Όλους μας αγαπάει ο Κύριος! Όλους θέλει να μας σώσει!

Θα περίμενε κανείς στη χώρα της χαράς, αν υπήρχε ή αν υπάρχει κάπου και για σένα, να υπήρχε ένας χώρος όπου ο χάρος δε θα μπορούσε να πάει. Όμως, ο χάρος μας κάνει χάρη που υπάρχει και μας δίνει τη χαρά του θανάτου. Τι χαρά όμως υπάρχει στο θάνατο;

Για κάποιους ανθρώπους ο θάνατος αποτελεί το βήμα που δε θέλουν να κάνουν. Για άλλους ανθρώπους, ο θάνατος αποτελεί τη λύτρωση που χρόνια ολόκληρα περίμεναν για να σταματήσουν να πονάνε. Ο θάνατος όμως αποτελεί το μεγάλο δώρο του Θεού στον άνθρωπο για να πεθάνει και η αμαρτία μαζί του.

Όταν συνέβη το - μετέπειτα λεγόμενο - "προπατορικό αμάρτημα", ο Θεός δεν άφησε τη μόλυνση να επεκταθεί στον Παράδεισο. Έδιωξε αμέσως τους δύο ανθρώπους που έχασαν τη χάρη Του και αναγνώρισε την κακία στο πρόσωπό του Όφεος. Ο άγγελος που έμεινε στην πόρτα του Παραδείσου φρόντισε τόσα πολλά χρόνια - και ακόμη φροντίζει - να μην περάσει καμία αμαρτία και μολύνει τον Παράδεισο.

Το θεόπνευστο έργο του Παραδείσου στερήθηκε για πολύ καιρό από δύο και μόνο ανθρώπους: τον Αδάμ και την Εύα. Στερήθηκε από όλους τους ανθρώπους. Δίκαιο; Άδικο; Δίκαιο! Γονείς αμαρτίας με γόνους αμαρτίας! Τότε δεν υπήρχαν και σχολεία για να δοθούν διαφορετικά ερεθίσματα στα παιδιά. Όταν λοιπόν οι δύο γονείς αποτελούν πλάσματα του Θεού της Αγάπης αλλά πέφτουν στην αμαρτία συνειδητοποιώντας όμως τελικά το λάθος τους, είναι απόλυτα λογικό το ένα τέκνο να είναι ο Άβελ, άνθρωπος της μετάνοιας, ενώ το άλλο ο Κάιν, άνθρωπος της αμαρτίας. Κι ο Άβελ φεύγει από αυτή τη ζωή από το χέρι του Κάιν.

Η κατάσταση γίνεται πιο σοβαρή αν σκεφτούμε πως ο Αδάμ και η Εύα δεν έζησαν πρώτα στη Γη μα πρώτα στον Παράδεισο. Ήταν τόσο μα τόσο κοντά στο Θεό! Όμως το παιδί τους, ο Κάιν, κατάφερε να χωρέσει μέσα του όλη την αμαρτία του κόσμου! Το σκεύος που θα μπορούσε να χωρέσει τόσο Θεό μέσα του, έπεσε στην αμαρτία του πρώτου φόνου. Ο ΟΦΙΣ όμως ζήλεψε το ΦΩΣ κι αυτό επαναλήφθηκε στο πρόσωπο του Κάιν και του Άβελ.

Η συνέχεια για κάποιους είναι γνωστή. Για άλλους ανήκει στις πιο "απόκρυφες" γνώσεις. Το σίγουρο είναι πως ο Θεός δεν ξέχασε τους ανθρώπους του, όσο κι αν απομακρύνθηκαν, όσες γενιές κι αν πέρασαν από τότε. Έστειλε λοιπόν τον Υϊό Του να μας βοηθήσει να σωθούμε. Δε λέει ψέματα το τροπάριο που υμνεί την Παναγία μας λέγοντας "ότι σωτήρα έτεκες των ψυχών ημών". Χρειάζεται όμως κι ο άνθρωπος να επιθυμεί τη σωτηρία του.

Ο Κύριος ημών, Ιησούς Χριστός, ο Υϊός του Θεού, έκανε ολόκληρο ταξίδι - για τα ανθρώπινα δεδομένα - από τον Ουράνιο Θρόνο Του στη Γη των αμαρτωλών ανθρώπων για να μπορέσει να ανοίξει το δρόμο της Σωτηρίας και να γίνει ο Ίδιος η Οδός και το Παράδειγμα.

Αν δείτε την αγιογραφία του Ιησού που ανασύρει από τον τάφο τον Αδάμ και την Εύα, θα συνειδητοποιήσετε πόσο συγκλονιστική πραγματικά είναι! Δεν αναφέρομαι στο ότι ο Θεός βοηθάει τον άνθρωπο, ούτε στο ότι ο άνθρωπος πιάνεται από το χέρι του Θεού! Αναφέρομαι στο πόσα χρόνια υπομονής και μετάνοιας έκαναν τα δύο αυτά πλάσματα του Θεού περιμένοντας το Θεό να εκπληρώσει την υπόσχεσή Του πως θα τους σώσει! Αναφέρομαι όμως και στην υπομονή που έκανε ο Θεός περιμένοντας το πλήρωμα του χρόνου για να εκπληρώσει την υπόσχεση που είχε δώσει και να μπορέσει να βοηθήσει τελικά τα πολυαγαπημένα Του πλάσματα.

Όλους μας αγαπάει ο Κύριος! Όλους θέλει να μας σώσει! Μα έχουμε κι εμείς το δικαίωμα στην υπομονή και τη μετάνοια για να μπορέσουμε να Τον γνωρίσουμε όσο το δυνατόν καλύτερα και να μπορέσουμε να Τον βάλουμε στη ζωή μας επιτρέποντάς Του να μας σώσει!

Ὁ Θεὸς ἀγάπη ἐστί, καὶ ὁ μένων ἐν τῇ ἀγάπῃ ἐν τῷ Θεῷ μένει καὶ ὁ Θεὸς ἐν αὐτῷ

Βρισκόμαστε στο σωτήριο έτος 2014... Όλα αλλάζουν λοιπόν... Όλα; Όχι! Ένα μικρό μέρος συνεχίζει να αντιστέκεται και θα αντιστέκεται πάντα στον κατακτητή.

Μα τι αλλάζει; Ποιος αντιστέκεται; Τι μπορεί πια να συνεχίσει να αντιστέκεται όταν όλα καταρρέουν;

Για όποιον επιθυμεί τη σύντομη - μα απολύτως περιεκτική - απάντηση, διαβάστε την ακόλουθη φράση: "Ὁ Θεὸς ἀγάπη ἐστί, καὶ ὁ μένων ἐν τῇ ἀγάπῃ ἐν τῷ Θεῷ μένει καὶ ὁ Θεὸς ἐν αὐτῷ".

Στην περίπτωσή μου, όλα άρχισαν να αλλάζουν προς το χειρότερο λίγο πριν το Πάσχα φέτος. Προστέθηκαν επιπλέον ώρες εργασίας που με απέσπασαν από το να πάω στους "Χαιρετισμούς" όπως είχα τηρήσει πέρυσι. Δεν ήταν κάτι που ήθελα, μα συμφωνήσαμε με τη γυναίκα μου πως δε μπορούσε να γίνει αλλιώς. Έτσι, θέλοντας και μη, ξεκίνησα να εργάζομαι περισσότερες ώρες, αγγίζοντας τις 11 ημερησίως. Μέρα με τη μέρα, όμως, τα πράγματα συνέχισαν να σκοτεινιάζουν, χωρίς εμφανή λόγο. Όπως έγραψα όμως στο προτελευταίο μου τραγούδι: ακόμη και στο πιο βαθύ σκοτάδι υπάρχει λίγο φως που μας αγγίζει.

Πέρασαν αρκετές ημέρες με τα πράγματα να χειροτερεύουν μέρα με τη μέρα. Ώσπου ήρθε η ώρα της κανονισμένης άδειας: 6 υπέροχες ημέρες με την οικογένειά μου. Κατάφερα επιτέλους να ζήσω και να γνωρίσω από κοντά για πολλή ώρα το νέο μας μέλος και να με γνωρίσει κι αυτή ως πατέρα της κι όχι απλά ως "αυτός που με κρατάει λίγο πριν πέσει η μαμά για ύπνο". Οι ημέρες όμως πέρασαν γρήγορα και οι πτωτικοί ρυθμοί ξανάρχισαν.

Ξαφνικά, ένας συγγενής που πριν από χρόνια είχε αναλάβει ένα οικονομικό φορτίο που κανονικά μας αναλογούσε, μας ενημέρωσε πως δε μπορούσε πλέον να το καλύπτει. Από παντού προβλήματα λοιπόν... Μέχρι την Κυριακή το βράδυ...

Η κόρη μας έπεσε για ύπνο και εγώ αποσύρθηκα στο σκοτεινό δωμάτιο του σπιτιού για προσευχή... Δεν αντέχαμε άλλο. Το μόνο που είχε μείνει να ζητήσω ήταν θείο Έλεος... Τίποτε άλλο! Μόνο έλεος! Ύστερα από λίγο ήρθε και η γυναίκα μου να συμμετάσχει στην προσευχή μου... Ζητήσαμε και οι δύο το ίδιο πράγμα από την Παναγία Μητέρα μας. Έλεος!

Το επόμενο πρωί ετοιμάστηκα και έφυγα για τη δουλειά. Περνώντας από την εκκλησία του Αγίου Χαραλάμπη και των Αγίων Αναργύρων ζήτησα εκ νέου αυτό που είχαμε ζητήσει και οικογενειακώς το προηγούμενο βράδυ: έλεος!

Όταν έφτασα, εργάστηκα 30' και μετά με κάλεσε ο εργοδότης μου στο γραφείο του. Απόλυση...

Στενοχωρήθηκα για το τέλος αυτό. Τους χαιρέτησα όλους μέσα από δάκρυα. Όμως, όταν έκλεισα την πόρτα πίσω μου συνειδητοποίησα πως τα προβλήματα της δουλειάς είχαν πια λυθεί ως εκ θαύματος. Αφού δεν υπήρχε δουλειά, δεν υπήρχαν και τα προβλήματά της.

Σήμερα πήγα να υπογράψω τα απαραίτητα χαρτιά για την απόλυση και την είσπραξη της αποζημίωσής μου. Υπέθεσα πως θα άγγιζε το ύψος του μισθού μου. Όταν έφυγα όμως από εκεί συνειδητοποίησα πως είχα αποκτήσει το μεγαλύτερο κομμάτι του οικονομικού φορτίου που μας ανατέθηκε εκ νέου.

Συνοψίζουμε λοιπόν, όχι οικονομικά προβλήματα, όχι εργασιακά προβλήματα και αυτόματη απόκτηση χώρου και χρόνου για να μπορέσω να χαρώ την κόρη μου και να ξεκουράσω τη γυναίκα μου. Τι άλλο να ζητήσω; Όλα αλλάζουν! Κι ο Κύριος ξέρει να θαυματουργεί και να τα αλλάζει προς το καλύτερο. Γιατί ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός καινουριεί τον κόσμο. Αυτός είναι ο Θεός μας! Άλλωστε "Ὁ Θεὸς ἀγάπη ἐστί, καὶ ὁ μένων ἐν τῇ ἀγάπῃ ἐν τῷ Θεῷ μένει καὶ ὁ Θεὸς ἐν αὐτῷ".

Μας θέλει κοντά Του ο Θεός

- Έχουν πέσει τόσα πράγματα στο κεφάλι μου. Το γνωρίζω πως ο Χριστός αναστήθηκε. Όμως, εμείς δεν έχουμε χώρο και χρόνο για ανάσταση στην παρούσα ζωή; Έστω για λίγο...

- Παιδί μου, τα έχουμε ξαναπεί. Ό,τι έρχεται πάνω μας έχει προηγουμένως περάσει από τη σοφία του Θεού και Κυρίου μας.

- Το να στενοχωρηθώ εγώ για να μπορέσω αργότερα να γλιτώσω κάποιον άλλο αδελφό μου από το να πάθει το ίδιο μπορώ να το καταλάβω. Όταν, όμως, έρχονται όλα τα προβλήματα μαζί δεν έχω ούτε το χρόνο, ούτε τη διάθεση να αντιμετωπίσω κανένα τους.

- Μπορείς να ακολουθήσεις αυτό που θα σου πω;

- Μα φυσικά!

- Πήγαινε σπίτι σου παιδί μου. Σκέψου όλα αυτά που σε τρώνε και δε σε αφήνουν να ζήσεις...

- Αυτό είναι εύκολο δυστυχώς!

- ...κι όταν νιώσεις τα πόδια σου να λυγίζουν, σύρε μέχρι το εικονοστάσι του σπιτιού σου και προσευχήσου. Τότε και μόνο τότε θα μπορέσεις να αντιληφθείς πού κρύβεται η σοφία του Θεού σε όλο αυτό.

- ...

- ...

- Με θέλει κοντά Του ο Θεός, έτσι δεν είναι;

- Έτσι ακριβώς παιδί μου. Έτσι...

Αυτά τα Χριστούγεννα του 2013

Το έχω κάτι σαν εσωτερικό τάμα... Πάντα όταν πλησιάζουν αυτές οι ημέρες - η αρχή ή το τέλος - της ανθρώπινης φύσης του Χριστού μας να γράφω κάτι. Ακόμη κι αν έχω πολύ καιρό να γράψω...

Η αλήθεια είναι πως... δεν ξέρω ποια είναι η αλήθεια. Ήμουν καλό παιδί φέτος; Ήμουν κακό παιδί φέτος; Άραγε ο Μέγας Βασίλειος θα μου φέρει κι εμένα ένα δώρο; Κι άραγε... ποιος είναι πιο αρμόδιος να μου το φέρει αυτό το δώρο; Ο Μέγας Βασίλειος ή ο Χριστός; Κι αν ο Χριστός μου το έφερε ήδη και μάλιστα όχι μία αλλά πολλαπλάσιες φορές; Τότε τι μπορώ να περιμένω για το επόμενο έτος;

Αν το δούμε, βέβαια, από την άλλη όψη, εγώ θα έπρεπε να κάνω δώρο στο Χριστό για τα γενέθλιά Του κι όχι Αυτός σε εμένα... Αλλά είναι τόσο ενδεδυμένος την Αγάπη - γιατί είναι Αγάπη - που δεν Του πάει η καρδιά να μας αφήσει κι εμάς χωρίς δώρα... Παραμένει, όμως, το ερώτημα: τι μένει αν μας έχει ήδη δώσει τα δώρα μας;

Λοιπόν, ας το σκεφτούμε λογικά... Τι μπορείς να προσφέρεις σε ένα Θεό; Τι μπορείς να προσφέρεις που δεν το έχει ήδη; Ή που δε μπορεί να το πάρει αν το θέλει; Χμ... καλύτερα ας μείνουμε στην πρώτη ερώτηση: «Τι μπορείς να προσφέρεις που δεν το έχει ήδη;».

Να Του αγοράσω ένα ημερολόγιο για το 2014; Ή μήπως ένα αντρικό δερμάτινο πορτοφόλι; Μήπως να Του αγοράσω ένα κομψό και μοντέρνο στυλό Parker ή μήπως μία πένα από εκείνες τις ωραίες; Μπα... Πολύ φτηνά δώρα για ένα Θεό. Εντάξει, η κίνηση μετράει και το ξέρω αλλά και πάλι μου φαίνονται λίγα...

Να Του αγοράσω μήπως μία προσωπογραφία; Αλλά κι αυτό θα πάρει μέρες. Δεν προλαβαίνει κανένας ζωγράφος να ετοιμάσει ένα τέτοιο πίνακα... Μήπως αν έγραφα ένα βιβλίο για Αυτόν; Πάλι όχι... Θα είναι σαν να Του πηγαίνω δώρο την Καινή Διαθήκη - την ξέρει, ο Ίδιος την έγραψε, ο θείος Λόγος Του.

Μήπως αν άλλαζα το πρόσωπο που θα απεικονίζει ο πίνακας; Αν Του έδινα πχ. μια προσωπογραφία της μητέρας Του; Μπα... και πάλι, είπαμε πως θέλει μέρες και δε γίνεται... Να βρω ένα ωραίο τοπίο τότε στο διαδίκτυο και να πάω να το εκτυπώσω, να το βάλω σε μια ωραία κορνίζα και να Του το δώσω.... Όχι, άκυρο... Αφού Εκείνος το έφτιαξε το τοπίο, τι να το κάνει;

Μάλλον κάνω κάτι λάθος... Δεν είναι δυνατόν να μη βρίσκω τίποτα να Του δώσω! Δε μπορεί... κάτι θα υπάρχει... Ίσως... Χμ...

Ουσιαστικά το νόημα των Χριστουγέννων βρίσκεται στην αγάπη και συγκεκριμένα στη θεϊκή, την πανανθρώπινη Αγάπη που ο ίδιος ο Χριστός έφερε στον κόσμο αυτό... Πώς θα μπορούσα λοιπόν κάπως να Του την επιστρέψω αυτή την Αγάπη; Τι υπάρχει που να αγαπώ εγώ πολύ και θα μπορούσα να Του το προσφέρω;

Κάποιο από τα δώρα των Μάγων ίσως; Για να δούμε... Ο Μελχιόρ προσέφερε στο Χριστό χρυσό... Εγώ χρυσό δε μπορώ να προσφέρω... Δε φτάνουν τα χρήματα που έχω... Ο Γάσπαρ προσέφερε λιβάνι - ή λίβανον όπως αναφέρεται στις γραφές-. Μου φαίνεται όμως τόσο λίγο το λιβάνι.. Αν συνόδευε το χρυσό θα ήταν αλλιώς αλλά τώρα... Για να δούμε τον τρίτο μάγο... Ο τρίτος μάγος προσέφερε σμύρναν - ή το κοινώς λεγόμενον μύρον... Και πάλι... Για κάποιο λόγο δε μου ταιριάζει... Αφού όλα τα έχει ο Κύριος...

Αφού όλα τα έχει... Και ανθρώπινη Μητέρα έχει... Και Θεό Πατέρα έχει... Και ανθρώπους Αγίους που Τον ακολουθούν έχει... Κι Αγάπη έχει... Και Ζωή έχει... Και....

Έι... νομίζω.... νομίζω το βρήκα! Εμένα δεν έχει! Εμένα! Τον εαυτό μου! Τον έχω κρατήσει εγώ τον εαυτό μου! Δεν ξέρω αν αξίζει και πολλά αλλά είναι ό,τι πιο σημαντικό έχω στην κατοχή μου. Κι αφού ξέρω πως είναι Αγάπη ο Κύριος, πώς είναι δυνατόν να μη φροντίσει την ψυχή μου καλύτερα από εμένα;

Λοιπόν, το αποφάσισα... Αυτό θα κάνω! Θα Του χαρίσω τον εαυτό μου! Θα γιορτάσω την έλευσή Του με την καθαρή ψυχή μου! Αυτό θα κάνω!

Καλά Χριστούγεννα να έχουμε όλοι! Καλά Χριστούγεννα! Και να μην ξεχάσετε να αφήσετε κι εσείς ένα κομμάτι του εαυτού σας πίσω αυτές τις γιορτές... για να μπορέσει ο Κύριος να το αντικαταστήσει με Αγάπη... Αυτή την ιδιαίτερη... την πανανθρώπινη... τη θεϊκή... Αυτή που μόνο ο Κύριος γνωρίζει να προσφέρει απλόχερα... Αυτός... Και όσοι Τον ακολουθούν... Γιατί κι αυτοί ντύνονται την Αγάπη... Καλά Χριστούγεννα!

Μειοναισθήματα

Γύρεψες την αγάπη και κατέληξες εδώ

Γύρεψες τη ζωή και κατέληξες σ' αυτό

Σ' αυτό που τώρα ζεις και σου παίρνει το χαμόγελο

Σ' αυτό που μοιάζει μ' άβυσσο και είναι μ' αυτήν όμαιμο

Κάθε εμπειρία έχει κάτι να σου δώσει,

κάτι να προσδώσει ή κάτι να αποδώσει,

κάτι που θα λάμψει ή που θα ξεχαστεί,

κάτι που θα φύγει ή θα αρχίσει απ' την αρχή.

Αρχίζει στη ζωή σου, λοιπόν, μια επανάληψη,

μια άτοκη ανάληψη χωρίς καμιά κατέθεση,

μέχρι να αντιληφθείς ότι εσύ είσαι ο δικαιούχος,

ταυτότητα να αλλάξεις και να γίνεις Οφιούχος.

Βλέπεις, ο Οφιούχος γνώριζε την αλήθεια

και γνώριζε σε ποια θα κοιμόταν στρωσίδια

αν το μυστικό του Ίππου φανερωνόταν

και ότι το είπε αυτός τελικά αποκαλυπτόταν.

Επέμενε, λοιπόν, στη δοκιμή νέων οδών

και προτίμησε αυτές με τα παιδιά των φαναριών

γιατί αυτά γνωρίζουν πώς να σε καθοδηγήσουν,

το δρόμο τυφλά μπορούν να σου δείξουν.

Κάποια πράγματα είναι απλώς θέμα εμπιστοσύνης,

θέμα ανθρωπιάς, αγάπης κι ευγνωμοσύνης

κι αν ο κόσμος σου αλλάζει ταχύτερα από εσένα,

κλείσε γλυκά τα μάτια σου κι ύστερα χαμογέλα.

Υπάρχουν συναισθήματα σαν φως μέσα στο σκότος

που ό,τι κι αν συμβαίνει χαμογελά ο τόπος.

Υπάρχουν όμως κι άλλα που στο σκοτάδι ζουν

και τα ζει μόνο ένας αντί δύο να τα ζουν.

Αυτά τα συναισθήματα, λοιπόν, αλλάζουν όνομα,

έχουν το ίδιο τέλος όμως αλλάζουν φρόνημα,

πνίγουν τον ένα που τα ζει γιατί δεν τα συζεί

το πραγματικό τους βάρος δε μπορεί να λογιστεί.

Δεν είναι συναισθήματα! Είναι μειοναισθήματα!

Δεν εξαγοράζονται και δεν περνούν με χρήματα!

Σε κάνουν να θυμάσαι συνεχώς το πώς περπάτησες,

όχι το πού βάδισες μα το πού παραπάτησες.

Κι ύστερα κοιτάς το παρελθόν σου απ' την αρχή

και ξαναζείς και πάλι τα λάθη στη ζωή

μέχρι να αντιληφθείς πως τα αισθήματα τελειώνουν

και μένουν μόνο οι πράξεις προσφοράς κι ευγνωμοσύνης.

ΥΓ: Κατά τη συνηθέστερη εκδοχή, ο Οφιούχος  αντιπροσωπεύει τον Ασκληπιό, που ήταν γιος του Απόλλωνα και της Κορώνης, της κόρης του Φλυγεία, βασιλιά των Λατιθών και περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να διαβάσετε σε σχετικό άρθρο από την εφημερίδα Πρώτο Θέμα. Υπάρχει όμως και μία ακόμη εκδοχή - σε αυτή την εκδοχή αναφέρομαι στο παραπάνω ποίημα - που λέει πως ο Οφιούχος παριστάνει το Λαοκόοντα, τον οποίο έπνιξαν θαλάσσια φίδια, επειδή μαρτύρησε το μυστικό του Δούρειου Ίππου. Μπορείτε να διαβάσετε περισσότερα για τον Λαοκόοντα - αν και δεν κατάφερα να βρω στο διαδίκτυο κάποιο συσχετισμό του με τον Οφιούχο - στο αντίστοιχο λήμμα της ελεύθερης εγκυκλοπαίδειας Βικιπαίδεια.