εφηύρε, για να περιγράψει το αποτέλεσμα της ενέργειας των ρημάτων της γλώσσας του. Έτσι, έχουμε το ρήμα “μιλάω” που προκαλείται από κίνηση των χειλιών, ή το ρήμα “κοιτάω” που συνδυάζεται με την, έστω και ελάχιστη, μετατόπιση των βολβών ή της αντικατοπτριζόμενης εικόνας των βολβών του ματιού. Ας κρατήσουμε αυτό ως ορισμό της πράξης και ας προσπαθήσω τώρα να εξάγω συμπερασματικά τον ορισμό της θεωρίας.<br/><br/>Η θεωρία μάλλον έχει να κάνει με τη σκέψη. Όταν κάποιος πιστεύει ότι κάτι ισχύει, αυτό θα μπορούσαμε να πούμε πως είναι η θεωρία του. Αυτή η πίστη φυσικά δε σημαίνει ότι αντικατοπτρίζεται και στην πραγματικότητα. Μπορεί μία θεωρία να προέκυψε από εσφαλμένα αποτελέσματα που δεν επαληθεύθηκαν επαρκώς τη στιγμή της καταχώρησής τους.<br/><br/>Τον όρο “θεωρία” βέβαια, μπορούμε να τον συναντήσουμε πιο συχνά σε επιστημονικούς κύκλους (είτε εκπαίδευσης, είτε συζήτησης), όπου η ύπαρξη επαληθευμένων αποτελεσμάτων θεωρείται αυτονόητη. Αντίθετα, όταν μιλάμε για μη-επαληθευμένα αποτελέσματα, ή για τη μη διενέργεια έρευνας ή για έναν μη επιστήμονα, απλώς αναφερόμαστε στη γνώμη κάποιου, αλλά όχι στη θεωρία του. Ίσως βέβαια να υπερτιμούμε τη σημασία της θεωρίας με αυτόν τον τρόπο. Ή ίσως να υποτιμούμε τη γνώμη των ανθρώπων.<br/><br/>Πιο πιθανό θεωρώ το τελευταίο. Αν ο άνθρωπος απέναντί μας έχει τρία ή τέσσερα διπλώματα παραπάνω από εμάς, ό,τι κι αν πει, και χαζομάρα να είναι, το επικροτούμε. Αν ο άνθρωπος, όμως, είναι “λιγότερος” από εμάς, πρώτα απορρίπτονται και ύστερα ακούγονται. Σίγουρα, όμως, πρώτα θα συγκριθεί με τον ανώτερό μας και έπειτα, αν τολμάει, ακόμη, να μιλάει, τα λόγια του θα απορριφθούν.<br/><br/>Καταλήγοντας, πάντως, πιστεύω αυτό που είπα και στην αρχή. Η θεωρία είναι η προσομοίωση κάποιων καταστάσεων, πρακτικά δυνατών ή αδύνατων, μέσα σε ένα ιδεατό περιβάλλον υποκειμενικά κατευθυνόμενο.<br/><br/>Αφού, λοιπόν, υπήρξε υποκειμενική ικανοποίηση από μέρους μου για τους ορισμούς που εξόρυξα από τις σκέψεις μου για τη θεωρία και την πράξη, ήρθε η ώρα να αναφερθώ στη νόηση και στο γιατί πιστεύω πως δε μπορεί να απουσιάζει από το σχήμα-σύνδεση των άλλων δύο όρων. Δεν ξέρω αν θα τα καταφέρω απόλυτα, αλλά τώρα που ήδη έχω αρχίσει να σκέφτομαι είναι πολύ αργά για να κάνω πίσω.<br/><br/>Νόηση είναι η σκέψη. Όχι το αποτέλεσμα αυτής αλλά η διαδικασία της. Μέσα από τη νόηση μπορούμε να οδηγηθούμε ευκολότερα ή δυσκολότερα σε αποτελέσματα έγκυρα που θα χρησιμοποιηθούν για τον καλύτερο ορισμό μίας θεωρίας.<br/><br/>Μία θεωρία-ρήση ρωτάει αν ο γάιδαρος πετάει. Ως πρόταση στέκει. Έχει άρθρο, ουσιαστικό-υποκείμενο και ρήμα. Επίθετο δεν έχει αλλά ούτε και επιδέχεται επίθετο το συγκεκριμένο ρήμα. Πρακτικά μπορούμε να το ελέγξουμε ρίχνοντας ένα σεβαστό αριθμό γαϊδάρων από ένα γκρεμό, ελπίζοντας πως ο κίνδυνος της ζωής τους θα τους αναγκάσει να μας αποδείξουν ότι μπορούν να πετάνε.<br/><br/>Μετά τον πειραματισμό με πολλά κακόμοιρα ζώα, θα συνειδητοποιούσαμε πως οι γάιδαροι δε μπορούν να πετάξουν γιατί τους λείπει κάτι βασικό: τα φτερά. Και φτερά να είχαν, όμως, κανείς δεν εγγυάται ότι θα μπορούσαν να πετάξουν. Πρώτον, γιατί είναι θηλαστικά και όχι πουλιά, και δεύτερον γιατί δε μπορούν όλα τα πουλιά να πετάξουν, όπως στην περίπτωση των πιγκουίνων. Η μόνη περίπτωση η φράση “ο γάιδαρος πετάει” να είναι αληθής, είναι αν εννοούμε κάποιο πουλί σαν γάιδαρο.<br/><br/>Η νόηση, λοιπόν, είναι η λέξη που υποδηλώνει τη δυνατότητα του ανθρώπου να αντιλαμβάνεται τον κόσμο μέσα στον οποίο ζει, ώστε να μη χρειαστεί να αναλωθεί σε άσκοπο πέταγμα γαϊδάρων από το γκρεμό, για να αποδείξει το αυτονόητο, και να καταλαβαίνει τί σημαίνει η κάθε λέξη της γλώσσας στην οποία συνομιλεί, ώστε να ξέρει τί εννοεί ο περισσότερος κόσμος με τη λέξη “γάιδαρος” κι ότι δεν είναι εύκολο μονομιάς να αλλάξει αυτή η σημασία.<br/><br/>Μπορούμε, λοιπόν, να δούμε πόσο σημαντική είναι η νόηση στη σχέση πράξης και θεωρία. Φανταστείτε ένα κόσμο χωρίς νόηση, μόνο με θεωρίες και πράξεις. {Η πρώτη λέξη που μου ήρθε στο μυαλό είναι “αναρχία”. Όμως, η αναρχία δεν έχει σχέση με την έλλειψη παραγωγής νόησης.}<br/><br/>Θα ήταν ένας κόσμος όπου ο καθένας λέει τις θεωρίες του, χωρίς προηγουμένως να τις έχει επαληθεύσει(και είναι αλήθεια κακό αυτό;) ή όπου ο καθένας πράττει ελεύθερα(αν μπορεί να θεωρηθεί ελευθερία η μη-βούληση) ό,τι θέλει, όπου θέλει και όποτε θέλει. Δυστυχώς ή ευτυχώς, ο κόσμος αυτός, ο κόσμος που ζούμε, είναι αυτός που περιγράφω.<br/><br/>Το μόνο που δε μπορούσε κανείς να υποπτευθεί, είναι πως ο κόσμος εξασκεί τη νόηση μέχρι την ηλικία των 15 με 16 το πολύ. Ο πολύς κόσμος. Έπειτα από αυτή την ηλικία, ο κάθε άνθρωπος έχει συνήθως αρκετές επιλογές στο βιογραφικό του ώστε να συνεχίζει σε πλεύση με αυτές τις επιλογές.<br/><br/>Λέει μια παροιμία πως “των φρονίμων τα παιδιά, πριν πεινάσουν μαγειρεύουν”. Δεν είναι κακό αυτό. Προνοητικό είναι. Όμως, η νόηση δεν είναι κάτι που μπορεί να κάνεις μόνο μία φορά στη ζωή σου και έπειτα να βαδίσεις με τα αποτελέσματα που προέκυψαν.<br/><br/>Όσο ζεις, απαιτείται να σκέφτεσαι. Όσο ζεις, οι καταστάσεις αλλάζουν, εξελίσσονται. Εμείς οι ίδιοι εξελισσόμαστε. Δε μπορούμε ανόητα να εκφράζουμε τις ίδιες απόψεις που είχαμε 10 χρόνια πριν. Ούτε καν μία μέρα πριν. Ανόητα. Χωρίς νόηση. Χωρίς σκέψη και διάκριση για το τί έχει αλλάξει από την τελευταία φορά που σκεφτήκαμε το ίδιο θέμα, κι αν αυτά που μας οδήγησαν στη θέσπιση κάποιων πιστεύω του εαυτού μας, υπάρχουν ακόμη μέσα μας και εδραιωμένα. Αν υπάρχουν, καλώς κάνεις και δεν αλλάζεις απόψεις. Αν, όμως, δεν υπάρχουν, μην αναλώνεσαι σε άσκοπες κριτικές και πεποιθήσεις.<br/><br/>Θα μου πεις τώρα ότι “άμα είναι έτσι, δε θα πρέπει να πιστεύω σε τίποτα”. Συχνό λάθος, αλλά αυτό δεν το κάνει λιγότερο λάθος. Η πράξη βλέπεις, είτε θέλουμε είτε όχι, μπορεί να συμβεί μόνο στον πραγματικό κόσμο. Με αυτά τα σταθμά και με αυτούς τους φυσικούς νόμους μπορεί η κάθε πράξη να γίνει.<br/><br/>Η θεωρία έχει την ακριβώς αντίθετη φιλοσοφία και πλεύση. Δε χρειάζεται καμία πτυχή του γήινου κόσμου για να μπορέσει να υπάρξει. Η θεωρία μπορεί να περιοριστεί, κατά κάποιο τρόπο, μόνο αν θεωρήσουμε πραγματική, ουσιαστική και αληθή την πρόταση “κάθε φαντασία του ανθρώπου είναι, έστω και ελάχιστα, απόρροια μιας αληθινής εικόνας που αντίκρισε το θνητό μάτι”.<br/><br/>Η νόηση, λοιπόν, είναι ο συνδετικός κρίκος της θεωρίας και της πράξης. Η εξουσία που έδωσε η φύση στον άνθρωπο για να μπορεί να βλέπει πιο μακριά από τον κόσμο του ορατού, αλλά και για να φέρνει πιο κοντά στην πραγματικότητα τον κόσμο του ιδεατού και του ονείρου, όπως τον έχει ο καθένας δομημένο στο μυαλό του. Κι αυτός ο κόσμος, ο κόσμος της νόησης του ανθρώπου, έχει τη δύναμη, σε αντίθεση με τους κόσμους των άλλων έμβιων οργανισμών του ζωικού βασιλείου, να μεταφέρεται από γενιά σε γενιά. Άλλωστε... “Μια εικόνα χίλιες λέξεις”... Η θεωρία, η πράξη και η νόηση του φωτογράφου, των απεικονιζόμενων προσώπων, των ανθρώπων που τους επηρέασαν και της φύσης.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7725196313593160632-8915710877815096732?l=proaggelos.blogspot.com' alt='' /></div>Forerunnerhttp://www.blogger.com/profile/13626787632721458323noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7725196313593160632.post-81730370916756022552011-02-12T20:18:00.000+02:002011-02-12T20:18:20.128+02:00<div style="text-align:justify;"><img style="height:320px;width:209px;float:left;" src="http://1.bp.blogspot.com/-QCcaowBdb0c/TVbOUAyM2dI/AAAAAAAABBk/IynRQ8-XPAo/s320/The_Prophet__by_Uribaani.jpg" />Έχω γράψει πάρα πολλές φορές και σε κείμενα και σε στίχους τραγουδιών για τους μάγους. Αν υπάρχουν ή δεν υπάρχουν και πού βρίσκονται. Με λίγα λόγια, οι μάγοι είναι τα άτομα που τη μία στιγμή βρίσκονται μπροστά στα μάτια σου και την άλλη έχουν εξαφανιστεί.<br/><br/>Σε αντίστοιχο ερμηνευτικό κλίμα βρίσκονται και οι προφήτες. Φυσικά, με διαφορετική έννοια από τους μάγους αλλά κι από κάθε άλλο απλό άνθρωπο.<br/><br/>Προφήτες, κατά ευρεία έννοια είναι άνθρωποι με τη δύναμη να προφητεύουν, δηλαδή να βλέπουν το μέλλον ή στιγμιότυπα του μέλλοντους. Είναι άτομα που εμπνεύον σεβασμό, πρώτα σε όσους τους πιστεύουν, και, σε δεύτερο επίπεδο, σε όσους είναι πρόθυμοι να τους ακούσουν ή έχουν κάποια συγγένεια μαζί τους.<br/><br/>Θα μπορούσε κάποιος, ίσως, να πει πως προφήτες είναι μία λέξη που δεν περιορίζεται στο να αντιπροσωπεύει μόνο ανθρώπινες οντότητες. Τα ζώα με πιο κοινά αποδεδειγμένους τους σκύλους και τις γάτες, ως πιο οικεία στον άνθρωπο της πόλης, έχουν τη δυνατότητα, με το που μπει κάποιος κακόβουλος άνθρωπος στο πεδίο τους, να το αντιλαμβάνονται και να προειδοποιούν με νύχια και με δόντια, στην κυριολεξία, το αφεντικό τους και τους γύρω του. Αυτό, βέβαια, δε συμβαίνει σε περίπτωση που το ίδιο το αφεντικό δεν είναι καλοπροαίρετο άτομο.<br/><br/>Ας επιστρέψουμε στους ανθρώπους, όμως, που είναι οι άμεσα ενδιαφερόμενοι αυτού του κειμένου. Μάγοι, προφήτες... Ανθρώπινες οντότητες που περνούν από τη ζωή μας, μας επηρεάζουν, και, ύστερα, ξαφνικά, ή όχι και τόσο ξαφνικά, φεύγουν.<br/><br/>Έχετε συναντήσει κανέναν προφήτη; Σίγουρα κάποιον θα έχετε συναντήσει. Άλλωστε, η μέγιστη κοινωνική απόσταση δύο ανθρώπων είναι έξι άτομα. Αν, δηλαδή, πάρουμε όλους τους γνωστούς σας, και όλους τους γνωστούς τους, και όλους τους γνωστούς των, μέχρι να φτιάξουμε τελικά έξι επίπεδα με κέντρο εσάς, η απόσταση που θα σας χωρίζει από οποιονδήποτε άνθρωπο στον κόσμο, θα είναι έξι άνθρωποι το πολύ.<br/><br/>Οι προφήτες, όμως, είνα κοντά στον καθένα μας. Είναι το πολύ δύο επίπεδα μακριά μας. Και είναι σχεδόν παντού. Μόνο στο παραμύθι του Πήτερ Παν, όπου τα παιδιά δε μεγαλώνουν ποτέ, δεν υπάρχουν. Ή μάλλον υπάρχουν στο τελείωμα της ιστορίας. Τότε που ο Πήτερ Παν έχει μεγαλώσει. Τότε που η Χώρα του Ποτέ έχει γίνει απλώς μια ανάμνηση και μια αξέχαστη εμπειρία. Τότε που ο Πήτερ Παν δεν έχει πια τη δύναμη της νιότης, αλλά έχει τη δύναμη να προβλέπει γεγονότα με τη δύναμη της γνώσης και της σοφίας που έχει αποκτήσει με τα χρόνια. Τότε που ο Πήτερ Παν έχει τη δύναμη να προβλέπει τον καιρό, ανάλογα με το πότε πονάει το τραύμα του από μια μάχη με τον Κάπταιν Χουκ. Τώρα που ρυτίδιασε μεγαλώνοντας τις νέες γενιές.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7725196313593160632-8173037091675602255?l=proaggelos.blogspot.com' alt='' /></div>Forerunnerhttp://www.blogger.com/profile/13626787632721458323noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7725196313593160632.post-90328723076299801732011-01-25T23:18:00.004+02:002011-01-25T23:24:08.807+02:00<div style="text-align:justify;"><img style="height:240px;width:240px;float:left;" src="http://1.bp.blogspot.com/_ttoP0jhAPGI/TT8-pxuggOI/AAAAAAAABBU/ludYflT9KT0/s320/76376_131556320234572_100001406157161_210221_4235910_n.jpg" />"Καλώς τον Προάγγελο". Έτσι ξεκίνησε η χτεσινή βραδιά. Μέσα σε μία "καινούρια" τάξη με παλιούς συμμαθητές και νέους, στον περίγυρό μου, ανθρώπους. Στο άκουσμα του ονόματος που με χαρακτηρίζει εδώ και κάποιον καιρό στην υπογραφή των έργων μου ή των σκέψεών μου, δε μπορούσα παρά να χαμογελάσω πραγματικά από καρδιάς και απλόχερα.<br/><br/>Ανάθεμα αν κατάλαβε κανείς τί σήμαινε η λέξη αυτή. Ίσως μια συμμαθήτριά μου να κατάλαβε. Το πιο πιθανόν, όμως, είναι να νόμισαν όλοι απλώς πως ήταν ένα χαζό ψευδώνυμο κάποιου νεαρού στο Internet.<br/><br/>Όσοι είχαν αυτή την άποψη, όμως, είμαι σίγουρος πως αναθεώρησαν μετά από λίγο όταν τα λόγια μου κατάφεραν να αποτελέσουν αδιαπέραστο σύνορο για άτομα μέχρι και 30 χρόνια μεγαλύτερά μου. Άτομα με τα οποία οι απόψεις μας, άλλοτε συνέκλιναν και άλλοτε απέκλιναν. Εκεί που απέκλιναν, όμως, κέρδιζαν οι δικές μου.<br/><br/>Δε θέλω να περιαυτολογήσω. Δε με πειράζει, βέβαια, κιόλας. Απλώς, να... Όταν άκουσα αυτό το "Καλώς τον Προάγγελο", σα να πληρώθηκα για ό,τι κάνω ως Προάγγελος όλον αυτό τον καιρό. Και το ευτυχέστερο; Το ίδιο ένιωσε και η σύντροφός μου, Ξαναδόθηκε νόημα στη ζωή μου. Πολύ έντονα. Ένιωσα, και νιώθω ακόμη, πολύ περήφανος για μένα. Που έκανα τις επιλογές που έκανα. Που είμαι αυτός που είμαι. Που έχω τη σύντροφο και τους φίλους που έχω.<br/><br/>Λοιπόν... Καλώς με βρήκα..!</div><div style="text-align:right;">Προάγγελος</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7725196313593160632-9032872307629980173?l=proaggelos.blogspot.com' alt='' /></div>Forerunnerhttp://www.blogger.com/profile/13626787632721458323noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7725196313593160632.post-69613260861074993252011-01-23T22:39:00.002+02:002011-01-23T22:44:49.722+02:00<div style="text-align:justify;"><img style="height:214px;width:320px;float:left;" src="http://4.bp.blogspot.com/_ttoP0jhAPGI/TTyQxQjcYCI/AAAAAAAABBM/PAbckZH9ozQ/s320/prayer.jpg" /><i>Πριν 4 χρόνια είδα έναν άγγελο Κυρίου παραπάνω από 2 μέτρα ψηλό, που κατέβηκε από τον ουρανό. Με τα φτερά του ανοιγμένα προσγείωσε τα πόδια του στο έδαφος. Τα φτερά του πύρινες φλόγες που δεν τον έκαιγαν.<br/><br/>Μου γύρισε την πλάτη και κάνοντας βαρελάκια, σαν τα μικρά παιδιά όταν παίζουν, ρίχτηκε στο δάσος της πλαγιάς. Οι φλόγες έφευγαν απ'τα φτερά του και εξαπλώνονταν στο δάσος. Πήγα στην εκκλησία λίγο παρακάτω και προσκύνησα την εικόνα της Παναγίας μας. Εκεί ζήτησα έλεος για χάρη των ανθρώπων, γιατί κατάλαβα πως κάτι κακό επρόκειτο να συμβεί. Η Παναγία δεν απάντησε. Όχι αμέσως τουλάχιστον.<br/><br/>Το ίδιο βράδυ ήρθε στον ύπνο μου και μου είπε για την οργή του Θεού σε όλο τον ανθρώπινο κόσμο. Γιατί οι άνθρωποι είχαν, λέει, χωθεί τόσο βαθιά στην ύλη που μόνο αυτό τους ένοιαζε, και έκανε έτσι με τα δάχτυλα(υποδυκνείοντας τα χρήματα).<br/><br/>Ξέρεις, εμένα ο Θεός με έχει πάει, την ψυχή μου την πήρα και την πήγε στον ουρανό και είδα τί μας περιμένει. Εκεί υπάρχουν σπίτια που μας περιμένουν. Υπάρχουν ρούχα και καλοκαιρινά και χειμιωνάτικα. Τί δουλειές κάνουμε εκεί πέρα πάνω δε μπορώ να σου πω, ούτε να σου ορκιστώ. Δε θέλων να σου πω ψέμματα για κάτι που δεν ξέρω ή δεν είδα. Το σώμα μας, όμως, είναι καινούριο σώμα, που να μπορεί να ζήσει εκεί πάνω. Το πρόσωπό μας ίδιο με αυτό που έχουμε γύρω στα 33 μας χρόνια.<br/><br/>Εγώ ξέρεις, παντρεύτηκα μια φορά και δεν ταιριάξαμε τελικά με τον άντρα μου. Εγώ ήμουν της εκκλησίας, εκείνος δεν ήτανε. Δεν πηγαίναμε στην εκκλησία τις κυριακές καθόλου. Έπειτα, μετά από κάποιο καιρό μου έστειλε ο Θεός έναν άλλο κύριο να τον φροντίζω. Παντρευτήκαμε. Τα παιδιά μου τα πάντρεψα. Τώρα έμεινα μόνη μου και ευχαριστώ το Θεό που μου έχει δώσει τη θέση αυτή να Τον υπηρετώ μέσα στην Εκκλησία Του. Γιατί αμάρτησα πολύ και το ξέρω. Μα αν ο άνθρωπος είναι κοντά στο Θεό, όλα γίνονται.<br/><br/>Και μια φορά που η καρδιά μου με πρόδωσε και πήγε να σταματήσει, ήρθε η αγία Αθηνά, που ήταν γιατρός και με θεράπευσε. Σαν ρολόγια είμαστε. Τα ξέρεις τα ρολόγια. Έτσι είμαστε κι εμείς. Αν σταματήσουμε, τελειώνει ο χρόνος μας. Εκτός, φυσικά, αν βάλει το χέρι Του ο Θεός.<br/><br/>Ο Θεος είναι καρδιογνώστης και γνωρίζει και την καρδιά και την ψυχή των ανθρώπων. Γνωρίζει όλες μας τις κινήσεις και όλες μας τις σκέψεις. Εμείς νομίζουμε ότι δε μας καταλαβαίνει. Εκείνος τα ξέρει όλα.<br/><br/>Αν ο άνθρωπος είναι κοντά στο Θεό και πηγαίνει στην εκκλησία και κοινωνεί, όλα γίνονται και όλα τα προβλήματα λύνονται.<br/><br/>Το χρήμα κάνει τους ανθρώπους να μην ξεχωρίζουν ούτε αδέλφια, ούτε παιδιά, ούτε γονείς, ούτε τίποτα. Όσο περισσότερα χρήματα έχεις, τόσο περισσότερα χρήματα θέλεις. Τί θα τα κάνεις τα χρήματα; Το θέμα είναι την ψυχή σου πώς θα ετοιμάσεις! Γιατί δεν ξέρεις πότε θα σε καλέσει ο Θεός κοντά Του. Κι αν έχεις προβλήματα στην οικογένειά σου, ο Θεός μπορεί να σε βοηθήσει. Άμα δε στρέφεσαι προς Αυτόν, άμα δε ζητήσεις τη βοήθειά Του, όσο κι αν σ' αγαπάει δε θα σε βοηθήσει.<br/><br/>Δεν υπάρχει άνθρωπος που δε δουλεύει την Κυριακή, ο οποίος να μην ευκαιρεί να πάει στην εκκλησία το πρωί για δύο ώρες. Άμα θέλεις να πας, θα κοιμηθείς νωρίς το Σάββατο το βράδ, και κυριακή πρωί θα ξυπνήσεις νωρίς και θα έρθεις στην εκκλησία. Μην έρθεις στο τέλος. Τί να σε κάνει ο Θεός στο τέλος; Στην αρχή να έρθεις.<br/><br/>Όσο για παιδί, είσαι μικρός ακόμη. Εκτός αν έχεις το μυαλό να το μεγαλώσεις. Ξέρεις πόσες εκτρώσεις έχουμε γεμίσει στην Ελλάδα! Άμα έχεις το μυαλό, εσύ ξέρεις.<br/><br/>Άντε πήγαινε τώρα παιδί μου στην ευχή του Θεού και αργότερα ξαναέρχεσαι. Ξέρεις τί είναι η προσευχή; Εξομολογήθηκες πότε τελευταία φορά; Όποτε θέλεις, να έρχεσαι παιδί μου. Γεια σου.</i><br/><br/><b>Η αρχή της ιστορίας</b><br/>Πού να πάω τώρα; Να ένας σταυρός στον ουρανό μπροστά μου. Μακάρι να είναι ανοιχτή η εκκλησία. Είναι! Προσκύνησα την εικόνα της Βρεφοκρατούσας. Γύρισα την εκκλησία για να δω τους διάφορους αγίους. Βρήκα τον Άγιο Ελευθέριο σε δύο εικόνες. Προχώρησα προς το ιερό. Δεξιά-δεξιά, βρήκα τον άγιο Κωσμά τον Αιτωλό.<br/><br/>Κάθισα στην καρέκλα απέναντί του και του άνοιξα τις σκέψεις μου. Πολύ θα ήθελα έναν παππού να με πιάσει από τον ώμο και να με συμβουλεύσει. Όταν κατάλαβα ότι η κοπέλα που είχα χαιρετήσει όταν μπήκα, και είχα περάσει για καθαρίστρια, έκλεινε την εκκλησία, σηκώθηκα και έκανα να φύγω όταν με ρώτησε από πού είμαι.<br/><br/>Ήταν τα πρώτα της λόγια, μετά το αρχικό "Γεια σου" που της απάντησα "Γεια σας", όταν μπήκα στην εκκλησία. Μόλις μπήκα στην εκκλησία. Πριν καταλάβω ότι η κυρία ήταν πράγματι καθαρίστρια. Απλώς όχι από τις συνηθισμένες. Είχε τη δύναμη να καθαριζει το μυαλό από τις έγνοιες και το φως από το σκοτάδι. Είχε τη δύναμη να κλαίει, σκεφτόμενη τα δεινά των ανθρώπων. Και αυτό έκανε.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7725196313593160632-6961326086107499325?l=proaggelos.blogspot.com' alt='' /></div>Forerunnerhttp://www.blogger.com/profile/13626787632721458323noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7725196313593160632.post-69235303717193293802011-01-16T13:12:00.000+02:002011-01-16T13:12:21.115+02:00<div style="text-align:justify;"><img style="height:250px;width:250px;float:left;" src="http://3.bp.blogspot.com/_ttoP0jhAPGI/TTLSUjXAIFI/AAAAAAAABBE/brkhJx7NEEo/s320/picture11.jpg" />Πρωινή διαδρομή. Τραίνo. Προορισμός ο εργασιακός μου χώρος. Με πολλούς ενδιάμεσους σταθμούς φυσικά. Όχι μόνο με το τραίνο. Μια τυρόπιτα, ένα κουλούρι, κάτι... Αναρωτιέμαι απλώς αν θα ήταν δυνατό για κάποιον να καταλάβει ποιος είμαι, σε περίπτωση που με έχει γνωρίσει πρώτα ως προάγγελος. Ή μάλλον ως Προάγγελο. Η αλήθεια είναι πως δεν το νομίζω. Ποιος να φανταστεί ότι το παιδάκι με ένα τετραδιάκι που χωράει ίσα-ίσα στα χέρια του είναι στην πραγματικότητα ο Προάγγελος! Άλλωστε και οι άγγελοι, οι πραγματικοί άγγελοι, δεν είναι αλάνθαστα όντα. Ξέρουν, όμως, και υποκλίνονται στην πανσοφία του Δημιουργού τους. Όσοι, υπερηφανεύτηκαν πως είναι πιο πάνω από αυτόν και πως μπορούν να Τον εκθρονήσουν, πήραν τη θέση που τους άξιζε.<br/><br/>Αυτό είναι και το πιο αξιοζήλευτο γνώρισμα των ανθρώπων. Πληγώνουν άλλους ανθρώπους. Καταστρέφουν τη φύση. Σκοτώνουν για διασκέδαση ή από μένος. Και, όμως, συνεχίζουν ακόμα να ζουν. Με λιγότερη ψυχική ζωντάνια, φυσικά, αλλά τίποτα δεν είναι μη-αναστρέψιμο ή μη-αναστήσιμο. Όμως, αυτές τις μέρες δε μελετάμε την ανάσταση αλλά τη γέννηση. Πάραυτα, αν δεν υπήρχε λόγος να γιορτάζουμε τη γέννηση. Θα λέγαμε απλώς ότι “Σαν σήμερα γεννήθηκε ο διδάσκαλος Ιησούς”. Όπως λέμε για όλα τα ιστορικά πρόσωπα. Τίποτα περισσότερο.<br/><br/>Φτάνω στο τέλος τη διαδρομής με το τραίνο. Θα μου είναι δύσκολο να περπατήσω και να γράφω. Θα κλείσω, λοιπόν, μόνο με αυτά. Για να διαβάζεις τα λόγια αυτά, σημαίνει ότι γεννήθηκες. Ο Χριστός αναστήθηκε. Σειρά μας να ξαναγεννηθούμε! Σειρά μας να ζήσουμε! Σειρά μας να αναστηθούμε!<hr/>Αφού, λοιπόν, έγραψα την αρχή, ήρθε η ώρα να γράψω και το τέλος. Τα γράμματά μου είναι ακόμη χειρότερα από το πρωί. Φταίει το κρύο γι' αυτό κι όχι μόνο το τραίνο. Κυρίως το κρύο., Ίσως. Αν υπήρχε, ίσως, περισσότερη αγάπη στην καρδιά των ανθρώπων, τα πράγματα να ήταν διαφορετικά. Βλέπεις, όταν δεν υπάρχει επικοινωνία από μακριά, λέμε πως δεν έχει κάποιος από τους δύο σήμα και το δικαιολογούμε έτσι. Από κοντά, όμως, πώς να το δικαιολογήσεις! Ίσως ρωτάμε καμία στερεότυπη φράση όπως “Ερωτευμένος είσαι;” και γελάμε.<br/><br/>Αν το σκεφτούμε καλά, όμως, ποιος δεν είναι ερωτευμένος με κάτι; Από τους πιο τσιγκούνηδες και φιλάργυρους, μέχρι τους μεγαλύτερους αγίους, ποιος δεν είναι με κάτι ερωτευμένος; Όχι, το πρόβλημα της επικοινωνίας έγκειται αλλού. Στις διαφορές των ατόμων. Στο φανατισμό. Ή στην ασταμάτητη προσπάθειά τους να “περάσει το δικό τους”.<br/><br/>Κατεβαίνω... Η συνέχεια στο επόμενο...<hr/>Και ήρθε το επόμενο... Το επόμενο πρωί... Η διαφορά, λοιπόν, βρίσκεται στο ότι οι άνθρωποι δε νοιάζονται για την αγάπη. Δε νοιάζονται τόσο ώστε να μπορέσουν να σεβαστούν τη διαφορετικότητα του τρόπου ζωής και των απόψεων του άλλου. Ακόμη και του ίδιου τους του αδελφού.<br/><br/>Φανατισμός... Σε καμία περίπτωση δε μπορεί να είναι θετική μία συζήτηση με αυτό το στοιχείο, εκτός κι αν συζήτηση αποτελεί το ίδιο το στοιχείο. Εγωισμός... Η προσπάθεια υποστήριξης των απόψεών μας, απέναντι σε κάποιον που δεν τις ασπάζεται, όνο εποικοδομητική μπορεί να είναι. Γιατί σκέφτεσαι. Κι όσο σκέφτεσαι βρίσκεις περισσότερα επιχειρήματα. Δε σκουριάζει το μυαλό. Αρκεί φυσικά, να μην συνδυάζεται ο εγωισμός, ειδικά ο υπέρμετρος εγωισμός, με τον φανατισμό, γιατί η οποιαδήποτε προσπάθεια συζήτησης θα ναυαγήσει πριν ακόμα ξεκινήσει.<br/><br/>Γι' αυτό χρειάζεται η αγάπη. Για να αρχίσουμε να σεβόμαστε σιγά-σιγά τους ανθρώπους γύρω μας, είτε τους ξέρουμε, είτε όχι. Για να μην παρεξηγούμε τους ανθρώπους που από κάποιο χαστούκι της ζωής, βρέθηκαν μπροστά μας να υπερασπίζονται το παράλογο. Για να μάθουμε να συζούμε με τους ανθρώπους και όχι να συμβιβαζόμαστε. Γιατί η αγάπη δεν είναι συμβιβασμός. Είναι συνεννόηση. Συνεννόηση των νόμων της φύσης, που δεν αφορούν την επιστήμη, μαζί μας. Ναι, μαζί μας! Ώστε να βγει κάτι καλό. Αγάπη! Να το θυμάσαι!</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7725196313593160632-6923530371719329380?l=proaggelos.blogspot.com' alt='' /></div>Forerunnerhttp://www.blogger.com/profile/13626787632721458323noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-7725196313593160632.post-55001142199789296702010-12-30T12:40:00.005+02:002010-12-30T11:22:46.526+02:00<div style="text-align:center;margin-left:auto;margin-right:auto;"><img style="height:200px;width:154px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_ttoP0jhAPGI/TRxOCiBI4PI/AAAAAAAABA8/8N13DM5vBYE/s200/words-1.jpg" /><br/>Φιλικά φιλιά από φύλλα.<br/>Μαγική μαγιά από μαγεία.<br/>Ψυχική ψίχα από ψυχή.<br/>Ζωντανή ζώνη από ζωή.<br/>Αληθινή βοήθεια από αλήθεια.<br/>Μουσικό μουσείο από μούσα.<br/>Αγαπημένη στιγμή από αγάπη.<br/>Ιπτάμενο φτερό από ύψος.<br/>Ξύπνιο ξεφτέρι από ξύπνημα.<br/>Αιθέριο ντύσιμο από αέρα.<br/><br/>Φυλλομένο δέντρο από φιλικά φιλιά (?)<br/>Μαγεμένο δάσος από μαγευτική μαγιά (?)<br/>Έμψυχη οντότητα από δυνατή ψίχα (?)<br/>Ζωηρή καρδιά από σπασμένη ζώνη (?)<br/>Αληθοφανής εξήγηση από αληθινή προσπάθεια (?)<br/>Μουσαμάς από μουσειακό κομμάτι (?)<br/>Αγαπητή αγαπημένη κάθε στιγμή (?)<br/>Υπερυψωμένο ύψωμα από φτερά (?)<br/>Ξυπνητήρι άγρυπνο για ξεφτέρια (?)<br/><br/>Αερικό αγαπημένο που με αγγίζει κάθε μου στιγμή από αγάπη και που χαρίζει φιλικά φιλιά σε κάθε φύσημα του αέρα, σε κάθε πτώση φύλλων, σε κάθε εμπνευσμένη μουσική, σε κάθε ψυχή που με αγκαλιάζει και για την οποία χρησιμοποιώ σφιχτή ζώνη για την καρδιά μου, ώστε να δώσει σε όλους ανεξαρτήτως, όση περισσότερη αγάπη μπορεί. Δίκαια πράγματα! Αληθινά! Από ψυχής! Μαγεία; Όχι! Φιλία..! Αληθινά αγαπημένη και μαγευτική κι αυτή, από ψυχής, όπως και η αγάπη...</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7725196313593160632-5500114219978929670?l=proaggelos.blogspot.com' alt='' /></div>Forerunnerhttp://www.blogger.com/profile/13626787632721458323noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-7725196313593160632.post-37133707161741251912010-12-25T21:14:00.001+02:002010-12-26T12:19:56.378+02:00<div style="text-align:justify;"><img style="height:222px;width:320px;float:left;" src="http://4.bp.blogspot.com/_ttoP0jhAPGI/TRZCI6eMKUI/AAAAAAAABA0/_fUpLscMLfA/s320/coffee%2Blove.jpg" />Με ένα κλικ <a href="http://www.last.fm/music/%CE%A0%CF%81%CE%BF%CE%AC%CE%B3%CE%B3%CE%B5%CE%BB%CE%BF%CF%82/UNTITLED">εδώ</a> θα μπορέσετε να ακούσετε τα δύο νέα μου τραγούδια. Το <i>Μαθαίνω ζω ακούω(Το ανατολίτικο)</i> είναι ένα τραγούδι που μου άρεσε ως μελωδία και μου έβγαλε λίγο ανατολίτικη διάθεση, μουσικά, όταν το έγραφα. <i>Το τραγούδι μας</i> είναι ένα τραγούδι που έγραψα σαν ένα γενικό ύμνο σε όλους και όλα που με ενέπνευσαν και στάθηκαν δίπλα μου σε κάθε στιγμή και κάθε όνειρό μου. Όχι υποχρεωτικά σύμφωνοι μαζί μου. Σίγουρα, όμως, δε στάθηκαν εμπόδιο στο δρόμο μου. Γι' αυτό, λοιπόν, το ονόμασα <i>το τραγούδι μας</i>. Γιατί αφορά εμένα που το έγραψα και εσένα που το άκουσες. Εσένα. Τον όποιο εσένα.<br/><br/>Όσο για τη σκέψη, την έγραψα στις 24 του Δεκέμβρη του 2010, χτες δηλαδή, στη διαδρομή μου με το τραίνο μέχρι ένα φιλικό σπίτι:<br/><i>Μακάρι να μπορούσα να φωτογραφήσω την αποβάθρα αυτή τη στιγμή. Το τέλος της άδειο. Εκεί είμαι. Η αρχή της γεμάτη κόσμο. Εκεί καταλήγουν οι σκάλες. Η λογική της ελάσσονος προσπάθειας. Προνοητικότητα. Κάτι από τα δύο. Ή κάτι άλλο. Ό,τι κι αν είναι πιο πιθανό να μιλήσω εγώ με τον άνθρωπο που κάθεται μαζί μου στο τέλος παρά ο οποιοσδήποτε άλλος στο διπλανό του. Τελικά το τραίνο ξεκίνησε. Και κανείς δε μίλησε σε κανέναν. Έβαλα τα ακουστικά στα αυτιά μου, τα τραγούδια της νιότης μου στην καρδιά μου, πήρα τον καρπό που μου προσέφεραν στα χέρια για να παίξω μαζί του στη διαδρομή και ξεκίνησα... Ελπίδα σε όλους δίνω! Ευχή και κουράγιο. Κι αυτή από "Κ" αρχίζει. Να αγαπάτε! Να μοιράζεστε! Να ζείτε! Γιατί η ζωή είναι για σένα. Ναι, ναι! Για σένα! Για να κάνεις πραγματικότητα τα δικά σου όνειρα! Να δώσεις αγάπη στους ανθρώπους που εσύ θέλεις κι αυτοί με τη σειρά τους αλλού. Σαν τα χρήματα κι η αγάπη. Τη δίνεις κάπου και αυτός τη δίνει αλλού. Αν τη δώσουν πολλοί, κάποιος από όλους τους, θα σου την επιστρέψει. Χωρίς εγγύηση! Πίστεψέ το και θα γίνει. Θα δεις αγάπη να αναβλύζει από κομμάτια που δε μπορείς να φανταστείς. Θα δεις ρακοσυλλέκτες που σου φαινόταν πως πετούσαν κάτω τα σκουπίδια, να τα αφήνουν απαλά και με σεβασμό στο έδαφος για να τα φάει το άστεγο κατοικίδιό τους. Θα δεις ανθρώπους τυφλούς και δε θα τους λυπηθείς αλλά θα τους βοηθήσεις να περάσουν απέναντι. Θα δεις θεούς να γκρεμίζονται από τους ψεύτικους ναούς τους και θα δεις τον πραγματικό Θεό μέσα στην καρδιά σου. Αγάπη! Χίλιες ευχές! Σε εσάς! Μία σε εμένα! Να έχω εκατομμύρια ευκαιρίες να αναδείξω την αγάπη μου, για όλους εσάς εκεί έξω, μέσα από την καρδιά μου!</i></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7725196313593160632-3713370716174125191?l=proaggelos.blogspot.com' alt='' /></div>Forerunnerhttp://www.blogger.com/profile/13626787632721458323noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7725196313593160632.post-38788381143858587382010-12-14T17:34:00.001+02:002010-12-14T17:36:10.620+02:00<div style="text-align:justify;"><img style="height:180px;width:320px;float:left;" src="http://2.bp.blogspot.com/_ttoP0jhAPGI/TQeOG5cZS1I/AAAAAAAABAk/2AAK4mUDTEU/s320/46_wallpaper.jpg"/>Έρημα μονοπάτια και πολυπληθείς οάσεις. Αυτός είναι ο τίτλος μου. Αυτός είναι ο κόσμος μου. Δε διαφέρει πολύ από τους υπόλοιπους κόσμους. Η μόνη διαφορά είναι ότι τον βλέπω με τα δικά μου μάτια, ότι τον ακούω με τα δικά μου αυτιά κι ότι γενικότερα τον νιώθω με τις δικές μου αισθήσεις.<br/><br/>Ίσως ο κόσμος μου να έχει προβλήματα αλλά ποιος κόσμος δεν έχει; Ποια παγκόσμια συμπαντική θεωρία ελέγχει όλους τους κόσμους και αποφασίζει αν θα υπάρχουν σκοτούρες ή όχι στον κόσμο; Κι αν ο κάθε κάτοικος αυτού του κόσμου θέλει ή φαντάζεται συνεχώς σκοτούρες, ποιος άλλος εκτός από τον ίδιο δεν ευθύνεται;<br/><br/>Από μικρός όταν ήμουν, μου άρεσε να σκέφτομαι διαφορετικά. Να σπάω όσο μπορώ τα όρια του κατεστημένου και της γνώσης. Όχι γενικά της γνώσης. Δε με ενδιαφέρει η πανεπιστήμη. Μου αρέσει, όμως, να σπάω τα όρια της γνώσης, όπως μου την έμαθαν.<br/><br/>Ένα απλό παράδειγμα από την πρόσφατη ζωή μου, η θεωρία της εξέλιξης. Πάντοτε ο άνθρωπος θεωρούνταν απόγονος του πιθήκου. Μέχρι που, ξαφνικά, ο κόσμος ανακάλυψε ότι ένας ακόμη αρχαιότερος πρόγονος οδήγησε τόσο στον άνθρωπο, όσο και στον πίθηκο. Κάτι που δεν είναι δύσκολο να καταλάβει κάποιος.<br/><br/>Η ζωή του κάθε ένα από τους ανθρώπους που πραγματικά ζουν και αποκτούν εμπειρίες, εύκολα θα το κατανοήσει. Ο άνθρωπος επηρεάζεται. Αποκτά ή, μάλλον, κερδίζει καινούρια βιώματα. Σκέφτεται. Αφουγκράζεται. Νιώθει. Αναπνέει. Ζει. Όσο τα κάνει αυτά, εξελίσσεται.<br/><br/>Αυτή ήταν εξαρχής, άλλωστε, η διαφορά του ανθρώπου από τον πίθηκο. Ο πρώτος, συνεχώς, εξελισσόταν. Μεταλαμπάδευε τη γνώση που είχε σε όποιον είχε το κουράγιο ή τη δύναμη να τον ακούσει. Όποιος άλλος ήθελε, μπορούσε, ανά πάσα στιγμή, να αλλάξει “δάσκαλο”, να αλλάξει από τον “μεταφορέα-διδαχής” για κάποιον που θεωρούσε καλύτερο. Οι υπόλοιποι μπορούσαν και μπορούν πάντα να παραμείνουν σταθεροί στη μορφή του Macaca sylvanus. Μια μορφή πιθήκου που υπάρχει ακόμη στις μέρες μας, κυρίως στην Αλγερία και το Μαρόκο.<br/><br/>Εγώ, από την άλλη πλευρά, πάντοτε ενδιαφερόμουν για αυτό πέρα από τα όρια της μεταλαμπαδευμένης γνώσης. Όπως ήταν το παράδειγμα με τους πιθήκους, που ανέφερα πιο πάνω, έτσι είχα σκεφτεί κι εγώ την ιδέα ότι ίσως η ζωή που ζούμε τώρα, να είναι απλώς ένα όνειρο. Ένα όνειρο στο οποίο όλοι μας μπορούμε και οφείλουμε να συμμετέχουμε. Άλλωστε όλο το νόημα είναι στο πώς θα ζήσεις το όνειρό σου. Ίσως, απλά, το σώμα μας, το πραγματικό μας σώμα, αυτή τη στιγμή να κοιμάται κάπου, σε μια άλλη διάσταση.<br/><br/>Αν συνέβαινε κάτι τέτοιο, θα ήταν κι αυτό κομμάτι της σοφίας του Θεού. Ανά τους αιώνες πολλοί καπηλεύτηκαν τη γνώση. Μη επιτρέποντας, λοιπόν, στους ανθρώπους να ξυπνήσουν από το όνειρο, ο Θεός θα κρατούσε την αληθινή πραγματικότητα για εκείνους που πραγματικά θα την άξιζαν. Αν πραγματικά ίσχυε κάτι τέτοιο φυσικά.<br/><br/>Αυτή είναι η έρημος του μυαλού μου. Μία από τις πολλές ερήμους που υπάρχουν μέσα σε κάθε μυαλό. Μέσα στο μυαλό του κάθε ανθρώπου που ψάχνει να βρει κάποιες οάσεις για να μπορέσει να αναπτυχθεί κοντά στο νερό, κοντά στο έφορο έδαφος, κοντά στους ανθρώπους που επιλέγει να έχει κοντά του. Κι αν ενώσεις τις ερήμους με τις οάσεις του κόσμου, του κάθε κόσμου, και έπειτα ενώσεις όλους τους κόσμους μου, μαζί με του κάθε ανθρώπου, θα έχεις ένα υπέροχο σύμπαν. Ένα σύμπαν σαν το δικό μας. Το δικό μας σύμπαν. Γεμάτο άπειρες δυνατότητες. Άπειρους συνδυασμούς δυνατοτήτων. Κι είναι όλο δικό μας. Ιδανικά φτιαγμένο για εμάς.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7725196313593160632-3878838114385858738?l=proaggelos.blogspot.com' alt='' /></div>Forerunnerhttp://www.blogger.com/profile/13626787632721458323noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7725196313593160632.post-87417764792300412092010-11-23T16:53:00.004+02:002010-11-23T16:58:49.454+02:00<i>22 Νοεμβρίου 2010</i><div style="text-align:justify;"><img style="height:240px;width:240px;float:left;" src="http://2.bp.blogspot.com/_ttoP0jhAPGI/TOvWAEy6StI/AAAAAAAAA_8/unmiLlhwTBo/s320/lilies-flame.jpg" />Τίποτα δεν έδειχνε τί θα επακολουθούσε το επόμενο πρωί. Ήταν γύρω στις <i>23:36</i> τη νύχτα. Ήρεμη νύχτα. Μόνο λίγες χαρούμενες φωνές χαλούσαν τη σιωπή της. Αν και τώρα που το σκέφτομαι...<br /><br />Δεν ήταν λίγες οι φωνές. Ούτε καμιά σιωπή χαλούσαν. Απλώς έδιναν την ευκαιρία, σε όσους επιθυμούσαν να την αρπάξουν, να δώσουν ένα διαφορετικό νόημα στη νύχτα τους. Ή στην ώρα τους. Ή στο λεπτό τους. Ανάλογα πόση διάθεση είχε ο καθένας, να αφήσει τα άτομα γύρω του να το επηρεάσουν.<br /><br />Η παράσταση ξεκίνησε. Τα φώτα άναψαν. Οι ηθοποιοί άρχισαν να παίζουν ο καθένας το ρόλο του. Τα φώτα έσβησαν. Υπήρξε μια ομαδική παρουσία πριν από όλα αυτά, η οποία καθόλου αυτονόητη δεν είναι, αλλά ούτε και ήταν, μα θα προτιμήσω να την αποκρύψω από την ιστορία μου. Αν και την ανέφερα τελικά.<br /><br />Η παράσταση εκπληκτική από την αρχή της μέχρι και το τέλος της. Οι ηθοποιοί το ίδιο. Στο τέλος της ιστορίας υπήρξε ακόμη μία ομαδική παρουσία, πάλι δεν είναι αυτονόητη, πάλι θα προτιμήσω να την αποκρύψω από την ιστορία, και πάλι την αναφέρω. Κατ' επιλογήν φυσικά.<br /><br />Όταν τελείωσαν όλα και ο κόσμος χειροκρότησε, 3 λουλούδια δόθηκαν σε 3 γυναίκες. Το πρώτο λουλούδι δόθηκε σε ένα άτομο που γνωρίζω ως όνομα, ως επάγγελμα, ως ιστορία, ως φίλη.<br /><br />Το δεύτερο λουλούδι δόθηκε σε μία κοπέλα που ούτε το όνομά της δε γνωρίζω, αλλά ούτε και την είδα περισσότερο από 1 ώρα συνολικά μπροστά μου. Πάραυτα, το βλέμμα μου έπεφτε συνέχεια πάνω της και βρισκόταν συνεχώς κοντά μου σε κάθε μου στιγμή για εκείνη τη βραδιά.<br /><br />Το τρίτο λουλούδι δόθηκε σε μία κοπέλα που μόνο το επάγγελμά της γνωρίζω. Η μάλλον το ρόλο της στην παράσταση. Μας είχε οδηγήσει στον προορισμό μας μέσα στη νύχτα, τη στιγμή που δεν ξέραμε προς τα πού ήταν ο δρόμος μας.<br /><br />Το ομορφότερο, όμως, όλων, ήταν η ελευθερία που είχα να κάνω τις παραπάνω πράξεις πραγματικότητα. Όχι γιατί ήμουν μόνος μου. Όχι! Ήμουν μαζί με τη σύντροφό μου. Απλώς, κάποιες απλές πράξεις κρύβουν τόσο μεγαλείο μέσα τους που δε μπορείς να γκρινιάξεις για αυτές. Κι από εκεί ξεκινάνε... Η ειρήνη... Η γαλήνη... Η ελευθερία...</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7725196313593160632-8741776479230041209?l=proaggelos.blogspot.com' alt='' /></div>Forerunnerhttp://www.blogger.com/profile/13626787632721458323noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7725196313593160632.post-41036940028995650452010-11-19T17:27:00.001+02:002011-10-31T09:39:40.884+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div style="text-align: justify;">Πώς λέμε "Μεταφερθήκαμε"! Αντίστοιχα, λοιπόν, "Αντιγραφήκαμε". Μη φανταστείτε τίποτα τρελό. Απλώς τα πιο μεγάλα και σοβαρά κειμενάκια του ιστοχώρου αυτού, αντιγράφηκαν(και {θα} αντιγράφονται ακόμη σιγά-σιγά) στο <a href="http://proaggelosscriptures.blogspot.com/">Harbinger - The longer scriptures</a> σε μια προσπάθεια να είναι πιο... ευπαρουσίαστα. Κι ελπίζω να το πέτυχα.</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7725196313593160632-4103694002899565045?l=proaggelos.blogspot.com' alt='' /></div>Forerunnerhttp://www.blogger.com/profile/13626787632721458323noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7725196313593160632.post-14528087662513657112010-11-17T12:24:00.008+02:002010-11-18T10:33:58.912+02:00<div style="text-align:justify;"><img src="http://3.bp.blogspot.com/_ttoP0jhAPGI/TOOw4WjjqaI/AAAAAAAAA_Q/0tLNC9TkBgM/s1600/enjoy-life.jpg" style="float:left;"/>Βρισκόμαστε μπροστά σε ένα κενό χαρτί. Ή μια λευκή οθόνη (δεν έχω σκοπό να περιορίσω τη φαντασία κανενός). Η ερώτηση που βρίσκεται πάνω-πάνω στο χαρτί, γραμμένη με έντονα μαύρα γράμματα είναι η εξής: "Γράψτε τα ενδιαφέροντά σας:". Έχετε τη δυνατότητα να γράψετε ό,τι εσείς επιθυμείτε και τίποτα δε θα πιαστεί λάθος.<br /><br />Οι περισσότεροι από εσάς, είμαι σίγουρος πως θα κοιτάξετε το διπλανό γραπτό, ή τη διπλανή οθόνη, για να δείτε τί απάντησε ο δίπλα, για να πάρετε μια ιδέα τί θα βάλετε κι εσείς. Αν πχ. ο άλλος έγραψε "μουσική, ζωγραφική, τηλεόραση", εσείς θα γράψετε "μουσική, τηλεόραση, τρέξιμο, βιβλία" κτλ.<br /><br />Στο <a href="http://www.blogger.com/">www.blogger.com</a>(που παρέχει και αυτή τη σελίδα) υπάρχουν αρκετές χιλιάδες Ελλήνων χρηστών που έχουν συμπληρώσει τα ενδιαφέροντά τους αλλά και άλλα στοιχεία τους. Στο δικό μου προφίλ έχω γράψει στα ενδιαφέροντά μου και τη φράση "Η Ζωή". Απέκτησα, λοιπόν, την περιέργεια να δω κατά πόσον υπάρχουν κι άλλοι τρελοί σαν κι εμένα εκεί έξω.<br /><br />Με μεγάλη μου χαρά, λοιπόν, αλλά και με θλίψη, συνειδητοποίησα πως υπάρχουμε σύνολο <i>21(η ζωή)+21(ζωή) = <b>42</b></i> άτομα με τον όρο "Ζωή" στα ενδιαφέροντά μας. Η παρακάτω λίστα περιλαμβάνει τα άτομα αυτά για να τα γνωρίσετε κι εσείς καλύτερα:</div><table><tr><td><ol><li><a href="http://www.blogger.com/profile/07402011256148947682">Ξωτικό</a></li><li><a href="http://www.blogger.com/profile/17023203992030455204">Big Mama</a></li><li><a href="http://www.blogger.com/profile/11931603535825089663">ανέμη</a></li><li><a href="http://www.blogger.com/profile/13626787632721458323">Forerunner(εγώ)</a></li><li><a href="http://www.blogger.com/profile/14696915960383102199">Ρεγγίνα</a></li><li><a href="http://www.blogger.com/profile/11624820943243066391">Mustiria</a></li><li><a href="http://www.blogger.com/profile/04450747788216324136">Νικηφόρος Τζιμιτζάς</a></li><li><a href="http://www.blogger.com/profile/00494973096456403806">Aphrodite</a></li><li><a href="http://www.blogger.com/profile/16308155012872436272">elena</a></li><li><a href="http://www.blogger.com/profile/17951854655864050374">waver</a></li><li><a href="http://www.blogger.com/profile/12016088221648869592">HellBlazer</a></li><li><a href="http://www.blogger.com/profile/15682867356891522938">Ilias Tsagkas</a></li><li><a href="http://www.blogger.com/profile/10769636411855385204">Dimitris Gouziotis</a></li><li><a href="http://www.blogger.com/profile/00210418781626427346">Ιουλιανός ο Παραβάτης</a></li><li><a href="http://www.blogger.com/profile/07944169700093335928">Soula Oursoula</a></li><li><a href="http://www.blogger.com/profile/13375488368682869298">Maria</a></li><li><a href="http://www.blogger.com/profile/06271764043225951705">sbouboux</a></li><li><a href="http://www.blogger.com/profile/16491265215703794009">Αναρχικός</a></li><li><a href="http://www.blogger.com/profile/15610784419015505474">Νικολέτα Σαμαρά</a></li><li><a href="http://www.blogger.com/profile/18152565880402011692">Ιππολύτη</a></li><li><a href="http://www.blogger.com/profile/12130059356387622268">Αλόη</a></li></ol></td><td><ol><li><a href="http://www.blogger.com/profile/16952249930327623732">onlysand</a></li><li><a href="http://www.blogger.com/profile/03497030789481006443">irini voutsinou</a></li><li><a href="http://www.blogger.com/profile/05197752649278451597">Μικρές ανάσες</a></li><li><a href="http://www.blogger.com/profile/02896032553075313699">Utopia</a></li><li><a href="http://www.blogger.com/profile/12913843855004176759">PeachyReek</a></li><li><a href="http://www.blogger.com/profile/01703313312536574865">One of the people</a></li><li><a href="http://www.blogger.com/profile/05798607843116677712">manosnikol</a></li><li><a href="http://www.blogger.com/profile/08167902519818480182">Μαριος Κουτσουκος</a></li><li><a href="http://www.blogger.com/profile/01832842264743129601">Τα παιδιά είναι δώρο ΘΕΟΥ και ΟΧΙ επιλογή μας</a></li><li><a href="http://www.blogger.com/profile/16548668697895670158">Υγεία για Ζωή</a></li><li><a href="http://www.blogger.com/profile/11732482561651215655">to mikro</a></li><li><a href="http://www.blogger.com/profile/02609454719171416412">Xoxonis</a></li><li><a href="http://www.blogger.com/profile/00554272305978976978">Selene</a></li><li><a href="http://www.blogger.com/profile/16078603578286544604">Ειρήνη Βλάχου</a></li><li><a href="http://www.blogger.com/profile/06799272285617784196">dimo</a></li><li><a href="http://www.blogger.com/profile/14444638394188455118">Christos Romanos</a></li><li><a href="http://www.blogger.com/profile/09664378759729444554">Oxygen</a></li><li><a href="http://www.blogger.com/profile/05709090075844544144">larisaios</a></li><li><a href="http://www.blogger.com/profile/07296195463341868215">Bitter-sweet Cinammon</a></li><li><a href="http://www.blogger.com/profile/16922921546050942220">nakano</a></li><li><a href="http://www.blogger.com/profile/10859460738444077484">Σεμπάστιαν Κομιανός</a></li></ol></td></tr></table><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7725196313593160632-1452808766251365711?l=proaggelos.blogspot.com' alt='' /></div>Forerunnerhttp://www.blogger.com/profile/13626787632721458323noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7725196313593160632.post-33731421742206232442010-11-12T18:37:00.000+02:002010-11-12T16:49:14.287+02:00<div style="text-align: justify;"><img style="height:320px;width:252px;float:left;" src="http://1.bp.blogspot.com/_ttoP0jhAPGI/TN1ScvyhIuI/AAAAAAAAA-8/CIh866VfNU8/s320/2008_spirito_1394_2745.jpg" />Ήταν πρωί όταν έφτασα στο σταθμό Ειρήνη της γραμμής 1 του ΗΣΑΠ. Ο ουρανός γκρίζος. Πιο ήρεμος από τώρα. Δεν είχε αρχίσει ακόμη η καταιγίδα. Γι' αυτό ήταν ήταν ήρεμος. Τώρα που η καταιγίδα κουράστηκε, είναι λιγότερο ήρεμος.<br /><br />Έπρεπε να κατέβω στο σταθμό για να αλλάξω συρμό. Μόλις άνοιξαν οι πόρτες του τραίνο όπου βρισκόμουν, όλοι οι επιβάτες άρχισαν να τρέχουν πανικόβλητοι για να μη βραχούν πολύ.<br /><br />Ακόμη κι ένας μαυρούλης έτρεξε να βρει καταφύγιο. Πήγε σε ένα λιγότερο πολυσύχναστο μέρος, από το στέγαστρο της μέσης της αποβάθρας, προτίμησε το στέγαστρο της πόρτας του ανελκυστήρα. Χώριζε ένα μεγάλο κενό τα δύο στέγαστρα, αλλά ήταν αδιάβατο για τους ανθρώπους. Δεν είχε στέγαστρο και άρα όλη η βροχή έπεφτε σε εκείνο το κενό.<br /><br />Κάπως έτσι, βρέθηκα να ενώνω τους δύο λαούς. Τους λευκούς που είχαν σαρδελοποιηθεί κατ' επιλογήν, και το μαυρούλη που είχε προτιμήσει έναν δικό του προσωπικό χώρο. Είχα σταθεί ανάμεσα στο κενό. Ήθελα να νιώσω τη βροχή. Είχα καιρό να τη νιώσω. Μου είχε λείψει.<br /><br />Κάθισα εκεί, λοιπόν, με την κουκούλα μου χαμηλωμένη, και διάβασα ένα θρησκευτικό φυλλάδιο που βρήκα πεταμένο σε ένα κάθισμα κατά τη διάρκεια του ταξιδιού μου. Η βροχή το έσβηνε με τις σταγόνες της. Όχι, όμως, πριν ολοκληρώσω το διάβασμα.<br /><br />Το τρένο που θα μου χρειαζόταν για να συνεχίσω το ταξίδι μου, δε φαινόταν να έρχεται. Κοίταξα τους ανθρώπους αριστερά μου. Κοίταξα τον άνθρωπο δεξιά μου. Γύρισα την πλάτη και κοίταξα ψηλά. Πάνω από το ΟΑΚΑ. Πάνω από το στέγαστρο του Calatrava.<br /><br />Έφτασε η ματιά μου στα σύννεφα ψηλά. Το οπτικό μου πεδίο δεν είχε τίποτα υλικό μπροστά του. Πρώτα είδα, μετά από αρκετά λεπτά παρατήρησης, δύο μαύρα πουλιά που έκαναν κύκλο γύρω από έναν αόρατο άξονα.<br /><br />Όταν έφυγαν τα πουλιά, μόνο μία εικόνα έμεινε να με κοιτάζει. Μέσα από τα σύννεφα ξεπρόβαλε χαρακτηριστικά το περίγραμμα ενός ανθρώπου με δύο τεράστια φτερά. Δεν ήταν κάτι που θα μπορούσε ο καθένας να δει. Δεν ήταν κανένας κλασικός λευκός άγγελος. Ήταν λίγο πιο λευκός από τα υπόλοιπα γκρίζα σύννεφα.<br /><br />Χαμογελούσα όσο τον κοιτούσα. Σε μια στιγμή αναρωτήθηκα τί να σκέφτονται όσοι με βλέπουν να κοιτάζω τον ουρανό. Θυμήθηκα, όμως, τα λόγια ενός ιερομόναχου και έβγαλα τη σκέψη αυτή από το μυαλό μου.<br /><br />Σιγά-σιγά ο άγγελος, σταμάτησε να έχει στραμμένο το πρόσωπό τους προς εμένα και το έστρεψε προς το δρόμο όπου ήθελα να πάω, δείχνοντάς μου ταυτόχρονα το αριστερό μέρος της κλείδωσης του αριστερού του φτερού.<br /><br />Έπειτα από λίγο το τρένο έφτασε. Μπήκα μέσα και κάθισα όρθιος δίπλα στην πόρτα. Μπήκα στην πρώτη πόρτα του πρώτου βαγονιού, σύμφωνα με τη νέα κατεύθυνση του συρμού.<br /><br />Στάθηκα εκεί, προφυλαγμένος από τη βροχή που γινόταν σιγά-σιγά πιο επιθετική.Ένας άλλος μαυρούλης, ξεκίνησε από τη μία άκρη του βαγονιού και έφτασε μέχρι εμένα. Τον αντιλήφθηκα αλλά δεν παρουσίαζε καμία ενόχληση για μένα. Κοιτούσαμε και οι δύο τη βροχή.<br /><br />Όταν, πια, η βροχή δυνάμωσε για τα καλά, γύρισε και μου είπε "Κοίτα! Πάγος!" χαμογελώντας και δείχνοντάς μου με το δάχτυλο. Κοίταξα εκεί που μου έδειχνε, του χαμογέλασα από χαρά για αυτό που μου έδειχνε και του είπα "Πράγματι!".<br /><br />Στην επόμενη στάση κοντοστάθηκε. Δεν είπε τίποτα. Ήθελα να τον χτυπήσω φιλικά στην πλάτη και να του πω "Καλή δύναμη". Όμως, κοντοστάθηκε, με παραπλάνησε, και έφυγε λίγο πριν κλείσουν οι πόρτες. Εγώ, πάντως, χαμογέλασα κι από μέσα μου το είπα.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7725196313593160632-3373142174220623244?l=proaggelos.blogspot.com' alt='' /></div>Forerunnerhttp://www.blogger.com/profile/13626787632721458323noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7725196313593160632.post-19728771881864123152010-10-31T01:57:00.000+03:002010-11-02T15:52:27.002+02:00<div style="text-align: justify;"><img style="width: 320px; float: left;" src="http://4.bp.blogspot.com/_ttoP0jhAPGI/TMx4LLZRlFI/AAAAAAAAA-k/itn6_cv0m6w/s1600/sheep_dog.jpg" />Ήταν μόνο ένας αλήτης της νύχτας. Ένας αλήτης που κάθε βράδυ τα φώτα άναβαν και έσβηναν στην παρουσία του. Ένας αλήτης ελεύθερος αλλά και δεσμευμένος μες στη ζωή. Με το μοναδικό τρόπο που η ζωή μπορεί να σε δεσμεύσει. Με την ύπαρξη. Η μορφή δεν παίζει σπουδαίο ρόλο.<br/><br/>Αυτός ο αλήτης, όμως. Είχε την ιδιότητα κάθε βράδυ να σπάει τη σιωπή της νύχτας, να ακούει τη φωνή του να επιστρέφει αντηχώντας στις επιφάνειες της γύρω περιοχής και κανείς να μην του λέει λόγια προτρεπτικά για να σταματήσει.<br/><br/>Είχε όλο το χρόνο και όλο το χώρο να εκπληρώσει τα όνειρά του. Δεν υπήρχε κανείς που να μπορούσε να του τα κόψει. Άλλωστε, εκεί που περπατούσε ή έτρεχε, ανάλογα τη διάθεση, ελεύθερος, δεν υπήρχαν παρά ελάχιστες παρεμβολές από μη-ανθρώπινα μάτια. Κι αφού δεν καταλάβαινε τη γλώσσα των ανθρώπων, αν και είχε τη διανοητική ικανότητα να τη μάθει, κανείς δεν ασχολήθηκε ποτέ να του πει ότι είναι δύσκολο να κάνει τα όνειρά του πραγματικότητα. Κι αφού δεν του είπε κανείς τί δε μπορεί να κάνει, δεν τον περιόρισε και κανείς στο τί τελικά μπορεί να κάνει.<br/><br/>Μπορεί να μην είχε ένα σπίτι να κλειστεί σε αυτό, να τρώει και να κοιμάται μόνο, όπως είχαν τόσοι άλλοι γνωστοί του, αλλά είχε την ελευθερία του. Και δεν είχε σκοπό να την ανταλλάξει με τίποτα. Όχι τώρα που την είχε ζήσει. Όχι ποτέ.<br/><br/>Καμιά φορά πέρναγε ένας άνθρωπος, πότε μόνος του, πότε με την οικογένειά του, του έριχνε μια ματιά και τον ρώταγε αν είναι καλά και αν χρειάζεται κάτι. Αυτός, όμως, αν και δε μιλούσε, πλησίαζε με το κεφάλι ψηλά, περήφανα, το χέρι του "άγνωστου" φίλου του κι ο τελευταίος τον χάιδευε στο κεφάλι.<br/><br/>Όχι, μην ανησυχείτε. Ο πρωταγωνιστής της ιστορίας δεν πέθανε. Ο πρωταγωνιστής ποτέ δεν πεθαίνει. Αν πέθαινε, θα ήταν η ιστορία ενός άλλου. Αυτή, όμως, είναι απλά η ιστορία ενός αλήτη της νύχτας, ελεύθερου από κάθε είδους δέσμευση, που επέλεγε να ακούει τη φωνή του κάθε βράδυ. Σαν ένα χαιρετισμό στη νύχτα. Σαν μία καλημέρα στο ξημέρωμα. Ελευθερία!</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7725196313593160632-1972877188186412315?l=proaggelos.blogspot.com' alt='' /></div>Forerunnerhttp://www.blogger.com/profile/13626787632721458323noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7725196313593160632.post-61680765239212500662010-10-28T22:12:00.000+03:002010-10-28T13:22:30.562+03:00<div style="text-align: justify;"><img src="http://4.bp.blogspot.com/_ttoP0jhAPGI/TMlN3woT8cI/AAAAAAAAA-g/E2Gvo_mGUQo/s320/BrightSidePosterWeb.jpg" style="width:212px; height: 320px; float: left;"/>Η ανάρτηση αυτή έχει ως σκοπό, καθαρά και μόνο, το να σπάσει το μουντό/στενάχωρο/περίεργο κλίμα που έχουν δημιουργήσει οι δύο προηγούμενες αναρτήσεις.<br /><br />Έχω αρκετό τρέξιμο αυτόν τον καιρό. Μπήκα στρατό και βγήκα... με δουλειές να βγαίνουν από τις τσέπες κι από το γείσο του πουκαμίσου μου ακόμα. (έτσι για να πω κάτι χαριτολογώντας).<br /><br />Θέλω απλώς να πω πως είμαι καλά, πως περιμένω τα αποτελέσματα του διαγωνισμού διηγήματος που οργάνωσε το Artspot και πως ο λόγος που δε γράφω εδώ αυτόν τον καιρό, είναι πως τον χρόνο που έχω για να ασχοληθώ με τον εαυτό μου, τον διαθέτω σε ένα σχετικά μεγάλο κείμενο που θέλει αρκετή οργάνωση για να ολοκληρωθεί και που έχει πολλές δυνατότητες ως προς το τί μπορεί να γίνει.<br /><br />Δεν είναι βιβλίο. Ακόμη μικρό είναι σχετικά. Αν έχετε διαβάσει, όμως, τα κείμενά μου, ξέρετε πώς είμαι. Καταφέρνω να χωρέσω όσο το δυνατόν περισσότερες πληροφορίες και νοήματα για σκέψη, σε όσο το δυνατόν λιγότερο χώρο χαρτιού και κειμένου. Γι' αυτό θα το ολοκληρώσω ως κείμενο, και μετά, μπορεί να το σπάσω σε επιμέρους, να συμπληρώσω κάποιες πληροφορίες κ.α.<br /><br />Το πιο πιθανό, βέβαια, όσο με ξέρω, είναι το να το σπάσω σε επιμέρους κομμάτια, και μετά να τα αναπτύξω τόσο που να φτάσουν το μέγεθος του αρχικού κειμένου. Απλώς θα είναι πιο ευκολονόητα υποθέτω. Θα είναι μεγάλα κείμενα που θα αγγίζουν το ίδιο θέμα. Ενώ το πρώτο είναι μεγάλο κείμενο που αγγίζει πολλά θέμα. Ή τουλάχιστον ελπίζω να τα αγγίζει κι όχι απλώς να "προσπαθεί" χωρίς να τα καταφέρνει να τα αγγίζει.<br /><br />Όπως και να έχει, η ανάρτηση αυτή τον κύκλο της τον έκανε, γέμισε το blog αυτό με νέα όνειρα και ελπίδες... Από εκεί και πέρα ελπίζω να είστε όλοι σας καλά εκεί έξω. Η φλόγα της ζωής και της έμπνευσης δε σβήνει ποτέ. Απλώς αναζοπυρώνεται. Να είστε καλά!</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7725196313593160632-6168076523921250066?l=proaggelos.blogspot.com' alt='' /></div>Forerunnerhttp://www.blogger.com/profile/13626787632721458323noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7725196313593160632.post-28084228712731986322010-09-30T12:55:00.000+03:002010-09-30T12:55:02.819+03:00<div style="text-align:justify;"><img style="float:left; padding-right: 5px; width: 214px; height: 320px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_ttoP0jhAPGI/TKNUPfOpBAI/AAAAAAAAA98/jTOJrh3Kjvs/s320/Dont-Give-Up.jpg"/>Όσο ζούμε, υπάρχουν φορές που τα όνειρά που κάναμε κατά καιρούς, μας φαίνονται τόσο μακριά. Μας φαίνεται πως δε θα καταφέρουμε ποτέ να φτάσουμε εκεί ψηλά. Όσο ζούμε και προσπαθούμε να καταφέρουμε τα όνειρα που είχαμε ως παιδιά, τόσο περισσότερο, ως μεγάλοι πια, γεμίζουμε τη ζωή μας με ανούσια πράγματα και με λάθη που μας κρατάνε μακριά από τα όνειρά μας.<br/><br/>Άραγε ποιο καπρίτσιο που κάναμε μικροί να μας οδήγησε στο σήμερα; Είναι σημαντικό το να γνωρίζεις πως ένα παιδί είναι αθώο. Όμως ένας αθώος μπορεί να κάνει και λάθη. Δε σημαίνει κάτι αυτό. Ειδικά ο αθώος, σε καταστάσεις άγχους, μπορεί να κάνει και λάθη. Όλοι μπορούν να κάνουν λάθη. Από την άλλη, υπάρχουν και φορές, που τα λάθη που κάνουμε είναι, ως επί το πλείστον, σωστά. Σωστά για μας. Σωστά για το μέλλον μας.<br/><br/>Έχω πολλή δυνατή μνήμη κι αυτό δεν το λέω για περηφάνια. Είναι ταυτόχρονα βάσανο και χάρισμα. Είναι βάσανο γιατί ήθελα από την πρώτη μέρα που ξεδιάλεξα τους φίλους μου, να πετάξω από πάνω μου το κάθε παρελθόν μου. Το όποιο δυσάρεστο παρελθόν μου. Και, όμως, συνέχισα να κάνω λάθη ξανά και ξανά. Λάθη που με κράταγαν κάθε φορά πιο μακριά από το στόχο μου.<br/><br/>Δε χρειαζόμουν το παρελθόν μου. Είχα το μυαλό μου να μου το θυμίζει. Και σε κάθε επαφή με συγκεκριμένα άτομα του παρελθόντος, κάποια ανάμνηση ενεργοποιούσε πάλι εκείνο το κρυμμένο σκοτεινό κομμάτι του εγκεφάλου μου, και βρισκόμουν υπόλογος μέσα μου για πράγματα που είχα κάνει στα 6, στα 11 ή στα 14 μου. Χρειαζόμουν να προχωρήσω. Μέσα σε λίγο καιρό έκανα περισσότερα από όσα έκανα τόσον καιρό.<br/><br/>Δεν είναι το αίσθημα του έρωτα που με κάνει να βλέπω διαφορετικά τα πράγματα. Ούτε ο έρωτας, ούτε η απόλαυση της σάρκας μπορεί να με κάνει να αναθεωρήσω αυτά που πίστευα για τη φιλία, για την αγάπη, για την αδικία, για το Θεό, για μένα...<br/><br/>Μπορεί κάποια στιγμή στο μέλλον, να βρεθώ αντιμέτωπος με κάτι που θα μπορούσα να αντιμετωπίσω αν είχα τα άτομα που έδιωξα κοντά μου, και όχι τις αναμνήσεις μου. Ας είναι. Το επέλεξα εγώ για μένα και μόνος μου θα σηκώσω το βάρος της ευθύνης. Τουλάχιστον, επέλεξα. Αργά. Πολύ αργά μάλλον.<br/><br/>Όπως και να έχει, λίγο ακόμη καιρό, θα νιώθω κατατρεγμένος. Θα νιώθω πως ένα κομμάτι από το παρελθόν μου έφυγε. Το αν είναι καλό ή κακό, θα δείξει. Εγώ πάντως διάλεξα. Άλλωστε αυτή τη στιγμή το μόνο που με νοιάζει είναι να μη μετανιώσω για το σύνολο των επιλογών που θα έχω κάνει μέχρι να φτάσω στο τέλος. Μέχρι να φτάσω στο κέντρο του σπιράλ της ζωής μου.</div><div style="text-align:center;"><img style="width: 320px; height: 280px;" title="Μην εγκαταλείπεις τη μάχη. Κανείς δε χάνεται και για όλα υπάρχει ελπίδα.---Προάγγελος" src="http://3.bp.blogspot.com/_ttoP0jhAPGI/TKNUOyuKEcI/AAAAAAAAA90/70bZFc2C-fI/s320/3283686760_c1e5c90c52.jpg"/></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7725196313593160632-2808422871273198632?l=proaggelos.blogspot.com' alt='' /></div>Forerunnerhttp://www.blogger.com/profile/13626787632721458323noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7725196313593160632.post-38723496942302855262010-09-24T14:46:00.005+03:002010-09-24T15:20:04.407+03:00<div style="text-align:justify;"><img style="width: 320px; height: 268px; float:left;" src="http://1.bp.blogspot.com/_ttoP0jhAPGI/TJyQoCwGilI/AAAAAAAAA9k/YBO8juDMTts/s320/hat_girl.jpg"/><span style="color: red;">Κι έτσι, κάπως, έφτασε. Ήταν κρύα η νύχτα. Ήταν σχεδόν μοναχική παρόλο που παρέα υπήρχε. Καλή ή κακή δεν έχει σημασία. Παρέα υπήρχε. Κι ήταν όλα τόσο όμορφα. Τόσο δυνατά. Υπήρχε ένας δυναμισμός μέσα σε κάθε τι. Δε μπορούσε να προσδιορίσει τί ήταν. Ήταν ίσως ο αέρας που έπερνε με το, καθόλου απαλό, άγγιγμά του, τη σκόνη από τον δρόμο; Κι αυτή η σκόνη... Δεν ήταν ακριβώς καλό που σηκωνόταν. Σηκώνονταν μαζί και πεθαμένες αναμνήσεις. Αναμνήσεις από έναν άλλο κόσμο. Αναμνήσεις που έφερναν πάλι το μυαλό σε μία σύγχυση.<br /><br />Είναι αυτή η αιώνια μάχη μεταξύ του καλού και του κακού. Όταν κάτι δεν είναι ούτε καλό, ούτε κακό, τότε τί είναι; Σε αυτές τις περιπτώσεις τί κάνουμε; Λαμβάνουμε υπόψην μας το πού θα μας οδηγήσουν; Αυτός δε θα έπρεπε να είναι ο καταλληλότερος τρόπος να χαρακτηρίσουμε μία πράξη ως καλή ή κακή;<br /><br />Αν η τάδε πράξη με οδηγήσει στο να είμαι καλά μέσα μου και ευτυχισμένος, τότε αυτό σημαίνει πως είναι μία καλή πράξη... Ενώ αν με οδηγήσει στο να μην είμαι καλά μέσα μου;</span><br /><span style="color:green;">Ε τότε θα είναι μία κακή πράξη...</span><br /><br /><span style="color: red;">Κι αν εμένα μου αρέσει να σκοτώνω ανθρώπους; Αν έχω αυτή τη μανία;</span><br /><span style="color:green;">Τότε μία κακή πράξη κάνει σε εσένα καλό για λίγο, μέχρι να νιώσεις πάλι την ανάγκη να σκοτώσεις.</span><br /><br /><span style="color: red;">Μα... Γιατί να θέλω να σκοτώσω;</span><br /><span style="color:green;">Γιατί, πολύ απλά, σου λείπει η ένταση στη ζωή σου.</span><br /><span style="color: red;">Όχι η αγάπη;</span><br /><span style="color:green;">Η αγάπη; Γιατί να σου λείπει η αγάπη; Είσαι τριγύρω σου περιστοιχισμένος με αγάπη. Γιατί να σου λείπει η αγάπη; Τη νιώθεις. Δεν τη νιώθεις;</span><br /><span style="color: red;">Απολυτα! Και έντονα!</span><br /><span style="color:green;">Είδες λοιπόν; Το πρόβλημα είναι ότι σου λείπει η ζωντάνια. Βαριέσαι. Θέλεις ένταση στη ζωή σου. Και θέλεις και ένα σκοπό. Δε θέλεις πράγματα ανούσια στη ζωή σου. Θέλεις καθετί που κάνεις, να γνωρίζεις γιατί το κάνεις.</span><br /><br /><img style="width: 320px; height: 240px; float:left;" src="http://1.bp.blogspot.com/_ttoP0jhAPGI/TJyQoTq5glI/AAAAAAAAA9s/845i9EhHygg/s320/sea_girl.jpg"/><span style="color: red;">Ναι αλλά έτσι δεν αφήνομαι.</span><br /><span style="color:green;">Σε αυτό ίσως έχεις ένα δίκιο. Όμως, πού να αφεθείς; Ποιον να εμπιστευτείς σε αυτόν τον κόσμο;</span><br /><span style="color: red;">Γιατί; Τόσον καιρό ποιον εμπιστευόμουν;</span><br /><span style="color:green;">Εσένα;</span><br /><span style="color: red;">Όχι μόνο. Όλους τους εμπιστευόμουν. Πίστευα στις καλές προθέσεις του κάθε ανθρώπου.</span><br /><span style="color:green;">Ίσως γι' αυτό να έφτασες εδώ που είσαι τώρα.</span><br /><span style="color: red;">Και πού έφτασα τώρα;</span><br /><span style="color:green;">Σε ένα τροπικό νησί στη μέση του ωκεανού, με τη θάλασσα να είναι ήρεμη και με εσένα να καλείς συνεχώς τη βροχή με την διάθεσή σου. Γιατί το κάνεις αυτό στον εαυτό σου;</span><br /><br /><span style="color: red;">Ίσως γιατί έπρεπε να δακρύσω. Ίσως γιατί οι συμφορές έρχονται. Ίσως γιατί δεν είμαι ο ίδιος άνθρωπος που ήμουν όταν ξεκίνησα το ταξίδι μου. Ίσως γιατί είμαι απλά ένα χαμένο σώμα που ταξιδεύει για να βρει την ψυχή του. Ίσως και να είμαι απλά μία χαμένη ψυχή που ταξιδεύει για να βρει το σώμα της. Ίσως απλά να είμαι ένας τρελός που κάθομαι και μιλάω μαζί σου από τη στιγμή που δεν υπάρχεις.</span><br /><br /><span style="color:green;">Εδώ κάνεις ένα λάθος, υπάρχω.</span><br /><span style="color: red;">Κι εγώ που το ξέρω;</span><br /><span style="color:green;">Μιλάς μαζί μου, μπορείς να με νιώσεις μέσα σου, μπορείς να ακούσεις το παραμιλητό μου την ώρα που κοιμάσαι, μπορείς να νιώσεις το χέρι μου να σου κλείνει το στόμα τη στιγμή που προσπαθείς να ουρλιάξεις. Υπάρχω.</span><br /><span style="color: red;">Αλλά δεν είμαι εσύ.</span><br /><span style="color:green;">Όπως κι εγώ δεν είμαι εσύ.</span><br /><br /><span style="color: red;">Ναι αλλά τότε;</span><br /><span style="color:green;">Τότε τι;</span><br /><span style="color: red;">Πού έκανα λάθος; Πού έφταιξα; Τί δεν έκανα καλά; Πέθανα πολλές φορές και αναστήθηκα. Γιατί πάλι και πάλι; Αυτή θα είναι η ζωή μου;</span><br /><br /><span style="color:green;">Όχι... Δε θα είναι έτσι η ζωή σου. Απλώς... Φύγε.</span><br /><span style="color: red;">...</span><br /><span style="color:green;">Φύγε από όλα, από τον εαυτό σου, από εμένα, φύγε από αυτούς που αγαπάς, φύγε από αυτούς που μισείς.</span><br /><span style="color: red;">Δε μισώ κανέναν.</span><br /><span style="color:green;">Τότε φύγε από αυτούς που αγαπάς.</span><br /><span style="color: red;">Και πού να πάω;</span><br /><span style="color:green;">Δεν ξέρω. Πάντως σίγουρα το να μένεις εδώ δε σε βοηθάει να προχωράς.</span><br /><span style="color: red;">Κι αν πεθάνω μόνος;</span><br /><span style="color:green;">Όλοι μόνοι μας πεθαίνουμε στο τέλος...</span></div><br /><div style="text-align:center;"><img style="width: 241px; height: 320px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_ttoP0jhAPGI/TJyQn4WHrAI/AAAAAAAAA9c/eoGhwcg6aU4/s320/girly.jpg"/></div><br /><br /><div style="text-align: justify; font-size:small;">ΥΓ:Οι φωτογραφίες είναι από τoυς <a href="http://www.flickr.com/photos/blewisphotos/">blewis</a> και <a href="http://vi.sualize.us/allecait/">allecait</a>.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7725196313593160632-3872349694230285526?l=proaggelos.blogspot.com' alt='' /></div>Forerunnerhttp://www.blogger.com/profile/13626787632721458323noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7725196313593160632.post-82636986563970202372010-09-21T11:27:00.005+03:002010-09-21T12:15:31.561+03:00<div style="text-align: center;"><img style="width: 320px; height: 239px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_ttoP0jhAPGI/TJh20_KqjlI/AAAAAAAAA9U/4qYgdXF0SRU/s320/china-turbulence.jpg"/><br />Χάθηκα χαμένος σε ένα χάσιμο του χρόνου<br />κι ένιωσα εξ αρχής το άγγιγμα του πόνου.<br />Μεγάλωσα μικρός σε ένα κόσμο με αγάπη<br />που από μικρός προσπάθησα να κάνω εφιάλτη.<br /><br />Όμως, δεν τα κατάφερα. Δεν ήθελα κακία.<br />Ήθελα να έχω στην ψυχή μου ακακία.<br />Καλοσύνη, ζωντάνια και αλήθεια<br />Καλοσύνη, θέληση για βοήθεια.<br /><br />Δεν είμαι κάτι ξένο. Ούτε και κάτι οικείο.<br />Δεν είμαι ούτε ο τρίτος ανάμεσα στους δύο.<br />Είμαι ένας άνθρωπος με αισθήματα γεμάτος.<br />Ζώντας μες στην έρημο αναπτύχθηκε ο κάκτος.<br /><br />Βρέθηκα μονάχος σ' εφηβικές παρέες.<br />Έκλαψα με θράσος στοχεύοντας στις νέες.<br />Κοίταξα ψηλά και δεν είδα τίποτα<br />μια γυναίκα μοναχά που με κοίταζε ύποπτα.<br /><br />Σήκωσα το βλέμμα μου πιο ψηλά ακόμη<br />Ξεπέρασα τα σύννεφα κι είδα κάποια να ζυμώνει.<br />Σαν τις Μοίρες έμοιαζε. Μα ετούτη ζούσε μόνη.<br />Κοιτάζοντας, τα σύννεφα αλλάξανε σε σκόνη.<br /><br />Πήδηξα ψηλά, όσο μ' άφηνε το σώμα.<br />Άπλωσα τα χέρια για ν' αγγίξω λίγο χώμα.<br />Λίγο απ' τα σύννεφα που κρύβαν την αλήθεια.<br />Γονάτισα και έπεσα σε ψεύτικη βοήθεια.<br /><br />Άνθρωποι που ήθελαν απλώς να αγαπηθούν<br />κι όχι να αγαπήσουν.<br />Τελικά, απλώς να ζήσουν.<br />Τελικά, να επιζήσουν.<br />Τελικά...<br /><br />Άλλαξαν, λοιπόν, οι όροι και οι λέξεις.<br />Μεγάλωσα και έγινα παιδική χαρά να παίξεις.<br />Ψηλά κοιτώ ακόμη μα τώρα πια πετάω<br />σε χαμένες θάλασσες τώρα πια κολυμπάω<br /><br />Άλλαξα, μεγάλωσα, και το 'χω για καμάρι.<br />Πλέον μένω ξάγρυπνος, δε θέλω μαξιλάρι.<br />Βλέπω πιθανότητες μπροστά μου κι όχι πόρτες.<br />Ζήω τη ζωή μου. Εδώ τελειώνω. Δες...</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7725196313593160632-8263698656397020237?l=proaggelos.blogspot.com' alt='' /></div>Forerunnerhttp://www.blogger.com/profile/13626787632721458323noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7725196313593160632.post-8224430843771151052010-09-13T10:35:00.004+03:002010-09-13T10:43:11.539+03:00<div style="text-align:justify;"><img style="width: 320px; height: 203px; float: left;" src="http://3.bp.blogspot.com/_ttoP0jhAPGI/TI3Vu3do6gI/AAAAAAAAA88/psBqVlfnfM4/s320/3779_file_Elephant2_Balfour.jpg"/>Κάποτε γεννήθηκε ένα ελεφαντάκι σε ένα τσίρκο. Μόλις αυτό γεννήθηκε, το έδεσαν σε ένα πάσαλο. Το ελεφαντάκι, μάταια, προσπαθούσε να ξεφύγει. Όσο και να κλωτσούσε, το σχοινί που το κρατούσε ήταν πολύ πιο δυνατό από κείνο. Πάλεψε... Πάλεψε... Ώσπου, στο τέλος, εγκατέλειψε την προσπάθεια.<br /><br />Το ελεφαντάκι μεγάλωσε. Έγινε ένας τεράστιος ελέφαντας, αλλά έμενε πάντα δεμένο στο σχοινί, γιατί απλά είχε πάψει να πολεμάει. Είχε πιστέψει πως δεν μπορούσε με τίποτα να ξεφύγει, όσο και αν πλέον θα μπορούσε απλά να δώσει μια κλωτσιά στο παλούκι όπου ήταν δεμένος και να πάει όπου επιθυμούσε.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7725196313593160632-822443084377115105?l=proaggelos.blogspot.com' alt='' /></div>Forerunnerhttp://www.blogger.com/profile/13626787632721458323noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7725196313593160632.post-14883113850011019942010-09-04T13:50:00.003+03:002010-09-04T14:26:06.740+03:00<div style="text-align:justify;">Είχαν δίκιο όσοι το προέβλεψαν...<br /><br />Για όλους υπάρχει τουλάχιστον μια στιγμή στη ζωή μας που αυτό που βλέπουμε μπροστά μας είναι τίποτα. Μόνο φωτιές τριγύρω. Τα πάντα να έχουν καεί. Τα πάντα να τα έχουμε καταστρέψει εμείς. Απλά προσπαθώντας να ικανοποιήσουμε το εγώ μας με τη δικαιολογία ότι βοηθάμε τους άλλους. Μα είναι πράγματι αλήθεια αυτό ή όντως απλά μια δικαιολογία;<br /><br />Όπως και να έχει... Τα πάντα έχουν καταστραφεί. Το μόνο που είναι ζωντανό είναι αυτοί που έδωσαν τον ίδιο πόλεμο με εσένα. Έναν πόλεμο που δεν υπάρχει νικητής. Οι νικητές είναι αυτοί που χάθηκαν. Τα αθώα θύματα. Οι νικητές σίγουρα δεν είναι οι άνθρωποι που στέκονται αυτή τη στιγμή μαζί σου ζωντανοί. Οι νικητές πεθάνανε όλοι. Τώρα έχεις μείνει ζωντανός εσύ και όσοι άλλοι φέρουν το ίδιο πάνω-κάτω βάρος αμαρτιών με εσένα.<br /><br />Πόσους κατέστρεψες για να φτάσεις εδώ που είσαι και να ικανοποιήσεις το εγώ σου;Μόνο αυτό σου έμεινε. Το εγώ σου! Και οι φωνές, σαν μνήμες, των ανθρώπων που κατέστρεψες.<br /><br />Και, ξαφνικά, θυμάσαι τη φράση ενός από αυτούς τους ανθρώπους που σου είπαν ότι η αυτοκτονία είναι αμαρτία. Κι εσύ προς στιγμήν πας να σκεφτείς "τόσες έκανα, τι είναι μια ακόμη;" και μετά σκέφτεσαι "μα αν παραδεχτώ ότι τις έκανα, έχασα" και έπειτα "έκανα πολλά, καλύτερα να σταματήσω εδώ" και μετά "μα αν σταματήσω εδώ, θα πεθάνω" και μετά "ναι αλλά δε θα πεθάνω ακριβώς. Θα με σκοτώσουν." και μετά "μπορεί να τη γλιτώσω σαν αθώο θύμα" και μετά "μα ποιον κοροϊδεύω; Δε θα είμαι αθώο θύμα" και μετά "θα είμαι κάποιος που άξιζε αυτό που έπαθε" και μετά "αυτή η σφαίρα θα κατευθύνεται για μένα" και μετά σιωπή για να συνεχίσει η σκέψη "αλλά δε θα πάρω εγώ την ευθύνη της σφαίρας αυτής. Δε θα είναι δική μου ευθύνη".<br /><br />Και τότε πέφτεις κάτω από τον πόνο. Λυγίζεις και πέφτεις στα γόνατα. Και όσοι μείναν ζωντανοί σε έχουν βρει και σε έχουν περικυκλώσει. Πας να σκεφτείς μα το κεφάλι σου έχει σπάσει από τη σκέψη. Δεν αντέχει άλλο. Και τότε ακούς τις φωνές όσων σκότωσες. Τις φωνές των ίδιων ανθρώπων που πριν λίγο σε κατηγορούσαν. Όμως τώρα δε σε κατηγορούν. Δάκρυα τρέχουν από το πρόσωπό σου. Κι όμως νόμιζες πως τα δάκρυα είχαν στερέψει προ καιρού απ' το κορμί σου. Κι όμως. Μπορείς και κλαις. Μπορείς και φοβάσαι. Μπορείς και λυπάσαι για ό,τι έκανες. Μπορείς... Μπορείς και είσαι άνθρωπος ξανά. Και οι φωνές των νεκρών παύουν να είναι μία απλή μνήμη. Παύουν να είναι ένα μπερδεμένο σύμπλεγμα αποήχων που να σε ζαλίζουν. Μετατρέπονται σε μια ενιαία ζωντανή, φωτεινή, νικήτρια, γεμάτη αγάπη φωνή. Κι οι "συνάνθρωποί" σου σε βρίζουν, διαπράττουν ύβρεις και συζητάνε ακουμπώντας σου το όπλο στον κρόταφο για το ποιος θα είναι αυτός που θα "κερδίσει" το κεφάλι σου στον αόρατο πίνακα της βαθμολογίας μεταξύ τους.<br /><br />Εσύ όμως δεν τα ακούς αυτά. Το μόνο που ακούς είναι τη φωνή που σου λέει:</div><br /><div style="text-align:center;">"Το 'αχ' μου, τον αναστεναγμό<br />πέτρα στο δρόμο σ' να βρεις.<br />Να μην πάθεις κανέν' κακό,<br />μ' απλά ν' αναστενάσεις".</div><br /><div style="text-align:justify;">Έπειτα για δευτερόλεπτα(ή έτσι σου φάνηκε εσένα) δεν ακούς τίποτα. Το αίμα έχει αρχίσει να τρέχει πάνω από τα μάτια σου. Το σώμα σου έχει πέσει, πλέον, στη λάσπη και το στόμα σου έχει ανοίξει, μη μπορώντας πλέον να βγάλει ούτε μια λέξη. Αυτή τη στιγμή, αυτός που σε σκότωσε παίρνει το τρόπαιό του και έπειτα παίρνουν όλοι τη θέση τους για να συνεχίσουν τον πόλεμό τους.<br /><br />Η διαφορά είναι ότι εσύ αυτά δεν τα είδες και δεν τα κατάλαβες να σου συμβαίνουν. Είχες ήδη πεθάνει. Είχες περάσει στη μεριά των ζωντανών που νόμιζες για νεκρούς. Στην πλευρά των νικητών που νόμιζες για χαμένους. Στην πλευρά των ανθρώπων που περιμένουν τους τελευταίους νεκρούς, τους "συνανθρώπους" σου, που άλλωστε έχουν πουλήσει την ψυχή τους στο διάβολο καιρό τώρα. Στην πλευρά... που θα ζήσει. Και τότε θυμάσαι και καταλαβαίνεις τα παραπάνω λόγια και τη σημασία τους. Τότε καταλαβαίνεις ότι επειδή αγάπησες θα ζήσεις. Ακόμη κι αν έφτασες μία στιγμή πριν το τέλος για να καταλάβεις. Επειδή αγάπησες θα ζήσεις.</div><br /><br />--Αναδημοσίευση από το παλιό μου blog--<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7725196313593160632-1488311385001101994?l=proaggelos.blogspot.com' alt='' /></div>Forerunnerhttp://www.blogger.com/profile/13626787632721458323noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7725196313593160632.post-66067066914333484562010-09-01T10:23:00.004+03:002010-09-01T10:29:56.802+03:00Η αλήθεια είναι πως τον τελευταίο καιρό, δημοσιεύω μόνο ό,τι αξιόλογο βρω ή γράψω στο χαρτί. Έχω και το διαγωνισμό Λογωτέχνης που ετοιμάζει το artmag.gr στον οποίο θέλω να συμμετέχω και λήγει στις 15 Σεπτεμβρίου... Στο μεταξύ, όμως, για να δηλώσω την παρουσία μου κι ότι δε χάθηκα, σκοπεύω να σας γράψω εδώ την προέλευση του σκακιού. Ήθελα σήμερα να τη θυμηθώ. Ορίστε λοιπόν:<br /><br /><div style="text-align:justify;"><img style="float:left;width: 320px; height: 213px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_ttoP0jhAPGI/TH4AqZqLOII/AAAAAAAAA8s/J2bHNe1nDS0/s320/chess1.jpg"/>Υπάρχουν πολλές ιστορίες σχετικά με την προέλευση του σκακιού, οι περισσότερες από τις οποίες δεν είναι αληθινές.Αυτοί οι μύθοι έχουν μέσα τους κάποια στοιχεία από όσα έγιναν στην πραγματικότητα, αλλά συχνά και πολλή φαντασία των ανθρώπων που τους κατασκεύασαν.<br /><br />Μια από τις ωραίες ιστορίες αναφέρεται σε ένα σοφό Βραχμάνο και το Μαχαραγιά του, που ζούσαν στην Ινδία.Ο Βραχμάνος λεγόταν Σίσσα και κατασκεύασε ένα παιχνίδι που άρεσε πολύ στον Μαχαραγιά, τόσο ώστε αυτός του είπε πως μπορεί να έχει ότι ζητήσει. Το παιχνίδι αυτό έμοιαζε με ψεύτικο πόλεμο και παιζόταν σε ένα κομμάτι σαν και τη σημερινή σκακιέρα.<br /><br />Η έκπληξη του Μαχαραγιά ήταν μεγάλη όταν ο Σίσσα δεν του ζήτησε χρυσάφι, πολύτιμους λίθους ή κάτι άλλο με μεγάλη αξία στο βασίλειο του.<br />Ο Σίσσα θέλησε να έχει μόνο λίγο ρύζι, που ήταν και είναι βασική τροφή των χωρών της ανατολικής Ασίας.Το μόνο που θέλησε ο Σίσσα ήταν να πληρωθεί χρησιμοποιώντας το πεδίο μάχης πάνω στο οποίο διεξάγεται το παιχνίδι που έφτιαξε.<br />Ζήτησε να τοποθετήσουν ένα κόκκο ρυζιού στο πρώτο τετράγωνο, δυο κόκκους ρυζιού στο δεύτερο τετράγωνο,τέσσερις κόκκους στο τρίτο, οκτώ στο τέταρτο και να συνεχίσουν διπλασιάζοντας συνεχώς την ποσότητα. <br /><br />Ο Μαχαραγιάς ήταν πολύ ευχαριστημένος, επειδή νόμισε ότι έτσι θα αποκτούσε ένα όμορφο παιχνίδι σε εξαιρετικά φτηνή τιμή.Είπε στον Σίσσα να κατέβει στις αποθήκες του παλατιού και να πληρωθεί από τους υπηρέτες του αμέσως.Τότε όμως ο Σίσσα του εξήγησε ότι αυτό δεν ήταν δυνατό, επειδή το σύνολο των κόκκων ρυζιού που χρειαζόταν για την αμοιβή του ήταν 18.446.744.073.709.551.615.Τόσο ρύζι δεν υπήρχε όχι μόνο στο βασίλειο του ή στα υπόλοιπα βασίλεια της Ινδίας εκείνη την εποχή, αλλά δεν υπάρχει ούτε σήμερα σε ολόκληρο τον κόσμο! Ακόμα κι αν υπήρχε όμως, όλα τα πλούτη του βασιλιά δεν θα έφταναν για να αγοραστεί τόσο ρύζι.<br /><br />Η ιστορία λέει ότι ο Μαχαραγιάς θαύμασε την εξυπνάδα του Σίσσα, επειδή αυτός χρησιμοποίησε τόσο καλά την ιδέα του πολλαπλασιασμού, και του έδωσε ένα μεγάλο κτήμα και δώρα που έφταναν για να ζήσει άνετα την υπόλοιπη ζωή του.<br /><br />Αυτός όμως δεν ήθελε να αφήσει τον Μαχαραγιά του και έμεινε κοντά του για να τον συμβουλεύει σε δύσκολες στιγμές. Το παιχνίδι που έφτιαξε ο Σίσσα ήταν ο πρόγονος του σκακιού.<br /><br />Μετά από μερικές αλλαγές στον τρόπο κίνησης των κομματιών, οι οποίες όμως χρειάστηκαν ολόκληρους αιώνες για να γίνουν αποδεκτές, περίπου το 1500 προέκυψε το σημερινό σκάκι, που έχει πολλά εκατομμύρια παίκτες και φιλάθλους.Ακόμα κι αν ο Σίσσα δεν έζησε στην πραγματικότητα, οι ιδέες της ιστορίας του ζουν μέχρι σήμερα. <br /><br />Η σημερινή μορφή του σκακιού καθιερώθηκε στην Αναγέννηση και απέκτησε μεγάλη δημοτικότητα χάρη στην εφεύρεση της τυπογραφίας. Παλιότερα, το σκάκι ήταν αποκλειστικά παιχνίδι των βασιλιάδων και των ευγενών. "Γαλαζοαίματοι", άνθρωποι των γραμμάτων και κληρικοί ήταν οι μόνοι που αποζητούσαν περίπλοκους συλλογισμούς μόνο και μόνο για να εξασκούν τη σκέψη τους. Οι φτωχοί και αμόρφωτοι άνθρωποι, που τότε αποτελούσαν την πλειοψηφία του κόσμου, δεν είχαν ούτε το χρόνο ούτε τις ικανότητες να ασχοληθούν με οποιοδήποτε περίπλοκο πνευματικό παιχνίδι.<br /><br />Γι' αυτό το λόγο, οι πρώτοι ισχυροί σκακιστές ήταν σοφοί των παλατιών και εκκλησιαστικά πρόσωπα. Πιο γνωστός έγινε ο Ισπανός επίσκοπος Ρουί Λοπέζ ντε Σεγκούρα, ο οποίος σχεδίασε ένα σύστημα στρατηγικής στην αρχή της παρτίδας που παίζεται ακόμα και σήμερα με επιτυχία σε αγώνες υψηλού επιπέδου - και στο παγκόσμιο πρωτάθλημα! Σε ορισμένες χώρες λέγεται 'Aνοιγμα Ρουί Λοπέζ", ενώ σε άλλες (και στην Ελλάδα) "Ισπανική Παρτίδα".</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7725196313593160632-6606706691433348456?l=proaggelos.blogspot.com' alt='' /></div>Forerunnerhttp://www.blogger.com/profile/13626787632721458323noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7725196313593160632.post-21026495010830255272010-08-23T08:35:00.003+03:002010-08-23T08:45:38.049+03:00<div style="text-align:justify;">Ας δούμε τη ζωή σαν ένα σκοτεινό μέρος στο σύμπαν. Όταν ξεκινάμε, αρχίζουμε να βάζουμε τα χέρια μας, τα πόδια μας και το στόμα μας, όπου μπορούμε, με σκοπό να αντιληφθούμε όσο το δυνατόν περισσότερα πράγματα γύρω μας.<br /><br />Μεγαλώνοντας, τα μάτια μας ανοίγουν, και βλέπουμε μικρές σπίθες στο χώμα. Σπίθες που άμα τις αγγίξουμε και τις εκμεταλλευτούμε κατάλληλα, μας τινάζουν ψηλά, αρκετά ψηλά, ώστε να δούμε τον κόσμο από λίγο πιο ψηλά. Πώς φαίνεται! Πώς είναι! Πώς μας φαίνεται ότι είναι!<br /><br />Κάθε μέρα, παίρνουμε το χώμα μας, και κυκλοφορούμε στον κόσμο. Γνωρίζουμε καινούριους ανθρώπους, καινούριες καταστάσεις, καινούριες βάσεις, και τελικά αρχίζουμε να φτιάχνουμε γύρω μας, σιγά-σιγά, ένα γυάλινο τείχος για να μας προστατεύσει. Γυάλινο, ώστε να επιτρέπει στο φως που πηγάζει από μέσα μας να εξωτερικευτεί, αλλά και στο φως που είναι εξωτερικό, να μας επηρεάσει.<br /><br />Σιγά-σιγά, κι όσο περνάει ο καιρός, το φως που εξωτερικεύουμε είτε αυξάνεται είτε μειώνεται. Άλλοι άνθρωποι κάνουν επιλογές που τους οδηγούν στην απόκτηση περισσότερων εμπειριών και άλλοι στην απόκτηση μιας, όσο το δυνατόν, πιο σταθερής και αμετάβλητης ζωής. Κάποιοι πραγματικά την επιθυμούν, ενώ κάποιοι άλλοι, απλώς συμβιβάζονται με αυτήν.<br /><br />Τελικά, κάθε ένας, ανάλογα με το τί έχει χτίσει, φτάνει σε μια στιγμή, που το φως που εξωτερικεύει είναι τόσο λαμπερό που μόνος του δε μπορεί να το λάμψει περισσότερο, ή τόσο αχνό που είναι έτοιμο να σβήσει. Κάποιοι λένε πως αν ένας άνθρωπος δεν τα καταφέρει μόνος του, τοτε δεν είναι δυνατόν να επικοινωνήσει με τους άλλους άνθρωπους για να δημιουργήσει το οτιδήποτε. Είναι, όμως, οι προηγούμενες δύο περιπτώσεις, οι πιο σημαντικές στιγμές στην ιστορία του κάθε ανθρώπου.<br /><br />Τότε είναι που ο άνθρωπος βρίσκει τη δύναμη να ξεπεράσει τον εαυτό του, να ζήσει με μια ζωή διαφορετική από την προηγούμενη, να αλλάξει όλη του τη ζωή προς το καλύτερο, να αγαπήσει τον εαυτό του και τη ζωή που έζησε, γιατί τον έμαθε να ζει και να αναπνέει τις στιγμές που χρειαζόταν πριν ξαναβουτήξει στα βαθιά νερά της. Τότε έμαθε να αγαπάει και να λατρεύει την αλήθεια και τα αληθινά συναισθήματα. Τότε έμαθε να αγαπάει και ο ίδιος αληθινά.<br /><br />Εκείνη, λοιπόν, τη στιγμή, μέσα στα βαθιά νερά της ζωής, ταξιδεύοντας στο άγνωστο, μέσα στα πιο λευκά ή μαύρα φύκια που τυλίγουν ένα ολόκληρο καράβι, αραγμένο στο λιμάνι της παλιάς Ατλαντίδας του καθενός, της παλιάς Ιθάκης του καθενός, ανακαλύπτει ένα μικρό σεντούκι θησαυρού κι, όταν το σέρνει στην επιφάνεια, με όλη του τη δύναμη, το σεντούκι ανοίγει, με το φως του ήλιου, και αποκαλύπτει το πλάσμα που κρύβεται μέσα του.<br /><br /><img style="float:right; width: 320px; height: 240px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_ttoP0jhAPGI/THIJURvuCCI/AAAAAAAAA8k/vdDbqmp-cPc/s320/test.jpg"/>Μία μικρή, πολύ μικρή, πυγολαμπίδα, τόσο λαμπερή, ώστε να φαίνεται και κάτω από το φως του ήλιου. Όταν το πλάσμα αυτό ελευθερωθεί κι ανοίξει τα μικρά φτερά του, πετάει χαρούμενα γύρω από τον άνθρωπο για να τον κάνει να καταλάβει πως πρέπει να το ακολουθήσει. Σαν το ακολουθήσει, λοιπόν, τον καθευθύνει σε έναν άλλο άνθρωπο, με ίδια ή διαφορετική ιστορία με αυτόν. Σίγουρα, όμως, οι ιστορίες τους ταιριάζουν. Κι όταν φτάσουν επιτέλους στον προορισμό τους, κι η μία πυγολαμπίδα αντικρίζει την άλλη, εκρήγνυνται σε χιλιάδες εκατομμύρια φωτόνια που σπάζουν κάθε ασπίδα προστασίας των δύο ανθρώπων και φτιάχνουν μία που τους περιβάλλει και τους δύο... Αρκετά μεγάλη... Αρκετά ισχυρή...</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7725196313593160632-2102649501083025527?l=proaggelos.blogspot.com' alt='' /></div>Forerunnerhttp://www.blogger.com/profile/13626787632721458323noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7725196313593160632.post-91685616191811192332010-07-26T10:59:00.007+03:002010-07-26T18:20:34.401+03:00<div style="text-align:justify;">Ας υποθέσουμε πως βρισκόμαστε σε ένα χώρο όπου όλα είναι απόλυτα ορισμένα. Το κάθε τι είναι απόλυτα σωστό ή απόλυτα λάθος. Δεν υπάρχουν νομικά παραθυράκια. Οι νόμοι έχουν περάσεις τόσες και τόσες τροποποιήσεις ώστε να μπορούν να είναι όσο το δυνατόν πιο πλήρεις. Ο αδικημένος δικαιώνεται πάντα ενώ ο ένοχος πάντοτε αποκαλύπτεται. Και το σύστημα, όμως, είναι από μόνο του τόσο αποτελεσματικό ου ο ένοχος παραδέχεται την ενοχή του.<br /><br />Το σύστημα που χρησιμοποιείται παγκοσμίως πλέον είναι τόσο εξελιγμένο που έχει λάβει υπόψην του και την επιστήμη της ψυχολογίας. Γνωρίζουμε π.χ. ακριβώς πώς λειτουργεί ο ανθρώπινος εγκέφαλος, ποιες πρωτεϊνες απαιτούνται, ποια ένζυμα τροφοδοτούν το στόμα των ανθρώπων με την αλήθεια και ποια με το ψέμα, ενώ μπορούμε να βρούμε ύποπτους υποθέσεων ρωτώντας τους δύο συγκεκριμένες φράσεις. "Ποιος είσαι;" και "Τί κάνεις στη ζωή σου;".<br /><br />Οι ερωτήσεις αυτές είναι πολύ σημαντικές και τις απαντήσεις τους τις έχουν λίγοι. Οι φτωχοί, ας πούμε απλά, δεν ενδιαφέρονται να βρουν σκοπό για τη ζωή τους. Να 'ναι καλά η τηλεόραση γι' αυτό. Έτσι είναι, όμως. Επηρεάζεις λίγους που επηρεάζουν λίγους ακόμη και μέσα σε ελάχιστο χρόνο έχει γίνει μόδα κάτι σάπιο, ψεύτικο και ιδεατό. Τέτοιος είναι και ο σκοπός των ανθρώπων του κόσμου, πλέον. Των φτωχών δηλαδή. Να μεγαλώσουν μαθαίνοντας μια χειρονακτική εργασία, να βρουν σύντροφο για να περάσουν τη μίζερη ζωής τους με κάποιον άνθρωπο ακόμα και να δημιουργήσουν παιδιά με τον ίδιο σκοπό με τους γονείς τους. Ουσιαστικά, κανέναν.<br /><br />Οι φτωχοί συνεχίζουν, όπως όλοι οι άνθρωποι, να έχουν κάποια ταλέντα. Άλλος μπορεί να γράφει ωραία κείμενα, άλλος να τραγουδάει καλά... Οι δάσκαλοι των φτωχών, όμως, είναι επίσης φτωχοί. Φτωχοί και μίζεροι. Ό,τι ταλέντο κι αν είχαν, κανείς δεν είχε χαρεί ποτέ γι' αυτό. Αυτό, λοιπόν, μεταδίδουν και στους μαθητές τους. Γιατί μαθήτριες δεν υπάρχουν. Εξορίστηκαν σιγά-σιγά στο σπίτι. Όχι για να μεγαλώσουν παιδιά ή να βοηθήσουν στο σπίτι την οικογένειά τους. Τους μαθαίνουν οι μανάδες τους τρόπους να ρίξουν έναν άντρα στο κρεβάτι και να τις "παντρευτεί". ή μάλλον να συνθηκολογήσει μαζί τους ότι θα τους παρέχει χρήματα για ξόδεμα.<br /><br />Ένας κόσμος, λοιπόν, που δεν έχει όνειρα, που δεν έχει ελπίδα για το μέλλον, που δεν έχει ταλέντα να αναδείξει, καταλήγει να μην έχει στόχους και να μην ξέρει, αλλά ούτε και να αναζητεί, ένα λόγο ύπαρξης. Να γιατί οι ερωτήσεις "Ποιος είσαι;" ή "Τί κάνεις στη ζωή σου;" είναι τόσο σημαντικές. Γιατί κανείς φτωχός δεν ξέρει τις απαντήσεις τους. Το άγνωστο, άλλωστε, πάντοτε άγχωνε τους ανθρώπους. Από τη λίθινη εποχή μέχρι και σήμερα. Κι όταν κάποιος αγχώνεται, ακόμη κι ο πιο αθώος να είναι, για να γλιτώσει εκείνη τη στιγμή, είναι πρόθυμος να παραδεχτεί πράγματα που ούτε έκανε, αλλά ούτε και θα έκανε ποτέ.<br /><br />Υπάρχει, φυσικά, κι η θεωρία πως κάθε άνθρωπος μπορεί να κάνει τα πάντα υπό τις κατάλληλες συνθήκες. Όταν, λοιπόν, ένας άνθρωπος ομολογεί την ενοχή του για κάτι που δεν έκανε ο ίδιος, η αστυνομία αρέσκετα στο να πει στο κοινό των Μ.Μ.Ε. ότι έπιασε τον ένοχο, και στους αστυνομικούς ότι κάποια στιγμή ο άνθρωπος αυτός μπορεί να έπραττε αυτό που παραδέχτηκε και άρα οφείλει να γιορταστεί αυτή η επιτυχία της αστυνομίας. "Προστατέψαμε τους φτωχούς που παλεύουν καθημερινά για τη ζωή τους".<br /><br />Από τη ζωή που οι ίδιοι τους έκλεψαν. Σάμπως δεν γνωρίζουν οι αστυνομικοί των κατωτέρων κλιμακίων τη συνεργασία και τις προπαγάνδες των ανωτέρων τους με τους διευθυντές των Μ.Μ.Ε! Όχι όλοι βέβαια. Υπήρχε και μια "επίλεκτη" ομάδα αστυνομικών που ανήκε στους φτωχούς. Ήταν η ομάδα αντιπερισπασμού κι ας μην το ήξερε. Τους έλεγαν μόνο όσα χρειαζόταν να γνωρίζουν για να μην καταλάβουν ότι οι αστυνομικοί δεν είναι φίλοι του φτωχού αλλά φύλακες του πλούσιου.<br /><br />Μετά από όλα αυτά πιστεύω πως μπορούμε πολύ εύκολα να καταλάβουμε γιατί πάντα πιάνονται οι ένοχοι. Ακόμη κι αν δεν είναι οι σωστοί ένοχοι, πάντα υπάρχουν τρόπο να πείσεις κάποιον ότι είναι. Άλλωστε, μετά από τόσα χρόνια εξάσκησης, μόνο το άγχος θα γνωρίζανε;<br /><br />Να πω την αλήθεια, δεν ξέρω αν είμαι άνθρωπος πια. Όση ανθρωπιά και να είχα πιστεύω ότι την έχασα με τόσα που έχω δει. Όσο για το τί εία... Πράγματα χειρότερα από το θάνατο.<br /><br /><img style="margin-right:5px; margin-bottom:5px; width: 320px; height: 257px; float:right;" src="http://3.bp.blogspot.com/_ttoP0jhAPGI/TE2nBCmbliI/AAAAAAAAA6Y/qRgOsi8quLo/s320/conscious-machine_cp3hb_2263.jpg"/>Οι αρχαίοι Έλληνες... Σε ένα έγγραφο; Σε ένα αμφορέα; Δε θυμάμαι ακριβώς. Είχαν γράψει, όμως, πως δεν ασχολήθηκαν με την τεχνολογία γιατί θα τους κατέστρεφε. Καταλαβαίνετε λοιπόν τί συνέβη από τη στιγμή που όχι μόνο ασχοληθήκαμε με την τεχνολογία αλλά τη χρησιμοποιήσαμε για να επηρεάσουμε τις νέες ζωές; Τα νέα νεογέννητα; Τα νέα έμβρυα;<br /><br />Επηρεάσαμε την ύπαρξη στο βαθμό που "ούτε ο Θεός δε θα μπορούσε", όπως λένε κι οι επιστήμονες. Τουλάχιστον, κάθε άνθρωπος που θα ζήσει από εδώ και πέρα θα είναι απόλυτα υγιής. Έτσι μας είπαν. Εγώ είμαι ο τελευταίος άρρωστος. Είμαι το τελευταίο πειραματόζωο που ξύπνησε κατά λάθος σε ένα ξεχασμένο εργαστήριο. Τουλάχιστον, οι άνθρωπο θα είναι καλά. Χάρη σε μένα. Κανείς δε θα με μάθει. Είμαι χαρούμενος. Πρέπει να είμαι χαρούμενος! Έγινα ήρως για να ζήσουν οι άνθρωποι!<br />...<br />...<br />...<br />...<br />...Αυτό ήθελα, όμως;</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7725196313593160632-9168561619181119233?l=proaggelos.blogspot.com' alt='' /></div>Forerunnerhttp://www.blogger.com/profile/13626787632721458323noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-7725196313593160632.post-41592051484962933332010-07-13T15:16:00.006+03:002010-07-15T14:10:26.219+03:00<div style="text-align:justify;"><img style="float: left; width: 320px; height: 240px; margin-right: 5px; margin-bottom: 5px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_ttoP0jhAPGI/TDxZWH_igoI/AAAAAAAAA5w/Z5tGNfXtsho/s320/Bridge_in_the_Sky.JPG"/> Ας το παραδεχτούμε... Έχουμε χαθεί. Δεν είναι ο στόχος μας αυτός. Δεν ήταν στόχος μας το να βρεθούμε μόνοι μας κάπου. Πόσο μάλλον το να βρεθούμε μόνοι μας σε ένα τοπίο που δε μπορούμε να δούμε. Φοβόμαστε να προχωρήσουμε. Αν πέσουμε; Τα πόδια μας νιώθουν πως βρισκόμαστε πάνω σε μία γέφυρα αλλά υπάρχουν κάποια αναπάντητα ερωτήματα. Πόσο διαρκεί η γέφυρα; Είναι ασφαλής; Θα μας αντέξει μέχρι το τέλος; Κι αυτοί οι καπνοί τριγύρω που μου θολώνουν το τοπίο; Φοβάμαι. Και φοβάμαι να το παραδεχτώ. Ας κάτσω μόνος μου λίγο ακόμη...<br /><br />Μία γέφυρα μπορεί να σε κάνει να νιώθεις πως είσαι ψηλά στον ουρανό, αλλά αν κάποιος σου κόψει τα σκοινιά της, εσύ θα πέσεις ανήμπορος στο κενό.<br /><br />Το ίδιο δε συμβαίνει όμως και στην πραγματική ζωή; Σκεφτείτε το λίγο. Στόχος μας δεν είναι να οδηγηθούμε μόνοι μας σε μία πορεία προς το θάνατο. Υπάρχουν τόσα όνειρα και τόσες δημιουργίες που μπορούμε να κάνουμε στον ενδιάμεσο. Δεν είναι στόχος μας ο θάνατος. Ποτέ δεν ήταν. Ακόμη κι όσοι ήλπιζαν να πεθάνουν, ουσιαστικά ποτέ δεν το θέλησαν. Ακόμη κι όσοι πέθαναν από το δικό τους χέρι, ποτέ δεν το θέλησαν πραγματικά. Ίσως ήθελαν να αλλάξουν τον κόσμο, αλλά όχι να πεθάνουν.<br /><br />Η ζωή είναι μία οδός που περπατάμε όλοι μας πάνω σε γέφυρες. Κάθε εμπόδιο είναι και μια γέφυρα. Από την γέφυρα που βρίσκεσαι, μέχρι την επόμενη γέφυρα, υπάρχει ένα κομμάτι γης με ανθρώπους. Κάποιοι περιμένουν να σε γνωρίσουν, κάποιοι όχι. Κάποιοι θα νοιαστούν για σένα, κάποιοι θα θέλουν απλώς να σου πουν το πώς πέρασαν εκείνοι την προηγούμενη ή τις προηγούμενες γέφυρες. Από κάποιους θα μάθεις πως μία γέφυρα ή μία άλλη είχε δύο διαδρομές. Ανάλογα αν ακολουθούσες το αριστερό ή το δεξί σκοινί, κατευθυνόσουν και σε διαφορετικό μέρος.<br /><br />Κάθε άνθρωπος, όμως, με τις όσες γέφυρες κι αν πέρασε, τελικά βρέθηκε μαζί σου στο σημείο που είσαι τώρα. Κι έχεις όλη τη δύναμη να τον γνωρίσεις, να μοιραστείς πράγματα μαζί του, να τον βοηθήσεις ή να του επιτρέψεις να σε βοηθήσει.<br /><br />Όσο για τις γέφυρες... Αυτό που δεν ανέφερα είναι πως κάθε γέφυρα χωράει μόνο 1 άτομο πάνω της. Αν δεν αντιμετωπίσεις τους φόβους σου μόνος σου, τότε δεν υπάρχουν πολλές ελπίδες να προχωρήσεις. Εκτός αν κάποιος σε σπρώξει προσεκτικά με κίνδυνο της δικής του ζωής. Αλλά έτσι είναι ουσιαστικά η ζωή. Γεμάτη γέφυρες, κομμάτια γης και ανθρώπους που περνάνε εμπόδια, βοηθάνε άλλους να τα περάσουν ή βοηθούνται οι ίδιοι από άλλους. Αλληλεγγύη</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7725196313593160632-4159205148496293333?l=proaggelos.blogspot.com' alt='' /></div>Forerunnerhttp://www.blogger.com/profile/13626787632721458323noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7725196313593160632.post-63527481108726393452010-07-10T11:49:00.002+03:002010-07-10T11:54:54.617+03:00<div style="text-align:justify;">Ακούγοντας στο αυτοκίνητο το τραγούδι "Εγώ με την αγάπη μάλωσα" του Μανώλη Λιδάκη, που μου άρεσε ανέκαθεν (το τραγούδι), συνειδητοποίησα ότι θα του ταίριαζε πάρα πολύ ένας hip-hop ρυθμός. Ουσιαστικά... τον είχε μέσα του. Αυτό σημαίνει κοινώς πως όταν επέστρεψα στο σπίτι μου, ασχολήθηκα με το να γράψω ένα τραγούδι που θα πατάει πάνω στον ρυθμό του προαναφερθέντος τραγουδιού. Τη μουσική την άφησα κατά 99% αναλοίωτη. Οι στίχοι είναι δικοί μου. Απλώς ελπίζω να μην "κατέστρεψα" το αυθεντικό τραγούδι με αυτή μου την προσπάθεια. Ας κρίνετε καλύτερα εσείς:</div><div style="text-align:center;"><object width="480" height="385"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/Jrpug7T1beE&amp;hl=el_GR&amp;fs=1?rel=0"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/Jrpug7T1beE&amp;hl=el_GR&amp;fs=1?rel=0" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="480" height="385"></embed></object></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7725196313593160632-6352748110872639345?l=proaggelos.blogspot.com' alt='' /></div>Forerunnerhttp://www.blogger.com/profile/13626787632721458323noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7725196313593160632.post-70749200965545710422010-07-02T00:44:00.005+03:002010-07-02T00:55:30.135+03:00<div style="text-align:center;"><img style="width: 320px; height: 240px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_ttoP0jhAPGI/TC0N3KQnopI/AAAAAAAAA44/Nw5944mRxCs/s320/cute-girl-cartoon-wallpaper_1024x768.jpg"/><br />Ένα <b>κοριτσάκι</b> είναι μαζί με τη <b>μητέρα</b> του.<br />Η <b>μαμά</b> κοιτάει κάτι στο <b>αμάξι</b>.<br />Το <b>παιδί</b> εκτός του <b>αυτοκινήτου</b>.<br />Με κοιτάει και μου χαμογελάει.<br />Το χαιρετάω.<br />Με χαιρετάει.<br />Η <b>μαμά</b> του το βάζει στο πίσω κάθισμα.<br />Εγώ κάθομαι στο <b>μπροστινό κάθισμα</b> του <b>αυτοκινήτου</b> που οδηγώ και πραγματοποιώ <b>σκέψεις</b> για το <b>μέλλον</b>.<br />Η <b>μαμά</b> βγάζει την <b>κόρη</b>, που <b>ήθελε</b> να πάει στο <b>γρασίδι</b>, από το <b>αυτοκίνητο</b>.<br /><b>Κοιτάω</b> το <b>κοριτσάκι</b>.<br />Και το <b>κοριτσάκι</b> μου χαμογελάει.<br /><b>Κατεβάζει</b> <b>δύο</b> φορές το κεφάλι.<br />Το <b>ανεβάζει</b> <b>μία</b>.<br />Και <b>συνεχίζει</b> να <b>μου</b> χαμογελάει.<br />Κι είμαι σίγουρος για μένα.<br />Για τις επιλογές μου.<br />Για την πίστη μου.<br />Γιατί <b>πίστεψα</b> χωρίς να υποχρεωθώ.<br />Και γι' αυτό έλαβα...</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7725196313593160632-7074920096554571042?l=proaggelos.blogspot.com' alt='' /></div>Forerunnerhttp://www.blogger.com/profile/13626787632721458323noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7725196313593160632.post-78097502572065651642010-06-29T17:37:00.003+03:002010-06-29T17:46:11.029+03:00<object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/EuLyHtr1uEk&hl=el_GR&fs=1&"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/EuLyHtr1uEk&hl=el_GR&fs=1&" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><br /><br /><span style="font-weight:bold;">Eurovision 1976</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7725196313593160632-7809750257206565164?l=proaggelos.blogspot.com' alt='' /></div>Forerunnerhttp://www.blogger.com/profile/13626787632721458323noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7725196313593160632.post-43005276203168523062010-06-26T12:28:00.008+03:002010-07-01T16:32:45.552+03:00<div style="font-size:8px;text-align:justify;"><img style="float:left;width: 320px; height: 240px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_ttoP0jhAPGI/TCXNMcSErmI/AAAAAAAAA4Y/whQhtYr0TZY/s320/White-flower-and-blue-sky.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5487017334654938722" />Η αλήθεια είναι πως στα γραπτά μου, όπως και στη ζωή μου, προτιμώ την αλήθεια. Αντί λοιπόν να αφήσω τον αναγνώστη ελεύθερο να φανταστεί ό,τι θέλει, αντί να του σπάσω τα όποια όρια της λογικής, εξάπτοντάς του τα όρια της φαντασίας, γράφω εξαρχής αυτό που θέλω."Προσπαθώ","Θέλω","Μόνος" είναι μόνο λίγες από τις λέξεις που μου ήρθαν στο μυαλό για να ξεκινήσω ακόμη κι αυτό το μικρό κείμενο. Μικρό... Τέλος πάντων, όσο προκύψει.<br /><br />Το πρόβλημά μου, λοιπόν, είναι πως ξεκινάω πάντα με βαρύγδουπες λέξεις. Δείχνω στον όποιο αναγνώστη την εικόνα ενός ανθρώπου που του αρέσει να κουράζεται. Και μου αρέσει. Είναι αλήθεια. Απλώς θέλω και μια ανταμοιβή για αυτό. Όχι χρήματα απαραίτητα. Όχι ευχαριστώ. Ένα χαμόγελο είναι αρκετό. Αυτό μεταφράζω εγώ σε "Κατάλαβα κι ένιωσα αυτό που ήθελες να μου δώσεις να καταλάβω". Κι αυτό είναι το ομορφότερο δώρο. Κι αν κρατήσει μια στιγμή, τότε κρατάει για πάντα...</div><br /><br /><div style="text-align:justify;">Βρίσκομαι έξω από ένα δημοτικό σχολείο στο Ψυχικό. Όταν ήρθα, ένα παιδάκι φώναξε από το παράθυρο του σπιτιού του "Μπαμπά... Μπαμπά...". Από πίσω του, η μητέρα του το κρατούσε προσεχτικά και κοιτούσε κι εκείνη από το παράθυρο μήπως και πότε θα έρθει ο άντρας της.</div><br /><div style="text-align:center;">Ο ήλιος κρυβόταν από τα σύννεφα.</div><br /><div style="text-align:justify;">Έκανα αρκετό δρόμο μέχρι να επιλέξω πού θα κάτσω τελικά για να γράψω αυτά που είχα στο μυαλό μου. Από τη στιγμή που πρωτοάκουσα το κοριτσάκι να φωνάζει, έκανα ένα μεγάλο τετράγωνο στους δρομους, μέχρι να καταλήξω πάλι εκεί απ' όπου ξεκίνησα. Στο πάρκο ή μάλλον στη χορταριασμένη αλάνα του κοριτσιού που φώναζε "Μπαμπά... Μπαμπά...". Το περίεργο όμως, ή το θαύμα καλύτερα είναι άλλο. Το κοριτσάκι ανά τακτά χρονικά διαστήματα φώναζε τον πατέρα του. Κι όταν επιτέλους αυτός ήρθε, το κοριτσάκι φώναξε ένα τελευταίο "Μπαμπάαααα".Η μαμά του, του άνοιξε την εξώπορτα και το κοριτσάκι τον περίμενε στην είσοδο της πολυκατοικίας. Ο μπαμπάς, ο πολυαναμενόμενος μπαμπάς και σύζηγος, εμφανίστηκε μέσα από το αμάξι του, με ένα χαμόγελο στο πρόσωπό του και με μία πλαστική σακούλα με δώρα για την κόρη του.<br /><br />Ξανακοίταξα τον ουρανό τότε. Και τα σύννεφα είχαν απομακρυνθεί από τον ήλιο. Ο ήλιος είχε ξαναστείλει, μετά από πολύ καιρό, τις ακτίνες του πάνω μου. Κι ένιωσα μια θέρμη που είχα να νιώσω... όχι από παιδί... Όχι ακριβώς δηλαδή. Από παιδί είχα να τη νιώσω, αλλά από τότε που σταμάτησα να νιώθω παιδί. Πριν καμιά εβδομάδα. Τώρα, όμως, είμαι πολύ καλύτερα. "Και πάλι παιδί".<br /><br />Το θαύμα, όμως, είχε πολλές εκφάνσεις. Ακριβώς τη στιγμή που η εξώπορτα της πολυκατοικίας έκλεισε, τη στιγμή που ο πατέρας είχε επιστρέψει στην οικογένειά του, τη στιγμή ακριβώς που το φως του ήλιου πρωτοάγγιξε το σώμα, αλλά κυρίως την ψυχή μου, ταυτόχρονα εμφανίστηκε στο οπτικό μου πεδίο μία άλλη οικογένεια που είχε βγάλει για περίπατο το μικρός της γιο.<br /><br />Ο πατέρας μίλησε λίγο στο γιο του. Ο γιος κάτι απάντησε. Μετά από λίγο, κάτι έδειξε στο δρόμο. Η οικογένεια σταμάτησε την πορεία της. Ο πατέρας φώναξε "Έλα Χριστέ και Παναγία! Μόνος σου το ανακάλυψες αυτό;", περήφανος, πολύ περήφανος για το γιο του. Και το παιδί, όμως, ήταν περήφανο για τον εαυτό του.<br /><br />Ύστερα εμφανίστηκαν κι άλλα παιδιά, κι άλλες οικογένειες. Κάθισα μόλις τριάντα λεπτά σε αυτό το σημείο, κι όμως είδα τόσα θαύματα, όσα δεν είχα δει την τελευταία εβδομάδα. Και το καλύτερο είναι ότι ο καθένας έζησε το δικό του θαύμα με το δικό του τρόπο και το αντιλήφθηκε όπως ήθελε.Ο ήλιος αυτή τη στιγμή είχε κρυφτεί πίσω από τα σύννεφα. Εγώ, όμως, υποσχέθηκα στον εαυτό μου, ότι κανένα σύννεφο δε θα ξανακρύψει το δικό μου ήλιο, του δικού μου ουρανού. Άλλωστε για το δικό μου ουρανό υπεύθυνος είμαι εγώ...</div><br /><div style="text-align:right;">Πέμπτη 24-06-2010,<br />Προάγγελος</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7725196313593160632-4300527620316852306?l=proaggelos.blogspot.com' alt='' /></div>Forerunnerhttp://www.blogger.com/profile/13626787632721458323noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7725196313593160632.post-7219639761376050062010-06-24T03:47:00.000+03:002011-10-31T09:40:19.016+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div style="text-align: justify;"><img src="http://lh5.ggpht.com/_ttoP0jhAPGI/TCKovWeps1I/AAAAAAAAA4U/Ginmb0bNTCg/s288/robin-vs-nightwing.jpg" style="float: left;" />-<span style="color: #0303af;">Ξέρεις... Βρήκα πολλούς ανθρώπους στη ζωή μου. Γνώρισα πολλούς. Έκλαψα μαζί τους. Τους αγκάλιασα. Χάρηκα μαζί τους.</span><br />-<span style="color: #007a2d;">Και τώρα πού είναι;</span><br />-<span style="color: #0303af;">Ε τώρα... Έφυγαν.</span><br />-<span style="color: #007a2d;">Γιατί;</span><br />-<span style="color: #0303af;">Ο άνθρωπος ξέρεις, χρειάζεται άτομα δίπλα του που να μπορούν να του παρέχουν ασφάλεια. Σιγουριά. Ένα συναίσθημα τουλάχιστον πως ό,τι κι αν συμβεί, ο άλλος θα είναι δίπλα τους για να τους φροντίσει αν το χρειαστούν.</span><br />-<span style="color: #007a2d;">Κι εσύ δεν το παρείχες αυτό;</span><br />-<span style="color: #0303af;">Χμ.. στην αρχή μπορεί ναι. Μετά... όχι τόσο.</span><br />-<span style="color: #007a2d;">Γιατί;</span><br />-<span style="color: #0303af;">Είδα τη ζωή από μια πιο σοβαρή ματιά. Τελείωσαν τα όνειρα. Τελείωσαν όλα.</span><br />-<span style="color: #007a2d;">Γιατί; Γέρασες;</span><br />-<span style="color: #0303af;">Όχι... Απλώς... Ε δεν είμαι και παιδάκι πια. Έχω φτάσει 23 χρονών.</span><br />-<span style="color: #007a2d;">Και λοιπόν;</span><br />-<span style="color: #0303af;">Ε πρέπει να βρω δουλειά, να ζήσω τη ζωή μου.</span><br />-<span style="color: #007a2d;">Θα ζήσεις τη ζωή σου δουλεύοντας;</span><br />-<span style="color: #0303af;">Αυτό δεν κάνουν όλοι;</span><br />-<span style="color: #007a2d;">Και τσιγάρο κάνουν όλοι. Εσύ κάνεις;</span><br />-<span style="color: #0303af;">Όχι αλλά...</span><br />-<span style="color: #007a2d;">Και ναρκωτικά κάνουν πολλοί. Εσύ κάνεις;</span><br />-<span style="color: #0303af;">Όχι αλλά...</span><br />-<span style="color: #007a2d;">Δεν έχει "αλλά". Ζούμε σε μια εποχή που οι ρυθμοί της ζωής είναι πιο γρήγοροι κι από την ταχύτητα του φωτός. Το μεγαλύτερο κακό που μπορείς να κάνεις στον εαυτό σου αυτή τη στιγμή είναι να σκοτώσεις το παιδί μέσα σου.</span><br />-<span style="color: #0303af;">Μα είναι ο μόνος τρόπος να επιβιώσω.</span><br />-<span style="color: #007a2d;">Και από πότε ανησυχείς για την επιβίωσή σου; Εσύ δεν ήσουν που έλεγες πως δε χρειάζονται χρήματα και πως σου αρέσει να προσφέρεις στους ανθρώπους και όλα αυτά;</span><br />-<span style="color: #0303af;">Ναι εγώ ήμουν...</span><br />-<span style="color: #007a2d;">Και τότε τί έγινε; Σε ποιους ανθρώπους προσφέρεις πια; Ποιοι άνθρωποι ξέρουν ότι υπάρχεις; Κοίταξέ με στα μάτια! Είμαι το παιδί που δεν είσαι. Είμαι η φωνή της συνείδησης που αντικατέστησες με τη λογική. Δε γέρασες ακόμη. Έχεις χιλιάδες παραδείγματα ανθρώπων που έζησαν με τον τρόπο που θες να ζήσεις τώρα και τα κατάφεραν. Και γι' αυτό πέθαναν μόνοι τους.</span><br />-<span style="color: #0303af;">Μα έτσι κι αλλιώς, όλοι μόνοι μας πεθαίνουμε στο τέλος.</span><br />-<span style="color: #007a2d;">Όχι όλοι. Κάποιοι πεθαίνουν με ένα υπέροχο κόσμο ζωής και θαυμάτων που οι ίδιοι δημιούργησαν. Μόνο και μόνο γιατί κράτησαν το παιδί μέσα τους ζωντανό. Δεν είναι αργά. Μπορείς να τα καταφέρεις.</span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7725196313593160632-721963976137605006?l=proaggelos.blogspot.com' alt='' /></div>Forerunnerhttp://www.blogger.com/profile/13626787632721458323noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7725196313593160632.post-56353365867203997982010-06-16T11:33:00.000+03:002010-06-16T11:33:26.379+03:00<div style="text-align:justify;"><a href="http://picasaweb.google.com/lh/photo/bMV0TuSw5RyXQSFTN7hW60M6RqBhWXJBb-TV-rf0LEA?feat=embedwebsite"><img style="display:block;float:left;" src="http://lh6.ggpht.com/_ttoP0jhAPGI/TBiKoXCkzSI/AAAAAAAAA3k/mwM-E5GJRQo/s288/Photo-0196.jpg" /></a>Θέλω να πω ότι είμαστε στην Κορώνη στο Πόρτο Ράφτη.<br/><br/>Η ώρα είναι... δεν έχω δει αλλά γύρω στις 8 και... το τοπίο δε μπορεί να χαρακτηριστεί παρά με τη λέξη τέλειο. Η θάλασσα είναι πάρα πολύ ήρεμη. Η επιφάνειά της είναι σα λάδι και η άλλη μισή κάνει γραμμώσεις σα να... σαν αυτά που βάζουνε στις τούρτες με τα... με τους σπινθήρες... έτσι πού και πού πετάει σπινθαράκια... και... στα βραχάκια κάνει πολύ μικρούς κυμματισμούς και διάφορους ήχους οι οποίοι αναγνωρίζονται εύκολα ότι είναι η θάλασσα. Είναι ο προσωπικός ήχος και τα χρώματα του ουρανού είναι... λευκά... γαλάζια...μωβ σκούρο... πετρόλ... ένα αεροπλάνο πετάει (γέλια)... Μέσα στο φυσικό τοπίο υπάρχει κι ένα αεροπλάνο...το οποίο κάνει το δικό του χαρακτηριστικό ήχο (γέλια)...<br/><br/> (Σμουτς) Αυτό ήταν φιλάκι... (Σμουτς) Κι αυτό άλλο ένα...<br/><br/>Μέσα σε όλο το τοπίο που απέναντι είναι η πόλη, από πίσω της είναι ένα βουνό. Επάνω το σύννεφο και το διαπερνάει ένα αεροπλάνο λίγο πιο πάνω από το γαλιάζιο, από την άλλη πλευρά, μέσα στη θάλασσα, υπάρχει ένα νησάκι μικρό το οποίο είναι τόσο μικρό που δεν είναι κατοικήσιμο αλλά δεν έχει χτίσει και κανένας εξοχικ κι είναι απλώς ένα νησάκι με 3-4 πράσινα κλαράκια, το οποίο το γυρίσαμε λίγο πιο πριν γύρω-γύρω είχε μικρές-μικρές λιμνούλες κι είχε και πολύ μεγάλους αχινούς, μέγεθος μιας παλάμης, ειλικρινά τεράστιοι αχινοί. Και πανέμορφοι.Και γύρω-γύρω γενικά όσο περιτρυγιρόμαστε... περιτρυγιριζόμαστε από βουνά... κι ακριβώς δίπλα μας έχουμε κι ένα φοίνικα... κι όπως είπα και πριν η θάλασσα είναι πάρα πολύ λεία... κι ήταν και στην αρχή λίγο κρύα αλλά μετά πάρα πολύ ζεστή... κι η επιφάνειά της, όσο πιο κοντά μου είναι, είναι σαν καμβάς. είναι έτοιμο να το κεντήσεις... κάνει τετραγωνάκια μικράαα-μικράαα που κυμματίζουν και μπορείς να τους δώσεις με την κλωστή το δικό σου χρώμα. Η κλωστή μπορεί να είναι η φαντασία σου...<br/><br/><a href="http://picasaweb.google.com/lh/photo/U_vcHAEO36PEvSvceCKqYUM6RqBhWXJBb-TV-rf0LEA?feat=embedwebsite"><img style="display:block;float:right;" src="http://lh5.ggpht.com/_ttoP0jhAPGI/TBiKpO8EvMI/AAAAAAAAA3o/jmFvAfUOofs/s288/Photo-0199.jpg" /></a>Κι έτσι όπως είναι η θάλασσα, στο κέντρο της υπάρχει μια προβλήτα τσιμεντένια, για την οποία έχει γραφτεί από τον άντρα μου κι ένα παραμύθι. Βασικά είναι γενικώς το ιδανικότερο μέρος να γράψεις το οτιδήποτε. Να ηρεμήσεις, να φανταστείς, να ονειρευτείς, να κάνεις οτιδήποτε θες. Είναι το πιο ωραίο μέρος του κόσμου. Είναι το πιο ωραίο μέρος που έχω δει. Κι η κατάλληλη ώρα είναι η ώρα που έχει μπει ο ήλιος μέσα. Δεν είναι ούτε πρωί, ούτε βράδυ. Ούτε μέρα, ούτε νύχτα. Κι είναι κι Ιούνιος. Δεν είναι ούτε χειμώνας, ούτε καλοκαίρι. Κι η θάλασσα δεν είναι ούτε ακίνητη, αλλά ούτε έχει κύμματα. Και τα φώτα απέναντι, τα μισά έχουν ανάψει, τα μισά όχι. Κι εδωπέρα υπάρχουν λίγοι άνθρωποι... και όχι πολλοί. Κι είναι κάτι το καταπληκτικό.<br/><br/>Έχει τα πάντα. Έχει και άμμο, έχει και βότσαλα, έχει και θάλασσα, έχει και βουνό. Έχει και δέντρα, έχει και πολυκατοικίες. Έχει και ταβέρνες, έχει και τις ερημιές της. Έχει νησί, αλλά έχει και στεριά. Κι έχει τα πάντα.... Εεε έχει και τον άντρα των ονείρων μου τώρα αλλά τί να κάνουμε(γέλια)... Άμα δεν ήτανε κι αυτός... Δε θα 'ταν τόσο ωραία έτσι; Ε;</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7725196313593160632-5635336586720399798?l=proaggelos.blogspot.com' alt='' /></div>Forerunnerhttp://www.blogger.com/profile/13626787632721458323noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7725196313593160632.post-62905417302952912362010-06-05T14:48:00.000+03:002010-06-05T14:48:59.094+03:00<div style="text-align:justify;">Λοιπόν, στο youtube κυκλοφορούν πολλά βιντεάκια για το τραγούδι "Lemon Tree" από το συγκρότημα "Fool's Garden". Αφού λοιπόν βρήκα ποιο είναι αυτό που ταιριάζει καλύτερα και πιο αισιόδοξα στον δικό μου χαρακτήρα και στα δικά μου θέλω, σας το παρουσιάζω παρακάτω.</div><div style="text-align:center;"><object width="480" height="385"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/GM_RNKn-XD8&hl=el_GR&fs=1&"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/GM_RNKn-XD8&hl=el_GR&fs=1&" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="480" height="385"></embed></object></div>Εσάς ποιο θεωρείτε καλύτερο;<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7725196313593160632-6290541730295291236?l=proaggelos.blogspot.com' alt='' /></div>Forerunnerhttp://www.blogger.com/profile/13626787632721458323noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7725196313593160632.post-83269950373245851942010-05-28T14:03:00.003+03:002010-05-28T14:21:24.108+03:00<img style="float:left;width: 159px; height: 200px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_ttoP0jhAPGI/S_-m67iG9QI/AAAAAAAAA2w/ThM_d26qOQs/s200/11113353_bde98243f7.jpg"/>Είναι λογικό που στο σπίτι μου, όταν ανοίγει η τηλεόραση στο σαλόνι, όλοι πάνε σε άλλα δωμάτια; Ακόμη κι αυτός που την άνοιξε... Μήπως, τελικά, η μόνη λύση κι από την τηλεόραση κι από την κρίση και από όλα, είναι η επιστροφή στη φύση; Και σίγουρα δεν εννοώ να πάρουμε και τις τηλεοράσεις μας μαζί...<br /><br />Επιστροφή στη φύση, στα αυθεντικά μουσικά όργανα, στους αυθεντικούς ανθρώπους! Δεν είναι ντροπή να παραδεχτούμε ότι δεν αντέχουμε την πόλη και ότι μας λείπει η αυθεντική αλήθεια της φύσης. Ντροπή είναι αν δεν το νιώθουμε...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7725196313593160632-8326995037324585194?l=proaggelos.blogspot.com' alt='' /></div>Forerunnerhttp://www.blogger.com/profile/13626787632721458323noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7725196313593160632.post-41933356876960024502010-05-22T11:42:00.002+03:002010-05-22T11:54:22.067+03:00<div style="text-align:justify;"><img style="float:left;width:97px;height:144px;" src="http://lh3.ggpht.com/_ttoP0jhAPGI/S_eDY5c8_3I/AAAAAAAAA2U/ENzutlCSLG0/tribal%20dragon%20tattoo.png" /><span style="font-size:x-large;">Έ</span>χω μέρες να γράψω εδώ και τολμώ να πω πως έχουν συμβεί διάφορα από την τελευταία μου ανάρτηση.<br /><br />Την Τρίτη, στις 18 Μαΐου, απολύθηκα από το στρατό! Επιτέλους, μετά από 9 μήνες, τελείωσε. Δεν ήταν και τίποτα βέβαια 9 μήνες. Δεν ήταν τίποτα μπροστά στα 2+ χρόνια που έκαναν οι πατεράδες μας. Όμως, όπως και να το κάνουμε, ήταν 9 μήνες μακριά από οικογένεια, φίλους και γνωστούς.<br /><br /><img style="float:right;margin-left:10px; margin-bottom:5px;" src="http://lh3.ggpht.com/_ttoP0jhAPGI/S_eaAhvpI_I/AAAAAAAAA2c/0JAV6x8Jopo/s800/flight-of-colour.jpg"/>Φυσικά, υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που κάτι τέτοιο το επιζητούν. Κι εμένα μου έκανε καλό. Σίγουρα! Και, φυσικά, οφείλω ένα μεγάλο ευχαριστώ, για μια ακόμη φορά, στην κοπέλα που έμεινε μαζί μου όλο αυτό το διάστημα, παρόλο που για 5 μήνες μιλούσαμε, κυρίως, μέσω τηλεφώνου και με έβλεπε κάθε 10-15 μέρες. Και, εννοείται, πως οφείλω ένα εξίσου τεράστιο ευχαριστώ σε όλους μου τους φίλους, που προσπάθησαν να καταλάβουν ότι μόλις περάσει 22:00 εγώ κοιμόμουν όρθιος, ότι κάποια στιγμή θα έχανα την ισορροπία Στρατός-Φίλοι-Κοπέλα-Οικογένεια, γιατί δε χωρούσαν όλα σε 2 μέρες μέσα, ότι δε θα μπαίνω msn για πολύ καιρό (ναι φίλε μου ΕΤΚ για σένα το λέω) και πολλά ακόμη...<br /><br />Βγήκα, λοιπόν, έξω πάλι στην πολιτική ζωή, είδα λίγους φίλους, κοιμήθηκα με την κοπέλα μου, ερωτεύτηκα τη ζωή μου και τη ζωή της που μας έφερε εδώ που είμαστε, αγάπησα ξανά τον εαυτό μου, σταμάτησα να ακούω ανθρώπους να βρίζουν το Θεό μου που τόσο αγαπώ, έγραψα νέα μουσική και γενικά, βρήκα πάλι τον εαυτό μου.<br /><br /><img style="display:block;margin:auto;" src="http://lh5.ggpht.com/_ttoP0jhAPGI/S_eaIASpU4I/AAAAAAAAA2g/QTh4cJBUjjE/s800/colors_forest.jpg" /><br /><br />Το μόνο που μένει τώρα είναι να ανοίξω πάλι τα φτερά μου, και να δω τα χρώματα της ίριδας όπως σχηματίζονται σαν ουράνιο τόξο, την ώρα που τρέχω ανάμεσα από τα δέντρα.<br /><br />ΥΓ: Κι <a href="http://www.youtube.com/watch?v=jfaCOjnotp0">αυτό το τραγούδι</a> αφιερωμένο σε όλους σας, μήπως και προσπαθήσετε κι εσείς να δείτε το ουράνιο τόξο μου <img src="http://lh3.ggpht.com/_ttoP0jhAPGI/STvOa_FQbnI/AAAAAAAAAEU/mKAIrkpX_ek/icon_smile.png"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7725196313593160632-4193335687696002450?l=proaggelos.blogspot.com' alt='' /></div>Forerunnerhttp://www.blogger.com/profile/13626787632721458323noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7725196313593160632.post-10652522949995868052010-04-28T13:02:00.004+03:002010-04-28T13:28:13.056+03:00...όπως τη βρήκα στο <a href="http://nostou-algos.pblogs.gr/2010/04/poios-einai-san-ki-esena.html">blog</a> του θρησκευτικού μου από το σχολείο. Και είναι η παρακάτω...<div style="text-align:center;"><img src="http://2.bp.blogspot.com/_ttoP0jhAPGI/S9gNg0sAcQI/AAAAAAAAA1s/ibuXXh7Ga10/s200/round_natural_beige_driftwood_mirror-600x544.jpg" border="0" /><br/>Αν <b>εγώ</b> γίνω σαν κι <b>αυτούς</b>, τότε <b>ποιος</b> θα γίνει σαν <b>εμένα</b>;</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7725196313593160632-1065252294999586805?l=proaggelos.blogspot.com' alt='' /></div>Forerunnerhttp://www.blogger.com/profile/13626787632721458323noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7725196313593160632.post-57052069327029219972010-04-20T19:29:00.005+03:002010-05-15T16:07:22.749+03:00Έκανα κάποιες ανανεώσεις στα προφίλ μου στο artspot.gr και στο facebook.com, αλλά και στο youtube.com. Συγκεκριμένα...<br /><ul><li>Στο artspot.gr θα με βρείτε <a href="http://www.artspot.gr/vensires">εδώ</a>.</li><li>Στο facebook.com θα με βρείτε <a href="http://www.facebook.com/pages/AttikiOnAir/259873370885">εδώ</a>.</li><li>Στο youtube.com θα με βρείτε <a href="http://www.youtube.com/user/vensires">εδώ</a>.</li><li>Στο last.fm θα με βρείτε <a href="http://www.last.fm/music/%CE%A0%CF%81%CE%BF%CE%AC%CE%B3%CE%B3%CE%B5%CE%BB%CE%BF%CF%82">εδώ</a></li><li>Στο myspace.com θα με βρείτε <a href="http://www.myspace.com/535102191">εδώ</a>.</ul><br /><br />Η ανανέωση προήλθε λόγω του νέου τραγουδιού μου με τίτλο "Ρομαντικά αποκληρωμένος". Παρακολουθήστε το πιο κάτω, και επειδή είμαι σίγουρος πως έχετε και προφίλ στο facebook, μπείτε στη σελίδα μου και γίνετε θαυμαστές.<br /><br />Αυτά για τώρα...<br />Καλή ακρόαση και περιμένω τα σχόλιά σας είτε εδώ είτε στο facebook!<div style="text-align:center;"><object width="480" height="385"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/vvBRWhcyN6w&hl=en_US&fs=1&color1=D1C6B0&amp;color2=D1C6B0"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/vvBRWhcyN6w&hl=en_US&fs=1&color1=D1C6B0&amp;color2=D1C6B0" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="480" height="385"></embed></object></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7725196313593160632-5705206932702921997?l=proaggelos.blogspot.com' alt='' /></div>Forerunnerhttp://www.blogger.com/profile/13626787632721458323noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7725196313593160632.post-81015702613102300242010-04-17T10:20:00.000+03:002010-04-17T10:21:42.748+03:00<div style="text-align:justify;">...δείξει στην κοπέλα μου αυτά που γράφω και που φτιάχνω, μου έβαλε μία πρόκληση. Να φτιάξω ένα παραμύθι γύρω στις 50 σελίδες. Παίξαμε στην αρχή ένα μικρό λεκτικό παιχνίδι μέσω τηλεφώνου. Εγώ στο στρατόπεδο, εκείνη πήγαινε στη δουλειά. Μου έλεγε λέξεις άσχετες μεταξύ τους και της έλεγα σκηνές.<br />Μου είπε στην αρχή "φοίνικας - πλακάκι" οπότε της είπα "φοίνικας + (πλακάκι->αντανάκλαση->νερό) = όαση με φοίνικες". Έπειτα μου είπε "πανί - καυσαέριο" οπότε της είπα "πανί+(καυσαέριο -> αέριο + καύση -> αέριο + καπνός) = αερόστατο που λειτουργεί καίγοντας το καυσαέριο της πόλης".<br />Ξεκίνησα λοιπόν να γράφω μετά το παραμύθι... Το πρώτο που σκέφτηκα ήταν ένα γίγαντα. Το δεύτερο πράγμα ήταν ανθρώπους πιο κοντούς από το γίγαντα. Έτσι λοιπόν ο τίτλος της ιστορίας έγινα "Ο γίγαντας και οι Κοντούληδες". Το παραμύθι δεν έχει φτάσει στην τελική του έκδοση, οπότε απλώς σας παρουσιάζω ένα πιθανό εξώφυλλο:</div><br /><div style="text-align:center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_ttoP0jhAPGI/S8SvVOyLQMI/AAAAAAAAA04/-frb0APQDmo/s1600/paramythi_cover.png"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 226px; height: 320px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_ttoP0jhAPGI/S8SvVOyLQMI/AAAAAAAAA04/-frb0APQDmo/s320/paramythi_cover.png"/></a></div><br /><div style="text-align:justify;">Το 2ο πράγμα που έχω να σας παρουσιάσω, αφορά μια δική μου ιδέα. Αποφάσισα να σπάσω το τεράστιο pdf που έχω με τα ποιήματά μου, σε 2 κατηγορίες(προς το παρόν). Μία κατηγορία θα περιέχει τα εφηβικά μου ποιήματα και η άλλη θα περιέχει τα νεότερα ποιήματα. Η κάθε κατηγορία θα είναι και ξεχωριστό αρχείο. Υπό αυτή την έννοια λοιπόν, έχω να σας παρουσιάσω και το εξώφυλλο της 2ης κατηγορίας "Τα νεότερα"... Επίσης, θα τολμήσω να δημοσιεύσω και το όνομά μου ολόκληρο. Το αν αυτή είναι σωστή ή λάθος κίνηση... θα το δείξει το μέλλον</div>.<br /><div style="text-align:center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_ttoP0jhAPGI/S8SwkvXRy5I/AAAAAAAAA1A/y2lLb71h5Ms/s1600/Cover.jpeg"><img width: 226px; height: 320px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_ttoP0jhAPGI/S8SwkvXRy5I/AAAAAAAAA1A/y2lLb71h5Ms/s320/Cover.jpeg"/></a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7725196313593160632-8101570261310230024?l=proaggelos.blogspot.com' alt='' /></div>Forerunnerhttp://www.blogger.com/profile/13626787632721458323noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7725196313593160632.post-49030377705226625912010-04-06T12:04:00.003+03:002010-04-06T12:26:00.555+03:00<div style="text-align:justify;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_ttoP0jhAPGI/S7r9vQYqBlI/AAAAAAAAA0o/zXHXOJf50Bw/s1600/easter-and-family.jpg"><img style="width: 320px; height: 319px;float:left;" src="http://4.bp.blogspot.com/_ttoP0jhAPGI/S7r9vQYqBlI/AAAAAAAAA0o/zXHXOJf50Bw/s320/easter-and-family.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5456952886806840914" /></a>Περπατάω στο δρόμο και αντικρίζω πολλούς ανθρώπους. Πολλά πρόσωπα. Άλλα μπορώ να τα “διαβάσω”, ενώ άλλα όχι. Άλλες φορές, το κάθε πρόσωπο, έχει πολλές μεταφράσεις. Πολλά κρυμμένα νοήματα. Νοήματα που περιμένουν αυτόν ή αυτήν που θα το ερωτευτεί για να αποκαλύψει. Άλλες πάλι φορές υπάρχουν καθαρά νοήματα αλλά κρυμμένα πρόσωπα. Κι αυτό είναι χειρότερο από το να υπάρχουν πολλά πρόσωπα κρυμμένα πίσω από το ίδιο πρόσωπο.<br /><br />Περπατάω στο δρόμο και αντικρίζω πολλούς ανθρώπους. Πολλά σώματα. Άλλα μπορώ να τα “διαβάσω”, ενώ άλλα όχι. Άλλες φορές, το κάθε σώμα, έχει πολλές μεταφράσεις. Πολλά σώματα έχουν μάθει να μη μιλάνε. Ό,τι τους συμβαίνει, αφήνουν μόνο το στόμα να το πει. Η γλώσσα του σώματος και ο αυθορμητισμός είναι κάτι σταθερό και ανύπαρκτο. Μία αέναη ευθεία. Χωρίς προορισμό και χωρίς τέλος.<br /><br />Περπατάω στο δρόμο και αντικρίζω πολλούς ανθρώπους. Πολλούς άντρες. Αλλά και πολλές γυναίκες. Άντρες κάθε ηλικίας. Άλλους με μαύρο και άλλους με άσπρο δέρμα. Άλλους με ελληνικά και άλλους με σχιστά μάτια. Άλλους με πολλά μαλλιά και άλλους με καθόλου. Άλλους με μια βαλίτσα γεμάτη χρήματα και άλλους με χαρτομάντιλα στο χέρι. Άλλους με σακάκι και πουκάμισο που περπατάνε βιαστικά και άλλους με αθλητικό φανελάκι που τρέχουν με την άνεσή τους.<br /><br />Περπατάω στο δρόμο και αντικρίζω πολλούς ανθρώπους. Πολλές γυναίκες. Αλλά και πολλούς άντρες. Γυναίκες κάθε ηλικίας. Άλλες κοντές και άλλες ψηλές. Άλλες εύσωμες και άλλες αδύναμες. Άλλες με κοντό και άλλες με μακρύ μαλλί κότσο. Άλλες με μεγάλα πόδια και άλλες με πιο μικρά. Άλλες με στήθος που αναδεικνύεται από τα ρούχα που φοράνε και άλλες στις οποίες δε συμβαίνει αυτό.<br /><br />Περπατάω στο δρόμο και αντικρίζω συνδυασμούς. Πολλούς συνδυασμούς. Συνδυασμούς προσώπων, σωμάτων και αντρών ή γυναικών. Μερικές φορές αντικρίζω και συνδυασμούς και αντρών και γυναικών. Περπατάνε όπως κι εγώ. Μόνοι τους ή με παρέα, όπως συμβαίνει και σε εμένα.<br /><br />Αντικρίζω ανθρώπους χοντρούς... Μεγάλους ανθρώπους... Άσχημους ανθρώπους. Ζουν την ίδια ζωή με τους υπόλοιπους... Ίσως πιο φτωχή, ίσως και όχι. Περπατάνε μόνοι τους και χαμογελούν. Βλέπουν τις στιγμές που περνάνε σαν στιγμές ζωής. Σαν ευκαιρίες να ζήσουν. Και πράγματι τέτοιες είναι. Κι ύστερα...<br /><br />Ύστερα αντικρίζω ανθρώπους λεπτούς... Νέους ανθρώπους... Όμορφους ανθρώπους. Ζουν την ίδια ζωή με τους υπόλοιπους... Ίσως πιο πλούσια, ίσως και όχι. Περπατάνε συχνά με παρέα και δείχνουν χαμογελαστοί. Περπατάνε μόνοι τους και δείχνουν θλιμμένοι, εκνευρισμένοι και απογοητευμένοι. Βλέπουν τις στιγμές που περνάνε σαν στιγμές μάταιες. Σαν ευκαιρίες του θεού της ματαιότητας να τους αρπάξει. Ενώ δεν είναι έτσι...<br /><br />Έχω πραγματικά κουραστεί να βλέπω ανθρώπους που δείχνουν ότι τα έχουν όλα να μη χαμογελάνε. Όσοι δεν τα έχουν, κάνουν ό,τι κι εγώ. Χαμογελάνε! Βλέπετε...<br /><br />Εμείς πιστεύουμε ότι όσα μας λείπουν μπορούμε να τα αποκτήσουμε. Όσα μας λείπουν, ο Θεός θα μας τα προσφέρει, αν μοχθήσουμε κι εμείς γι' αυτά ίσως. Όπως και να έχει, όμως, ο μόνος λόγος να μη χαμογελάει κάποιος όταν περπατάει στο δρόμο, είναι αν ο Χριστός είχε μείνει στον τάφο. Αλλά αν είχε μείνει, δε θα μιλούσε κανείς πλέον γι' αυτόν. Αλλά ο Χριστός δεν έμεινε εκεί. Ο Χριστός αναστήθηκε. Αυτό γιορτάζουμε τις μέρες αυτές. Την Ανάσταση του Κυρίου. Μοιραστήκαμε το πένθος μας για τα βάσανά του. Μοιραστήκαμε την τέλεση της ταφής του και την περιφορά του τάφου του μέσα στις καρδιές μας. “Εμείς καταδικάζουμε το Χριστό σε θάνατο (μέσα από τις πράξεις μας). Εκείνος μας καταδικάζει σε αθανασία”. Ο Χριστός πέρασε όσα πέρασε και αναστήθηκε ώστε να μπορείς εσύ, εγώ και όλοι μας να χαμογελάμε. Μην το στερήσεις από όσους σε βλέπουν έστω και στιγμιαία στο δρόμο. Κι αν δε σε παρατηρήσει κανείς, σήκωσε το χέρι σου και φώναξε “Καλό Πάσχα”. Εγώ αυτό κάνω...<br /><br />Καλό Πάσχα</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7725196313593160632-4903037770522662591?l=proaggelos.blogspot.com' alt='' /></div>Forerunnerhttp://www.blogger.com/profile/13626787632721458323noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7725196313593160632.post-58987361614217846252010-03-21T16:58:00.008+02:002010-03-22T02:42:36.554+02:00<div style="text-align:center;"><object width="320" height="265"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/yGHyVq41tSk&hl=en_US&fs=1&color1=D1C6B0&color2=D1C6B0"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/yGHyVq41tSk&hl=en_US&fs=1&color1=D1C6B0&color2=D1C6B0" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="320" height="265"></embed></object></div><br /><div style="text-align:justify;">Ξεκινάμε από τα βασικά...&Mu;ένουν 2 μήνες ακόμη μέχρι να απολυθώ. Η νέα σειρά μπήκε. Έγινα πλέον απολυόμενη σειρά. Τραγούδια συνεχίζω να γράφω. Γενικότερα, νομίζω πως οφείλω στον εαυτό μου πρώτα, κι ύστερα στους υπόλοιπους γύρω μου, μια εξήγηση. Έστω μία προσπάθεια να κάνω. Κάπως να δείξω αν η εμπειρία μου στον στρατό ήταν εποικοδομητική ή όχι.<br /><br />Σίγουρα γνώρισα νέα άτομα. Γνώρισα άτομα που ήταν μικρότερα από εμένα ηλικιακά. Γνώρισα άτομα μεγαλύτερα από εμένα. Και γνώρισα και άτομα που έχουν διαλέξει το επάγγελμά τους(στρατιωτικοί) και για να υπηρετήσω την πατρίδα μου, υποχρεώθηκα για κάποιο διάστημα να γίνω υπάλληλός τους. Και τολμώ να πω πως μόχθησα και κουράστηκα πραγματικά για κάποια πράγματα. Και το μόνο που πήρα, δεν ήταν ούτε τιμητική άδεια, ούτε τίποτα παρόμοιο. Δεν ξέρω...<br /><br />Πείτε με χαζό, αθώο ή αγαθό(όπως με έλεγε ο πατέρας μου όταν ήμουν μικρός). Αλλά εγώ είμαι ικανοποιημένος με τον εαυτό μου. Προτιμώ να βλέπω κάθε μέρα χαμογελαστούς ανθρώπους, ή έστω ανθρώπους που με εκτιμούν, παρά να είμαι μία μέρα παραπάνω στον έξω κόσμο και να σκέφτομαι "ωωωωωχ που έχω να γυρίσω πάλι!".<br /><br />Έχω κερδίσει τόσα πολλά με την αγάπη, τη δικαιοσύνη και την καλοσύνη που προσπαθώ να διατηρώ στη ζωή μου... Θα μου πείτε τώρα "μα δε γίνεται να πήρες μόνο αγάπη στη ζωή σου μέχρι τώρα;". Δεν είμαι τρελός. Προφανώς και δεν πήρα μόνο αγάπη. Έκλαψα, πόνεσα... Όμως, όλα επιστρέφουν κάποια στιγμή σε αυτόν που τα προσέφερε. Είτε αυτά είναι προσβολές, είτε αυτά είναι αγάπη. Και αν είναι να κλείσω κάπως, θα κλείσω με τη φράση που μου είχε γράψει σε ένα χαρτάκι (που έχω ακόμη) η φίλη μου το Μαγκάκι...<br /><div style="text-align:center;">"Όποιος φέρνει το φως του ήλιου<br />στη ζωή των άλλων,<br />δεν είναι δυνατόν να το κρατήσει<br />μακριά απ' τον εαυτό του""</div>Καλή συνέχεια σε όλους!</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7725196313593160632-5898736161421784625?l=proaggelos.blogspot.com' alt='' /></div>Forerunnerhttp://www.blogger.com/profile/13626787632721458323noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7725196313593160632.post-13629246210573355892010-02-23T05:35:00.003+02:002010-02-23T05:39:57.113+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_ttoP0jhAPGI/S4NN1Aa6_CI/AAAAAAAAA0Y/wZLy29yn010/s1600-h/romantic_love-7201.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 256px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_ttoP0jhAPGI/S4NN1Aa6_CI/AAAAAAAAA0Y/wZLy29yn010/s320/romantic_love-7201.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5441278347835014178" /></a><div style="text-align:center;">Όταν μου' πανε να ψάξω την αλήθεια μες στα χρώματα της γης,<br />εγώ έψαξα ευθύς να βρω τα μάτια της ζωής.<br />Και τελικά τα μάτια σου μου δώσανε το φως.<br />Μου δώσανε αγάπη που δεν έδωσ' άλλος άνθρωπος.<br />Ένας κόσμος με αγάπη, με τραγούδια και με δάκρυ.<br />Δάκρυ ευτυχίας! Χαρά! Όχι απάτη!<br /><br />Ξέρω πως τα όνειρα που κάνουμε θ' αντέξουνε,<br />στο χρόνο και στο χώρο δε θα κουραστούν να τρέξουνε.<br />Μόλις τα εκπληρώνουμε, θα τα συμπληρώνουμε,<br />με νέες εμπειρίες και δε θα θυμώνουμε<br />για κανέναν και για τίποτα.<br />Όλα τα θετικά, θα πάψουν να'ναι ύποπτα. <br /><br />Κι αφού λοιπόν οι σκέψεις μου έχουν χώρο ν' απλωθούνε,<br />σου έγραψα τα λόγια αυτά, να δείξ' ότι αγαπούνε<br />τα χέρια μου, τα στήθη μου κι ολόψυχα η καρδιά μου,<br />εσένα που κατάφερες να φτάσεις στα όνειρά μου,<br />να τα ταρακουνήσεις, δίχως να τα διαλύσεις<br />και σε αυτά σε έβαλα μαζί μου να τα ζήσεις...</div>~~~~<div style="text-align:justify;">Σ' ευχαριστώ για κάθε στιγμή που έχουμε ζήσει, και για όσες άλλες που θα ζήσουμε ακόμη. Σε ευχαριστώ που μου δίνεις την ευκαιρία να εκφράσω όλα αυτά που νιώθω για σένα! Κάθε μου κρυφή σκέψη, κάθε πετάρισμα της ψυχής μου. Κι είμαι ευτυχισμένος μαζί σου! Και είμαι σίγουρος πως όσο σε έχω στο πλάι μου θα συνεχίσω να είμαι! Κι απλώς ελπίζω να συνεχίσω να σου προσφέρω κι εγώ ό,τι χρειάζεσαι, και θα συνεχίσω να προσπαθώ να είμαι ένα βήμα πριν από τα θέλω σου ώστε να σου τα προσφέρω πριν καν τα ζητήσεις. Φυσικά στο μέλλον αυτό θα αλλάξει, μόνο και μόνο για να σου δίνω την εντύπωση ότι δεν ξέρω τί θέλεις, ώστε να μου κάνεις γλυκουλιές και "Μωρόοοοοοο μουυυυυυυ" που παρόλο που σου έχω πει ότι δε μου αρέσουν γενικά, εσύ το κάνεις με το δικό σου μοναδικό, αξιοζήλευτο τρόπο και όπως σου είπα... Θέλω την κάθε στιγμή μαζί σου, να τη ζω! Και μέχρι τώρα, τη ζω, την αγαπάω, και τη σέβομαι ως ανεκτίμητη! Κι απλά ήθελα να το ξέρεις εσύ, αλλά και όλος ο facebookόκοσμος εκεί έξω, πως είσαι δική μου και μόνο δική μου, και πως σε αγαπάω τρελά και απεριόριστα! Κι όποιος τολμήσει να σε πειράξει, θα' χει να κάνει μαζί μου! Ξέρεις εσύ :) Με τον τρόπο μου :)<br />Να προσέχεις κοριτσάκι μου!<br />Σ' αγαπάω!!!</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7725196313593160632-1362924621057335589?l=proaggelos.blogspot.com' alt='' /></div>Forerunnerhttp://www.blogger.com/profile/13626787632721458323noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7725196313593160632.post-40391124271259812302010-02-10T18:28:00.001+02:002010-02-18T18:51:48.000+02:00Κούρασα το σώμα μου στο έπακρον κι απόψε<br />Το αίμα μου φώναζε &quot;Τη ροή μου κόψε&quot;<br />Πόναγα πολύ κι όμως ήμουνα χαρούμενος.<br />Έζησα ως άνθρωπος κι έγινα χαρούμενος.<br /><br />Αν ήμουν ξωτικό, θα ήμουνα και μάγος.<br />Θα μάγευαν τα χέρια μου και θα 'σπαγε ο πάγος.<br />Συνδεδεμένος θα&#39;μουνα άρρηκτα με τη φύση.<br />Θα είχα, συνεχώς, με τ' άλλα φύλα μίση.<br /><br />Αν ήμουν ένας νάνος πολύ-πολύ μικρός<br />θα προσπαθούσα πάντοτε να είμαι δυνατός.<br />Θα έφτιαχνα τα όπλα στο δικό μου μέγεθος.<br />Θα έριχνα εχθρούς στο Χάος και στο Έρεβος.<br /><br />Αν ήμουν ένα πράσινο, μεγάλο, χαζό τέρας<br />στο μέλλον θα γινόμουνα ανεύθυνος πατέρας.<br />Θα έφτιαχνα προβλήματα εκεί που δεν υπάρχουν.<br />Θα χτύπαγα με ρόπαλο... έτσι! Για να μάθουν!<br /><br />Αν ήμουν ένας δαίμονας νεκρός και ζωντανός<br />θα παρασιτούσα στη ζωή και απ&#39; το φως<br />θα καίγονταν οστά αλλά και οι ιστοί μου<br />θα ήμουν ζωντανός στη νεκρή φυλακή μου.<br /><br />Αν, τέλος, ήμουν άγγελος μ' ατσάλινη ρομφαία<br />Μεγαλόπρεπα φτερά, στην πλάτη μου, ωραία<br />θ&#39; αντίκρυζε σε εμένα όποιος με αγαπούσα.<br />Πίστη στο Θεό απ&#39; την ψυχή μου θα ηχούσε.<br /><br />Αν σκεφτώ καλύτερα όλα τα παραπάνω<br />ίσως ο χαρακτήρας μου να βγαίνει από νάνο.<br />Μήπως κι εμείς οι άνθρωποι δεν είμαστε μικροί;<br />Τα όπλα ανάλογά μας σε μέγεθος κι ισχύ.<br /><br />Ξωτικό θα μπορούσα επίσης εγώ να&#39;μαι<br />Αν δεν υπήρχε φύση, θα &#39;χα χαθεί φοβάμαι.<br />Κι όσο για τη μαγεία στα χέρια μου... Σιγά!<br />Δε δύναμαι με άγγιγμα να λιώσω μια καρδιά;<br /><br />Όσο για το πράσινο, μεγάλο, χαζό τέρας.<br />Μήπως τώρα δε μπορώ να γίνω ανεύθυνος πατέρας;<br />Ρόπαλο δε χρειάζομαι για ν&#39; αδικήσω κάποιον.<br />Θα κατέστρεφα άνετα μέχρι και τάφους άγιων.<br /><br />Μήπως, όμως, είμαι γόνος νεκρών και ζωντανών;<br />Θα μπορούσα να ζω με το χρήμα των γονιών.<br />Θα μπορούσε το τσιγάρο, το ποτό να ν&#39; η ζωή μου<br />Θα ήμουν ζωντανός στη νεκρή φυλακή μου.<br /><br />Όσο για τους αγγέλους, ίσως σ&#39; αυτούς ν&#39; ανήκω,<br />ν&#39; αγαπάω το Θεό μου &quot;εν δήμω&quot; και &quot;εν οίκω&quot;.<br />Πίστη σε Αυτόν που μου δίνει τα φτερά<br />να καίω με αγάπη του μίσους τη φωτιά.<br /><br />Μ&#39; αν μ&#39; ήξερες, θα ήξερες, πως είμαι ένα�