Ὁ Θεὸς ἀγάπη ἐστί, καὶ ὁ μένων ἐν τῇ ἀγάπῃ ἐν τῷ Θεῷ μένει καὶ ὁ Θεὸς ἐν αὐτῷ

Βρισκόμαστε στο σωτήριο έτος 2014... Όλα αλλάζουν λοιπόν... Όλα; Όχι! Ένα μικρό μέρος συνεχίζει να αντιστέκεται και θα αντιστέκεται πάντα στον κατακτητή.

Μα τι αλλάζει; Ποιος αντιστέκεται; Τι μπορεί πια να συνεχίσει να αντιστέκεται όταν όλα καταρρέουν;

Για όποιον επιθυμεί τη σύντομη - μα απολύτως περιεκτική - απάντηση, διαβάστε την ακόλουθη φράση: "Ὁ Θεὸς ἀγάπη ἐστί, καὶ ὁ μένων ἐν τῇ ἀγάπῃ ἐν τῷ Θεῷ μένει καὶ ὁ Θεὸς ἐν αὐτῷ".

Στην περίπτωσή μου, όλα άρχισαν να αλλάζουν προς το χειρότερο λίγο πριν το Πάσχα φέτος. Προστέθηκαν επιπλέον ώρες εργασίας που με απέσπασαν από το να πάω στους "Χαιρετισμούς" όπως είχα τηρήσει πέρυσι. Δεν ήταν κάτι που ήθελα, μα συμφωνήσαμε με τη γυναίκα μου πως δε μπορούσε να γίνει αλλιώς. Έτσι, θέλοντας και μη, ξεκίνησα να εργάζομαι περισσότερες ώρες, αγγίζοντας τις 11 ημερησίως. Μέρα με τη μέρα, όμως, τα πράγματα συνέχισαν να σκοτεινιάζουν, χωρίς εμφανή λόγο. Όπως έγραψα όμως στο προτελευταίο μου τραγούδι: ακόμη και στο πιο βαθύ σκοτάδι υπάρχει λίγο φως που μας αγγίζει.

Πέρασαν αρκετές ημέρες με τα πράγματα να χειροτερεύουν μέρα με τη μέρα. Ώσπου ήρθε η ώρα της κανονισμένης άδειας: 6 υπέροχες ημέρες με την οικογένειά μου. Κατάφερα επιτέλους να ζήσω και να γνωρίσω από κοντά για πολλή ώρα το νέο μας μέλος και να με γνωρίσει κι αυτή ως πατέρα της κι όχι απλά ως "αυτός που με κρατάει λίγο πριν πέσει η μαμά για ύπνο". Οι ημέρες όμως πέρασαν γρήγορα και οι πτωτικοί ρυθμοί ξανάρχισαν.

Ξαφνικά, ένας συγγενής που πριν από χρόνια είχε αναλάβει ένα οικονομικό φορτίο που κανονικά μας αναλογούσε, μας ενημέρωσε πως δε μπορούσε πλέον να το καλύπτει. Από παντού προβλήματα λοιπόν... Μέχρι την Κυριακή το βράδυ...

Η κόρη μας έπεσε για ύπνο και εγώ αποσύρθηκα στο σκοτεινό δωμάτιο του σπιτιού για προσευχή... Δεν αντέχαμε άλλο. Το μόνο που είχε μείνει να ζητήσω ήταν θείο Έλεος... Τίποτε άλλο! Μόνο έλεος! Ύστερα από λίγο ήρθε και η γυναίκα μου να συμμετάσχει στην προσευχή μου... Ζητήσαμε και οι δύο το ίδιο πράγμα από την Παναγία Μητέρα μας. Έλεος!

Το επόμενο πρωί ετοιμάστηκα και έφυγα για τη δουλειά. Περνώντας από την εκκλησία του Αγίου Χαραλάμπη και των Αγίων Αναργύρων ζήτησα εκ νέου αυτό που είχαμε ζητήσει και οικογενειακώς το προηγούμενο βράδυ: έλεος!

Όταν έφτασα, εργάστηκα 30' και μετά με κάλεσε ο εργοδότης μου στο γραφείο του. Απόλυση...

Στενοχωρήθηκα για το τέλος αυτό. Τους χαιρέτησα όλους μέσα από δάκρυα. Όμως, όταν έκλεισα την πόρτα πίσω μου συνειδητοποίησα πως τα προβλήματα της δουλειάς είχαν πια λυθεί ως εκ θαύματος. Αφού δεν υπήρχε δουλειά, δεν υπήρχαν και τα προβλήματά της.

Σήμερα πήγα να υπογράψω τα απαραίτητα χαρτιά για την απόλυση και την είσπραξη της αποζημίωσής μου. Υπέθεσα πως θα άγγιζε το ύψος του μισθού μου. Όταν έφυγα όμως από εκεί συνειδητοποίησα πως είχα αποκτήσει το μεγαλύτερο κομμάτι του οικονομικού φορτίου που μας ανατέθηκε εκ νέου.

Συνοψίζουμε λοιπόν, όχι οικονομικά προβλήματα, όχι εργασιακά προβλήματα και αυτόματη απόκτηση χώρου και χρόνου για να μπορέσω να χαρώ την κόρη μου και να ξεκουράσω τη γυναίκα μου. Τι άλλο να ζητήσω; Όλα αλλάζουν! Κι ο Κύριος ξέρει να θαυματουργεί και να τα αλλάζει προς το καλύτερο. Γιατί ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός καινουριεί τον κόσμο. Αυτός είναι ο Θεός μας! Άλλωστε "Ὁ Θεὸς ἀγάπη ἐστί, καὶ ὁ μένων ἐν τῇ ἀγάπῃ ἐν τῷ Θεῷ μένει καὶ ὁ Θεὸς ἐν αὐτῷ".

Όσιε μην παραβλέψεις τη δέησή μας

Όσιε, βοήθησον, εφ' ημίν σοις ικέταις, πρόφθασον και λύτρωσαι της παρούσης ανάγκης· μη παραβλέψης δέησιν οικτράν των προσφευ­γόντων τη σκέπη σου, Άγιε.

---

Βυθισμένος στη ζωή μεταφέρω το μήνυμα της ερχόμενης Ζωής, ενός Παράδεισου ομορφότερου από την πιο πλούσια όαση της ερήμου. Στον Παράδεισο δεν πρόκειται να βρω ούτε Ουρί, ούτε υπηρέτες να με ταΐζουν, ούτε την κατανόηση του Μεγάλου Είναι.

Ο Παράδεισος είναι ένα μέρος γεμάτο ανθρώπους πιο σοφούς από εμένα, πιο ταπεινούς από εμένα, πιο αγαπητούς από εμένα, πιο πιστούς από εμένα, πιο ελεήμονες από εμένα, πιο εργατικούς από εμένα και με τραγούδια-ύμνους καλύτερα από τα δικά μου.

Όμως, γνωρίζω Κύριε πως "καμία ελεημοσύνη δεν πάει χαμένη". Κι αν σώθηκε η πόρνη, τότε έχω ελπίδα κι εγώ. Όχι γιατί είμαι καλύτερος από την πόρνη, όχι! Απλώς με φώτιζες πάντοτε Κύριε.

Μου έδινες ανέκαθεν το ρόλο του οδοδείκτη όταν χάνονταν οι άνθρωποι γύρω μου. Κι ο ρόλους αυτός έχει τη σημασία του. Ιδιαίτερα όταν κάνεις το θαύμα Σου, είτε Εσύ ως Κύριος, είτε μέσω της Χάρης που έχεις δώσει στους Αγίους Σου Κύριε.

Έστειλα ένα άτομο γνωστό μου και οικείο μου στον Άγιό Σου τον Ιωάννη τον εκ Ρωσίας σήμερα. Μπορεί να μην κατάφερα να τον επισκεφτώ ακόμη μα γνωρίζω τη δύναμή Σας.

Γι' αυτό προστρέχω σε Εσάς φωνάζοντας "Κύριε, Ιησού Χριστέ, Υϊέ του Θεού, ελέησον ημάς" και "Όσιε, βοήθησον, εφ' ημίν σοις ικέταις, πρόφθασον και λύτρωσαι της παρούσης ανάγκης· μη παραβλέψης δέησιν οικτράν των προσφευ­γόντων τη σκέπη σου, Άγιε.".

Κύριε, Ελέησον...
Κύριε, Ελέησον...
Κύριε, Ελέησον...

Στις πιο όμορφες στιγμές είναι που σβήνει το φως

Στις πιο όμορφες στιγμές είναι που σβήνει το φως / Μα το σκοτάδι το έκανα σύμμαχο / Έμαθα την αδυναμία του και γέμισα την ψυχή μου με το Φως / Με τη βοήθεια του Θεού φυσικά / Μιας που χωρίς Θεό δε θα μπορούσα να τα καταφέρω / Άλλωστε τα ευχαριστώ που άκουσα κατά καιρούς / από το στόμα το δικό σου / δεν είναι δικά μου / δεν ανήκουν σε εμένα / Αυτός που αξίζει τα ευχαριστώ / Αυτός που μου έδωσε τη δύναμη να πράττω / να είμαι ελεύθερος να πράττω ό,τι θέλει η ψυχή μου / Αυτός που μου έδειξε πως το κακό επιτίθεται με μεγάλη δύναμη / Αυτός που μου απέδειξε πως μόνο η υπομονή, η ταπείνωση και το καλό μπορούν να νικήσουν στο τέλος / Αυτός, ο Κύριός μου, ο Ιησούς μου, ο Χριστός μου / Αυτός είναι που αξίζει το "ευχαριστώ" σου άνθρωπε / γιατί αν δεν υπήρχε Αυτός δε θα υπήρχα εγώ / θα υπήρχε μόνο το Εγώ μου / θα υπήρχε μόνο το απατηλό όνειρο του τώρα / Μετά σκοτάδι / Μα το σκοτάδι το έκανα σύμμαχο / Έμαθα την αδυναμία του και γέμιση την ψυχή μου με το Φως / Με τη βοήθεια του Θεού φυσικά / Ξέρω τον αγώνα που έκανε ο Ουρανός για να με κερδίσει / Ξέρω τα δώρα που μου χάρισε ο Ουρανός για να μου δείξει τη χαρά της υπομονής / Ξέρω πως δεν πήρα πάντα αυτά που ήθελα / Ξέρω πως πήρα πάντα αυτά που χρειαζόμουν / Ξέρω πως δε χρειάζομαι τη φαντασία για να γράψω την Αλήθεια / Ξέρω πως ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός / ο Βασιλεύς της Δόξης / Ξέρω Κύριε / Γνωρίζω Κύριε / Γνωρίζω πως ποτέ δε θα με εγκαταλείψεις / Ξέρω πως μέσα στην τόση Τελειότητά Σου χωράω κι εγώ Κύριε / Ξέρω πως χωράει η δική μου ατέλεια Κύριε / Γνωρίζω Κύριε / Μ' ακούς, το ξέρω πως μ' ακούς Κύριε / Το γνωρίζω Κύριε πως δεν θα αφήσεις κανένα πλάσμα σου να χαθεί / Καμία ελεημοσύνη δεν πάει χαμένη / Το θυμάμαι Κύριε / Το θυμάμαι, το βιώνω και το αγαπώ γιατί είναι δικό Σου Κύριε / Κι αυτό το δικό σου κομμάτι επικαλούμαι:

Κύριε, Ιησού Χριστέ, Υϊέ του Θεού ελέησον ημάς

Εν τη Γεννήσει, την παρθενίαν εφύλαξας, εν τη κοιμήσει τον κόσμον ου κατέλιπες Θεοτόκε. Μετέστης προς την ζωήν, Μήτηρ υπάρχουσα της ζωής και ταις πρεσβείας ταις σαις λυτρουμένη, εκ θανάτου τας ψυχάς ημών. Υπεραγία Θεοτόκε πρέσβευε υπέρ ημών

Άγιε Ιωάννη Ρώσσε Όσιε, άκουγε την ανάγκη των προσερχομένων εις την σκέπην σου

Ψυχοσώστρια Παναγιά χρόνια πολλά...

Συνεχίζω την παράδοση μέσα απ' την αγκαλιά σου

Βλέπω τον κόσμο όπου ζούμε τα παιδιά σου

Παρακάλεσα εσένα για να γίνει η χαρά σου

κομμάτι της αγάπης, της ζωής και της ψυχής μου

Παναγία Αληθινή, Οδηγήτρια, Αγαπημένη

όλα τα κάλη του κόσμου είσαι ενδεδυμένη

Γεννήθηκες στη γη και κατέληξες ψηλά

Πιο ψηλά απ' τον καθένα άγιο ή αμαρτωλό

Είσαι η Αμόλυντος με τόση ταπεινότητα

με τόση αγάπη και με τόση αγαθότητα

Γαλακτροτροφούσα Παναγία του Υϊού του Θεού

ξέρουμε πού να στραφούμε σαν χαθεί η ψυχή μας κάπου αλλού

Παναγία Γερόντισσα, Γλυκοφιλούσα, Γιάτρισσα

τάραξες τα νερά ως η πιο ήρεμη θάλασσα

Σ' ονόμασαν Γοργόνα, Γουρλομάτα και Γραβά

και δάκρυσες φορές με των ανθρώπων τα δεινά.

Δακρυρροούσα Παναγιά, Εκαντοπυλιανή

δέχθηκες και έλαβες τη μέγιστη τιμή.

Ελεούσα και Ελπίδα καθώς ήσουν

μας έμαθες πως τα άσχημα κάποια στιγμή θα δύσουν.

Θαλασσινή, Ευαγγελίστρια, Ευεργέτιδα

την αγάπη και την πίστη σου ακόμη δεν τα πέτυχα

Θαλασσομαχούσα, Θεοσκέπαστη μητέρα μας

μίλησε και ευλόγησε εμάς εις τον Πατέρα μας

Σε είπαν Καθόλικη και Καλολειβαδιανή

Σε είπαν Πορτοκαλούσα και Κατακεκρυμμένη

Γνωρίζουμε πού θα απευθυνθούμε αν έχουμε πληγή

ή αν είμαστε στα μάτια δακρυσμένοι

Παναγία Καρδιανή, Καρυδιανή και Κασσωπίτρα

ευλόγησέ μας και θυμήσου Θεομήτρα

Κεχαριτωμένη, Κουνίστρα, Κλειβωκά

θυμήσου τους ανθρώπους και τα τόσα τους δεινά.

Κυρά των Αγγέλων, Κυρά Χωστή, Κυρά Ψηλή

αγκάλιασέ μας με τη Θεομητρική στοργή

Λαοδηγήτρια, Λαρνιώτισσα, Οδηγήτρια

συγχώρησε τα λάθη μας, ω μέγιστη Θεομήτορα

Μεσοπαντήτισσα σε είπαν και Μηλιώτισσα

Αγαπήθηκες αμέσως με το που σε γνώρισα

Μυρτιδιώτισσα, Ξένων, Αγία Νάπα

τη δέησή σου ζητούμε γλυκήτατη Παντάνασσα

Πέφτουμε πολλές φορές σε λάθη που δεν ξέρουμε

μα εσύ Περίβλεπτος μας σώζεις κάθε φορά

Πλημμυριανή, Πολίτισσα δακρύζεις κι εσύ μαζί μας

Χαρά μεγάλη είσαι για όσους σ' έχουμε στην ψυχή μας

Προυσιώτισσα, Πρωτόθρονη, όμως να μην ξεχνάς

κι όσους δε σ' έχουν στην καρδιά τους εσύ να βοηθάς.

Παναγία Σουμελά, Σπηλιανή και Σπηλαιώτισσα

έλαβα αγάπη κι ας ξέρω πως δεν τη ρώτησα

Τριχερούσα Παναγιά, Μητέρα, Τρυπητή

ξέρουμε πως πίσω από κάθε θαύμα βρίσκεσαι και εσύ.

Παναγιά Υπαπαντής, Υψηλή, Φανερωμένη

φρόντισε την ψυχή μας να 'χει αγάπη από το Θεό δοσμένη

Φιδούσα, Φιλικιώτισσα, Φλαμπουριανή,

φώτισε τις ψυχές μας γλυκιά Χρυσοπηγή.

Είσαι η Μητέρα του Θεού, η Παναγία

Είσαι η μία που φανέρωσε τα Τρία

Τον Πατέρα, τον Υϊό, το Άγιο Πνεύμα,

εμφανίστηκες κάπου μέσα σε κάθε τέχνης ρεύμα.

Σου δόθηκε η υπέρτατη τιμή να γεννήσεις

και να πεθάνεις Παρθένος. Με τί να τη σβήσεις

τη θυσία που έκανες, την υπομονή που έκανες,

την αγάπη που έδωσες, την πίκρα που έλαβες;

Ο Υϊός σου, ο Μονακριβός σου

στο σταυρό να βασανίζεται να σώσει το λαό σου

να σώσει τους ανθρώπους σου Μητέρα,

δικαίως ονομάστηκες λοιπόν Πλατυτέρα.

Οι ουρανοί αγάλλονται που σε έχουν κοντά τους

κι όλοι όσοι σε πίστεψαν σε νιώθουν στην καρδιά τους

Το πνεύμα μας γεμάτο από αγάπη για εσένα

Μητέρα που δεν απέρριψες κανένα.

Ψυχοσώστρια Παναγιά χρόνια πολλά,

χρόνια ένδοξα εύχομαι και έχε 'γεια!

Εύχομαι ολόψυχα να βοηθήσεις κι άλλους

να δουν την αλήθεια της Ζωής και όχι του Malus

Εύχομαι ολόψυχα σε όλους τους εορτάζοντες

να τους επισκεφτούν οι Άγιοι του άλλοτες

να ζήσουν μαζί σου τώρα και για πάντα

να σε αγαπούν και μετά τα τριάντα.

Και θαύμασα

Άνοιξα τα μάτια μου... και θαύμασα τη σοφία του Θεού που με κράτησε για μια ακόμη μέρα ζωντανό για να μπορέσω να ζήσω και να αγαπήσω

Κατάφερα να σηκωθώ από το κρεβάτι... και θαύμασα τη σοφία του Θεού που με κράτησε για μια ακόμη μέρα ικανό να κινηθώ

Μπόρεσα να περπατήσω... και θαύμασα το Θεό που δε με άφησε να στενοχωρηθώ με το να βιώσω μια τόσο τεράστια αλλαγή στη ζωή μου

Μπόρεσα να πλύνω το πρόσωπό μου από τα σημάδια της νύχτας... και θαύμασα το Θεό για την προσφορά του σε νερό, σε ύδωρ, ικανό να με ξυπνήσει πιο όμορφα, πιο δροσερά, πιο έντονα 

Ντύθηκα... και θαύμασα το Θεό που χάρισε στους ανθρώπους τα χέρια τους, την εμπειρία τους και τελικά τις βιομηχανίες ρούχων ώστε να μπορούν όλοι να έχουν ένα ρούχο να καλύπτει το σώμα τους, προστατεύοντάς τους από το κρύο.

Βγήκα στο δρόμο και είδα και άλλους ανθρώπους... και θαύμασα το Θεό που φρόντισε να μη νιώθω μοναξιά σε αυτόν τον κόσμο

Είδα κι ανθρώπους αλλοεθνείς στα ίδια ή σε διαφορετικά χρώματα από εμένα... και θαύμασα το Θεό που δε δημιούργησε μόνο τις περιοχές που εξερεύνησα

Περπάτησα και είδα μέσα στον κόσμο ένα μικρό σκύλο και μία μικρή γάτα... και θαύμασα το Θεό και τη σοφία Του που δημιούργησε τόσα διαφορετικά πλάσματα με το δικό τους χαρακτήρα και τις δικές τους παραξενιές για να μπορούν οι άνθρωποι να διαλέγουν το πρότυπό τους ή για να βλέπουν και να φεύγουν, δημιουργώντας το δικό τους χαρακτήρα

Άγγιξα το φλοιό των δέντρων... και αμέσως θαύμασα την τέχνη του Θεού και το ταλέντο Του στη Δημιουργία από τα τόσα διαφορετικά, τα τόσα τραχιά ή επίπεδα

Κοίταξα ψηλά στα δέντρα... και θαύμασα την αγάπη του Θεού για τα ζώα Του που φροντίζει να έχουν ένα σπίτι να κοιμηθούν (τα πουλιά) μέσα στο φύλλωμα των δέντρων που έπλασε με τόση τέχνη

Προσπάθησα να σκαρφαλώσω στο δέντρο και τα πουλιά που είχαν φωλιάσει πέταξαν... και θαύμασα τη σοφία του Θεού που τους προσέφερε τη διαίσθηση να αντιλαμβάνονται τον κίνδυνο, το διαφορετικό, το αλλότριο

Είδα τα πτηνά του ουρανού να πετούν... και θαύμασα τη σοφία του Θεού που τους προσέφερε τα μέσα να πετούν και να προφυλάσσονται από τους κινδύνους αποφεύγοντάς τους ή πέφτοντας πάνω τους με το ράμφος τους αν απειλούνται τα παιδιά τους

Γύρισα στο σπίτι... και θαύμασα τη σοφία του Θεού που μου προσέφερε ένα υλικό μέρος για να μπορώ να ξαποστάζω και να επιστρέφω πάντα

Άναψα το Χριστουγεννιάτικα στολισμένο δέντρο... και θαύμασα τη σοφία του Θεού που μας χάρισε μέσα από εμάς (τους ανθρώπους), τη δύναμη της προσομοίωσης του φωτός, τη δύναμη να πετάξουμε μαζί του, πλάθοντας την κίνησή τους, τη γέννησή και το θάνατό του όποτε επιθυμούμε

Ξύπνησα τη γυναίκα μου... και θαύμασα το Θεό που μου τη χάρισε για να νιώθω ακόμη λιγότερο τη μοναξιά, δημιουργώντας, συζητώντας και παίζοντας μαζί της

Έφτασε η μέρα της εορτής της Γέννησης του Υϊού του Θεού... και θαύμασα το Θεό που μας χάρισε τον Υϊό Του τον μονάκριβο να γεννηθεί με ανθρώπινη σάρκα για να μας δώσει τη δυνατότητα να μπορέσουμε κι εμείς να φτάσουμε στη Βασιλεία του Θεού με την αγάπη μας προς Αυτόν, βοηθώντας μας κι Εκείνος, αγκαλιάζοντάς μας, προσέχοντάς μας μέσα από τους Καρπούς Του

20/4/2011 - Μεγάλη Τετάρτη

"Κανείς δε θα με διώξει από τον οίκο μου". Αυτή τη φράση έφερε στο προσκήνιο το μυαλό μου μόλις εξήλθα της εκκλησίας του Αγίου Δημητρίου στα Πατήσια, λίγο πριν το τέρμα της οδού Στρατηγού Καλλάρη. Αυτή τη φορά ήμουν μόνος, χωρίς τη σύντροφό μου, αν και κάπου εκεί κοντά παραθέριζε κι εκείνη. Μια καρδιά που αγαπά και μια που αγαπά να αγαπιέται και να το ανταποδίδει, δε μπορούν παρά να εκμηδενίσουν κάθε στιγμή τη όποια φυσική(ή υλική) απόσταση.

Μου φάνηκε μικρός ναός μπροστά στην εκκλησία του Αγίου Παντελεήμονα της περιοχής όπου μεγάλωσα. Αυτή τη μέρα, όμως, πιο μεγαλόπρεπος στάθηκε ο Άγιος Δημήτριος.

Όταν εισήλθα, η πόρτα έκλεισε ήσυχα και αέρινα πίσω μου. Παρακολουθώντας τη λειτουργία ενός κύριος βάδισε από το δεξί και μεσαίο μέρος της αίθουσας προς το μέρος μου και στάθηκε δίπλα μου. Τον παρατήρησα, ενδιαφερόμενος προς αυτόν. Κοίταξα τα μάτια του. Είχαν δακρύσει. Όχι δάκρυα απελπισίας λόγω της οικονομικής κρίσης. Τα μάτια του κάτι άλλο μαρτυρούσαν: την κρίση που συνέβαινε στην ψυχή του. Λυπόταν για τους ανθρώπους που δεν πίστεψαν στον Ιησού όσο ήταν ζωντανός για όλους. Λυπόταν για τους ανθρώπους που δεν πιστεύουν στον Ιησού τώρα που είναι φανερός για όσους τον αναζητήσουν για να τον βάλουν στην καρδιά τους.

Οι ψάλτες όλο αυτό το διάστημα υμνούσαν το Θεό και εξιστορούσαν την ιστορία του Υϊού Του με τα καθιερωμένα γραμμένα λόγια τους. Τίποτα ιδιαίτερο. Όταν, όμως, ο ιερέας εμφανίστηκε μέσα στο ιερό μπροστά στην Αγία Τράπεζα, όλοι οι παρευρισκόμενοι, γέροι/γυναίκες/παιδιά σηκώθηκαν όρθιοι και περίμεναν το μήνυμα που είχε να μεταφέρει με το θυμιατήρι του. Τότε ήταν που είδα το δεύτερο θαύμα.

Ήταν η στιγμή που είχε μόλις ξεπροβάλλει από το ιερό. Εγώ στεκόμουν όρθιος ακριβώς μπροστά από την πόρτα, έχοντας προσκυνήσει την εικόνα της Παναγίας μόνο, της Βρεφοκρατούσας. Ένιωθα ντροπή που στεκόμουν εκεί και δεν είχα πάει πιο κοντά. Δεν ήθελα, όμως, σε καμία περίπτωση να καταστήσω αδύνατο για τις γιαγιάδες και τους λοιπούς ανθρώπους που κάθονταν στα αριστερά μου και στα δεξιά μου, να δουν και να παρακολουθήσουν τη λειτουργία. Δεν είναι θέατρο όπου αν χάσεις μια ατάκα δυσκολεύεσαι να κατανοήσεις το έργο. Είναι, όμως, κάτι ακόμη πιο ιερό και αξιόλογο κατ' εμέ. Ανάλογα και την ποιότητα των συμμετεχόντων φυσικά.

Όσο, λοιπόν, τα σκεφτόμουν αυτά, συνειδητοποιούσα ότι ο ιερέας ερχόταν προς το μέρος μου. Ξεκίνησε από το ιερό και αντί να φτάσει μέχρι το τέλος του διαδρόμου με τα καθίσματα, όπως είχα κάνει τόσοι άλλοι που είχα παρακολουθήσει κατά καιρούς, έφτασε μέχρι εμένα, έφτασε μέχρι τη μητέρα με τα δύο της παιδιά μπροστά μου, χαμογέλασε μέσα από τα γένια του στο μωράκι της στο καροτσάκι και μας άφησε για να συνεχίσει το δρομολόγιό του.

Γύρισε όλη την εκκλησία. Κάθε γωνία της. Κάθε άνθρωπο που φιλοξενούσε στην εκκλησία του τον επισκέφτηκε. Μόνο στον εξώστη δεν ταξίδεψε με το θυμιατό του. Δεν πρόλαβε μέχρι να τελειώσουν οι ψάλτες τα λόγια τους. Η μυρωδιά, όμως, έφτασε μέχρι τον Παντοκράτορα στον τρούλο.

Αμέσως, μετά ήταν η στιγμή για το τρίτο θαύμα. Ο ιερέας μπήκε μέσα στο ιερό εκ νέου και, όταν εξήλθε, τον ακολούθησε ένας άλλος κληρικός, ενδεδυμένος με τα ίδια ρούχα με αυτόν και στάθηκαν μπροστά στην εικόνα του Μυστικού Δείπνου. Προσκύνησαν, έκαναν το σταυρό τους και ξαναπροσκύνησαν. Ο άλλος κληρικός ξεσκέπασε το κεφάλι του και προσκύνησε, ενώ ο άλλος στεκόταν ακίνητος. Ξαναντύθηκε και έδωσε τη σκυτάλη στον ιερέα της εκκλησίας να προσκυνήσει μόνος του. Αυτός δεν ξεσκέπασε την κεφαλήν του. Απλώς προσκύνησε, έκανε το σταυρό του αργά και με πίστη και, έπειτα, προσκύνησαν μαζί άλλες δύο φορές πριν εξαφανιστούν πάλι στο ιερό.

Άφησα τη μητέρα με τα παιδιά της πίσω μου. Ύψωσα το χέρι μου στο μέτωπό μου και, περπατώντας, ολοκλήρωσα το σχήμα του σταυρού, μέχρι να φτάσω μπροστά στην εικόνα του Μυστικού Δείπνου με το Χριστό και τους μαθητές Του. Προσκύνησα. Άλλα δύο άτομα περίμεναν πίσω μου. Έκανα το σταυρό μου άλλη μία φορά και βάδισα προς την έξοδο. Δεν είχα άλλο χρόνο στη διάθεσή μου. Με έπνιγε η ανάγκη να καταγράψω όλα αυτά που με τα μάτια μου είχα δει και είχα ζήσει. Ίσως να επέστρεφα αργότερα. Ίσως και να επέστρεψα τελικά. Τη στιγμή, όμως, που όλα τα μωρά στην εκκλησία άρχισαν να κλαίνε ταυτόχρονα, χωρίς κάποια καθυστέρηση μεταξύ τους, ακόμη κι αν δεν την ανέφερα ή περιέγραψα πιο πάνω, δεν πιστεύω πως θα την ξεχάσω σύντομα.

Καλό Πάσχα & Καλή Ανάσταση,
Προάγγελος

Στα αδέλφια μου εκεί έξω...

Το κείμενο αυτό είναι απλώς μία έκφραση των όσων νιώθω για τους ανθρώπους που έχω συναντήσει μέχρι τώρα στη ζωή μου.(Εμπνευσμένο από την ομιλία του Paul Washer που βρίσκεται εδώ)
Έχω γνωρίσει φίλους αλλά και εχθρούς. Ανθρώπους που ενδιαφέρθηκαν για μένα και ανθρώπους με μόνο τους σκοπό να με πληγώσουν. Τουλάχιστον για την περίοδο που ήμουν στην καθημερινότητά τους. Δε θα μιλήσω, όμως, για φίλους και εχθρούς αλλά για μία αγάπη που είναι η μεγαλύτερη αγάπη που θα με κερδίζει πάντα και πάνω από όλα. Κι αυτή είναι κάτι περισσότερο από την απλή ερωτική αγάπη που ο καθένας μας νιώθει κάποια στιγμή στη ζωή του. Όχι. Μιλάω για κάτι ανώτερο από οτιδήποτε μπορεί να είναι ακόμη και ανθρώπινο δημιούργημα. Όχι! Μιλάω για αγάπη σε ένα Ον. Στον μοναδικό Θεό που έδωσε τον Υιό Του στους ανθρώπους για να τον θανατώσουν και να καθαριστούν από την αμαρτία.

Τραγική ειρωνεία, αλήθεια. Οι άνθρωποι σώθηκαν σκοτώνοντας τον ίδιο τον Υιό του Θεού. Πραγματικά θα ήλπιζα όλοι οι άνθρωποι γύρω μου να μπορούσαν να καταλάβουν τί σημαίνει το να σε αγαπάει ο Δημιουργός σου. Να σε αγαπάει Αυτός που θα σε καταλάβει καλύτερα από τον καθένα και θα κάνει τα πάντα για να σε προστατεύσει. Το μόνο Του αίτημα; Να προσπαθείς να ακολουθείς τους κανόνες του και να ζητάς τη βοήθειά Του.

Όταν βλέπω ανθρώπους στο δρόμο, θέλω να τους βλέπω σαν να βλέπω εκείνη τη στιγμή το πρόσωπο του Ιησού Χριστού μπροστά μου. Όμως, αυτό δε με εμποδίζει να καταλάβω τους κίβδηλους ή τους ανθρώπους που δεν πιστεύουν ούτε τον ίδιο τους τον εαυτό. Όταν οι άνθρωποι που με γνώρισαν, πέρασαν από μπροστά μου και με αρνήθηκαν, εγώ απλώς επέμεινα. Δεν ήξερα αν είχα κάτι να τους δείξω. Ήξερα, όμως, πως μπορούσα, αν μου έδιναν την ευκαιρία, να διορθώσω το κακό που είχαν κάνει οι άλλοι άνθρωποι στις ψυχές τους. Υπάρχουν τόσα ανθρώπινα όντα εκεί έξω, τα οποία αξίζει και με το παραπάνω να σταθούν στα πόδια τους και να τα ακούσουμε. Όταν, όμως, οι άνθρωποι δεν εμπιστεύονται ούτε τον εαυτό τους...

Από μικροί που ήμαστε, γνωρίσαμε παροιμίες και τις κάναμε κτήμα μας. “Μαζί με τα ξερά καίγονται και τα χλωρά”. Αυτό ήταν ανέκαθεν ανθρώπινη λογική. Το να ξεχωρίσεις τους αθώους από τους ένοχους είναι μεν κουραστικό και χρονοβόρο αλλά κανείς δεν το κάνει .Έχετε όλοι παραδοθεί στη λογική πως ό,τι σας κουράζει, καλύτερα να μην το κάνετε. Είστε το ίδιο με τον υπόλοιπο κόσμο και τελικά κανείς σας δε διαφέρει. Κι όμως, δε με έχετε απογοητεύσει ακόμη. Πιστεύω πως μπορείτε να τα καταφέρετε.

Ο Θεός είχε πάντα ως κύριο μέλημά Του την ευτυχία των ανθρώπων. Από όλα Του τα δημιουργήματα, ο Θεός, έκανε τον άνθρωπο κατ' εικόνα και καθ' ομοίωσήν του. Κι οι άνθρωποι, αντί να τον σεβόμαστε συνέχεια, να ξοδεύουμε τη ζωή μας να εργαζόμαστε γι' Αυτόν ώστε από Αυτόν να παίρνουμε μισθό, προτιμήσαμε να κλείσουμε τα μάτια και τα αυτιά μας στη φωνή που μας λέει, μέσα μας, να κοιτάξουμε ψηλά, να ανοίξουμε τα χέρια και να πούμε ένα μεγάλο ευχαριστώ στο Θεό που μας φωτίζει κάθε μέρα με το υπέρλαμπρο φως της Δημιουργίας Του.

Όταν έγινε ο κατακλυσμός του Νώε, ο Νώε και η οικογένειά Του σώθηκαν. Ο Μωυσής δεν ήταν Αιγύπτιος, κι, όμως, μεγάλωσε μαζί τους για να σωθεί. Ο Λοτ ακολούθησε τις οδηγίες του Θεού και σώθηκε, σε αντίθεση με τη γυναίκα του που μεταμορφώθηκε σε στήλη άλατος. Είστε άνθρωποι και το προσωρινό σώμα που έχετε σε αυτή την προσωρινή ζωή, είναι εύκολο να πληγωθεί, να κουραστεί και τελικά να πεθάνει. Όμως, ο Θεός είναι ένας Άγιος Θεός. Το σώμα που έχετε είναι το δώρο του Θεού ώστε να μπορέσετε να συνεχίσετε να ζείτε ακόμη και εκτός του παραδείσου που φτιάχτηκε για εσάς.

Ο Θεός είναι ένας υπέροχος, υπέρλαμπρος, Άγιος Θεός. Μας έδωσε το γιο Του. Μας έδωσε τον μόνο που είχε τη δύναμη να πεθάνει, μόνος, προδομένος από όλους όσους βοήθησε, καταπονημένος και τελικά να βγει νικητής γιατί πάτησε πάνω στον θάνατο και έδωσε το μήνυμα της ελπίδας σε όλους τους ανθρώπους πως όλοι μπορούν να συνεχίσουν να ζουν. Για να συμβεί αυτό, το μόνο που ζήτησε ήταν απλά να τον αγαπήσετε. Να αγαπήσετε τον Θεό και τα δημιουργήματά Του, αφού κι εσείς είστε ένα από αυτά. Δε χρειάζεται να φοβάστε ή να ντρέπεστε όταν κάποιος μιλάει για τον Ιησού Χριστό. Να φοβάστε μήπως οι πράξεις σας και η ζωή σας δεν είναι σύμφωνες με το Λόγο του Θεού. Κι ο Λόγος του Θεού είναι ο ίδιος ο Ιησούς Χριστός.

Είναι εύκολο να πείτε ότι όλοι κάνουν το ίδιο κι άρα ο Θεός θα σας συγχωρήσει. Το ότι πηγαίνετε σε ένα μέρος που λατρεύεται θεωρητικά ο Θεός, δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση πως ο Θεός είναι εκεί. Ο Θεός είναι ένας Άγιος Θεός και η ολοκληρωμένη έννοια της πραγματικής, ανόθευτης, αθώας αγάπης. Κι ως Αγάπη, ο Θεός οφείλει και να μισεί ό,τι δεν αγαπάει.

Ο Θεός έδωσε σε όλους μας ένα σώμα, διαφορετικό από το πραγματικό, ώστε να μπορέσουμε να ζήσουμε και να τον λατρέψουμε, ακόμη και εκτός του παραδείσου. Ξέρετε, όμως, γιατί έχουμε το σώμα που έχουμε τώρα; Γιατί οι προπάτορές μας εκδιώχθηκαν από τον παράδεισο.

Γιατί δε μπορείτε να καταλάβετε δύο απλά πράγματα; Κάθε καλό που κάνετε στη ζωή σας, κάθε τί το οποίο είναι πλησίον των οδηγιών του Θεού, είναι μία αμαρτία παραπάνω που δεν έγινε. Είναι ένας ελαφρύτερος σταυρός για εσάς και τον Ιησού Χριστό που τον σήκωσε. Όσο για την κάθε αμαρτία που έγινε, είναι μία αμαρτία που θα βαρύνει και τα παιδιά σας και τα εγγόνια σας, μαζί με τις αμαρτίες των παιδιών σας κ.ο.κ.

Έχουμε απομακρυνθεί από το σώμα το λαμπρό, το υπέροχο που είχε πραγματικά προορίσει για εμάς ο Θεός αλλά συνεχίζουμε να αμαρτάνουμε. Συνεχίζουμε να αφήνουμε τον κόσμο να μας καθοδηγήσει. Κρυβόμαστε από δικαιολογίες όπως “Όλοι το κάνουν”. Όλοι ντύνονται πρόστυχα. Όλοι καπνίζουν. Όλοι πίνουν αλκοόλ. Όλοι όταν θυμώνουν, για να δείξουν ότι ανήκουν στον κόσμο, χρησιμοποιούν υβριστικά λόγια για την Παναγία και το Χριστό. Λοιπόν, έχω μια ερώτηση για όλους εσάς: Είναι τόσο σοβαρό το ότι κάποιος έκλεψε τα χρήματα που είχατε μαζέψει; Είναι τόσο σοβαρό το ότι κάποιος σας τράκαρε με το αμάξι; Είναι τόσο σοβαρό... ότι η μπάλα δεν μπήκε στα δίχτυα; Είναι τόσο σοβαρό ώστε να καταριέστε την ίδια σας τη θεία φύση που πραγματικά περιμένει δίπλα σας για να τη δεχτείτε; Είναι τόσο δύσκολο να καταλάβετε ότι τα πάντα είναι προγραμματισμένα από πριν, αλλά συνεχίζουν κάθε στιγμή να συμβαίνουν, αφού το ενδιαφέρον του Θεού για το δημιούργημά Του είναι αιώνιο, και να δείτε πως ο Θεός πραγματικά είναι πρόθυμος να κάνει τα πάντα προκειμένου να σας κατατάξει στο στρατό Του;

Δε θέλει οπαδούς. Δε θέλει μάζες. Έχει μεγαλύτερη δύναμη από την κάθε ανθρώπινη μάζα. Είναι μεγαλύτερος από το μεγαλύτερο δημιούργημα του ίδιου του ανθρώπου. Είναι μεγαλύτερος κι από τη μεγαλύτερη αγάπη που μπορεί να νιώσει ένας άνθρωπος του κόσμου. Είναι διαφορετικός! Είναι Θεός. Είναι Άγιος Θεός. Είναι ο μόνος που μπορεί να σας καταλάβει πραγματικά και εξολοκλήρου σε κάθε στιγμή της ζωής σας. Είναι ο μόνος Θεός που πραγματικά υπάρχει. Ο μόνος Θεός που δε θέλει θυσίες. Οι μόνες θυσίες που θα χρειαστεί να κάνετε δεν είναι καν θυσίες. Τί είναι η στενοχώρια για πέντε μέρες, πέντε μήνες, πέντε χρόνια, μπροστά στο κέρδος της Αιώνιας Ζωής;

Ο Θεός είναι ο δίκαιος κριτής. Μην επιζητείτε την επιμήκυνση της παρούσας ζωής, αλλά την γρήγορη άφιξη της νέας ζωής σας. Όσο φοβάστε να σωθείτε, τόσο μακρύτερα από τη σωτηρία είστε. Το πρόβλημά σας ως άνθρωποι, ξέρετε ποιο είναι; Σας βάφτισαν δούλους του Θεού κι όμως δεν είστε. Έχω ακούσει διάφορες ιστορίες και φήμες στη ζωή μου. Δεν στενοχωριέμαι που δεν είστε δούλοι του Θεού. Δεν στενοχωριέμαι που δεν έχετε αγαπήσει το Θεό. Δε στενοχωριέμαι που έχετε αμαρτήσει κάποιες φορές στη ζωή σας. Στενοχωριέμαι που δεν κάνετε τίποτε άλλο, πέρα από το να αμαρτάνετε.

Αφιερώστε τη ζωή σας στο να βοηθήσετε όσους δε μπορούν να βοηθήσουν τον εαυτό τους. Είναι πιο εύκολο από το να βοηθήσετε τον ίδιο σας τον εαυτό. Είναι και πιο κερδοφόρο για εσάς. Θα το νιώσετε και θα το ζήσετε. Μη φοβάστε να βοηθήσετε. Μη φοβάστε πως θα σας κατηγορήσουν. Κι αν σας κατηγορήσουν, στηρίξτε τα όσα κάνετε, με τη ζωή σας και τα λόγια σας. Να είστε περήφανοι που είστε δούλοι του Κυρίου Ιησού Χριστού. Να είστε περήφανοι για εσάς και για όσα έχετε καταφέρει, αλλά σε καμία περίπτωση να μην μειώσετε μέσα σας τους άλλους ανθρώπους που έχουν καταφέρει περισσότερα ή λιγότερα. Ο καθένας κουβαλάει ένα προσωπικό σταυρό αμαρτιών. Κι ο Ιησούς Χριστός, ως ενανθρωπήσας Λόγος του Θεού, είναι δίπλα στον καθένα για να τον βοηθήσει. Μη φοβάστε! Ο Θεός σας αγάπησε από πριν καν γεννηθείτε! Μη φοβάστε να πληγωθείτε, αν αυτό θα βοηθήσει κάποιον συνάνθρωπό σας. Σώστε τις οικογένειές σας!

Καθήκον του κάθε παιδιού είναι να βοηθήσει τους γονείς του και να τους αγαπάει. Καθήκον του κάθε γονέα είναι να αγαπήσει τα παιδιά του, να τα φροντίσει, να τα μάθει να αγαπούν τα αδέλφια τους. Βοηθήστε τον εαυτό σας, βοηθώντας τους άλλους.

Πέρα από οικονομικές κρίσεις, πέρα από τη δυστυχία του κόσμου... Ο κόσμος πάντοτε δυστυχισμένος θα είναι. Η πραγματική χαρά είναι στο να βρισκόμαστε με τον Ιησού Χριστό. Να τον νιώθουμε κοντά μας. Να Τον αγαπάμε. Ο κόσμος ήταν πάντοτε μακριά Του. Ακόμη κι όταν ο Ιησούς Χριστός βρισκόταν στη γη και έκανε χιλιάδες θαύματα με ένα άγγιγμα ή με μία φράση Του, ακόμη και τότε ο κόσμος ήταν εναντίον Του.

Οι άνθρωποι ήσαστε τόσο κοντά στο Θεό που τελικά δε μπορέσατε καν να τον δείτε. Ήσαστε τόσο κοντά Του, που τον λεκέ από αίμα στα σπλάχνα Του, τον νομίσατε για ψεγάδι στο σώμα Του. Και πιστέψατε πως βρήκατε λόγο να τον σταυρώσετε. Επειδή στα μάτια σας δεν ήταν τέλειος. Αν κι η αλήθεια είναι ακόμη πιο τραγική... Σταυρώσατε τον Υιό του Θεού γιατί δεν θέλετε την αλήθεια στη ζωή σας. Δεν αντέχετε την αλήθεια όσο κι αν λέτε πως τη θέλετε! Καταλαβαίνετε τί κάνετε; Δημιουργείτε ψεύτικα νοήματα για να αντικαταστήσετε την ανάγκη σας να αγαπήσετε το Θεό! Έχετε τόσα υπέροχα πράγματα να ζήσετε κοντά στο Θεό!

Δεν ξέρω γιατί θα ήθελε κάποιος να ζήσει μία αιώνια ζωή ως κόσμος. Εγώ δε θα ήθελα. Θέλω να Ζω! Δε θέλω να ασχολούμαι με ανθρώπους που κλέβουν συνειδητά και το χαίρονται. Δε θέλω να ασχολούμαι με ανθρώπους που πραγματικά στερούν τις θέσεις ζωής σε άλλα όντα. Θέλω να Ζω γνωρίζοντας πως όλα τα παραπάνω δε συμβαίνουν. Κι αυτό θα το πετύχουν μόνο όσοι δεν ανήκουν στον κόσμο.

Αγαπήστε το Θεό σας. Αγαπήστε το Θεό μου. Είναι ο ίδιος. Μη φοβάστε τις θυσίες που θα σας ζητήσει να κάνετε. Πόσο μάλλον, επειδή δε θα σας ζητήσει τίποτα. Αν αγαπήσετε το Θεό, από μόνοι σας θα προσπαθήσετε να γίνετε κατάλληλοι για ακόλουθοί Του. Κι Εκείνος θα είναι εκεί για να σας βοηθήσει. Μη φοβάστε τις θυσίες, γιατί οι μόνες θυσίες που θα κάνετε θα είναι να μην κάνετε αμαρτίες.

Δεν έχει νόημα να πηγαίνετε τις Κυριακές στην εκκλησία, αν δεν είστε πρόθυμοι να αφήσετε πίσω τα λάθη σας και να μην επιστρέψετε σε αυτά. Δεν έχει κανένα απολύτως νόημα να πηγαίνετε στην εκκλησία τα Χριστούγεννα ή το Πάσχα, αν δεν είστε πρόθυμοι να ζήσετε τα όσα θα ακούσετε. Υπάρχουν άπειρα παραδείγματα όντων που γεννήθηκαν ως άνθρωποι και τελικά αναλήφθηκαν στους ουρανούς ως κάτι περισσότερο. Ο δρόμος είναι δύσκολος, αλλά, αν έχετε θέληση, θα τα καταφέρετε. Προσπαθήστε να γίνετε σαν τον Ιησού Χριστό... Κι ο Ιησούς Χριστός θα έρθει για τη σωτηρία σας.

Όλοι ξέρουν τον Ιησού Χριστό και το τί έχει πραγματικά κάνει. Το ερώτημα που πρέπει να σας απασχολεί είναι κατά πόσον ο Ιησούς Χριστός προτίθεται να πει, τί έχετε κάνει εσείς, στον Πατέρα Του! Αγαπήστε Τον, περισσότερο από όσο μπορώ να σας αγαπήσω εγώ. Δώστε μου λόγους να σας αγαπήσω. Δώστε λόγο στο Λόγο του Θεού, τον Ιησού Χριστό, να δώσει μαρτυρία για εσάς στον Πατέρα Του.

Θέλω πραγματικά να ξημερώσει μία μέρα και να μάθω πως όλοι οι άνθρωποι πάνω στη γη είστε ευτυχισμένοι. Αυτή τη μέρα πραγματικά περιμένω! Αγαπήστε το Θεό σας, αφού κι αυτός σας αγαπάει. Και το μόνο που περιμένει από εσάς είναι να διώξετε μακριά την αμαρτία. Ζήστε κοντά Του! Θέλω να σας γνωρίσω όλους. Κι όταν ο Θεός μας αναστήσει με το νέο μας σώμα, θέλω να μου πείτε όλοι τί έκανε ο Θεός για εσάς και να Τον δοξάσουμε όλοι μαζί! Να έχετε παράδειγμά σας το Χριστό.

Καλή συνέχεια στη ζωή σας άνθρωποι.
Εγώ επέλεξα το δρόμο μου.
Το φως και την αγάπη του Χριστού.
Του μόνου ενανθρωπήσαντα Λόγου του ενός και μοναδικού αγαθού, αληθινού, αγαπητού Θεού.

Προάγγελος

Χαλάνδρι, 23 Ιαν 2011

Πριν 4 χρόνια είδα έναν άγγελο Κυρίου παραπάνω από 2 μέτρα ψηλό, που κατέβηκε από τον ουρανό. Με τα φτερά του ανοιγμένα προσγείωσε τα πόδια του στο έδαφος. Τα φτερά του πύρινες φλόγες που δεν τον έκαιγαν.

Μου γύρισε την πλάτη και κάνοντας βαρελάκια, σαν τα μικρά παιδιά όταν παίζουν, ρίχτηκε στο δάσος της πλαγιάς. Οι φλόγες έφευγαν απ' τα φτερά του και εξαπλώνονταν στο δάσος. Πήγα στην εκκλησία λίγο παρακάτω και προσκύνησα την εικόνα της Παναγίας μας. Εκεί ζήτησα έλεος για χάρη των ανθρώπων, γιατί κατάλαβα πως κάτι κακό επρόκειτο να συμβεί. Η Παναγία δεν απάντησε. Όχι αμέσως τουλάχιστον.

Το ίδιο βράδυ ήρθε στον ύπνο μου και μου είπε για την οργή του Θεού σε όλο τον ανθρώπινο κόσμο. Γιατί οι άνθρωποι είχαν, λέει, χωθεί τόσο βαθιά στην ύλη που μόνο αυτό τους ένοιαζε, και έκανε έτσι με τα δάχτυλα (υποδεικνύοντας τα χρήματα).

Ξέρεις, εμένα ο Θεός με έχει πάει, την ψυχή μου την πήρα και την πήγε στον ουρανό και είδα τί μας περιμένει. Εκεί υπάρχουν σπίτια που μας περιμένουν. Υπάρχουν ρούχα και καλοκαιρινά και χειμωνιάτικα. Τί δουλειές κάνουμε εκεί πέρα πάνω δε μπορώ να σου πω, ούτε να σου ορκιστώ. Δε θέλω να σου πω ψέμματα για κάτι που δεν ξέρω ή δεν είδα. Το σώμα μας, όμως, είναι καινούριο σώμα, που να μπορεί να ζήσει εκεί πάνω. Το πρόσωπό μας ίδιο με αυτό που έχουμε γύρω στα 33 μας χρόνια.

 

Εγώ ξέρεις, παντρεύτηκα μια φορά και δεν ταιριάξαμε τελικά με τον άντρα μου. Εγώ ήμουν της εκκλησίας, εκείνος δεν ήτανε. Δεν πηγαίναμε στην εκκλησία τις Κυριακές καθόλου. Έπειτα, μετά από κάποιο καιρό μου έστειλε ο Θεός έναν άλλο κύριο να τον φροντίζω. Παντρευτήκαμε. Τα παιδιά μου τα πάντρεψα. Τώρα έμεινα μόνη μου και ευχαριστώ το Θεό που μου έχει δώσει τη θέση αυτή να Τον υπηρετώ μέσα στην Εκκλησία Του. Γιατί αμάρτησα πολύ και το ξέρω. Μα αν ο άνθρωπος είναι κοντά στο Θεό, όλα γίνονται.

 

Και μια φορά που η καρδιά μου με πρόδωσε και πήγε να σταματήσει, ήρθε η αγία Αθηνά, που ήταν γιατρός και με θεράπευσε. Σαν ρολόγια είμαστε. Τα ξέρεις τα ρολόγια. Έτσι είμαστε κι εμείς. Αν σταματήσουμε, τελειώνει ο χρόνος μας. Εκτός, φυσικά, αν βάλει το χέρι Του ο Θεός.

Ο Θεός είναι καρδιογνώστης και γνωρίζει και την καρδιά και την ψυχή των ανθρώπων. Γνωρίζει όλες μας τις κινήσεις και όλες μας τις σκέψεις. Εμείς νομίζουμε ότι δε μας καταλαβαίνει. Εκείνος τα ξέρει όλα.

Αν ο άνθρωπος είναι κοντά στο Θεό και πηγαίνει στην εκκλησία και κοινωνεί, όλα γίνονται και όλα τα προβλήματα λύνονται.

Το χρήμα κάνει τους ανθρώπους να μην ξεχωρίζουν ούτε αδέλφια, ούτε παιδιά, ούτε γονείς, ούτε τίποτα. Όσο περισσότερα χρήματα έχεις, τόσο περισσότερα χρήματα θέλεις. Τί θα τα κάνεις τα χρήματα; Το θέμα είναι την ψυχή σου πώς θα ετοιμάσεις! Γιατί δεν ξέρεις πότε θα σε καλέσει ο Θεός κοντά Του. Κι αν έχεις προβλήματα στην οικογένειά σου, ο Θεός μπορεί να σε βοηθήσει. Άμα δε στρέφεσαι προς Αυτόν, άμα δε ζητήσεις τη βοήθειά Του, όσο κι αν σ' αγαπάει δε θα σε βοηθήσει.

Δεν υπάρχει άνθρωπος που δε δουλεύει την Κυριακή, ο οποίος να μην ευκαιρεί να πάει στην εκκλησία το πρωί για δύο ώρες. Άμα θέλεις να πας, θα κοιμηθείς νωρίς το Σάββατο το βράδυ, και Κυριακή πρωί θα ξυπνήσεις νωρίς και θα έρθεις στην εκκλησία. Μην έρθεις στο τέλος. Τί να σε κάνει ο Θεός στο τέλος; Στην αρχή να έρθεις.

Όσο για παιδί, είσαι μικρός ακόμη. Εκτός αν έχεις το μυαλό να το μεγαλώσεις. Ξέρεις πόσες εκτρώσεις έχουμε γεμίσει στην Ελλάδα! Άμα έχεις το μυαλό, εσύ ξέρεις.

Άντε πήγαινε τώρα παιδί μου στην ευχή του Θεού και αργότερα ξαναέρχεσαι. Ξέρεις τί είναι η προσευχή; Εξομολογήθηκες πότε τελευταία φορά; Όποτε θέλεις, να έρχεσαι παιδί μου. Γεια σου.

"Έτσι μ' αρέσει η νύχτα"

Έτσι μ' αρέσει η νύχτα. Όταν έχει ένα σκοπό.
Όταν η μουσική φτάνει στον ουρανό.
Όταν τα φτερά μου έχουν χώρο να απλωθούνε.
Όταν μαζί με τα νυκτόβια πετούμε.

Έτσι μ' αρέσει η νύχτα. Όταν έχει πολύ φως
απ' των ανθρώπων τις καρδιές. Αληθινό φως!
Δίχως κάτι τεχνητό. Μόνο δάκρυα χαράς
με στόχο τη διάχυση του φωτός της καρδιάς.

Είναι πιο εύκολο γιατί αγαπάς και αγαπιέσαι.
Μπορείς να ονειρεύεσαι δίχως να ξεπουλιέσαι.
Μπορείς να πετάς χωρίς να καταλαβαίνουν ποιος είσαι.
Μπορείς να βλέπεις νεκρούς και να φωνάζεις "Ζήσε"!

Και ξαφνικά, εκεί που όλοι θρηνούν τους νεκρούς,
πας στο αυτί τους και τους λες "Σ' αγαπάω. Μ' ακούς;"
Κι όλα αλλάζουν προς το καλύτερο όμως.
Τίποτα δεν πέθανε. Ζει ακόμα ο κόσμος.

Κι αυτά τα υπέροχα άσπρα φτερά
έχουν μόνο τους σκοπό την ανθρωπιά
να μεταφέρουν με μια αγκαλιά
απ' τον παράδεισο στην κόλαση και vice versa.

Γιατί η αγάπη είναι ένα χάρισμα που έχουν όλοι.
Όσες συμπεριφορές κι αν τους καθορίζουν οι ρόλοι.
Κι όλοι μπορούν κάποια στιγμή να καταστρέψουν.
Όπως μπορούν και να αγαπήσουν ή να πιστέψουν.

Κι αυτό κάνω σήμερα. Δίχως φτερά μαγεμένα.
Βάζω στην άκρη το "εγώ" μου, το "εμένα".
Ζω με τα όνειρά μου προσεκτικά διαλεγμένα.
Κι ήρθε η ώρα να αλαφρύνω τα σώματα τα ταραγμένα.

Γιατί απόψε μεταφέρω ένα μήνυμα στο Θεό μου.
Πως όσοι με πληγώσανε με ένα ή με πολλούς τρόπους.
Αν τους κράταγε μακριά απ' τον παράδεισο το "εγώ" μου.
Απόψε, συγχωρούνται κι όλα πάλι απ' το μηδέν, χωρίς καθόλου κόπους.

Είναι πολύ πιθανόν να πληγωθώ αργότερα και πάλι.
Από ανθρώπους που δεν ξεχωρίζουν την καρδιά από τη σκανδάλη.
Μα τώρα τους συγχώρησα και τίποτα δεν κρατάω.
Και με τα χέρια μου ελεύθερα σε χίλια κομμάτια σπάω.

Μικρές Ιστορίες - Η μητέρα

-Θα ζήσει γιατρέ;
-Δεν ξέρω. Του έχω δώσει φάρμακα μα δε θα καταφέρουν τίποτα παρά για μικρό χρονικό διάστημα.
-Δηλαδή πόσο;
-3 βδομάδες περίπου.


[...έχοντας καλέσει άλλο γιατρό...]
-Θα ζήσει γιατρέ;
-Δεν ξέρω. Του έχω δώσει φάρμακα μα δε θα καταφέρουν τίποτα παρά για μικρό χρονικό διάστημα.
-Δηλαδή πόσο;
-1 βδομάδα. Ίσως 2.

[...έχοντας καλέσει πάλι νέο γιατρό...]
-Θα ζήσει γιατρέ;
-Δεν ξέρω. Του έχω δώσει φάρμακα μα δε θα καταφέρουν τίποτα παρά για μικρό χρονικό διάστημα.
-Δηλαδή πόσο;
-Το πολύ 1 βδομάδα.

[...έχοντας παραδοθεί στη μοίρα της...]
-Θεέ! Αν υπάρχεις γιατί δεν τον σώζεις; Τόσο εύσπλαχνος είσαι; Κοροϊδεύεις τους αθώους ανθρώπους για να πιστέψουν σε εσένα και τελικά τους εγκαταλείπεις τη στιγμή που σε χρειάζονται! Γιατί τον αφήνεις να πεθάνει;
-Γιατί ήθελε να σώσει εσένα! Κι ας μην τον κατάλαβες ποτέ! Κι ας μην κατάλαβες ποτέ τι ήθελε να κάνει. Ήθελε να σώσει εσένα!

Καλημέρα

Κάτι μου επιφυλάσσει η σημερινή μέρα. Δεν εξηγείται αλλιώς. Κάθε φορά που ξυπνούσα τέτοια ώρα κάτι συνέβαινε. 6 παρά. 7 παρά. Φυσικά εξαιρούνται οι μέρες που είχα λόγο να ξυπνήσω τέτοια ώρα (βλ.σχολείο, σχολή, εργασία)...
...
...
Τουλάχιστον είδα το ξημέρωμα της μέρας μου! Είδα στο sansimera.gr πως ήταν σε 3 λεπτά από την ώρα που ξύπνησα. Με το ζόρι πρόλαβα. Αλλά το είδα!

Άντε παιδάκια! Ξυπνήστε σιγά-σιγά! Άντε! 07:07 πήγε η ώρα!

Τους χαιρετισμούς μου στην Πάτρα!
Οι υπόλοιποι, ακούστε το τραγουδάκι στα αριστερά. Είναι το τραγουδάκι που άκουγα προχτές όταν ήμουν μόνος στο σπίτι και χτες το βράδυ πριν κοιμηθώ για να με νανουρίζει! Καλημέρα!

Θα ακουστεί τρελό σίγουρα... - Μέρος 2ο

Κάθομαι και ακούω διάφορα. Από μικρούς, από μεγάλους. Δεν αξίζει πλέον να παντρεύεσαι ή να πεθαίνεις.

Παντρεύεσαι: Ξοδεύεις μια περιουσία στο να θρέψεις καλεσμένους, τους οποίους ζήτημα είναι αν ξέρεις άλλους πέραν της οικογένειάς σου και των κοντινών σου φίλων.

Πεθαίνεις: Φορτώνεις στους κοντινότερους ανθρώπους σου τα έξοδα της κηδείας σου και της διατήρησής του σώματός σου σε ένα 2 επί 0.50 χώρο σε ένα νεκροταφείο για κάποιον καιρό.

Και τώρα φτάνουμε στο "τρελό κομμάτι"! Μία λύση είναι η καύση του νεκρού, μα δε μου αρέσει ως λύση. Σκέψου το πιο αγαπημένο σου πρόσωπο στον κόσμο! Έχει πεθάνει! Θα βρεις λεφτά για την κηδεία ή θα κάνεις καύση του σώματος; Έτσι κι αλλιώς έχει πεθάνει. Σωστά; Άρα δεν το χρειάζεται το σώμα. Σωστά; Ωραία, πάρε έναν δαυλό και βάλε εσύ τη φωτιά. Τολμάς;

Βλέπεις, αυτό είναι το πρόβλημα στην σύγχρονη εποχή. Εγώ δε μπορώ να το κάνω αυτό γιατί φοβάμαι. Μήπως θα μπορούσες εσύ; Θα σε πληρώσω. Μία τρομερή προσπάθεια του ανθρώπου να απαλλαγεί από την ευθύνη της πράξης που θέλει. Μία προσπάθεια να μπορεί να πει στο τέλος ότι άλλος το έκανε ή δεν ήμουν εγώ.

Εγώ θα δώσω μια ιδέα κι αν σου αρέσει κράτησέ την. Έχεις ακούσει να μιλάνε για τους αγίους; Άνθρωποι που πέθαναν, τιμήθηκαν από τους ανθρώπους και συνεχίζουν να τιμούνται και να αποκαλούν το όνομά τους καμιά φορά. Η ταφή τους γίνεται με έξοδα μη-συγγενών και το σώμα τους το παίρνουν εκκλησίες για συντήρηση.

Ωραία! Μου αρέσει! Πώς θα γίνω άγιος; Σκέψου ότι θα ζητάνε το σώμα σου εκκλησίες! Θα το προσκυνάνε πιστοί! Θα φωνάζουν το όνομά σου για τη σωτηρία σου! Τα σκέφτηκες; Ωραία! Ξέχασέ τα τώρα. Αν αρχίσεις να κάνεις πράγματα μόνο και μόνο για τη δόξα, δε θα καταφέρεις τίποτα. Και θα χάσεις και την ψυχή σου και τη ζωή σου στο τέλος.

Ε άρα τι να κάνω;

Αυτό που χρειάζεται να κάνεις είναι να μειώσεις τις αμαρτίες που κάνεις.

Μα...

Η αμαρτία δεν έχει τίποτα να σου προσφέρει!

Και δηλαδή τι; Θα κυκλοφορώ με μαύρα και θα αφήσω γένια κτλ;

Όχι, κάθε άλλο! Δε χρειάζεται κανείς να κλειστεί στον εαυτό του ή να γίνει μοναχός. Μπορεί να ζει μέσα σε όποια κοινωνία ανθρώπων ο ίδιος επιθυμεί αρκεί να μην την ακολουθεί στα λάθη της. Το "αυξάνεστε και πληθύνεστε" δε γίνεται μόνο του. Θέλει και παρέα!

Κι αν τα κάνω αυτά και η σύντροφός μου με θεωρεί πουριτανό ή τρελό;

Τότε, προσπάθησε να την κάνεις να καταλάβει. Και να θυμάσαι πως άλλο "καταλαβαίνω" και άλλο "συμφωνώ"!

Και συγγνώμη δηλαδή αλλά μου λες να γίνω άγιος για να αποφύγω την εμπορία της ταφής μου; Είσαι σοβαρός; Δε βρήκες καλύτερο λόγο;

Λόγους πολλούς! Το παράδειγμα με την ταφή ήταν απλά μια εισαγωγή στο θέμα. Για να κάνεις κάτι, οτιδήποτε, χρειάζεται να έχεις έναν λόγο που να το κάνεις. Κι αυτός ο λόγος πρέπει να βγαίνει από μέσα σου. Να θυμάσαι γιατί!

Αν σου έλεγα ότι "Επειδή αγάπησες, θα ζήσεις"; Αν σου έλεγα πως "Εγώ υπάρχω είτε το πιστεύεις είτε όχι. Το ίδιο συμβαίνει και με τον Θεό και τους δαίμονες". Αν σου έλεγα πως "Κάθε αμαρτία που δεν κάνεις, κάνει ελαφρύτερο τον σταυρό Του";

Αυτά για απόψε...

Παίρνει ο ομορφονιός τη μπαλαρίνα...

"Ένα άλλο ερωτικό (Ένα άλλο φως της πανσελήνου)"
Τις καλύτερες προσευχές μου
πουθενά δεν τις έγραψα.
Το λάθη του χθες μου
μαζί με στάχυα τα έκαψα.

Σε εκείνο το παράξενο λιβάδι
με τα λουλούδια τα ανθισμένα
και την κοπέλα ξαπλωμένη που άδει
με τα χέρια απλωμένα.

Θυμάμαι και μία λίμνη
αν και δεν τραγούδησα γι' αυτή.
Θυμάμαι και ν' ακούγονται ύμνοι
και να τραγουδάω κι εγώ μαζί.

Να προσπαθώ δηλαδή,
γιατί η φωνή μου μάλλον τη χαλούσε.
Ήταν η μελωδία τόσο μαγευτική
και να μη σταματήσω να τραγουδάω με παρακαλούσε.

Τότε λοιπόν πήγα στην κοπέλα
της άνοιξα τα μάτια και τη φίλησα.
Σκίρτησε η καρδιά της και φώναξα "έλα".
Από το χέρι την έπιασα και μπροστά της λύγισα.

Τρέξαμε στον άνεμο
σαν τα σύννεφα κι εμείς.
Κρουαζιέρα κάναμε με πλοιάριο απάνεμο
κι αγαπηθήκαμε εμείς.

Και ύστερα την αγκάλιασα
την ένιωσα στο κορμί μου
Κι ύστερα στον εαυτό μου έμοιασα
γιατί επιτέλους τον βρήκε η ψυχή μου.

Κι εκείνη τη μέρα δεν την ξέχασα.
Σταμάτησα πια να σκέφτομαι αν κέρδισα ή αν έχασα.
Στα μάτια μου τα μάτια της έπιασα
κι αν ήταν πραγματικότητα ή όνειρο ξέχασα.

Ήξερα μόνο πως την ήθελα
πιο πολύ κι από μένα.
Και η μέρα έγινε νύχτα ύστερα
με ένα υπέροχο φεγγάρι μα αστέρι κανένα.

Και μου είπε δακρυσμένη να μην κλάψω.
Μου είπε πως τη ζητούσε ο ουρανός.
Μου είπε για μια τελευταία φορά να την αγκαλιάσω.
Μου είπε να μη γίνω ποτέ μου εχθρός.

Να περιμένει λίγο ήθελα να της φωνάξω.
Ήθελα να πάμε μαζί.
Το "Σ' αγαπώ" μέσα στη νύχτα να ουρλιάξω
μα τελικά δε βγήκε η φωνή.

"Να προσέχεις", μου είπε. "Με καλεί ο ουρανός".
"Συγγνώμη", μου είπε. "Μη μου γίνεις εχθρός".
Και μέσα από το φύλλωμα των δέντρων με είδε ο θεός,
του έρωτα ο φτερωτός θεός.

Μου είπε λοιπόν μια φράση που δεν ξέχασα ποτέ.
Αν δε μπορώ να συγχωρήσω, να αγαπήσω πιο πολύ.
Και ρώτησα αν με αγάπησε. Ν' απαντήσει με "όχι" ή "ναι".
Μου έκλεισε τα μάτια, με φίλησε και είπε πολύ.

Και τα σύννεφα ενώθηκαν για να ρίξουνε βροχή
χωρίς να κρύψουν το φεγγάρι ή το δρομολόγιο για τον ουρανό
και τα ζώα του δάσους πλησίασαν να δουν τι συμβαίνει και γιατί
και τα όνειρα που έκανα γι' αυτήν γίναν ένα περίεργο κενό.

Τότε ήταν που ο εαυτός μου ζήλεψε το σώμα μου
γιατί το σώμα μου είχε αγγίξει το δικό της.
Τότε ήταν που ξεκίνησε το, από αγάπη, πιόμα μου
γιατί το στόμα μου είχε αγγίξει το δικό της.

Έκλεψα το τόξο και τα βέλη του φτερωτού θεού
για να κάνω τα ζώα να νιώθουν όπως ένιωθα εγώ.
Μα όλα βρήκανε ζευγάρι πλην του έρωτα κι εμού.
Και το τραγούδι μου βρήκε θάνατο αργό.

Και όταν ανέβαινε αυτή στον ουρανό
γέμισε ο ουρανός αστέρια.
Και για να μη χάσω αυτή που αγαπώ
έκρυψα το πρόσωπό μου απ' το φεγγάρι με τα δυο μου χέρια.

Κι ήρθε λοιπόν ένα μικρό αστέρι τόσο δα
για να μου πει πως δε με ξεχνά και μ' αγαπά.
"Και πού είναι τώρα!",φώναξα."Γιατί με πονά;".
Κι αυτό, σαν από θαύμα, φώναξε κι άλλα αστέρια φωτεινά.

Στην πλάτη τους με σήκωσαν
με πήγαν στο φεγγάρι.
Κι έπειτα πάλι ζύγωσαν
και μου 'πανε με χάρη

ότι αυτή που ψάχνω, ζει πλέον μέσα τους
και ότι στόλισε τον ουρανό με την αγάπη μας.

Έκτοτε κάθομαι και παίζω τη φλογέρα τους
στην άκρη του φεγγαριού τραγουδώντας για την αγάπη μας.

---

Αν αναρωτιέστε για τον τίτλο και για το ποιο ήταν το πρώτο μου φως της πανσελήνου ακούστε αυτό το τραγουδάκι/απαγγελία.
Όσο για τον τίτλο της ανάρτησης(βλ. "Παίρνει ο ομορφονιός τη μπαλαρίνα") είναι στίχος του Βασίλη Καζούλη από το τραγούδι του "Κάτι να γυαλίζει".

Σαν από θαύμα

        Από την μέρα που το ζήτησα, ήρθε στη ζωή μου. Σαν από θαύμα. Μήπως τελικά το λάθος το έκανα εγώ; Μήπως αυτή η μία αμαρτία με αποσπούσε από το καλό; Από όταν το ζήτησα, τα πράγματα έχουν αρχίσει να ομορφαίνουν πολύ. "Όταν τους μιλάω για τον Χριστό πρέπει να με καταλαβαίνουν και όχι να με κοιτάζουν σα να είμαι τρελός!". Και ζήτησα και κάτι ακόμη εκείνη τη μέρα, σαν προέκταση αυτού. Να Τον γνωρίσουν οι οικείοι μου.
        Οι άνθρωποι γύρω μου δεν είναι κακοί άνθρωποι. Απλώς δεν Τον γνώρισαν. Δεν πίστεψαν σε Αυτόν. Δεν κατάλαβαν ποτέ. Δεν ασχολήθηκαν ποτέ να Τον γνωρίσουν. Γιατί μιλούνε οι άνθρωποι γι' Αυτόν; Ψάχνουν την αλήθεια σε βιβλία όπως το Illuminatis ή το Davinci Code, όχι για μάθουν την αλήθεια αλλά για να σιγουρέψουν το εγώ τους και ότι έχουν δίκιο που δεν πιστεύουν. Και τόσον καιρό παρακαλούσα, αυτοί που δεν καταλάβαιναν την πίστη μου, να με αφήσουν ελεύθερο να ζήσω. Να φύγω από κοντά τους. Όμως έκανα λάθος. Δε χρειαζόταν να φύγω. Αυτό που αρκεί είναι να έρθει ο Χριστός να τους βρει και να τους δείξει ποιος είναι. Για εμένα δε θα το κάνει. Πιστεύω ήδη σε Αυτόν.Με τα λάθη μου μεν, αλλά πιστεύω. Δε χρειάζεται λοιπόν να μου δείξει ποιος είναι.
        Αυτοί οι οικείοι μου όμως είναι αμαρτωλοί. Γι' αυτούς θα το κάνει! Είναι ο μόνος που μπορεί να τους σώσει! Αυτός και το θαύμα της ζωής. Μα έτσι κι αλλιώς Ζωή ο ίδιος είναι άρα ένα και το αυτό.
        Και αυτό Του ζήτησα λοιπόν. Να κάνει μια ακόμη προσπάθεια να τους καλέσει να Τον γνωρίσουν. Και ξαφνικά όλα γύρω μου μυρίζουν Χριστό. Ξαφνικά όλα γύρω μου αγαπούν το Χριστό ή τουλάχιστον καταλαβαίνουν την πίστη μου σε Αυτόν.
Θεέ μου...
Χριστέ μου...
Υϊέ του Θεού μου...
Σαν από θαύμα... Σε ευχαριστώ...