...πάντα θα βλέπω αυτά που προορίζονται για μένα, ακόμη κι αν δε μπορείς να με δεις...
Προάγγελος
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ιησούς Χριστός. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ιησούς Χριστός. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Ο Αδάμ, η Εύα, οι ακέραιοι και οι πραγματικοί

Σε παλαιότερο – αδημοσίευτο ακόμη - κείμενο είχα μιλήσει για τον Καντόρ και τον Κρόνεκερ, δύο μαθηματικούς σε σχέση μαθητή και δασκάλου αντιστοίχως. Ο δάσκαλος, ο Κρόνεκερ, ήταν πιο συντηρητικός και αρκετά κλειστόμυαλος σε νέες ιδέες. Αποτέλεσμα ήταν τελικά ο Καντόρ να καταλήξει στο ψυχιατρείο (όπου πέθανε) τη στιγμή που ο μαθηματικός κόσμος ήδη γιόρταζε τις ανακαλύψεις του, προσπερνώντας τις θεωρίες του Κρόνεκερ.

Ο Κρόνεκερ θεωρούσε πως ο Θεός δε θα επέτρεπε κάτι τόσο άσχημο όσο οι άρρητοι αριθμοί, πόσο μάλλον ένα συνεχώς αυξανόμενο σύνολο από άπειρα που το ένα έμπαινε μέσα στο άλλο σα μπαμπούσκες. Αυτό έβλεπε, τουλάχιστον, στα λόγια του Καντόρ.

Σύμφωνα με τον Κρόνεκερ – τον επηρεασμένο και κλειδωμένο από την καθολική εκκλησία μαθηματικό νου – οι ακέραιοι αριθμοί αναπαριστούσαν την αγνότητα του Θεού, ενώ οι άρρητοι και άλλα περίεργα σύνολα αριθμών ήταν απεχθή, αποκυήματα της φαντασίας του ατελούς ανθρώπινου νου.

Ας υποθέσουμε, λοιπόν, πως ο Καντόρ έχει δίκιο αλλά πως ο Κρόνεκερ είχε δίκιο! Πώς γίνετια αυτό αφού ο τελευταίος απέρριπτε τις απόψεις του πρώτου; Για να απαντήσουμε αυτό το ερώτημα, θα πρέπει να πάμε πάρα πολύ πίσω και συγκεκριμένα στην εποχή των πρωτοπλάστων.

Οποιοσδήποτε πιστεύει στην ιστορία αυτή με τον Αδάμ και την Εύα – κάτι που ο Καντόρ και ο Κρόνεκερ έκαναν – δε μπορεί να πει πως ο Θεός, ως τέλειο Ον, δεν έπλασε τον Αδάμ ισάξιό Του, με τη δυνατότητα να είναι κι εκείνος τέλειος. Ο Αδάμ, όμως, ένιωσε μόνος. Ίσως γιατί δεν είχε καταλάβει τί σημαίνει να είσαι στον Παράδεισο. Ίσως γιατί έπρεπε να νιώσει μόνος, προκειμένου να δημιουργηθεί από το πλευρό του η Εύα.

Η φράση που όλοι γνωρίζουμε και λέει «ή μικρός-μικρός παντρέψου ή μικρός καλογερέψου» έχει ακριβώς το συσχετισμό που ψάχνουμε και θα γίνει αντιληπτό παρακάτω το «γιατί».

Τόσο ο Αδάμ, όσο και η Εύα, ήταν κομμάτι του θείου, του Παραδείσου. Η Εύα, μάλιστα, αποτελούσε κομμάτι τόσο του θείου κα του Παραδείσου, όσο και του Αδάμ. Αυτό, φυσικά, δεν την έκανε σε καμία περίπτωση πλάση του Αδάμ, αφού το χέρι του Θεού ήταν η θαυματουργός ενέργεια πίσω από την πλάση της. Πριν την Πτώση, λοιπόν, και ο Αδάμ και η Εύα ήταν, αν όχι τέλειοι, σίγουρα αναμάρτητα τέλειοι. Ήταν, συνεπώς, δύο άνθρωποι που σχετίζονταν μεν μεταξύ τους αλλά ο καθένας από μόνος του, μαζί με το Θεό, ήταν ένα όλον, ένα ακέραιο ον. Ανήκαν, θα λέγαμε, και οι δυο τους στο σύνολο των ακεραίων όντων.

Ύστερα, όμως, ο πειρασμός έφερε την Πτώση, την αμαρτία, ή με άλλα λόγια, τη δική μας πραγματικότητα. Πλέον, ο Αδάμ και η Εύα δεν αποτελούσαν μέρος του Παραδείσου αλλά κάτι απογοητευτικό για το Θεό. Τουλάχιστον μέχρι να αρχίσουν να εισέρχονται στη λογική της μετάνοιας.
Ας υποθέσουμε - αφού έτσι κι αλλιώς και τα μαθηματικά είναι γεμάτα υποθέσεις- πως ο Κρόνεκερ είχε δίκιο και πως ο Θεός δεν είχε σκοπό να επιτρέψει «κάτι τόσο άσχημο όσο οι άρρητοι αριθμοί». Σε αυτή την περίπτωση ο Αδάμ και η Εύα θα έπρεπε να χαθούν στο 0 των αριθμών, στο πουθενά. Όμως, δε λέμε τυχαία πως ο Θεός είναι πολυέλεος.

Αντί να σβήσει για πάντα την ύπαρξη του Αδάμ και της Εύας, των ακεραίων δηλαδή, δημιούργησε τους ρητούς και τους άρρητους. Υπάρχουν, έχουν το δικό τους χώρο και το δικό τους πεδίο δράσης, μοιάζουν ως ένα βαθμό με τους ακεραίους αλλά ακέραιοι δεν είναι. Θα μπορούσαμε ακόμη και να υποθέσουμε πως το «π», αυτός ο συνεχής και αέναος άρρητος αριθμός, αυτό το συνεχώς αυξανόμενο 3,14, αυτός ο λόγος της περιφέρειας προς τη διάμετρο του κύκλου, αυτός ο τόσο άσχημος - σύμφωνα με τον Κρόνεκερ – αριθμός, ίσως να δημιουργήθηκε μεταγενέστερα, με μόνο σκοπό να δημιουργηθεί ένας χώρος ύπαρξης για την αμαρτία και τους ακολούθους της.

Για τα ανθρώπινα δεδομένα, για να μπορέσει ένας ρητός ή άρρητος πραγματικός αριθμός να γίνει ακέραιος, χρειάζεται να στρογγυλοποιηθεί προς τα πάνω ή προς τα κάτω. Στρογγυλοποίηση, όμως, ουσιαστικά σημαίνει να κρατάς μόνο το ακέραιο μέρος αλλά να αποκόβεις το δεκαδικό ή πραγματικό μέρος. Στη θεωρία είναι δυνατό. Όμως, μόνο στη θεωρία...

Από θείας όψεως αλλά και για τα αληθινά ανθρώπινα δεδομένα, για να μπορέσει ο (άρ)ρητός, πραγματικός, αμαρτωλός άνθρωπος να γίνει πάλι ακέραιος, χρειάζεται το Χριστό. Η μέθοδος αυτή δε λέγεται στρογγυλοποίηση αλλά πλήρωση.

Όπως είπαμε, στη στρογγυλοποίηση αποκόπτεται το πραγματικό μέρος. Στην πλήρωση, όλο το είναι του ανθρώπου γεμίζει με Αγάπη, με Ειρήνη, με Χριστό. Δεν αποκόπτεται βίαια το κομμάτι που «δεν κάθεται καλά στο μάτι» με σκοπό να γίνουν όλοι ίδιοι χωρίς ίχνος μοναδικής προσωπικότητας, αλλά ολόκληρος ο κόσμος καινουριείται και γιορτάζει την έλευση και την πλήρωση του νέου μέλους.

Υπάρχει, όμως, και κάποιος άλλος, θεϊκής προέλευσης, που δεν είναι άνθρωπος μα ξέμεινε στο σύνολο των ρητών ή αρρήτων μα σίγουρα πραγματικών αριθμών: ο πειρασμός.

Ο πειρασμός έφερε την αμαρτία στον άνθρωπο και γι' αυτό η τιμωρία του ήταν παρόμοια με τη δική μας. Η διαφορά είναι πως οι άνθρωποι έχουν δικαίωμα στη μετάνοια, στην πλήρωση που αναφέραμε ήδη. Ο πειρασμός έχει κρατήσει μόνο την πονηριά, την αμαρτία και το ψέμα. Γι' αυτό μπορεί και εμφανίζεται σαν άγγελος φωτός στους ανθρώπους. Γιατί υπόσχεται πλήρωση σε όσους τον πιστέψουν, ενώ το μόνο που μπορεί να τους προσφέρει είναι στρογγυλοποίηση και απώλεια του εαυτού τους.

Σκοπός μας, λοιπόν, είναι να φτάσουμε στο ακέραιο. Όχι στο μηδέν που υπόσχεται ο πειρασμός αλλά στο δικό μας μοναδικό και προσωπικό ακέραιο. Όχι με τη στρογγυλοποίηση προς τα πάνω, γιατί τότε θα γεμίσει η ζωή μας με περισσότερα άχρηστα από όσα έχει ήδη. Όχι με τη στρογγυλοποίηση προς τα κάτω, γιατί τότε θα κόψουμε κομμάτια του εαυτού μας κι αρετές που αρέσουν στο Θεό. Όχι με κάτι άλλο πέραν της μίας καθολικής και πέρα για πέρα αληθινής πλήρωσης που μόνο η ένωση με τον Κύριο μπορεί να φέρει.

Κάποιοι θα επιλέξουν να βρουν τον Κύριο μόνοι τους ή μέσα από μοναχικά κοινόβια. Άλλοι θα επιλέξουν να Τον βρουν μέσα από το Μυστήριο και τη ζωή του γάμου. Ο καθένας, όμως, όποιος κι αν είναι, όποιο δρόμο κι αν διαλέξει, σκοπό έχει το να βρει τη δική του θέση στο σύνολο των ακεραίων. Τη δική του θέση στο σύνολο της Βασιλείας του Θεού. Και μη φοβάστε που λένε πως οι ακέραιοι είναι λιγότεροι από τους πραγματικούς αριθμούς(ρητοί/άρρητοι). Το Θεό να φοβάστε και όχι τα λόγια!

Είναι μικρή και στενή η Πύλη του Παραδείσου, πραγματικά. Όμως, κανείς δε χάθηκε ποτέ επειδή κάποτε ήταν αμαρτωλός. Το ρητό ή το άρρητο δε μπορεί να μας εμποδίσει από το να κερδίσουμε τη θέση μας στο σύνολο των ακεραίων. Αρκεί, βέβαια, να επιλέξουμε και να προσπαθούμε για την πλήρωση. Η στρογγυλοποίηση είναι η εύκολη λύση. Κι οι εύκολες λύσεις δεν ταιριάζουν στους Χριστιανούς...

Με δάκρυ η Ευχή μου

Σκέφτηκα να βάλω την παραπάνω φωτογραφία σαν εξώφυλλο του facebook προφίλ μου. Ακόμη και τώρα όμως δε σκοπεύω να ανταλλάξω τους αγίους μου για να βάλω την Ευχή. Προτιμώ την Ευχή να την κρατήσω ζωντανή μέσα μου. Υπό φυσιολογικές συνθήκες, ούτε αυτή την ανάρτηση θα έκανα. Όμως, ο άνθρωπος κάποιες φορές χρειάζεται να γονατίσει πριν μπορέσει να σηκωθεί ξανά. Αυτή, λοιπόν, η ανάρτηση αναδεικνύει ακριβώς αυτό. Δεν έχω απελπιστεί ακόμη και δε μου επιτρέπει κι η πίστη μου να απελπιστώ. Όμως, θα γονατίσω και μία και δύο και χίλιες φορές αν χρειαστεί. Θα γονατίσω γιατί αυτό είναι που δημιουργεί τη σκάλα προς τον ουρανό του Χριστού μου. Γλυκύτατε Ιησού... Κύριε Ιησού Χριστέ... Υϊέ του Θεού... Ελέησόν με!

Μέχρι ρανίδος τελευταίας

 Αν είχα ένα όνομα θα ήταν Παναγιώτης
Στο τί επιθυμώ θα έλεγα "Αγιότης"
Στο ποια είναι τα όπλα μου θα 'λεγα το Χριστό μου
Στο από πού κατάγομαι θα 'δειχνα το Θεό μου

Είμαι απλά ένας άνθρωπος. Ένας απλός θνητός.
Ένας ανάξιος νεκρός που τον αγάπησε το Φως
κι αφού αγαπήθηκα πρώτος, είπα κι εγώ ν' αγαπήσω
είπα κι εγώ ν' αναδείξω την αλήθεια μην την κρύψω!

Όσο μπορώ δηλαδή! Όσο αντέχει η ψυχή!
Μέχρι ρανίδος τελευταίας! Μέχρι τέλους ζωής!
Μπορεί το σώμα ν' αντέχει, μα δεν αντέχει για πάντα.
Λένε αρχίζει να φθίνει κάπου μετά τα τριάντα.

Μα της ψυχής η παιδεία δεν ξεχνιέται ποτέ
Κι αν λίγο ζήσεις στο Φως το "όχι" γίνεται "ναι"
Αφού υπάρχει Θεός! Αφού υπάρχει Χριστός!
Αφού υπάρχει Πνεύμα Άγιο! Είναι Τριαδικός!

Τι να πω παραπάνω! Τι αλήθεια να πω!
Τι ανθρώπινο μου έμεινε πια για να σεβαστώ!
Να σεβαστώ αξίζει μόνο τελικά τους Αγίους!
Να σεβαστώ τους ταπεινούς, τους άρρωστους και μακαρίους!

Κι αν είμαι κι εγώ άγιος, μακάριος, ταπεινός
δε θα Τον απαρνηθώ και ας λαλεί ο πετεινός
Έχω μια καρδιά δοσμένη στους ανθρώπους που μου χάρισε
μα η ψυχή μου ανήκει σε Αυτόν που τη γονάτισε.

Δε γίνεται να έχει η ζωή μου δυο αφέντες
ούτε η πραγματικότητα να παίζει σε μακέτες.
Μα όταν κι η καρδιά μου έχει εγκριθεί απ' Αυτόν,
το μοναδικό μου "θέλω": ν' αναπνέω και γι' Αυτόν!

Όλους μας αγαπάει ο Κύριος! Όλους θέλει να μας σώσει!

Θα περίμενε κανείς στη χώρα της χαράς, αν υπήρχε ή αν υπάρχει κάπου και για σένα, να υπήρχε ένας χώρος όπου ο χάρος δε θα μπορούσε να πάει. Όμως, ο χάρος μας κάνει χάρη που υπάρχει και μας δίνει τη χαρά του θανάτου. Τι χαρά όμως υπάρχει στο θάνατο;

Για κάποιους ανθρώπους ο θάνατος αποτελεί το βήμα που δε θέλουν να κάνουν. Για άλλους ανθρώπους, ο θάνατος αποτελεί τη λύτρωση που χρόνια ολόκληρα περίμεναν για να σταματήσουν να πονάνε. Ο θάνατος όμως αποτελεί το μεγάλο δώρο του Θεού στον άνθρωπο για να πεθάνει και η αμαρτία μαζί του.


Όταν συνέβη το - μετέπειτα λεγόμενο - "προπατορικό αμάρτημα", ο Θεός δεν άφησε τη μόλυνση να επεκταθεί στον Παράδεισο. Έδιωξε αμέσως τους δύο ανθρώπους που έχασαν τη χάρη Του και αναγνώρισε την κακία στο πρόσωπό του Όφεος. Ο άγγελος που έμεινε στην πόρτα του Παραδείσου φρόντισε τόσα πολλά χρόνια - και ακόμη φροντίζει - να μην περάσει καμία αμαρτία και μολύνει τον Παράδεισο.

Το θεόπνευστο έργο του Παραδείσου στερήθηκε για πολύ καιρό από δύο και μόνο ανθρώπους: τον Αδάμ και την Εύα. Στερήθηκε από όλους τους ανθρώπους. Δίκαιο; Άδικο; Δίκαιο! Γονείς αμαρτίας με γόνους αμαρτίας! Τότε δεν υπήρχαν και σχολεία για να δοθούν διαφορετικά ερεθίσματα στα παιδιά. Όταν λοιπόν οι δύο γονείς αποτελούν πλάσματα του Θεού της Αγάπης αλλά πέφτουν στην αμαρτία συνειδητοποιώντας όμως τελικά το λάθος τους, είναι απόλυτα λογικό το ένα τέκνο να είναι ο Άβελ, άνθρωπος της μετάνοιας, ενώ το άλλο ο Κάιν, άνθρωπος της αμαρτίας. Κι ο Άβελ φεύγει από αυτή τη ζωή από το χέρι του Κάιν.

Η κατάσταση γίνεται πιο σοβαρή αν σκεφτούμε πως ο Αδάμ και η Εύα δεν έζησαν πρώτα στη Γη μα πρώτα στον Παράδεισο. Ήταν τόσο μα τόσο κοντά στο Θεό! Όμως το παιδί τους, ο Κάιν, κατάφερε να χωρέσει μέσα του όλη την αμαρτία του κόσμου! Το σκεύος που θα μπορούσε να χωρέσει τόσο Θεό μέσα του, έπεσε στην αμαρτία του πρώτου φόνου. Ο ΟΦΙΣ όμως ζήλεψε το ΦΩΣ κι αυτό επαναλήφθηκε στο πρόσωπο του Κάιν και του Άβελ.

Η συνέχεια για κάποιους είναι γνωστή. Για άλλους ανήκει στις πιο "απόκρυφες" γνώσεις. Το σίγουρο είναι πως ο Θεός δεν ξέχασε τους ανθρώπους του, όσο κι αν απομακρύνθηκαν, όσες γενιές κι αν πέρασαν από τότε. Έστειλε λοιπόν τον Υϊό Του να μας βοηθήσει να σωθούμε. Δε λέει ψέματα το τροπάριο που υμνεί την Παναγία μας λέγοντας "ότι σωτήρα έτεκες των ψυχών ημών". Χρειάζεται όμως κι ο άνθρωπος να επιθυμεί τη σωτηρία του.

Ο Κύριος ημών, Ιησούς Χριστός, ο Υϊός του Θεού, έκανε ολόκληρο ταξίδι - για τα ανθρώπινα δεδομένα - από τον Ουράνιο Θρόνο Του στη Γη των αμαρτωλών ανθρώπων για να μπορέσει να ανοίξει το δρόμο της Σωτηρίας και να γίνει ο Ίδιος η Οδός και το Παράδειγμα.

Αν δείτε την αγιογραφία του Ιησού που ανασύρει από τον τάφο τον Αδάμ και την Εύα, θα συνειδητοποιήσετε πόσο συγκλονιστική πραγματικά είναι! Δεν αναφέρομαι στο ότι ο Θεός βοηθάει τον άνθρωπο, ούτε στο ότι ο άνθρωπος πιάνεται από το χέρι του Θεού! Αναφέρομαι στο πόσα χρόνια υπομονής και μετάνοιας έκαναν τα δύο αυτά πλάσματα του Θεού περιμένοντας το Θεό να εκπληρώσει την υπόσχεσή Του πως θα τους σώσει! Αναφέρομαι όμως και στην υπομονή που έκανε ο Θεός περιμένοντας το πλήρωμα του χρόνου για να εκπληρώσει την υπόσχεση που είχε δώσει και να μπορέσει να βοηθήσει τελικά τα πολυαγαπημένα Του πλάσματα.

Όλους μας αγαπάει ο Κύριος! Όλους θέλει να μας σώσει! Μα έχουμε κι εμείς το δικαίωμα στην υπομονή και τη μετάνοια για να μπορέσουμε να Τον γνωρίσουμε όσο το δυνατόν καλύτερα και να μπορέσουμε να Τον βάλουμε στη ζωή μας επιτρέποντάς Του να μας σώσει!

Ὁ Θεὸς ἀγάπη ἐστί, καὶ ὁ μένων ἐν τῇ ἀγάπῃ ἐν τῷ Θεῷ μένει καὶ ὁ Θεὸς ἐν αὐτῷ

Βρισκόμαστε στο σωτήριο έτος 2014... Όλα αλλάζουν λοιπόν... Όλα; Όχι! Ένα μικρό μέρος συνεχίζει να αντιστέκεται και θα αντιστέκεται πάντα στον κατακτητή.

Μα τι αλλάζει; Ποιος αντιστέκεται; Τι μπορεί πια να συνεχίσει να αντιστέκεται όταν όλα καταρρέουν;

Για όποιον επιθυμεί τη σύντομη - μα απολύτως περιεκτική - απάντηση, διαβάστε την ακόλουθη φράση: "Ὁ Θεὸς ἀγάπη ἐστί, καὶ ὁ μένων ἐν τῇ ἀγάπῃ ἐν τῷ Θεῷ μένει καὶ ὁ Θεὸς ἐν αὐτῷ".

Στην περίπτωσή μου, όλα άρχισαν να αλλάζουν προς το χειρότερο λίγο πριν το Πάσχα φέτος. Προστέθηκαν επιπλέον ώρες εργασίας που με απέσπασαν από το να πάω στους "Χαιρετισμούς" όπως είχα τηρήσει πέρυσι. Δεν ήταν κάτι που ήθελα, μα συμφωνήσαμε με τη γυναίκα μου πως δε μπορούσε να γίνει αλλιώς. Έτσι, θέλοντας και μη, ξεκίνησα να εργάζομαι περισσότερες ώρες, αγγίζοντας τις 11 ημερησίως. Μέρα με τη μέρα, όμως, τα πράγματα συνέχισαν να σκοτεινιάζουν, χωρίς εμφανή λόγο. Όπως έγραψα όμως στο προτελευταίο μου τραγούδι: ακόμη και στο πιο βαθύ σκοτάδι υπάρχει λίγο φως που μας αγγίζει.

Πέρασαν αρκετές ημέρες με τα πράγματα να χειροτερεύουν μέρα με τη μέρα. Ώσπου ήρθε η ώρα της κανονισμένης άδειας: 6 υπέροχες ημέρες με την οικογένειά μου. Κατάφερα επιτέλους να ζήσω και να γνωρίσω από κοντά για πολλή ώρα το νέο μας μέλος και να με γνωρίσει κι αυτή ως πατέρα της κι όχι απλά ως "αυτός που με κρατάει λίγο πριν πέσει η μαμά για ύπνο". Οι ημέρες όμως πέρασαν γρήγορα και οι πτωτικοί ρυθμοί ξανάρχισαν.

Ξαφνικά, ένας συγγενής που πριν από χρόνια είχε αναλάβει ένα οικονομικό φορτίο που κανονικά μας αναλογούσε, μας ενημέρωσε πως δε μπορούσε πλέον να το καλύπτει. Από παντού προβλήματα λοιπόν... Μέχρι την Κυριακή το βράδυ...

Η κόρη μας έπεσε για ύπνο και εγώ αποσύρθηκα στο σκοτεινό δωμάτιο του σπιτιού για προσευχή... Δεν αντέχαμε άλλο. Το μόνο που είχε μείνει να ζητήσω ήταν θείο Έλεος... Τίποτε άλλο! Μόνο έλεος! Ύστερα από λίγο ήρθε και η γυναίκα μου να συμμετάσχει στην προσευχή μου... Ζητήσαμε και οι δύο το ίδιο πράγμα από την Παναγία Μητέρα μας. Έλεος!

Το επόμενο πρωί ετοιμάστηκα και έφυγα για τη δουλειά. Περνώντας από την εκκλησία του Αγίου Χαραλάμπη και των Αγίων Αναργύρων ζήτησα εκ νέου αυτό που είχαμε ζητήσει και οικογενειακώς το προηγούμενο βράδυ: έλεος!

Όταν έφτασα, εργάστηκα 30' και μετά με κάλεσε ο εργοδότης μου στο γραφείο του. Απόλυση...

Στενοχωρήθηκα για το τέλος αυτό. Τους χαιρέτησα όλους μέσα από δάκρυα. Όμως, όταν έκλεισα την πόρτα πίσω μου συνειδητοποίησα πως τα προβλήματα της δουλειάς είχαν πια λυθεί ως εκ θαύματος. Αφού δεν υπήρχε δουλειά, δεν υπήρχαν και τα προβλήματά της.

Σήμερα πήγα να υπογράψω τα απαραίτητα χαρτιά για την απόλυση και την είσπραξη της αποζημίωσής μου. Υπέθεσα πως θα άγγιζε το ύψος του μισθού μου. Όταν έφυγα όμως από εκεί συνειδητοποίησα πως είχα αποκτήσει το μεγαλύτερο κομμάτι του οικονομικού φορτίου που μας ανατέθηκε εκ νέου.

Συνοψίζουμε λοιπόν, όχι οικονομικά προβλήματα, όχι εργασιακά προβλήματα και αυτόματη απόκτηση χώρου και χρόνου για να μπορέσω να χαρώ την κόρη μου και να ξεκουράσω τη γυναίκα μου. Τι άλλο να ζητήσω; Όλα αλλάζουν! Κι ο Κύριος ξέρει να θαυματουργεί και να τα αλλάζει προς το καλύτερο. Γιατί ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός καινουριεί τον κόσμο. Αυτός είναι ο Θεός μας! Άλλωστε "Ὁ Θεὸς ἀγάπη ἐστί, καὶ ὁ μένων ἐν τῇ ἀγάπῃ ἐν τῷ Θεῷ μένει καὶ ὁ Θεὸς ἐν αὐτῷ".

Μας θέλει κοντά Του ο Θεός

- Έχουν πέσει τόσα πράγματα στο κεφάλι μου. Το γνωρίζω πως ο Χριστός αναστήθηκε. Όμως, εμείς δεν έχουμε χώρο και χρόνο για ανάσταση στην παρούσα ζωή; Έστω για λίγο...
- Παιδί μου, τα έχουμε ξαναπεί. Ό,τι έρχεται πάνω μας έχει προηγουμένως περάσει από τη σοφία του Θεού και Κυρίου μας.
- Το να στενοχωρηθώ εγώ για να μπορέσω αργότερα να γλιτώσω κάποιον άλλο αδελφό μου από το να πάθει το ίδιο μπορώ να το καταλάβω. Όταν, όμως, έρχονται όλα τα προβλήματα μαζί δεν έχω ούτε το χρόνο, ούτε τη διάθεση να αντιμετωπίσω κανένα τους.
- Μπορείς να ακολουθήσεις αυτό που θα σου πω;
- Μα φυσικά!
- Πήγαινε σπίτι σου παιδί μου. Σκέψου όλα αυτά που σε τρώνε και δε σε αφήνουν να ζήσεις...
- Αυτό είναι εύκολο δυστυχώς!
- ...κι όταν νιώσεις τα πόδια σου να λυγίζουν, σύρε μέχρι το εικονοστάσι του σπιτιού σου και προσευχήσου. Τότε και μόνο τότε θα μπορέσεις να αντιληφθείς πού κρύβεται η σοφία του Θεού σε όλο αυτό.
- ...
- ...
- Με θέλει κοντά Του ο Θεός, έτσι δεν είναι;
- Έτσι ακριβώς παιδί μου. Έτσι...

Αυτά τα Χριστούγεννα του 2013

Το έχω κάτι σαν εσωτερικό τάμα... Πάντα όταν πλησιάζουν αυτές οι ημέρες - η αρχή ή το τέλος - της ανθρώπινης φύσης του Χριστού μας να γράφω κάτι. Ακόμη κι αν έχω πολύ καιρό να γράψω...

Η αλήθεια είναι πως... δεν ξέρω ποια είναι η αλήθεια. Ήμουν καλό παιδί φέτος; Ήμουν κακό παιδί φέτος; Άραγε ο Μέγας Βασίλειος θα μου φέρει κι εμένα ένα δώρο; Κι άραγε... ποιος είναι πιο αρμόδιος να μου το φέρει αυτό το δώρο; Ο Μέγας Βασίλειος ή ο Χριστός; Κι αν ο Χριστός μου το έφερε ήδη και μάλιστα όχι μία αλλά πολλαπλάσιες φορές; Τότε τι μπορώ να περιμένω για το επόμενο έτος;

Αν το δούμε, βέβαια, από την άλλη όψη, εγώ θα έπρεπε να κάνω δώρο στο Χριστό για τα γενέθλιά Του κι όχι Αυτός σε εμένα... Αλλά είναι τόσο ενδεδυμένος την Αγάπη - γιατί είναι Αγάπη - που δεν Του πάει η καρδιά να μας αφήσει κι εμάς χωρίς δώρα... Παραμένει, όμως, το ερώτημα: τι μένει αν μας έχει ήδη δώσει τα δώρα μας;

Λοιπόν, ας το σκεφτούμε λογικά... Τι μπορείς να προσφέρεις σε ένα Θεό; Τι μπορείς να προσφέρεις που δεν το έχει ήδη; Ή που δε μπορεί να το πάρει αν το θέλει; Χμ... καλύτερα ας μείνουμε στην πρώτη ερώτηση: «Τι μπορείς να προσφέρεις που δεν το έχει ήδη;».

Να Του αγοράσω ένα ημερολόγιο για το 2014; Ή μήπως ένα αντρικό δερμάτινο πορτοφόλι; Μήπως να Του αγοράσω ένα κομψό και μοντέρνο στυλό Parker ή μήπως μία πένα από εκείνες τις ωραίες; Μπα... Πολύ φτηνά δώρα για ένα Θεό. Εντάξει, η κίνηση μετράει και το ξέρω αλλά και πάλι μου φαίνονται λίγα...

Να Του αγοράσω μήπως μία προσωπογραφία; Αλλά κι αυτό θα πάρει μέρες. Δεν προλαβαίνει κανένας ζωγράφος να ετοιμάσει ένα τέτοιο πίνακα... Μήπως αν έγραφα ένα βιβλίο για Αυτόν; Πάλι όχι... Θα είναι σαν να Του πηγαίνω δώρο την Καινή Διαθήκη - την ξέρει, ο Ίδιος την έγραψε, ο θείος Λόγος Του.

Μήπως αν άλλαζα το πρόσωπο που θα απεικονίζει ο πίνακας; Αν Του έδινα πχ. μια προσωπογραφία της μητέρας Του; Μπα... και πάλι, είπαμε πως θέλει μέρες και δε γίνεται... Να βρω ένα ωραίο τοπίο τότε στο διαδίκτυο και να πάω να το εκτυπώσω, να το βάλω σε μια ωραία κορνίζα και να Του το δώσω.... Όχι, άκυρο... Αφού Εκείνος το έφτιαξε το τοπίο, τι να το κάνει;

Μάλλον κάνω κάτι λάθος... Δεν είναι δυνατόν να μη βρίσκω τίποτα να Του δώσω! Δε μπορεί... κάτι θα υπάρχει... Ίσως... Χμ...

Ουσιαστικά το νόημα των Χριστουγέννων βρίσκεται στην αγάπη και συγκεκριμένα στη θεϊκή, την πανανθρώπινη Αγάπη που ο ίδιος ο Χριστός έφερε στον κόσμο αυτό... Πώς θα μπορούσα λοιπόν κάπως να Του την επιστρέψω αυτή την Αγάπη; Τι υπάρχει που να αγαπώ εγώ πολύ και θα μπορούσα να Του το προσφέρω;

Κάποιο από τα δώρα των Μάγων ίσως; Για να δούμε... Ο Μελχιόρ προσέφερε στο Χριστό χρυσό... Εγώ χρυσό δε μπορώ να προσφέρω... Δε φτάνουν τα χρήματα που έχω... Ο Γάσπαρ προσέφερε λιβάνι - ή λίβανον όπως αναφέρεται στις γραφές-. Μου φαίνεται όμως τόσο λίγο το λιβάνι.. Αν συνόδευε το χρυσό θα ήταν αλλιώς αλλά τώρα... Για να δούμε τον τρίτο μάγο... Ο τρίτος μάγος προσέφερε σμύρναν - ή το κοινώς λεγόμενον μύρον... Και πάλι... Για κάποιο λόγο δε μου ταιριάζει... Αφού όλα τα έχει ο Κύριος...

Αφού όλα τα έχει... Και ανθρώπινη Μητέρα έχει... Και Θεό Πατέρα έχει... Και ανθρώπους Αγίους που Τον ακολουθούν έχει... Κι Αγάπη έχει... Και Ζωή έχει... Και....

Έι... νομίζω.... νομίζω το βρήκα! Εμένα δεν έχει! Εμένα! Τον εαυτό μου! Τον έχω κρατήσει εγώ τον εαυτό μου! Δεν ξέρω αν αξίζει και πολλά αλλά είναι ό,τι πιο σημαντικό έχω στην κατοχή μου. Κι αφού ξέρω πως είναι Αγάπη ο Κύριος, πώς είναι δυνατόν να μη φροντίσει την ψυχή μου καλύτερα από εμένα;

Λοιπόν, το αποφάσισα... Αυτό θα κάνω! Θα Του χαρίσω τον εαυτό μου! Θα γιορτάσω την έλευσή Του με την καθαρή ψυχή μου! Αυτό θα κάνω!

Καλά Χριστούγεννα να έχουμε όλοι! Καλά Χριστούγεννα! Και να μην ξεχάσετε να αφήσετε κι εσείς ένα κομμάτι του εαυτού σας πίσω αυτές τις γιορτές... για να μπορέσει ο Κύριος να το αντικαταστήσει με Αγάπη... Αυτή την ιδιαίτερη... την πανανθρώπινη... τη θεϊκή... Αυτή που μόνο ο Κύριος γνωρίζει να προσφέρει απλόχερα... Αυτός... Και όσοι Τον ακολουθούν... Γιατί κι αυτοί ντύνονται την Αγάπη... Καλά Χριστούγεννα!

Η δε γυνή ίνα φοβήται τον άνδρα


Ισχύει το "Η δε γυνή ίνα φοβήται τον άνδρα". Ισχύει όμως και το ότι ο άνδρας οφείλει να ζει με φόβο Θεού. Κι όταν λέμε με "φόβο Θεού" εννοούμε να ζούμε με την καλή ανησυχία, μήπως στενοχωρήσουμε το Θεό με τις πράξεις ή τις σκέψεις μας. 

Όταν μιλάμε για "φόβο ανδρός" εννοούμε να ζούμε με την καλή ανησυχία, μήπως στενοχωρήσουμε τον άνδρα μας με τις πράξεις ή τις σκέψεις μας. Όμως, ο Θεός είναι τέλειος και δε μπορεί να αμαρτήσει. Ο άνδρας πάλι, ως άνθρωπος, μπορεί. Σε αυτή την περίπτωση, η γυναίκα οφείλει να στενοχωρήσει τον άνδρα της και να του υπενθυμίσει τον πραγματικό ρόλο του στην οικογένεια. Κι αν δεν καταφέρει τίποτα, να μην απελπίζεται, καθώς υπάρχει πάντα η προσευχή. 

Όχι πια σε έναν Άγνωστο Θεό, (πέρασαν πολλά χρόνια από τότε που μιλούσε ο Ηρόδοτος γι' αυτόν), αλλά στον Κύριο.

Όσιε μην παραβλέψεις τη δέησή μας

Όσιε, βοήθησον, εφ' ημίν σοις ικέταις, πρόφθασον και λύτρωσαι της παρούσης ανάγκης· μη παραβλέψης δέησιν οικτράν των προσφευ­γόντων τη σκέπη σου, Άγιε.



Βυθισμένος στη ζωή μεταφέρω το μήνυμα της ερχόμενης Ζωής, ενός Παράδεισου ομορφότερου από την πιο πλούσια όαση της ερήμου. Στον Παράδεισο δεν πρόκειται να βρω ούτε Ουρί, ούτε υπηρέτες να με ταΐζουν, ούτε την κατανόηση του Μεγάλου Είναι.

Ο Παράδεισος είναι ένα μέρος γεμάτο ανθρώπους πιο σοφούς από εμένα, πιο ταπεινούς από εμένα, πιο αγαπητούς από εμένα, πιο πιστούς από εμένα, πιο ελεήμονες από εμένα, πιο εργατικούς από εμένα και με τραγούδια-ύμνους καλύτερα από τα δικά μου.

Όμως, γνωρίζω Κύριε πως "καμία ελεημοσύνη δεν πάει χαμένη". Κι αν σώθηκε η πόρνη, τότε έχω ελπίδα κι εγώ. Όχι γιατί είμαι καλύτερος από την πόρνη, όχι! Απλώς με φώτιζες πάντοτε Κύριε.

Μου έδινες ανέκαθεν το ρόλο του οδοδείκτη όταν χάνονταν οι άνθρωποι γύρω μου. Κι ο ρόλους αυτός έχει τη σημασία του. Ιδιαίτερα όταν κάνεις το θαύμα Σου, είτε Εσύ ως Κύριος, είτε μέσω της Χάρης που έχεις δώσει στους Αγίους Σου Κύριε.

Έστειλα ένα άτομο γνωστό μου και οικείο μου στον Άγιό Σου τον Ιωάννη τον εκ Ρωσίας σήμερα. Μπορεί να μην κατάφερα να τον επισκεφτώ ακόμη μα γνωρίζω τη δύναμή Σας.

Γι' αυτό προστρέχω σε Εσάς φωνάζοντας "Κύριε, Ιησού Χριστέ, Υϊέ του Θεού, ελέησον ημάς" και "Όσιε, βοήθησον, εφ' ημίν σοις ικέταις, πρόφθασον και λύτρωσαι της παρούσης ανάγκης· μη παραβλέψης δέησιν οικτράν των προσφευ­γόντων τη σκέπη σου, Άγιε.".

Κύριε, Ελέησον...
Κύριε, Ελέησον...
Κύριε, Ελέησον...

Στις πιο όμορφες στιγμές είναι που σβήνει το φως

Στις πιο όμορφες στιγμές είναι που σβήνει το φως / Μα το σκοτάδι το έκανα σύμμαχο / Έμαθα την αδυναμία του και γέμισα την ψυχή μου με το Φως / Με τη βοήθεια του Θεού φυσικά / Μιας που χωρίς Θεό δε θα μπορούσα να τα καταφέρω / Άλλωστε τα ευχαριστώ που άκουσα κατά καιρούς / από το στόμα το δικό σου / δεν είναι δικά μου / δεν ανήκουν σε εμένα / Αυτός που αξίζει τα ευχαριστώ / Αυτός που μου έδωσε τη δύναμη να πράττω / να είμαι ελεύθερος να πράττω ό,τι θέλει η ψυχή μου / Αυτός που μου έδειξε πως το κακό επιτίθεται με μεγάλη δύναμη / Αυτός που μου απέδειξε πως μόνο η υπομονή, η ταπείνωση και το καλό μπορούν να νικήσουν στο τέλος / Αυτός, ο Κύριός μου, ο Ιησούς μου, ο Χριστός μου / Αυτός είναι που αξίζει το "ευχαριστώ" σου άνθρωπε / γιατί αν δεν υπήρχε Αυτός δε θα υπήρχα εγώ / θα υπήρχε μόνο το Εγώ μου / θα υπήρχε μόνο το απατηλό όνειρο του τώρα / Μετά σκοτάδι / Μα το σκοτάδι το έκανα σύμμαχο / Έμαθα την αδυναμία του και γέμιση την ψυχή μου με το Φως / Με τη βοήθεια του Θεού φυσικά / Ξέρω τον αγώνα που έκανε ο Ουρανός για να με κερδίσει / Ξέρω τα δώρα που μου χάρισε ο Ουρανός για να μου δείξει τη χαρά της υπομονής / Ξέρω πως δεν πήρα πάντα αυτά που ήθελα / Ξέρω πως πήρα πάντα αυτά που χρειαζόμουν / Ξέρω πως δε χρειάζομαι τη φαντασία για να γράψω την Αλήθεια / Ξέρω πως ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός / ο Βασιλεύς της Δόξης / Ξέρω Κύριε / Γνωρίζω Κύριε / Γνωρίζω πως ποτέ δε θα με εγκαταλείψεις / Ξέρω πως μέσα στην τόση Τελειότητά Σου χωράω κι εγώ Κύριε / Ξέρω πως χωράει η δική μου ατέλεια Κύριε / Γνωρίζω Κύριε / Μ' ακούς, το ξέρω πως μ' ακούς Κύριε / Το γνωρίζω Κύριε πως δεν θα αφήσεις κανένα πλάσμα σου να χαθεί / Καμία ελεημοσύνη δεν πάει χαμένη / Το θυμάμαι Κύριε / Το θυμάμαι, το βιώνω και το αγαπώ γιατί είναι δικό Σου Κύριε / Κι αυτό το δικό σου κομμάτι επικαλούμαι:

Κύριε, Ιησού Χριστέ, Υϊέ του Θεού ελέησον ημάς

Εν τη Γεννήσει, την παρθενίαν εφύλαξας, εν τη κοιμήσει τον κόσμον ου κατέλιπες Θεοτόκε. Μετέστης προς την ζωήν, Μήτηρ υπάρχουσα της ζωής και ταις πρεσβείας ταις σαις λυτρουμένη, εκ θανάτου τας ψυχάς ημών. Υπεραγία Θεοτόκε πρέσβευε υπέρ ημών

Άγιε Ιωάννη Ρώσσε Όσιε, άκουγε την ανάγκη των προσερχομένων εις την σκέπην σου

Πριν το τέλος ήμαστε άνθρωποι

Κανείς δεν άκουσε ποτέ το θόρυβο του μυρμηγκιού που γλίστρησε και έπεσε. Αυτοί που το ανακάλυψαν θα ήταν μάλλον ζωόφιλοι και θα πήγαν να δουν αν είναι καλά.

Όταν έπεσε ο γίγαντας όλοι το άκουσαν. Όμως μόνο η αστυνομία, οι γιατροί και οι δημοσιογράφοι πλησίασαν. Οι υπόλοιποι, ακόμη κι όσοι τον γνώριζαν, προτίμησαν να μάθουν τί έγινε από τα ΜΜΕ την επόμενη μέρα.

Ήλπιζαν βέβαια ο γίγαντας να μην είχε πάρει μαζί του και τις κεραίες της τηλεόρασης ή τα καλώδια του ρεύματος γιατί τότε...θα έχαναν το βραδινό ματς οι άντρες... θα έχαναν το τούρκικο - βραζιλιάνικο - ισπανικό σίριαλ οι γυναίκες... θα έχαναν την αμερικάνικη ταινία με τη βία, το αίμα και τις σφαίρες τα αγόρια... θα έχαναν τις ταινίες με τους έρωτες και το ποιος απάτησε ποια και με ποιο τρόπο τα κορίτσια.

Μόνο οι μωροί και τα μωρά δε θα άλλαζαν το πρόγραμμά τους εκείνο το βράδυ. Θα έπρεπε να κοιμηθούν νωρίς για να μην ενοχλούν τους υπόλοιπους στο πρόγραμμά τους. Κρίμα που ύστερα από μερικά χρόνια μόνο οι μωροί και τα μωρά θα επιβίωναν. Θα ακούγονταν όμως οι φωνές των υπολοίπων που θα φώναζαν πως "...πριν το τέλος ήμαστε άνθρωποι".

Τώρα είμαστε μόνο σκιές.
Τώρα που το σήμερα έχει νικήσει το χθες.
Τώρα που βγήκε ο ήλιος και δεν υπάρχουν αυτές
εμείς γιατί είμαστε ακόμα σκιές;

Δεν αγαπήσαμε εμείς;
Δεν πληγωθήκαμε εμείς;
Δεν τραγουδήσαμε εμείς;
Όπως κι εσείς...

Δεν πληγώσατε εσείς;
Δεν κοροϊδέψατε εσείς;
Δεν "σκοτώσατε" εσείς;
Όπως κι εμείς...

Τώρα είσαστε μόνο φως.
Τώρα που οι απαντήσεις έχουν εξαφανίσει το πώς!
Τώρα που η αλήθεια έχει δείξει πως είναι πραγματικός.
εσείς γιατί γίνατε φως;

Δεν πληγώσατε εσείς;
Όπως κι εμείς...
Δεν αγαπήσαμε εμείς;
Όπως κι εσείς...
...πριν το τελος, ήμαστε άνθρωποι

Να είσαι πάντα τρίτος

Πηγή
Υπό άλλες συνθήκες, η παρακάτω ιστορία θα ταίριαζε στο άλλο blog που δημιούργησα με τίτλο ClopyTeller: Διδακτικές ιστορίες. Δε θα ήθελα, όμως, σε καμία περίπτωση να το περιορίσω μόνο σε χριστιανικές ιστορίες. Με ενδιαφέρει να το γεμίσω ανθρώπινες ιστορίες πάσης φύσεως. Για αυτό το λόγο παραθέτω σε αυτό το blog την ιστορία που βρήκα εδώ*.

---
Ενός πιτσιρίκου μαθητή, εσωτερικού σε κάποιο σχολείο, είχαν τελειώσει οι διακοπές του και στο τρένο που θα τον έφερνε στο σχολείο ήταν η μητέρα του για να τον αποχαιρετήσει. Δίπλα του καθόταν ένας άλλος πιτσιρίκος, συμμαθητής του και φίλος του.

Μόλις το τρένο άρχισε να κυλά στις ράγες, η μητέρα του μικρού άρχισε να φωνάζει δυνατά:
- "Και μην ξεχνάς αυτό που σου είπα,να είσαι πάντα τρίτος".
- "Ναι μητέρα", απάντησε αυτός.

Ο φίλος του και συμμαθητής του απόρησε:
- "Εμένα η μητέρα μου θέλει να είμαι πρώτος.Πως συμβαίνει η δική σου μητέρα να σου ζητά να είσαι τρίτος;".

Τότε αυτός εξήγησε το νόημα των λόγων της μητέρας του.
- "Τρίτος θέλει να πει, πως πρώτος πρέπει να είναι πάντα ο Θεός, δεύτερος πρέπει να είναι ο πλησίον μου και τρίτος πρέπει να είμαι εγώ.".
---

* Δυστυχώς, δε μπόρεσα να βρω κάποια παλαιότερη ανάρτηση στο διαδίκτυο με το παραπάνω κείμενο. Πλέον, με τις Διδαδικτικές Ιστορίες, ξεκίνησα να προσπαθώ να βρίσκω το όσο το δυνατόν παλαιότερο κείμενο ώστε να αποδίδω κατάλληλα τις πηγές. Αν κάποιος γνωρίζει κάτι περισσότερο για τη συγκεκριμένη ιστορία, ας με ενημερώσει με ένα σχόλιο. Καλά Χριστούγεννα σε όλους!

Ένα κάλεσμα για προσευχή

Μου έστειλε μια πρόταση ο CEO της εταιρίας-ιστοσελίδας http://www.storylane.com να συμμετέχω στην προσπάθειά τους. Δυστυχώς, όμως, δε βρήκα κάτι να καλύπτει τα πνευματικά δικαιώματα των κειμένων μου. Πάραυτα, γράφτηκα σε αυτό και έτσι, ευτυχώς, βρήκα το παρακάτω ενδιαφέρον κείμενο στην υποσελίδα http://www.storylane.com/stories/show/1102085660/a-call-to-prayer. Το παρακάτω κείμενο αποτελεί μετάφραση του αυθεντικού κειμένου.

Όπως μπορεί να ξέρετε ή να μην ξέρετε, πρόσφατα συμμετείχα σε μια αξιόλογη κοινότητα από bloggers όπου συμμετέχουν γυναίκες της πίστης και που ενθαρρύνουν/συμβουλεύουν τις γυναίκες για το γάμο τους και τα παιδιά τους. Ως νέα σύζυγος και μητέρα, νιώθω επιτακτική την ανάγκη να μπορείς να έχεις αυτού του είδους την κοινότητα που σε διαπλάθει και σε ωριμάζει! Αυτό το μήνα κάνουν προσπάθειες για να αναζωογονήσουν το γάμο τους. Λοιπόν, εγώ κλείνω σήμερα ένα χρόνο παντρεμένη :) Μπορεί να σκέφτεστε "Κοπελιά, αν ο γάμος σου χρειάζεται από τώρα αναζωογόνηση - ΕΧΕΙΣ ΠΡΟΒΛΗΜΑ!". Λοιπόν, αν και η νεανική αγάπη υπάρχει ακόμη, δε βλέπω κάτι κακό στο να συνεχίσουμε να προσθέτουμε χαρά και αγάπη στο γάμο μας. Ξέρω πως ο γάμος μου, όπως και ο δικό σας, δεν είναι τέλειος, ακόμη κι αν φάνηκε να ήταν μία μέρα, ένα μήναμ ένα χρόνο ή πενήντα - ΟΛΟΙ μας μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε κάποιες κατευθυντήριες γραμμές αναμεταξύ μας. Είναι βιβλική αρχή!

Αυτή τη βδομάδα, το θέμα μας είναι η προσευχή και η υπενθύμιση του να προσευχόμαστε για το σύζυγό μας. Μου άρεσε πώς η Courntey από το Ινστιτούτο Καλής Ζωής προσεύχεται για το σύζυγό της κάθε φορά που βλέπει μία νταλίκα (καθώς σε νταλίκα δουλεύει). Έχει μάθει στα παιδιά της να προσεύχονται για το μπαμπά τους κάθε φορά που περνάει μία νταλίκα. Τί καταπληκτική ιδέα! Θύμισε σε όλες μας πως φοράμε ένα σύμβολο γύρω από το δάχτυλό μας που μας υπενθυμίζει να προσευχόμαστε για το σύζυγό μας - το δαχτυλίδι του γάμου μας. Το δάχτυλό μου, έπειτα από μόλις ένα μήνα που τη φοράω, ήδη έχει σημάδι στο σημείο που μπαίνει η βέρα μου. Δείχνει στον κόσμο πως είμαι παντρεμένη γυναίκα. Κάθε γράμμα που πληκτρολογώ, κάθε σημείωμα που γράφω, κάθε μικροδουλειά που κάνω, βλέπω αυτή τη λάμψη στα μάτια μου - τί ωραία υπενθύμιση για να προσεύχομαι για τον άντρα μου!

Πρέπει να το παραδεχτώ πως το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα ήταν "Πώς στο καλό θα βρώ ΧΡΟΝΟ να αφιερώσω στην προσευχή;". Λοιπόν, σας λέω κυρίες μου, ΠΩΣ ΕΧΕΤΕ ΧΡΟΝΟ. Μαγειρεύετε; Πλένετε τα πιάτα; Διπλώνετε πετσέτες - ή στην περίπτωσή μου, κάθεστε περιμένοντας σε μία ατέλειωτη ουρά από αυτοκίνητα; Έχουμε χρόνο να προσευχηθούμε! Υπάρχει μία μάχη στο μυαλό μας και όταν κρατάμε το μυαλό μας, άρα και την καρδιά μας, εστιασμένο στα σωστά πράγματα (και επιτρέψτε μου να πω πως ο σύζυγός μου και η προσευχή είναι ΚΑΛΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ!), εστιάζουμε στο αιώνιο. Μία άλλη υπενθύμιση με την οποία είμαι ενθουσιασμένη, είναι το ότι έχω ένα μικρό αντίγραφο μιας οικογενειακής φωτογραφίας στο αυτοκίνητο. Η συνεχής υπενθύμιση εντός του οπτικού σας πεδίου θα είναι ένας ωραίος τρόπος να θυμάστε να προσεύχεστε (είναι επίσης ένα ιδανικό μέρος να βάλετε και αποσπάσματα από τη Βίβλο)!

Επίσης, μου άρεσε πώς μία από τις γυναίκες της ομάδας μίλησε σχετικά με το πώς προσεύχεται για τον άντρα της στο κρεβάτι. Μην αρχίσετε τα "ουφφφ" τώρα, αλλά κάθε πρωί το ξυπνητήρι χτυπάει στις 6πμ στο σπίτι μας και είναι αρκετό να σηκώσει και τους πέντε μας από το κρεβάτι και κατευθείαν έξω από την πόρτα. Πάραυτα, αυτό που δε συμβαίνει είναι εγώ να πετάγομαι από το κρεβάτι και να τρέχω. Όχι, μένω ξαπλωμένη στο κρεβάτι για 10 λεπτά και προσεύχομαι. Όχι καμία μεγάλη προσευχή, αλλά έτσι ξεκινάω τη μέρα μου. Όσο είμαι έτσι, προσεύχομαι για τη μέρα μου, το Scott και τα παιδιά. Πριν τα πόδια μου αγγίξουν το πάτωμα, όλο το σπίτι καλύπτεται από την προσευχή. Έπειτα, ξεκινάω να ετοιμάζω την ημέρα μου. Καφές :) και γεύμα/πρωινό για τα παιδιά (και μερικές φορές το Scott). Αυτές τις ήσυχες ώρες μου αρέσει να προσεύχομαι. Προσπαθώ να πετύχω 31 συνεχείς ημέρες προσευχής για τον άντρα μου και τα παιδιά μου, και ανυπομονώ να το μοιραστώ μαζί σας.

Μπορεί να αναρωτιέστε "Εντάξει, και για τί προσεύχομαι;". Λοιπόν, υπάρχουν πολλά αποσπάσματα [από τις Γραφές] που μπορούν να χρησιμοποιηθούν σε μια προσευχή, αλλά μου αρέσει να διαλέγω από τα γράμματα του Παύλου και να βλέπω τί προχευχήθηκε εκείνος για τους άλλους πιστούς. Αν ο άντρας σας, πάλι, δεν πιστεύει, ξέρετε από πού να αρχίσετε! ΑΚΡΙΒΩΣ ΕΚΕΙ! Αν πάλι ο άντρας σας είναι πιστός, τότε ένα καλό μέρος για να βρείτε με τί θα προσευχηθείτε είναι τα γράμματα του Παύλου προς τις εκκλησίες. Συχνά έγραφε πως ευχαριστούσε το Θεό για αυτές ή τους έλεγε ΠΩΣ προσευχόταν για αυτές. Ένα από τα αγαπημένα μου κομμάτια είναι από την επιστολή Προς Εφεσίους, α' 16. Πρώτα, ο Παύλος λέει πως δε σταματάει να τους ευχαριστεί. Ποια ήταν η τελευταία φορά που ευχαριστήσατε το Θεό για το σύζυγό σας; Θα έπρεπε να το κάνουμε σε καθημερινή βάση κυρίες μου! Ο επόμενος στίχος 17, είναι που λέει ο Παύλος πως ζήτησε από το Θεό να τους δώσει τη ΣΟΦΙΑ και την αποκάλυψη της ΓΝΩΣΗΣ Του. Θα έπρεπε να προσευχόμαστε οι σύζυγοί μας να μεγαλώνουν μέσα στη Σοφία και τη Γνώση του Θεού - συμπεριλαμβάνουμένου του χρόνου Του στον κόσμο! Προσευχηθείτε ο άντρας σας να ΛΑΒΕΙ ΚΑΤΙ ΚΑΙΝΟΥΡΙΟ από το βιβλίο του Θεού. Στο στίχο 18, ο Παύλος συνεχίζει λέγοντας πως προσεύχεται ώστε τα μάτια της αντίληψής τους να είναι φωτισμένα - αυτό επίσης μου θυμίζει να προσεύχομαι για τα ΑΝΟΙΧΤΑ ΜΑΤΙΑ του συζύγου μου - όταν διαβάζει τη Βίβλο ή όταν βρίσκεται στις καθημερινές του εργασίες, ώστε τα μάτια του να είναι ΑΝΟΙΧΤΑ και να βλέπει τον Χαμένο [απολωλός πρόβατο] και να μοιράζει ευλογία. Ο Παύλος λέει ακόμη πως θέλει να ΓΝΩΡΙΣΟΥΝ ΤΗΝ ΕΛΠΙΔΑ ΤΗΣ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ ΤΟΥΣ - προσευχηθείτε ο Θεός να δώσει διάκριση και να μιλήσει στο σύζυγό σας! Να θέλει να υπακούσει ό,τι ο Θεός βάλει στην καρδιά του. Ο Παύλος τελειώνει το λόγο του λέγοντας πως θα προσευχηθεί ώστε να γνωρίζουν τα ΠΛΟΥΤΗ ΤΗΣ ΔΟΞΑΣ ΤΗΣ ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΑΣ ΤΟΥ και το ΑΝΩΤΕΡΟ ΜΕΓΑΛΕΙΟ ΤΗΣ ΔΥΝΑΜΗΣ ΤΟΥ ΠΑΝΩ ΜΑΣ - Προσευχηθείτε ο σύζυγός σας να γνωρίσει το Θεό ώστε να δρα σας παιδί του Βασιλέα των Ουρανών που θα έχει δικαίωμα στην κληρονομιά και τη δύναμη του Θεού στη ζωή του! Όταν δεχόμαστε το αίμα το Χριστού, έχουμε το Χριστό μέσα μας και αυτό σημαίνει πως έχουμε τη δύναμη της Ανάστασης να ζει μέσα μας - έχουμε τη δύναμη να κάνουμε το σωστό!

Ελπίζω αυτό να σας ενθαρρύνει να προσεύχεστε για τον άντρα που ο Θεός σας ευλόγησε να είστε μαζί! Ανυπομονώ να δω τί θα με διδάξει ο Θεός αυτή την εβδομάδα όσο θα προσεύχομαι για τον άντρα μου, και καθώς θα προσεύχεστε κι εσείς για τον δικό σας!

Αν ενδιαφέστε να διαβάσετε για όλους τους άγιους που σχετίζονται με το Γάμο και την Οικογένεια διαβάστε περισσότερα στο http://xristianos.gr/forum/viewtopic.php?t=2139.

Ψυχοσώστρια Παναγιά χρόνια πολλά...

Συνεχίζω την παράδοση μέσα απ' την αγκαλιά σου
Βλέπω τον κόσμο όπου ζούμε τα παιδιά σου
Παρακάλεσα εσένα για να γίνει η χαρά σου
κομμάτι της αγάπης, της ζωής και της ψυχής μου

Παναγία Αληθινή, Οδηγήτρια, Αγαπημένη
όλα τα κάλη του κόσμου είσαι ενδεδυμένη
Γεννήθηκες στη γη και κατέληξες ψηλά
Πιο ψηλά απ' τον καθένα άγιο ή αμαρτωλό

Είσαι η Αμόλυντος με τόση ταπεινότητα
με τόση αγάπη και με τόση αγαθότητα
Γαλακτροτροφούσα Παναγία του Υϊού του Θεού
ξέρουμε πού να στραφούμε σαν χαθεί η ψυχή μας κάπου αλλού

τάραξες τα νερά ως η πιο ήρεμη θάλασσα
Σ' ονόμασαν Γοργόνα, Γουρλομάτα και Γραβά
και δάκρυσες φορές με των ανθρώπων τα δεινά.

δέχθηκες και έλαβες τη μέγιστη τιμή.
Ελεούσα και Ελπίδα καθώς ήσουν
μας έμαθες πως τα άσχημα κάποια στιγμή θα δύσουν.

την αγάπη και την πίστη σου ακόμη δεν τα πέτυχα
Θαλασσομαχούσα, Θεοσκέπαστη μητέρα μας
μίλησε και ευλόγησε εμάς εις τον Πατέρα μας

Γνωρίζουμε πού θα απευθυνθούμε αν έχουμε πληγή
ή αν είμαστε στα μάτια δακρυσμένοι

ευλόγησέ μας και θυμήσου Θεομήτρα
θυμήσου τους ανθρώπους και τα τόσα τους δεινά.

αγκάλιασέ μας με τη Θεομητρική στοργή

συγχώρησε τα λάθη μας, ω μέγιστη Θεομήτορα
Αγαπήθηκες αμέσως με το που σε γνώρισα

τη δέησή σου ζητούμε γλυκήτατη Παντάνασσα
Πέφτουμε πολλές φορές σε λάθη που δεν ξέρουμε
μα εσύ Περίβλεπτος μας σώζεις κάθε φορά

Πλημμυριανή, Πολίτισσα δακρύζεις κι εσύ μαζί μας
Χαρά μεγάλη είσαι για όσους σ' έχουμε στην ψυχή μας
Προυσιώτισσα, Πρωτόθρονη, όμως να μην ξεχνάς
κι όσους δε σ' έχουν στην καρδιά τους εσύ να βοηθάς.

έλαβα αγάπη κι ας ξέρω πως δεν τη ρώτησα
ξέρουμε πως πίσω από κάθε θαύμα βρίσκεσαι και εσύ.

φρόντισε την ψυχή μας να 'χει αγάπη από το Θεό δοσμένη
Φιδούσα, Φιλικιώτισσα, Φλαμπουριανή,
φώτισε τις ψυχές μας γλυκιά Χρυσοπηγή.

Είσαι η Μητέρα του Θεού, η Παναγία
Είσαι η μία που φανέρωσε τα Τρία
Τον Πατέρα, τον Υϊό, το Άγιο Πνεύμα,
εμφανίστηκες κάπου μέσα σε κάθε τέχνης ρεύμα.

Σου δόθηκε η υπέρτατη τιμή να γεννήσεις
και να πεθάνεις Παρθένος. Με τί να τη σβήσεις
τη θυσία που έκανες, την υπομονή που έκανες,
την αγάπη που έδωσες, την πίκρα που έλαβες;

Ο Υϊός σου, ο Μονακριβός σου
στο σταυρό να βασανίζεται να σώσει το λαό σου
να σώσει τους ανθρώπους σου Μητέρα,
δικαίως ονομάστηκες λοιπόν Πλατυτέρα.

Οι ουρανοί αγάλλονται που σε έχουν κοντά τους
κι όλοι όσοι σε πίστεψαν σε νιώθουν στην καρδιά τους
Το πνεύμα μας γεμάτο από αγάπη για εσένα
Μητέρα που δεν απέρριψες κανένα.

Ψυχοσώστρια Παναγιά χρόνια πολλά,
χρόνια ένδοξα εύχομαι και έχε 'γεια!
Εύχομαι ολόψυχα να βοηθήσεις κι άλλους
να δουν την αλήθεια της Ζωής και όχι του Malus

Εύχομαι ολόψυχα σε όλους τους εορτάζοντες
να τους επισκεφτούν οι Άγιοι του άλλοτες
να ζήσουν μαζί σου τώρα και για πάντα
να σε αγαπούν και μετά τα τριάντα.

Αλήθεια λέω: ο ίδιος αριθμός γραμμάτων είναι

Φτάσαμε στο σήμερα λοιπόν. Ήρθε η μέρα. Ήρθε η λύτρωση. Ήρθε η Παναγία στο χώρο μας. Έφερε το Ζωοποιό Φως. Έφερε το θεϊκό Φως του Χριστού στην πόρτα μας. Χρειάστηκε λίγος καιρός αλλά ήρθε.

Πιο πολύ χρειάστηκε ο καιρός για εμένα. Προσπαθώντας να εισακούσω την ψυχή των γύρω μου, τελικά κατέληξα στο να μη δείχνω τη δική μου ψυχή. Κι όμως αυτό ήταν που ήθελαν και χρειαζόντουσαν όλοι. Τη δική μου ψυχή. Την πίστη που βγαίνει από την ψυχή μου. Γιατί θα ήθελα να μιλούσα ώρες και ώρες ολόκληρες για το Χριστό. Κι αφού ακούσω όσα θα έχουν να μου πουν, κι αφού διδάξω όσα θα έχω να τους πω, να φτάσει τελικά η ώρα που θα γυρίσω και θα πω το βράδυ πριν ξαπλώσω, ένα μεγάλο, ένα τεράστιο Ευχαριστώ! Όχι λεκτική προσευχή! Όχι... Απλώς μια ανάσα! Ένας ευχαριστήριος αναστεναγμός... Απλά ένα Ευχαριστώ! Ευχαριστώ που ήσουν μαζί μου Κύριε! Ευχαριστώ που μου χάρισες κάτι δικό Σου. Ευχαριστώ που φρόντισες να μη χάσω τη Φως. Ευχαριστώ που πλησιάζοντας στα χρόνια της κρίσης, με βοηθάς να μένω σταθερός. Ευχαριστώ που μου δίνεις το δικαίωμα να συνεχίζω να κάνω λάθη. Γιατί έτσι διορθώνομαι. Ευχαριστώ που αφήνεις πίσω μου κεφάλαια ζωής να κλείνουν.

Δεν είμαι περήφανος για τον εαυτό μου. Έκανα λάθη τα οποία δεν έχω ακόμη εξομολογηθεί. Θα έρθει η ώρα και για αυτό όμως! Ξέρεις... μου φαίνεται περίεργο Κύριε που τη 15η μέρα του 8ου μήνα του έτους, εμείς εορτάζουμε την κοίμηση της Μητέρας Σου. Είναι η εποχή άλλωστε που το καντήλι κουνιέται στο θρόνο της στον Άγιον Όρος. Χαιρετάει τους παρευρισκόμενους. Με αγάπη, με στοργή, με πίστη, με αγνότητα. Δώσε και σε εμάς Κύριε. Δώσε μας τη Ζωή.

Ξέρεις, είχα μια εικόνα σου στο πορτοφόλι μου. Την είχα πίσω-πίσω γιατί ήταν σε απλό χαρτί και ανά πάσα στιγμή μπορούσε να πάθει κάτι. Έτσι, μπροστά είχα βάλει τη Μητέρα Σου τη Χρυσαφίτισσα. Ώσπου αποφάσισα να βάλω Εσένα μπροστά. Και ξέρεις τί κατάλαβα Κύριε λίγες μέρες αργότερα; Η εικόνα Σου σκίστηκε στην άκρη. Μόλις σε έβαλα μπροστά μου, πληγώθηκες Εσύ αντί για εμένα. Εγώ ήξερα πως η μητέρα στέκεται μπροστά στο παιδί της για να μην πάθει κακό. Εγώ ήξερα πως ο πατέρας στέκεται μπροστά στο παιδί του για να μην πάθει κακό. Εσύ που είσαι και Πατέρας και Μητέρα και Φίλος και Αδελφός; Πόσο πολλά μπορείς να κάνεις για εμένα Κύριε; Και πόσα είμαι διατεθειμένος να σε αφήσω να κάνεις;

Στις 2 Αυγούστου εορτάζαμε τον Άγιο Βασίλειο τον σαλό. Ωραία κατηγορία οι σαλοί. Έδιωξαν παντελώς τον εαυτό τους και αμέσως ήρθες εσύ να τους γεμίσεις το κενό. Και το ξέρω καλά... Αν οι άνθρωποι ήξεραν το πόσο λαμπρό είναι το Φως Σου Κύριε... όλοι θα έδιωχναν τον εαυτό τους μακριά για να γεμίσουν από το Φως της Ζωής. Όλοι Κύριε... Εγώ σαλός δεν είμαι, οπότε κρατάω ακόμη τον εαυτό μου. Μπορεί όχι τον εγωισμό μου, αλλά σίγουρα τον εαυτό μου. Αυτό, όμως, ευτυχώς δε με περιορίζει από το να βλέπω τα θαύματά Σου. Ευτυχώς...

Δώσε μας τη δύναμή Σου Κύριε. Αυτή τη θεϊκή δύναμη της ειρήνης, της αγάπης, της πίστης. Πιστεύω.... Πιστεύω....

Πιστεύω εις ένα Θεόν, Πατέρα Παντοκράτορα, Ποιητήν ουρανού και γής, ορατών τε πάντων και αοράτων. Και εις ένα Κύριον Ιησούν Χριστόν, τον Υιό του Θεού, τον μονογενή, τον εκ του Πατρός γεννηθέντα προ πάντων των αιώνων, φως εκ φωτός, Θεόν αληθινόν εκ Θεού αληθινού, γεννηθέντα ού ποιηθέντα, ομοούσιον τω Πατρί, διού τα πάντα εγένετο. Τον δι ημάς τους ανθρώπους και δια την ημετέραν σωτηρία κατελθόντα εκ των ουρανών και σαρκωθέντα εκ Πνεύματος Αγίου και Μαρίας της Παρθένου και ενανθρωπήσαντα. Σταυρωθέντα τε υπέρ ημών επί Ποντίου Πιλάτου και παθόντα και ταφέντα. Και αναστάντα την τρίτη ημέρα, κατά τας Γραφάς. Και ανελθόντα εις τους ουρανούς, και καθεζόμενον εκ δεξιών του Πατρός. Και πάλιν ερχόμενον μετά δόξης κρίναι ζώντας και νεκρούς, ού της Βασιλείας ούκ έσται τέλος. Και είς το Πνεύμα το ’γιον, το Κύριον, το Ζωοποιόν, το εκ του Πατρός εκπορευόμενον, το συν Πατρί και Υιώ συμπροσκυνούμενον και συνδοξαζόμενον, το λαλήσαν δια των προφητών. Είς Μίαν, Αγίαν, Καθολικήν, και Αποστολικήν Εκκλησίαν. Ομολογώ εν βάπτισμα εις άφεσιν αμαρτιών. Προσδοκώ ανάστασιν νεκρών. Και ζωήν του μέλλοντος αιώνος.

Άλλωστε, όπως έχω ξαναπεί... Είμαι ένας αλήτης της νύχτας που να φέξει περιμένει... Ένας λυρικός εκφραστής του εαυτού μου...

Γιατί ξέρω καλά Κύριε πως ο άλλος εκφραστής του εαυτού μου είσαι Εσύ. Όπως έλεγε και σε ένα κόμικ... "Μην τον βλέπεις έτσι. Κάτω από τη μάσκα που φοράει είναι ένα φοβισμένο παιδαρέλι". Έτσι κι εγώ. Ο μόνος λόγος που δε φοβάμαι είναι γιατί ξέρω πως έχω Εσένα κοντά μου. Αλλιώς θα φοβόμουν. Θα είχα πολλούς λόγους να φοβάμαι. Αλλά τώρα δε φοβάμαι. Ξέρω τη Ζωή Σου και ξέρεις τη  ζωή μου. Άλλωστε όπως έλεγε και σε ένα άλλο κόμικ: "Κάποιες φορές η πίστη είναι όλα όσα χρειάζεσαι". Και ξέρω πολύ καλά πως πάντα η πίστη είναι όλα όσα χρειάζεται ο άνθρωπος.

Άλλωστε κάθε φορά που τελειώνω ένα κείμενό μου ξέρω πως ήσουν δίπλα μου. Κι αν όχι Εσύ ως Εσύ, σίγουρα ήσουν εδώ μέσα από τα δημιουργήματά Σου(βλ. τους Αγίους, τις Αγίες και τους αγγέλους Σου).

Και ξέρεις κάτι Κύριε; Αλήθεια λέω! (=Αμήν)

Π.........
(έτσι κι αλλιώς ο ίδιος αριθμός γραμμάτων είναι).

Το όνομά μου είναι...

Τό ονομά μου...
Νομίζω πως με λένε Ζωή στη γλώσσα σας...
Δεν είμαι κάτι υλικό, ούτε και κάτι άυλο.
Θα έλεγα μάλλον πως περιφέρομαι μεταξύ του υλικού και του άυλου κόσμου.
Μοιράζομαι, όπως το φως του ήλιου, σε κάθε τί έμψυχο στον κόσμο. Πάραυτα, παρόλο που σχετίζομαι με τόσους ανθρώπους, ζώα και φυτά καθημερινά, ο χαρακτήρας μου παραμένει ακέραιος.

Έχω και μία ανηψιά που τη λένε ζωή. Αυτή είναι μικρή ακόμη και, μεταξύ μας, πάντοτε μικρή θα είναι, με αποτέλεσμα να γράφεται με μικρό γράμμα παρόλο που είναι όνομα.
Δεν ξέρει ακόμη πώς να φέρεται σωστά και δίκαια στους ανθρώπους, αλλά θα έρθει ο καιρός που θα το μάθει κι αυτό. Ίσως μόνο μέχρι να το ξεχάσει, αλλά για κάποιο διάστημα θα το θυμάται.

Προς το παρόν, όμως, είναι αρκετά μεγάλη και ώριμη ώστε να διδάξει στους ανθρώπους την ωριμότητα και κάποια βασικά μαθήματα επιβίωσης. Αυτή βέβαια τη ζωή, την ανηψιά μου, δεν τη γνωρίζουν όλοι οι άνθρωποι. Αυτή τη γνωρίζουν μόνο όσοι δε δύνανται, λόγω προσωπικής τους επιθυμίας, να αντιληφθούν τη δεύτερη έκφανση του εαυτού μου που ακούσει το όνομα Αγάπη.

Έχω κι από εκεί μία ανηψιά με το ίδιο όνομα, πάλι με μικρά γράμματα γραμμένη, που έχει τρεις κόρες που ακούν στα ονόματα φιλική, ερωτική και αρρωστημένη.

Οι άνθρωποι συνηθίζουν να λένε πως "ενός κακού μύρια έπονται", αλλά η αλήθεια είναι πως η Αλήθεια είναι μία και πως αυτόματα οτιδήποτε δεν ανήκει σε αυτή, οφείλει να αποτελεί ψέμα. Και ναι, καλά μαντέψατε: η τρίτη έκφανση του εαυτού μου ακούει στο όνομα Αλήθεια.

Φυσικά, έχω κι έτσι μία τρίτη ανηψιά που ακούει κι αυτή στο όνομα "αλήθεια". Αυτή, όμως, δεν έχει συγκεκριμένο χαρακτήρα. Παραδείγματος χάριν, η ζωή δεν είναι πάντοτε δίκαιη. Η αγάπη μπορεί να είναι φιλική, ερωτική ή αρρωστημένη. Η αλήθεια, όμως... Δεν έχει κάποιον συγκεκριμένο χαρακτήρα. Το μόνο που μπορεί να πει κάποιος γι' αυτήν είναι πως σχεδόν ποτέ δεν είναι η πραγματική αλήθεια αλλά μία "έκφανσή" της: μία ξεφτισμένη έκφανσή της. Γενικώς,η ζωή, η αγάπη και η αλήθεια δεν είναι παρά ξεφτισμένες εκφάνσεις της ψυχής μου, του πνεύματός μου. Πώς ν' αγαπήσει, πώς να νοιαστεί ο άνθρωπος για κάτι ψεύτικο; Πώς να καλυφθεί η ανάγκη του με κάτι περιττό;

Αυτό βλέπει ο άνθρωπος και ούτε εμένα πλησιάζει. Αλλά κάθε θησαυρός έχει σημασία μόνο όταν κοπιάζεις για να τον αποκτήσεις. Ο κόπος του ανθρώπου για να με πλησιάσει βέβαια δεν είναι για να τον παιδέψω αλλά για να τον παιδεύσω.

Όποιος με θέλει στη ζωή του, θα με βρει.
Όποιος ζητήσει την αγάπη μου, θα με έχει.
Όποιος ζητήσει την αλήθεια μου, δε θα τον αφήσω ποτέ ξανά να βαδίσει στο ψέμα.

Το όνομά μου είναι Ζωή.
Το όνομά μου είναι Αγάπη.
Το όνομά μου είναι Αλήθεια.
Το όνομά μου είναι Ιησούς.
Είμαι ο Υϊός του Θεού και σ' αγαπάω!

Ένας μικρός χρηστός Χριστός

Χρηστός σημαίνει χρήσιμος. Χριστός σημαίνει "αυτός που έχει το χρίσμα". Μοιάζουν τόσο πολύ οι δύο λέξεις κι όμως οι έννοιές τους διαφέρουν. Θα μπορούσαμε, ίσως, να πούμε πως η μία έννοια συμπληρώνει την άλλη αλλά τίποτα περισσότερο.

Ο κάθε άνθρωπος σε ένα μεγάλο διάστημα της ζωής του προσπαθεί να βρει τον εαυτό του και να ανακαλύψει τα "θέλω" του. Κάποιες φορές τα μονοπάτια αυτά τον οδηγούν ορθά, ενώ κάποιες άλλες όχι. Πόσο εύκολα, άλλωστε, μπορείς να βρεις αυτό που επιθυμεί πραγματικά η καρδιά σου αν ακούς συνεχώς τη γνώμη του ενός και του άλλου! Δεν έχουν σημασία οι γνώμες που θα σου πουν. Σημασία έχει μόνο αυτή η μία χρήσιμη, συνήθως πρώτη ή τελευταία, συμβουλή που ια σου δώσει κάποιος, ένας τυχαίος ή μη και ξαφνικά θα νιώσεις να αποκτούν νόημα όλα τα βήματα που έκανες μέχρι να φτάσεις στο τώρα.

Κάθε μονοπάτι που παίρνουμε, όμως, μέχρι τελικά να γευτούμε στα χείλη μας την επιτυχία της άφιξης,  φέρει μαζί του την αποτυχία. Μια αποτυχία μερική, βέβαια, μιας και από κάθε ταξίδι πάντα κάτι μαθαίνεις. Ένα δέντρο, ένα ζώο, ένα πέτρωμα... Πάντα κάτι εμφανίζεται τυχαία για να δώσει σημασία στο ταξίδι μας. Ακόμη κι αν αυτό το κάτι είναι μια αρρώστια δική μας ή κάποιου κοντινού μας προσώπου. Ακόμη κι από αυτό κάτι μπορούμε να μάθουμε.

Η πραγματική επιτυχία έγκειται στο να βρούμε αρχικά τη διαδρομή μας, το ταξίδι μας, να λάβουμε το χρίσμα ότι ο δρόμος μας είναι ο δικός μας δρόμος, αυτός που θα μας οδηγήσει στην καθομοίωση. Κι όταν λάβουμε το χρίσμα αυτό, τότε αρχίζουμε να γινόμαστε και χρήσιμοι για την αληθινή κοινωνία και τα πραγματικά μας αδέλφια. Γιατί τελικά αυτός είναι ο σκοπός μας, να γίνουμε όλοι "ένας μικρός χρηστός Χριστός".

Και θαύμασα

Άνοιξα τα μάτια μου... και θαύμασα τη σοφία του Θεού που με κράτησε για μια ακόμη μέρα ζωντανό για να μπορέσω να ζήσω και να αγαπήσω

Κατάφερα να σηκωθώ από το κρεβάτι... και θαύμασα τη σοφία του Θεού που με κράτησε για μια ακόμη μέρα ικανό να κινηθώ

Μπόρεσα να περπατήσω... και θαύμασα το Θεό που δε με άφησε να στενοχωρηθώ με το να βιώσω μια τόσο τεράστια αλλαγή στη ζωή μου

Μπόρεσα να πλύνω το πρόσωπό μου από τα σημάδια της νύχτας... και θαύμασα το Θεό για την προσφορά του σε νερό, σε ύδωρ, ικανό να με ξυπνήσει πιο όμορφα, πιο δροσερά, πιο έντονα 

Ντύθηκα... και θαύμασα το Θεό που χάρισε στους ανθρώπους τα χέρια τους, την εμπειρία τους και τελικά τις βιομηχανίες ρούχων ώστε να μπορούν όλοι να έχουν ένα ρούχο να καλύπτει το σώμα τους, προστατεύοντάς τους από το κρύο.

Βγήκα στο δρόμο και είδα και άλλους ανθρώπους... και θαύμασα το Θεό που φρόντισε να μη νιώθω μοναξιά σε αυτόν τον κόσμο

Είδα κι ανθρώπους αλλοεθνείς στα ίδια ή σε διαφορετικά χρώματα από εμένα... και θαύμασα το Θεό που δε δημιούργησε μόνο τις περιοχές που εξερεύνησα

Περπάτησα και είδα μέσα στον κόσμο ένα μικρό σκύλο και μία μικρή γάτα... και θαύμασα το Θεό και τη σοφία Του που δημιούργησε τόσα διαφορετικά πλάσματα με το δικό τους χαρακτήρα και τις δικές τους παραξενιές για να μπορούν οι άνθρωποι να διαλέγουν το πρότυπό τους ή για να βλέπουν και να φεύγουν, δημιουργώντας το δικό τους χαρακτήρα

Άγγιξα το φλοιό των δέντρων... και αμέσως θαύμασα την τέχνη του Θεού και το ταλέντο Του στη Δημιουργία από τα τόσα διαφορετικά, τα τόσα τραχιά ή επίπεδα

Κοίταξα ψηλά στα δέντρα... και θαύμασα την αγάπη του Θεού για τα ζώα Του που φροντίζει να έχουν ένα σπίτι να κοιμηθούν (τα πουλιά) μέσα στο φύλλωμα των δέντρων που έπλασε με τόση τέχνη

Προσπάθησα να σκαρφαλώσω στο δέντρο και τα πουλιά που είχαν φωλιάσει πέταξαν... και θαύμασα τη σοφία του Θεού που τους προσέφερε τη διαίσθηση να αντιλαμβάνονται τον κίνδυνο, το διαφορετικό, το αλλότριο

Είδα τα πτηνά του ουρανού να πετούν... και θαύμασα τη σοφία του Θεού που τους προσέφερε τα μέσα να πετούν και να προφυλάσσονται από τους κινδύνους αποφεύγοντάς τους ή πέφτοντας πάνω τους με το ράμφος τους αν απειλούνται τα παιδιά τους

Γύρισα στο σπίτι... και θαύμασα τη σοφία του Θεού που μου προσέφερε ένα υλικό μέρος για να μπορώ να ξαποστάζω και να επιστρέφω πάντα

Άναψα το Χριστουγεννιάτικα στολισμένο δέντρο... και θαύμασα τη σοφία του Θεού που μας χάρισε μέσα από εμάς (τους ανθρώπους), τη δύναμη της προσομοίωσης του φωτός, τη δύναμη να πετάξουμε μαζί του, πλάθοντας την κίνησή τους, τη γέννησή και το θάνατό του όποτε επιθυμούμε
Ξύπνησα τη γυναίκα μου... και θαύμασα το Θεό που μου τη χάρισε για να νιώθω ακόμη λιγότερο τη μοναξιά, δημιουργώντας, συζητώντας και παίζοντας μαζί της

Έφτασε η μέρα της εορτής της Γέννησης του Υϊού του Θεού... και θαύμασα το Θεό που μας χάρισε τον Υϊό Του τον μονάκριβο να γεννηθεί με ανθρώπινη σάρκα για να μας δώσει τη δυνατότητα να μπορέσουμε κι εμείς να φτάσουμε στη Βασιλεία του Θεού με την αγάπη μας προς Αυτόν, βοηθώντας μας κι Εκείνος, αγκαλιάζοντάς μας, προσέχοντάς μας μέσα από τους Καρπούς Του

Ματθαίος, Κεφάλαιο Η, Στίχ. 5-9


Όταν δε ο Ιησούς εμβήκεν εις την Καπερναούμ, ήλθε προς αυτόν εις εκατόνταρχος, ο οποίος τον παρεκάλει και του έλεγε «Κύριε, ο δούλος μου είναι κατάκοιτος εις το σπίτι παραλυτικός και βασανίζεται τρομερά από πόνους».
Και λέγει εις αυτόν ο Ιησούς «Θα έλθω εγώ εις το σπίτι σου και θα τον θεραπεύσω».
Και ο εκατόνταρχος απεκρίθη και είπε «Κύριε, δεν είμαι άξιος διά να εισέλθεις κάτω από τη στέγη του σπιτιού μου Αλλά μόνον ειπέ με απλούν λόγον αυτό που θέλεις και θα ιατρευθή ο δούλος μου. Διότι κι εγώ άνθρωπος είμαι, υπεξούσιος, που λαμβάνω διαταγάς από ανώτερους, έχων υπό τις διαταγάς μου στρατιώτας και λέγω εις τούτον τον στρατιώτην πήγαινε και πηγαίνει και εις τον άλλον λέγω κάμε αυτό και εκτελεί. Πόσο μάλλον θα εκτελεστεί ο λόγος ο ιδικός σου που δεν είσαι υπό τας διαταγάς κανενός αλλά έχεις εξουσίαν επί όλων των αοράτων δυνάμεων!»

20/4/2011 - Μεγάλη Τετάρτη

"Κανείς δε θα με διώξει από τον οίκο μου". Αυτή τη φράση έφερε στο προσκήνιο το μυαλό μου μόλις εξήλθα της εκκλησίας του Αγίου Δημητρίου στα Πατήσια, λίγο πριν το τέρμα της οδού Στρατηγού Καλλάρη. Αυτή τη φορά ήμουν μόνος, χωρίς τη σύντροφό μου, αν και κάπου εκεί κοντά παραθέριζε κι εκείνη. Μια καρδιά που αγαπά και μια που αγαπά να αγαπιέται και να το ανταποδίδει, δε μπορούν παρά να εκμηδενίσουν κάθε στιγμή τη όποια φυσική(ή υλική) απόσταση.

Μου φάνηκε μικρός ναός μπροστά στην εκκλησία του Αγίου Παντελεήμονα της περιοχής όπου μεγάλωσα. Αυτή τη μέρα, όμως, πιο μεγαλόπρεπος στάθηκε ο Άγιος Δημήτριος.

Όταν εισήλθα, η πόρτα έκλεισε ήσυχα και αέρινα πίσω μου. Παρακολουθώντας τη λειτουργία ενός κύριος βάδισε από το δεξί και μεσαίο μέρος της αίθουσας προς το μέρος μου και στάθηκε δίπλα μου. Τον παρατήρησα, ενδιαφερόμενος προς αυτόν. Κοίταξα τα μάτια του. Είχαν δακρύσει. Όχι δάκρυα απελπισίας λόγω της οικονομικής κρίσης. Τα μάτια του κάτι άλλο μαρτυρούσαν: την κρίση που συνέβαινε στην ψυχή του. Λυπόταν για τους ανθρώπους που δεν πίστεψαν στον Ιησού όσο ήταν ζωντανός για όλους. Λυπόταν για τους ανθρώπους που δεν πιστεύουν στον Ιησού τώρα που είναι φανερός για όσους τον αναζητήσουν για να τον βάλουν στην καρδιά τους.

Οι ψάλτες όλο αυτό το διάστημα υμνούσαν το Θεό και εξιστορούσαν την ιστορία του Υϊού Του με τα καθιερωμένα γραμμένα λόγια τους. Τίποτα ιδιαίτερο. Όταν, όμως, ο ιερέας εμφανίστηκε μέσα στο ιερό μπροστά στην Αγία Τράπεζα, όλοι οι παρευρισκόμενοι, γέροι/γυναίκες/παιδιά σηκώθηκαν όρθιοι και περίμεναν το μήνυμα που είχε να μεταφέρει με το θυμιατήρι του. Τότε ήταν που είδα το δεύτερο θαύμα.

Ήταν η στιγμή που είχε μόλις ξεπροβάλλει από το ιερό. Εγώ στεκόμουν όρθιος ακριβώς μπροστά από την πόρτα, έχοντας προσκυνήσει την εικόνα της Παναγίας μόνο, της Βρεφοκρατούσας. Ένιωθα ντροπή που στεκόμουν εκεί και δεν είχα πάει πιο κοντά. Δεν ήθελα, όμως, σε καμία περίπτωση να καταστήσω αδύνατο για τις γιαγιάδες και τους λοιπούς ανθρώπους που κάθονταν στα αριστερά μου και στα δεξιά μου, να δουν και να παρακολουθήσουν τη λειτουργία. Δεν είναι θέατρο όπου αν χάσεις μια ατάκα δυσκολεύεσαι να κατανοήσεις το έργο. Είναι, όμως, κάτι ακόμη πιο ιερό και αξιόλογο κατ' εμέ. Ανάλογα και την ποιότητα των συμμετεχόντων φυσικά.

Όσο, λοιπόν, τα σκεφτόμουν αυτά, συνειδητοποιούσα ότι ο ιερέας ερχόταν προς το μέρος μου. Ξεκίνησε από το ιερό και αντί να φτάσει μέχρι το τέλος του διαδρόμου με τα καθίσματα, όπως είχα κάνει τόσοι άλλοι που είχα παρακολουθήσει κατά καιρούς, έφτασε μέχρι εμένα, έφτασε μέχρι τη μητέρα με τα δύο της παιδιά μπροστά μου, χαμογέλασε μέσα από τα γένια του στο μωράκι της στο καροτσάκι και μας άφησε για να συνεχίσει το δρομολόγιό του.

Γύρισε όλη την εκκλησία. Κάθε γωνία της. Κάθε άνθρωπο που φιλοξενούσε στην εκκλησία του τον επισκέφτηκε. Μόνο στον εξώστη δεν ταξίδεψε με το θυμιατό του. Δεν πρόλαβε μέχρι να τελειώσουν οι ψάλτες τα λόγια τους. Η μυρωδιά, όμως, έφτασε μέχρι τον Παντοκράτορα στον τρούλο.

Αμέσως, μετά ήταν η στιγμή για το τρίτο θαύμα. Ο ιερέας μπήκε μέσα στο ιερό εκ νέου και, όταν εξήλθε, τον ακολούθησε ένας άλλος κληρικός, ενδεδυμένος με τα ίδια ρούχα με αυτόν και στάθηκαν μπροστά στην εικόνα του Μυστικού Δείπνου. Προσκύνησαν, έκαναν το σταυρό τους και ξαναπροσκύνησαν. Ο άλλος κληρικός ξεσκέπασε το κεφάλι του και προσκύνησε, ενώ ο άλλος στεκόταν ακίνητος. Ξαναντύθηκε και έδωσε τη σκυτάλη στον ιερέα της εκκλησίας να προσκυνήσει μόνος του. Αυτός δεν ξεσκέπασε την κεφαλήν του. Απλώς προσκύνησε, έκανε το σταυρό του αργά και με πίστη και, έπειτα, προσκύνησαν μαζί άλλες δύο φορές πριν εξαφανιστούν πάλι στο ιερό.

Άφησα τη μητέρα με τα παιδιά της πίσω μου. Ύψωσα το χέρι μου στο μέτωπό μου και, περπατώντας, ολοκλήρωσα το σχήμα του σταυρού, μέχρι να φτάσω μπροστά στην εικόνα του Μυστικού Δείπνου με το Χριστό και τους μαθητές Του. Προσκύνησα. Άλλα δύο άτομα περίμεναν πίσω μου. Έκανα το σταυρό μου άλλη μία φορά και βάδισα προς την έξοδο. Δεν είχα άλλο χρόνο στη διάθεσή μου. Με έπνιγε η ανάγκη να καταγράψω όλα αυτά που με τα μάτια μου είχα δει και είχα ζήσει. Ίσως να επέστρεφα αργότερα. Ίσως και να επέστρεψα τελικά. Τη στιγμή, όμως, που όλα τα μωρά στην εκκλησία άρχισαν να κλαίνε ταυτόχρονα, χωρίς κάποια καθυστέρηση μεταξύ τους, ακόμη κι αν δεν την ανέφερα ή περιέγραψα πιο πάνω, δεν πιστεύω πως θα την ξεχάσω σύντομα.

Καλό Πάσχα & Καλή Ανάσταση,
Προάγγελος