...πάντα θα βλέπω αυτά που προορίζονται για μένα, ακόμη κι αν δε μπορείς να με δεις...
Προάγγελος
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ουρανός. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ουρανός. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Αυτά τα Χριστούγεννα του 2013

Το έχω κάτι σαν εσωτερικό τάμα... Πάντα όταν πλησιάζουν αυτές οι ημέρες - η αρχή ή το τέλος - της ανθρώπινης φύσης του Χριστού μας να γράφω κάτι. Ακόμη κι αν έχω πολύ καιρό να γράψω...

Η αλήθεια είναι πως... δεν ξέρω ποια είναι η αλήθεια. Ήμουν καλό παιδί φέτος; Ήμουν κακό παιδί φέτος; Άραγε ο Μέγας Βασίλειος θα μου φέρει κι εμένα ένα δώρο; Κι άραγε... ποιος είναι πιο αρμόδιος να μου το φέρει αυτό το δώρο; Ο Μέγας Βασίλειος ή ο Χριστός; Κι αν ο Χριστός μου το έφερε ήδη και μάλιστα όχι μία αλλά πολλαπλάσιες φορές; Τότε τι μπορώ να περιμένω για το επόμενο έτος;

Αν το δούμε, βέβαια, από την άλλη όψη, εγώ θα έπρεπε να κάνω δώρο στο Χριστό για τα γενέθλιά Του κι όχι Αυτός σε εμένα... Αλλά είναι τόσο ενδεδυμένος την Αγάπη - γιατί είναι Αγάπη - που δεν Του πάει η καρδιά να μας αφήσει κι εμάς χωρίς δώρα... Παραμένει, όμως, το ερώτημα: τι μένει αν μας έχει ήδη δώσει τα δώρα μας;

Λοιπόν, ας το σκεφτούμε λογικά... Τι μπορείς να προσφέρεις σε ένα Θεό; Τι μπορείς να προσφέρεις που δεν το έχει ήδη; Ή που δε μπορεί να το πάρει αν το θέλει; Χμ... καλύτερα ας μείνουμε στην πρώτη ερώτηση: «Τι μπορείς να προσφέρεις που δεν το έχει ήδη;».

Να Του αγοράσω ένα ημερολόγιο για το 2014; Ή μήπως ένα αντρικό δερμάτινο πορτοφόλι; Μήπως να Του αγοράσω ένα κομψό και μοντέρνο στυλό Parker ή μήπως μία πένα από εκείνες τις ωραίες; Μπα... Πολύ φτηνά δώρα για ένα Θεό. Εντάξει, η κίνηση μετράει και το ξέρω αλλά και πάλι μου φαίνονται λίγα...

Να Του αγοράσω μήπως μία προσωπογραφία; Αλλά κι αυτό θα πάρει μέρες. Δεν προλαβαίνει κανένας ζωγράφος να ετοιμάσει ένα τέτοιο πίνακα... Μήπως αν έγραφα ένα βιβλίο για Αυτόν; Πάλι όχι... Θα είναι σαν να Του πηγαίνω δώρο την Καινή Διαθήκη - την ξέρει, ο Ίδιος την έγραψε, ο θείος Λόγος Του.

Μήπως αν άλλαζα το πρόσωπο που θα απεικονίζει ο πίνακας; Αν Του έδινα πχ. μια προσωπογραφία της μητέρας Του; Μπα... και πάλι, είπαμε πως θέλει μέρες και δε γίνεται... Να βρω ένα ωραίο τοπίο τότε στο διαδίκτυο και να πάω να το εκτυπώσω, να το βάλω σε μια ωραία κορνίζα και να Του το δώσω.... Όχι, άκυρο... Αφού Εκείνος το έφτιαξε το τοπίο, τι να το κάνει;

Μάλλον κάνω κάτι λάθος... Δεν είναι δυνατόν να μη βρίσκω τίποτα να Του δώσω! Δε μπορεί... κάτι θα υπάρχει... Ίσως... Χμ...

Ουσιαστικά το νόημα των Χριστουγέννων βρίσκεται στην αγάπη και συγκεκριμένα στη θεϊκή, την πανανθρώπινη Αγάπη που ο ίδιος ο Χριστός έφερε στον κόσμο αυτό... Πώς θα μπορούσα λοιπόν κάπως να Του την επιστρέψω αυτή την Αγάπη; Τι υπάρχει που να αγαπώ εγώ πολύ και θα μπορούσα να Του το προσφέρω;

Κάποιο από τα δώρα των Μάγων ίσως; Για να δούμε... Ο Μελχιόρ προσέφερε στο Χριστό χρυσό... Εγώ χρυσό δε μπορώ να προσφέρω... Δε φτάνουν τα χρήματα που έχω... Ο Γάσπαρ προσέφερε λιβάνι - ή λίβανον όπως αναφέρεται στις γραφές-. Μου φαίνεται όμως τόσο λίγο το λιβάνι.. Αν συνόδευε το χρυσό θα ήταν αλλιώς αλλά τώρα... Για να δούμε τον τρίτο μάγο... Ο τρίτος μάγος προσέφερε σμύρναν - ή το κοινώς λεγόμενον μύρον... Και πάλι... Για κάποιο λόγο δε μου ταιριάζει... Αφού όλα τα έχει ο Κύριος...

Αφού όλα τα έχει... Και ανθρώπινη Μητέρα έχει... Και Θεό Πατέρα έχει... Και ανθρώπους Αγίους που Τον ακολουθούν έχει... Κι Αγάπη έχει... Και Ζωή έχει... Και....

Έι... νομίζω.... νομίζω το βρήκα! Εμένα δεν έχει! Εμένα! Τον εαυτό μου! Τον έχω κρατήσει εγώ τον εαυτό μου! Δεν ξέρω αν αξίζει και πολλά αλλά είναι ό,τι πιο σημαντικό έχω στην κατοχή μου. Κι αφού ξέρω πως είναι Αγάπη ο Κύριος, πώς είναι δυνατόν να μη φροντίσει την ψυχή μου καλύτερα από εμένα;

Λοιπόν, το αποφάσισα... Αυτό θα κάνω! Θα Του χαρίσω τον εαυτό μου! Θα γιορτάσω την έλευσή Του με την καθαρή ψυχή μου! Αυτό θα κάνω!

Καλά Χριστούγεννα να έχουμε όλοι! Καλά Χριστούγεννα! Και να μην ξεχάσετε να αφήσετε κι εσείς ένα κομμάτι του εαυτού σας πίσω αυτές τις γιορτές... για να μπορέσει ο Κύριος να το αντικαταστήσει με Αγάπη... Αυτή την ιδιαίτερη... την πανανθρώπινη... τη θεϊκή... Αυτή που μόνο ο Κύριος γνωρίζει να προσφέρει απλόχερα... Αυτός... Και όσοι Τον ακολουθούν... Γιατί κι αυτοί ντύνονται την Αγάπη... Καλά Χριστούγεννα!

2 πράγματα που δε θέλω να ξεχάσω

Θυμάμαι την Κυριακή, 30 Δεκεμβρίου 2012, τη βόλτα με τη γυναίκα μου. Αναζητούσαμε τα δώρα της Πρωτοχρονιάς για τους εορτάζοντες αλλά και για τους υπόλοιπους. Και όπως ο ουρανός ήταν χαμένος στα γαλανόλευκα χρώματά του λόγω της συννεφιάς που επικρατούσε, σαν παιδάκι γεμάτο ενθουσιασμό την είδα, με το χέρι υψωμένο και το δείκτη προς τον ουρανό ακριβώς από πάνω μας. Μου έδειξε τρεις μικρές ομάδες πουλιών. Μία εδώ, μία εκεί, μία λίγο παραπέρα. Δεν κινούνταν άχαρα αλλά σα συμφωνημένο το κάθε πουλί με τα υπόλοιπα της ομάδας του. Δεν ξέρω πόση ώρα κάτσαμε να τα κοιτάμε. Ανταμειφθήκαμε, όμως. Πρώτον, γιατί ήμαστε οι μόνοι "τρελοί' που είχαμε σταματήσει στο λεπτό πεζοδρόμιο που χώριζε τις δύο λωρίδες κυκλοφορίας για να κοιτάξουμε τον ουρανό. Δεύτερον, γιατί οι τρεις ομάδες πουλιών, αυξήθηκαν σε 5, καθώς δύο ακόμη ξεπρόβαλαν από τη μία και από την άλλη πλευρά του δρόμου πίσω από τις ψηλές πολυκατοικίες. Και κάπως έτσι κάτσαμε για άλλα 30' να κοιτάμε τα πουλιά και το χορό τους... Ίσως καταλάβετε περισσότερα αν δείτε το παρακάτω βίντεο... Ίσως... Δεν ήταν έτσι ακριβώς αλλά μοιάζει αυτό που είδαμε με αυτό που τράβηξε και η AdirraBG:

Επίσης, θυμάμαι την Τρίτη, 1η Ιανουαρίου 2013, πηγαίνοντας σε ένα συγγενικό σπίτι, δύο κοριτσάκια που περπατούσαν με τον παππού τους. Χμ... Έχετε δίκιο, είναι δύσκολο για δύο μικρά κοριτσάκια να περπατάνε. Μπορείς να πεις ότι έτρεχαν όσο το δυνατόν ήταν να τραβήξουν και τον παππού τους μαζί. Αλλά τα κοριτσάκια ήταν μόνο το πρώτο πράγμα που είδα. Γιατί το δεύτερο ήταν ο παππούς τους. Ένας άνθρωπος που θύμιζε τους άστεγους που βλέπουμε στο δρόμο. Με κομμένο το αριστερό του πόδι και με πατερίτσες. Και παρά όλα αυτά, το χαμόγελό του που μπορούσε ακόμη και έτσι και συνόδευε τις εγγόνες του, δε θα το είχε ούτε αν ήταν αρτιμελής. Κι έτσι σταματήσαμε δίπλα του με το αμάξι, του είπαμε "Καλημέρα! Καλή χρονιά!" και φύγαμε. Τον αφήσαμε, λοιπόν, με το χαμόγελο και με τη μνήμη των δύο άγνωστων που του ευχήθηκαν "Καλή Χρονιά"! Μπορεί να φανταστείτε πόσο μοναδικό φαινόμενο ήταν αυτό, πιο μοναδικό και από τα πουλιά που ανέφερα παραπάνω, αν σκεφτείτε πως δεν έχω φωτογραφία να σας δείξω... Αγάπη μόνο...

Αλήθεια λέω: ο ίδιος αριθμός γραμμάτων είναι

Φτάσαμε στο σήμερα λοιπόν. Ήρθε η μέρα. Ήρθε η λύτρωση. Ήρθε η Παναγία στο χώρο μας. Έφερε το Ζωοποιό Φως. Έφερε το θεϊκό Φως του Χριστού στην πόρτα μας. Χρειάστηκε λίγος καιρός αλλά ήρθε.

Πιο πολύ χρειάστηκε ο καιρός για εμένα. Προσπαθώντας να εισακούσω την ψυχή των γύρω μου, τελικά κατέληξα στο να μη δείχνω τη δική μου ψυχή. Κι όμως αυτό ήταν που ήθελαν και χρειαζόντουσαν όλοι. Τη δική μου ψυχή. Την πίστη που βγαίνει από την ψυχή μου. Γιατί θα ήθελα να μιλούσα ώρες και ώρες ολόκληρες για το Χριστό. Κι αφού ακούσω όσα θα έχουν να μου πουν, κι αφού διδάξω όσα θα έχω να τους πω, να φτάσει τελικά η ώρα που θα γυρίσω και θα πω το βράδυ πριν ξαπλώσω, ένα μεγάλο, ένα τεράστιο Ευχαριστώ! Όχι λεκτική προσευχή! Όχι... Απλώς μια ανάσα! Ένας ευχαριστήριος αναστεναγμός... Απλά ένα Ευχαριστώ! Ευχαριστώ που ήσουν μαζί μου Κύριε! Ευχαριστώ που μου χάρισες κάτι δικό Σου. Ευχαριστώ που φρόντισες να μη χάσω τη Φως. Ευχαριστώ που πλησιάζοντας στα χρόνια της κρίσης, με βοηθάς να μένω σταθερός. Ευχαριστώ που μου δίνεις το δικαίωμα να συνεχίζω να κάνω λάθη. Γιατί έτσι διορθώνομαι. Ευχαριστώ που αφήνεις πίσω μου κεφάλαια ζωής να κλείνουν.

Δεν είμαι περήφανος για τον εαυτό μου. Έκανα λάθη τα οποία δεν έχω ακόμη εξομολογηθεί. Θα έρθει η ώρα και για αυτό όμως! Ξέρεις... μου φαίνεται περίεργο Κύριε που τη 15η μέρα του 8ου μήνα του έτους, εμείς εορτάζουμε την κοίμηση της Μητέρας Σου. Είναι η εποχή άλλωστε που το καντήλι κουνιέται στο θρόνο της στον Άγιον Όρος. Χαιρετάει τους παρευρισκόμενους. Με αγάπη, με στοργή, με πίστη, με αγνότητα. Δώσε και σε εμάς Κύριε. Δώσε μας τη Ζωή.

Ξέρεις, είχα μια εικόνα σου στο πορτοφόλι μου. Την είχα πίσω-πίσω γιατί ήταν σε απλό χαρτί και ανά πάσα στιγμή μπορούσε να πάθει κάτι. Έτσι, μπροστά είχα βάλει τη Μητέρα Σου τη Χρυσαφίτισσα. Ώσπου αποφάσισα να βάλω Εσένα μπροστά. Και ξέρεις τί κατάλαβα Κύριε λίγες μέρες αργότερα; Η εικόνα Σου σκίστηκε στην άκρη. Μόλις σε έβαλα μπροστά μου, πληγώθηκες Εσύ αντί για εμένα. Εγώ ήξερα πως η μητέρα στέκεται μπροστά στο παιδί της για να μην πάθει κακό. Εγώ ήξερα πως ο πατέρας στέκεται μπροστά στο παιδί του για να μην πάθει κακό. Εσύ που είσαι και Πατέρας και Μητέρα και Φίλος και Αδελφός; Πόσο πολλά μπορείς να κάνεις για εμένα Κύριε; Και πόσα είμαι διατεθειμένος να σε αφήσω να κάνεις;

Στις 2 Αυγούστου εορτάζαμε τον Άγιο Βασίλειο τον σαλό. Ωραία κατηγορία οι σαλοί. Έδιωξαν παντελώς τον εαυτό τους και αμέσως ήρθες εσύ να τους γεμίσεις το κενό. Και το ξέρω καλά... Αν οι άνθρωποι ήξεραν το πόσο λαμπρό είναι το Φως Σου Κύριε... όλοι θα έδιωχναν τον εαυτό τους μακριά για να γεμίσουν από το Φως της Ζωής. Όλοι Κύριε... Εγώ σαλός δεν είμαι, οπότε κρατάω ακόμη τον εαυτό μου. Μπορεί όχι τον εγωισμό μου, αλλά σίγουρα τον εαυτό μου. Αυτό, όμως, ευτυχώς δε με περιορίζει από το να βλέπω τα θαύματά Σου. Ευτυχώς...

Δώσε μας τη δύναμή Σου Κύριε. Αυτή τη θεϊκή δύναμη της ειρήνης, της αγάπης, της πίστης. Πιστεύω.... Πιστεύω....

Πιστεύω εις ένα Θεόν, Πατέρα Παντοκράτορα, Ποιητήν ουρανού και γής, ορατών τε πάντων και αοράτων. Και εις ένα Κύριον Ιησούν Χριστόν, τον Υιό του Θεού, τον μονογενή, τον εκ του Πατρός γεννηθέντα προ πάντων των αιώνων, φως εκ φωτός, Θεόν αληθινόν εκ Θεού αληθινού, γεννηθέντα ού ποιηθέντα, ομοούσιον τω Πατρί, διού τα πάντα εγένετο. Τον δι ημάς τους ανθρώπους και δια την ημετέραν σωτηρία κατελθόντα εκ των ουρανών και σαρκωθέντα εκ Πνεύματος Αγίου και Μαρίας της Παρθένου και ενανθρωπήσαντα. Σταυρωθέντα τε υπέρ ημών επί Ποντίου Πιλάτου και παθόντα και ταφέντα. Και αναστάντα την τρίτη ημέρα, κατά τας Γραφάς. Και ανελθόντα εις τους ουρανούς, και καθεζόμενον εκ δεξιών του Πατρός. Και πάλιν ερχόμενον μετά δόξης κρίναι ζώντας και νεκρούς, ού της Βασιλείας ούκ έσται τέλος. Και είς το Πνεύμα το ’γιον, το Κύριον, το Ζωοποιόν, το εκ του Πατρός εκπορευόμενον, το συν Πατρί και Υιώ συμπροσκυνούμενον και συνδοξαζόμενον, το λαλήσαν δια των προφητών. Είς Μίαν, Αγίαν, Καθολικήν, και Αποστολικήν Εκκλησίαν. Ομολογώ εν βάπτισμα εις άφεσιν αμαρτιών. Προσδοκώ ανάστασιν νεκρών. Και ζωήν του μέλλοντος αιώνος.

Άλλωστε, όπως έχω ξαναπεί... Είμαι ένας αλήτης της νύχτας που να φέξει περιμένει... Ένας λυρικός εκφραστής του εαυτού μου...

Γιατί ξέρω καλά Κύριε πως ο άλλος εκφραστής του εαυτού μου είσαι Εσύ. Όπως έλεγε και σε ένα κόμικ... "Μην τον βλέπεις έτσι. Κάτω από τη μάσκα που φοράει είναι ένα φοβισμένο παιδαρέλι". Έτσι κι εγώ. Ο μόνος λόγος που δε φοβάμαι είναι γιατί ξέρω πως έχω Εσένα κοντά μου. Αλλιώς θα φοβόμουν. Θα είχα πολλούς λόγους να φοβάμαι. Αλλά τώρα δε φοβάμαι. Ξέρω τη Ζωή Σου και ξέρεις τη  ζωή μου. Άλλωστε όπως έλεγε και σε ένα άλλο κόμικ: "Κάποιες φορές η πίστη είναι όλα όσα χρειάζεσαι". Και ξέρω πολύ καλά πως πάντα η πίστη είναι όλα όσα χρειάζεται ο άνθρωπος.

Άλλωστε κάθε φορά που τελειώνω ένα κείμενό μου ξέρω πως ήσουν δίπλα μου. Κι αν όχι Εσύ ως Εσύ, σίγουρα ήσουν εδώ μέσα από τα δημιουργήματά Σου(βλ. τους Αγίους, τις Αγίες και τους αγγέλους Σου).

Και ξέρεις κάτι Κύριε; Αλήθεια λέω! (=Αμήν)

Π.........
(έτσι κι αλλιώς ο ίδιος αριθμός γραμμάτων είναι).

Το όνομά μου είναι...

Τό ονομά μου...
Νομίζω πως με λένε Ζωή στη γλώσσα σας...
Δεν είμαι κάτι υλικό, ούτε και κάτι άυλο.
Θα έλεγα μάλλον πως περιφέρομαι μεταξύ του υλικού και του άυλου κόσμου.
Μοιράζομαι, όπως το φως του ήλιου, σε κάθε τί έμψυχο στον κόσμο. Πάραυτα, παρόλο που σχετίζομαι με τόσους ανθρώπους, ζώα και φυτά καθημερινά, ο χαρακτήρας μου παραμένει ακέραιος.

Έχω και μία ανηψιά που τη λένε ζωή. Αυτή είναι μικρή ακόμη και, μεταξύ μας, πάντοτε μικρή θα είναι, με αποτέλεσμα να γράφεται με μικρό γράμμα παρόλο που είναι όνομα.
Δεν ξέρει ακόμη πώς να φέρεται σωστά και δίκαια στους ανθρώπους, αλλά θα έρθει ο καιρός που θα το μάθει κι αυτό. Ίσως μόνο μέχρι να το ξεχάσει, αλλά για κάποιο διάστημα θα το θυμάται.

Προς το παρόν, όμως, είναι αρκετά μεγάλη και ώριμη ώστε να διδάξει στους ανθρώπους την ωριμότητα και κάποια βασικά μαθήματα επιβίωσης. Αυτή βέβαια τη ζωή, την ανηψιά μου, δεν τη γνωρίζουν όλοι οι άνθρωποι. Αυτή τη γνωρίζουν μόνο όσοι δε δύνανται, λόγω προσωπικής τους επιθυμίας, να αντιληφθούν τη δεύτερη έκφανση του εαυτού μου που ακούσει το όνομα Αγάπη.

Έχω κι από εκεί μία ανηψιά με το ίδιο όνομα, πάλι με μικρά γράμματα γραμμένη, που έχει τρεις κόρες που ακούν στα ονόματα φιλική, ερωτική και αρρωστημένη.

Οι άνθρωποι συνηθίζουν να λένε πως "ενός κακού μύρια έπονται", αλλά η αλήθεια είναι πως η Αλήθεια είναι μία και πως αυτόματα οτιδήποτε δεν ανήκει σε αυτή, οφείλει να αποτελεί ψέμα. Και ναι, καλά μαντέψατε: η τρίτη έκφανση του εαυτού μου ακούει στο όνομα Αλήθεια.

Φυσικά, έχω κι έτσι μία τρίτη ανηψιά που ακούει κι αυτή στο όνομα "αλήθεια". Αυτή, όμως, δεν έχει συγκεκριμένο χαρακτήρα. Παραδείγματος χάριν, η ζωή δεν είναι πάντοτε δίκαιη. Η αγάπη μπορεί να είναι φιλική, ερωτική ή αρρωστημένη. Η αλήθεια, όμως... Δεν έχει κάποιον συγκεκριμένο χαρακτήρα. Το μόνο που μπορεί να πει κάποιος γι' αυτήν είναι πως σχεδόν ποτέ δεν είναι η πραγματική αλήθεια αλλά μία "έκφανσή" της: μία ξεφτισμένη έκφανσή της. Γενικώς,η ζωή, η αγάπη και η αλήθεια δεν είναι παρά ξεφτισμένες εκφάνσεις της ψυχής μου, του πνεύματός μου. Πώς ν' αγαπήσει, πώς να νοιαστεί ο άνθρωπος για κάτι ψεύτικο; Πώς να καλυφθεί η ανάγκη του με κάτι περιττό;

Αυτό βλέπει ο άνθρωπος και ούτε εμένα πλησιάζει. Αλλά κάθε θησαυρός έχει σημασία μόνο όταν κοπιάζεις για να τον αποκτήσεις. Ο κόπος του ανθρώπου για να με πλησιάσει βέβαια δεν είναι για να τον παιδέψω αλλά για να τον παιδεύσω.

Όποιος με θέλει στη ζωή του, θα με βρει.
Όποιος ζητήσει την αγάπη μου, θα με έχει.
Όποιος ζητήσει την αλήθεια μου, δε θα τον αφήσω ποτέ ξανά να βαδίσει στο ψέμα.

Το όνομά μου είναι Ζωή.
Το όνομά μου είναι Αγάπη.
Το όνομά μου είναι Αλήθεια.
Το όνομά μου είναι Ιησούς.
Είμαι ο Υϊός του Θεού και σ' αγαπάω!

Μία συνέντευξη με τη Διάφανη Σιωπή

Θέλω να πω ότι είμαστε στην Κορώνη στο Πόρτο Ράφτη.

Η ώρα είναι... δεν έχω δει αλλά γύρω στις 8 και... το τοπίο δε μπορεί να χαρακτηριστεί παρά με τη λέξη τέλειο. Η θάλασσα είναι πάρα πολύ ήρεμη. Η επιφάνειά της είναι σα λάδι και η άλλη μισή κάνει γραμμώσεις σα να... σαν αυτά που βάζουνε στις τούρτες με τα... με τους σπινθήρες... έτσι πού και πού πετάει σπινθαράκια... και... στα βραχάκια κάνει πολύ μικρούς κυμματισμούς και διάφορους ήχους οι οποίοι αναγνωρίζονται εύκολα ότι είναι η θάλασσα. Είναι ο προσωπικός ήχος και τα χρώματα του ουρανού είναι... λευκά... γαλάζια...μωβ σκούρο... πετρόλ... ένα αεροπλάνο πετάει (γέλια)... Μέσα στο φυσικό τοπίο υπάρχει κι ένα αεροπλάνο...το οποίο κάνει το δικό του χαρακτηριστικό ήχο (γέλια)...

(Σμουτς) Αυτό ήταν φιλάκι... (Σμουτς) Κι αυτό άλλο ένα...

Μέσα σε όλο το τοπίο που απέναντι είναι η πόλη, από πίσω της είναι ένα βουνό. Επάνω το σύννεφο και το διαπερνάει ένα αεροπλάνο λίγο πιο πάνω από το γαλιάζιο, από την άλλη πλευρά, μέσα στη θάλασσα, υπάρχει ένα νησάκι μικρό το οποίο είναι τόσο μικρό που δεν είναι κατοικήσιμο αλλά δεν έχει χτίσει και κανένας εξοχικ κι είναι απλώς ένα νησάκι με 3-4 πράσινα κλαράκια, το οποίο το γυρίσαμε λίγο πιο πριν γύρω-γύρω είχε μικρές-μικρές λιμνούλες κι είχε και πολύ μεγάλους αχινούς, μέγεθος μιας παλάμης, ειλικρινά τεράστιοι αχινοί. Και πανέμορφοι.Και γύρω-γύρω γενικά όσο περιτρυγιρόμαστε... περιτρυγιριζόμαστε από βουνά... κι ακριβώς δίπλα μας έχουμε κι ένα φοίνικα... κι όπως είπα και πριν η θάλασσα είναι πάρα πολύ λεία... κι ήταν και στην αρχή λίγο κρύα αλλά μετά πάρα πολύ ζεστή... κι η επιφάνειά της, όσο πιο κοντά μου είναι, είναι σαν καμβάς. είναι έτοιμο να το κεντήσεις... κάνει τετραγωνάκια μικράαα-μικράαα που κυμματίζουν και μπορείς να τους δώσεις με την κλωστή το δικό σου χρώμα. Η κλωστή μπορεί να είναι η φαντασία σου...

Κι έτσι όπως είναι η θάλασσα, στο κέντρο της υπάρχει μια προβλήτα τσιμεντένια, για την οποία έχει γραφτεί από τον άντρα μου κι ένα παραμύθι. Βασικά είναι γενικώς το ιδανικότερο μέρος να γράψεις το οτιδήποτε. Να ηρεμήσεις, να φανταστείς, να ονειρευτείς, να κάνεις οτιδήποτε θες. Είναι το πιο ωραίο μέρος του κόσμου. Είναι το πιο ωραίο μέρος που έχω δει. Κι η κατάλληλη ώρα είναι η ώρα που έχει μπει ο ήλιος μέσα. Δεν είναι ούτε πρωί, ούτε βράδυ. Ούτε μέρα, ούτε νύχτα. Κι είναι κι Ιούνιος. Δεν είναι ούτε χειμώνας, ούτε καλοκαίρι. Κι η θάλασσα δεν είναι ούτε ακίνητη, αλλά ούτε έχει κύμματα. Και τα φώτα απέναντι, τα μισά έχουν ανάψει, τα μισά όχι. Κι εδωπέρα υπάρχουν λίγοι άνθρωποι... και όχι πολλοί. Κι είναι κάτι το καταπληκτικό.

Έχει τα πάντα. Έχει και άμμο, έχει και βότσαλα, έχει και θάλασσα, έχει και βουνό. Έχει και δέντρα, έχει και πολυκατοικίες. Έχει και ταβέρνες, έχει και τις ερημιές της. Έχει νησί, αλλά έχει και στεριά. Κι έχει τα πάντα.... Εεε έχει και τον άντρα των ονείρων μου τώρα αλλά τί να κάνουμε(γέλια)... Άμα δεν ήτανε κι αυτός... Δε θα 'ταν τόσο ωραία έτσι; Ε;

Μικρές Ιστορίες - Η μητέρα

-Θα ζήσει γιατρέ;
-Δεν ξέρω. Του έχω δώσει φάρμακα μα δε θα καταφέρουν τίποτα παρά για μικρό χρονικό διάστημα.
-Δηλαδή πόσο;
-3 βδομάδες περίπου.


[...έχοντας καλέσει άλλο γιατρό...]
-Θα ζήσει γιατρέ;
-Δεν ξέρω. Του έχω δώσει φάρμακα μα δε θα καταφέρουν τίποτα παρά για μικρό χρονικό διάστημα.
-Δηλαδή πόσο;
-1 βδομάδα. Ίσως 2.

[...έχοντας καλέσει πάλι νέο γιατρό...]
-Θα ζήσει γιατρέ;
-Δεν ξέρω. Του έχω δώσει φάρμακα μα δε θα καταφέρουν τίποτα παρά για μικρό χρονικό διάστημα.
-Δηλαδή πόσο;
-Το πολύ 1 βδομάδα.

[...έχοντας παραδοθεί στη μοίρα της...]
-Θεέ! Αν υπάρχεις γιατί δεν τον σώζεις; Τόσο εύσπλαχνος είσαι; Κοροϊδεύεις τους αθώους ανθρώπους για να πιστέψουν σε εσένα και τελικά τους εγκαταλείπεις τη στιγμή που σε χρειάζονται! Γιατί τον αφήνεις να πεθάνει;
-Γιατί ήθελε να σώσει εσένα! Κι ας μην τον κατάλαβες ποτέ! Κι ας μην κατάλαβες ποτέ τι ήθελε να κάνει. Ήθελε να σώσει εσένα!

Καλημέρα

Κάτι μου επιφυλάσσει η σημερινή μέρα. Δεν εξηγείται αλλιώς. Κάθε φορά που ξυπνούσα τέτοια ώρα κάτι συνέβαινε. 6 παρά. 7 παρά. Φυσικά εξαιρούνται οι μέρες που είχα λόγο να ξυπνήσω τέτοια ώρα (βλ.σχολείο, σχολή, εργασία)...
...
...
Τουλάχιστον είδα το ξημέρωμα της μέρας μου! Είδα στο sansimera.gr πως ήταν σε 3 λεπτά από την ώρα που ξύπνησα. Με το ζόρι πρόλαβα. Αλλά το είδα!

Άντε παιδάκια! Ξυπνήστε σιγά-σιγά! Άντε! 07:07 πήγε η ώρα!
Τους χαιρετισμούς μου στην Πάτρα!
Οι υπόλοιποι, ακούστε το τραγουδάκι στα αριστερά. Είναι το τραγουδάκι που άκουγα προχτές όταν ήμουν μόνος στο σπίτι και χτες το βράδυ πριν κοιμηθώ για να με νανουρίζει! Καλημέρα!

Παίρνει ο ομορφονιός τη μπαλαρίνα...

"Ένα άλλο ερωτικό (Ένα άλλο φως της πανσελήνου)"
Τις καλύτερες προσευχές μου
πουθενά δεν τις έγραψα.
Το λάθη του χθες μου
μαζί με στάχυα τα έκαψα.

Σε εκείνο το παράξενο λιβάδι
με τα λουλούδια τα ανθισμένα
και την κοπέλα ξαπλωμένη που άδει
με τα χέρια απλωμένα.
Θυμάμαι και μία λίμνη
αν και δεν τραγούδησα γι' αυτή.
Θυμάμαι και ν' ακούγονται ύμνοι
και να τραγουδάω κι εγώ μαζί.

Να προσπαθώ δηλαδή,
γιατί η φωνή μου μάλλον τη χαλούσε.
Ήταν η μελωδία τόσο μαγευτική
και να μη σταματήσω να τραγουδάω με παρακαλούσε.

Τότε λοιπόν πήγα στην κοπέλα
της άνοιξα τα μάτια και τη φίλησα.
Σκίρτησε η καρδιά της και φώναξα "έλα".
Από το χέρι την έπιασα και μπροστά της λύγισα.
Τρέξαμε στον άνεμο
σαν τα σύννεφα κι εμείς.
Κρουαζιέρα κάναμε με πλοιάριο απάνεμο
κι αγαπηθήκαμε εμείς.

Και ύστερα την αγκάλιασα
την ένιωσα στο κορμί μου
Κι ύστερα στον εαυτό μου έμοιασα
γιατί επιτέλους τον βρήκε η ψυχή μου.

Κι εκείνη τη μέρα δεν την ξέχασα.
Σταμάτησα πια να σκέφτομαι αν κέρδισα ή αν έχασα.
Στα μάτια μου τα μάτια της έπιασα
κι αν ήταν πραγματικότητα ή όνειρο ξέχασα.
Ήξερα μόνο πως την ήθελα
πιο πολύ κι από μένα.
Και η μέρα έγινε νύχτα ύστερα
με ένα υπέροχο φεγγάρι μα αστέρι κανένα.

Και μου είπε δακρυσμένη να μην κλάψω.
Μου είπε πως τη ζητούσε ο ουρανός.
Μου είπε για μια τελευταία φορά να την αγκαλιάσω.
Μου είπε να μη γίνω ποτέ μου εχθρός.

Να περιμένει λίγο ήθελα να της φωνάξω.
Ήθελα να πάμε μαζί.
Το "Σ' αγαπώ" μέσα στη νύχτα να ουρλιάξω
μα τελικά δε βγήκε η φωνή.

"Να προσέχεις", μου είπε. "Με καλεί ο ουρανός".
"Συγγνώμη", μου είπε. "Μη μου γίνεις εχθρός".
Και μέσα από το φύλλωμα των δέντρων με είδε ο θεός,
του έρωτα ο φτερωτός θεός.

Μου είπε λοιπόν μια φράση που δεν ξέχασα ποτέ.
Αν δε μπορώ να συγχωρήσω, να αγαπήσω πιο πολύ.
Και ρώτησα αν με αγάπησε. Ν' απαντήσει με "όχι" ή "ναι".
Μου έκλεισε τα μάτια, με φίλησε και είπε πολύ.
Και τα σύννεφα ενώθηκαν για να ρίξουνε βροχή
χωρίς να κρύψουν το φεγγάρι ή το δρομολόγιο για τον ουρανό
και τα ζώα του δάσους πλησίασαν να δουν τι συμβαίνει και γιατί
και τα όνειρα που έκανα γι' αυτήν γίναν ένα περίεργο κενό.

Τότε ήταν που ο εαυτός μου ζήλεψε το σώμα μου
γιατί το σώμα μου είχε αγγίξει το δικό της.
Τότε ήταν που ξεκίνησε το, από αγάπη, πιόμα μου
γιατί το στόμα μου είχε αγγίξει το δικό της.

Έκλεψα το τόξο και τα βέλη του φτερωτού θεού
για να κάνω τα ζώα να νιώθουν όπως ένιωθα εγώ.
Μα όλα βρήκανε ζευγάρι πλην του έρωτα κι εμού.
Και το τραγούδι μου βρήκε θάνατο αργό.
Και όταν ανέβαινε αυτή στον ουρανό
γέμισε ο ουρανός αστέρια.
Και για να μη χάσω αυτή που αγαπώ
έκρυψα το πρόσωπό μου απ' το φεγγάρι με τα δυο μου χέρια.

Κι ήρθε λοιπόν ένα μικρό αστέρι τόσο δα
για να μου πει πως δε με ξεχνά και μ' αγαπά.
"Και πού είναι τώρα!",φώναξα."Γιατί με πονά;".
Κι αυτό, σαν από θαύμα, φώναξε κι άλλα αστέρια φωτεινά.
Στην πλάτη τους με σήκωσαν
με πήγαν στο φεγγάρι.
Κι έπειτα πάλι ζύγωσαν
και μου 'πανε με χάρη

ότι αυτή που ψάχνω, ζει πλέον μέσα τους
και ότι στόλισε τον ουρανό με την αγάπη μας.

Έκτοτε κάθομαι και παίζω τη φλογέρα τους
στην άκρη του φεγγαριού τραγουδώντας για την αγάπη μας.

Αν αναρωτιέστε για τον τίτλο και για το ποιο ήταν το πρώτο μου φως της πανσελήνου ακούστε αυτό το τραγουδάκι/απαγγελία.
Όσο για τον τίτλο της ανάρτησης(βλ. "Παίρνει ο ομορφονιός τη μπαλαρίνα") είναι στίχος του Βασίλη Καζούλη από το τραγούδι του "Κάτι να γυαλίζει".

...όταν βρέχει θυμάμαι ό,τι αγάπησα...

-Έλα ρε φίλε. Πώς είσαι;
-Σκατά.
-Γιατί ρε τι έγινε;
-Θα σου πω κάτι που έμαθα αλλά δε θα το συζητήσουμε περαιτέρω. οκ;
-Οκ.
-Ποιος πέθανε σήμερα;
-...(σήμερα?).... Μη μου πεις η Β*******!
-Θα σου το πω!
-...
-...
-...
-...
-Ρε φίλε να σε ρωτήσω κάτι; Είμαι πολύ κάφρος που δε με νοιάζει;
-...Όχι. Όπως το σκέφτομαι.
-Δηλαδή... γιατί να στενοχωρηθώ για κάτι που δεν είχα ποτέ;
-Έχεις δίκιο σε αυτό...
Ίσως να ακούγεται κυνικό αυτό... Ίσως όμως κι εγώ έτσι να αντιδρούσα... Πιο πολύ...
Πιο πολύ...
Πιο πολύ...
Κι όλα ξυπνούν σιγά σιγά...

Κάτι η βροχή που πέφτει...
...πιο πολύ απ' όσο φαντάζεσαι, πιο πολύ απ' όσο φοβάσαι...
...πιο πολύ απ' ό,τι ονειρεύεσαι μέσα στα χέρια μου όταν κοιμάσαι...

Κάτι οι σταγόνες που ποτίζουν το χώμα...

Πάω έξω...
Θέλω να νιώσω τη βροχή...
...μέσα στο σκοτάδι της νύχτας

Και τότε κατάλαβα τον ουρανό...

...και τι εννοούσε όταν μου είπε ότι θα με ακολουθεί για πάντα...
...μέσα σε αυτά τα χρώματα που δίνει το φως του ήλιου ή του φεγγαριού πάνω του...
...έξω από το σπίτι...
...και έξω από το φως των κεριών που μάλλον απορροφάται από το σκοτάδι παρά φωτίζει.

...και τι εννοούσε όταν μου είπε ότι είναι μεγάλος...
...και μας χωράει όλους...
...και δεν έπαψε ποτέ να συγχωρεί τους κατοίκους της γης που ήθελαν να τον φτάσουν...
...ακόμη κι αν από μια ολόκληρη πτήση άξιζε μόνο ένας...
...θα ζούσαν όλοι προς χάριν αυτού...
...για λίγο ακόμα...

...και τι εννοούσε όταν μου είπε...

Καληνύχτα...
                   ...να προσέχεις