Μέχρι ρανίδος τελευταίας

 Αν είχα ένα όνομα θα ήταν Παναγιώτης

Στο τί επιθυμώ θα έλεγα "Αγιότης"

Στο ποια είναι τα όπλα μου θα 'λεγα το Χριστό μου

Στο από πού κατάγομαι θα 'δειχνα το Θεό μου

Είμαι απλά ένας άνθρωπος. Ένας απλός θνητός.

Ένας ανάξιος νεκρός που τον αγάπησε το Φως

κι αφού αγαπήθηκα πρώτος, είπα κι εγώ ν' αγαπήσω

είπα κι εγώ ν' αναδείξω την αλήθεια μην την κρύψω!

Όσο μπορώ δηλαδή! Όσο αντέχει η ψυχή!

Μέχρι ρανίδος τελευταίας! Μέχρι τέλους ζωής!

Μπορεί το σώμα ν' αντέχει, μα δεν αντέχει για πάντα.

Λένε αρχίζει να φθίνει κάπου μετά τα τριάντα.

Μα της ψυχής η παιδεία δεν ξεχνιέται ποτέ

Κι αν λίγο ζήσεις στο Φως το "όχι" γίνεται "ναι"

Αφού υπάρχει Θεός! Αφού υπάρχει Χριστός!

Αφού υπάρχει Πνεύμα Άγιο! Είναι Τριαδικός!

Τι να πω παραπάνω! Τι αλήθεια να πω!

Τι ανθρώπινο μου έμεινε πια για να σεβαστώ!

Να σεβαστώ αξίζει μόνο τελικά τους Αγίους!

Να σεβαστώ τους ταπεινούς, τους άρρωστους και μακαρίους!

Κι αν είμαι κι εγώ άγιος, μακάριος, ταπεινός

δε θα Τον απαρνηθώ και ας λαλεί ο πετεινός

Έχω μια καρδιά δοσμένη στους ανθρώπους που μου χάρισε

μα η ψυχή μου ανήκει σε Αυτόν που τη γονάτισε.

Δε γίνεται να έχει η ζωή μου δυο αφέντες

ούτε η πραγματικότητα να παίζει σε μακέτες.

Μα όταν κι η καρδιά μου έχει εγκριθεί απ' Αυτόν,

το μοναδικό μου "θέλω": ν' αναπνέω και γι' Αυτόν!

Αυτά τα Χριστούγεννα του 2013

Το έχω κάτι σαν εσωτερικό τάμα... Πάντα όταν πλησιάζουν αυτές οι ημέρες - η αρχή ή το τέλος - της ανθρώπινης φύσης του Χριστού μας να γράφω κάτι. Ακόμη κι αν έχω πολύ καιρό να γράψω...

Η αλήθεια είναι πως... δεν ξέρω ποια είναι η αλήθεια. Ήμουν καλό παιδί φέτος; Ήμουν κακό παιδί φέτος; Άραγε ο Μέγας Βασίλειος θα μου φέρει κι εμένα ένα δώρο; Κι άραγε... ποιος είναι πιο αρμόδιος να μου το φέρει αυτό το δώρο; Ο Μέγας Βασίλειος ή ο Χριστός; Κι αν ο Χριστός μου το έφερε ήδη και μάλιστα όχι μία αλλά πολλαπλάσιες φορές; Τότε τι μπορώ να περιμένω για το επόμενο έτος;

Αν το δούμε, βέβαια, από την άλλη όψη, εγώ θα έπρεπε να κάνω δώρο στο Χριστό για τα γενέθλιά Του κι όχι Αυτός σε εμένα... Αλλά είναι τόσο ενδεδυμένος την Αγάπη - γιατί είναι Αγάπη - που δεν Του πάει η καρδιά να μας αφήσει κι εμάς χωρίς δώρα... Παραμένει, όμως, το ερώτημα: τι μένει αν μας έχει ήδη δώσει τα δώρα μας;

Λοιπόν, ας το σκεφτούμε λογικά... Τι μπορείς να προσφέρεις σε ένα Θεό; Τι μπορείς να προσφέρεις που δεν το έχει ήδη; Ή που δε μπορεί να το πάρει αν το θέλει; Χμ... καλύτερα ας μείνουμε στην πρώτη ερώτηση: «Τι μπορείς να προσφέρεις που δεν το έχει ήδη;».

Να Του αγοράσω ένα ημερολόγιο για το 2014; Ή μήπως ένα αντρικό δερμάτινο πορτοφόλι; Μήπως να Του αγοράσω ένα κομψό και μοντέρνο στυλό Parker ή μήπως μία πένα από εκείνες τις ωραίες; Μπα... Πολύ φτηνά δώρα για ένα Θεό. Εντάξει, η κίνηση μετράει και το ξέρω αλλά και πάλι μου φαίνονται λίγα...

Να Του αγοράσω μήπως μία προσωπογραφία; Αλλά κι αυτό θα πάρει μέρες. Δεν προλαβαίνει κανένας ζωγράφος να ετοιμάσει ένα τέτοιο πίνακα... Μήπως αν έγραφα ένα βιβλίο για Αυτόν; Πάλι όχι... Θα είναι σαν να Του πηγαίνω δώρο την Καινή Διαθήκη - την ξέρει, ο Ίδιος την έγραψε, ο θείος Λόγος Του.

Μήπως αν άλλαζα το πρόσωπο που θα απεικονίζει ο πίνακας; Αν Του έδινα πχ. μια προσωπογραφία της μητέρας Του; Μπα... και πάλι, είπαμε πως θέλει μέρες και δε γίνεται... Να βρω ένα ωραίο τοπίο τότε στο διαδίκτυο και να πάω να το εκτυπώσω, να το βάλω σε μια ωραία κορνίζα και να Του το δώσω.... Όχι, άκυρο... Αφού Εκείνος το έφτιαξε το τοπίο, τι να το κάνει;

Μάλλον κάνω κάτι λάθος... Δεν είναι δυνατόν να μη βρίσκω τίποτα να Του δώσω! Δε μπορεί... κάτι θα υπάρχει... Ίσως... Χμ...

Ουσιαστικά το νόημα των Χριστουγέννων βρίσκεται στην αγάπη και συγκεκριμένα στη θεϊκή, την πανανθρώπινη Αγάπη που ο ίδιος ο Χριστός έφερε στον κόσμο αυτό... Πώς θα μπορούσα λοιπόν κάπως να Του την επιστρέψω αυτή την Αγάπη; Τι υπάρχει που να αγαπώ εγώ πολύ και θα μπορούσα να Του το προσφέρω;

Κάποιο από τα δώρα των Μάγων ίσως; Για να δούμε... Ο Μελχιόρ προσέφερε στο Χριστό χρυσό... Εγώ χρυσό δε μπορώ να προσφέρω... Δε φτάνουν τα χρήματα που έχω... Ο Γάσπαρ προσέφερε λιβάνι - ή λίβανον όπως αναφέρεται στις γραφές-. Μου φαίνεται όμως τόσο λίγο το λιβάνι.. Αν συνόδευε το χρυσό θα ήταν αλλιώς αλλά τώρα... Για να δούμε τον τρίτο μάγο... Ο τρίτος μάγος προσέφερε σμύρναν - ή το κοινώς λεγόμενον μύρον... Και πάλι... Για κάποιο λόγο δε μου ταιριάζει... Αφού όλα τα έχει ο Κύριος...

Αφού όλα τα έχει... Και ανθρώπινη Μητέρα έχει... Και Θεό Πατέρα έχει... Και ανθρώπους Αγίους που Τον ακολουθούν έχει... Κι Αγάπη έχει... Και Ζωή έχει... Και....

Έι... νομίζω.... νομίζω το βρήκα! Εμένα δεν έχει! Εμένα! Τον εαυτό μου! Τον έχω κρατήσει εγώ τον εαυτό μου! Δεν ξέρω αν αξίζει και πολλά αλλά είναι ό,τι πιο σημαντικό έχω στην κατοχή μου. Κι αφού ξέρω πως είναι Αγάπη ο Κύριος, πώς είναι δυνατόν να μη φροντίσει την ψυχή μου καλύτερα από εμένα;

Λοιπόν, το αποφάσισα... Αυτό θα κάνω! Θα Του χαρίσω τον εαυτό μου! Θα γιορτάσω την έλευσή Του με την καθαρή ψυχή μου! Αυτό θα κάνω!

Καλά Χριστούγεννα να έχουμε όλοι! Καλά Χριστούγεννα! Και να μην ξεχάσετε να αφήσετε κι εσείς ένα κομμάτι του εαυτού σας πίσω αυτές τις γιορτές... για να μπορέσει ο Κύριος να το αντικαταστήσει με Αγάπη... Αυτή την ιδιαίτερη... την πανανθρώπινη... τη θεϊκή... Αυτή που μόνο ο Κύριος γνωρίζει να προσφέρει απλόχερα... Αυτός... Και όσοι Τον ακολουθούν... Γιατί κι αυτοί ντύνονται την Αγάπη... Καλά Χριστούγεννα!

Μειοναισθήματα

Γύρεψες την αγάπη και κατέληξες εδώ

Γύρεψες τη ζωή και κατέληξες σ' αυτό

Σ' αυτό που τώρα ζεις και σου παίρνει το χαμόγελο

Σ' αυτό που μοιάζει μ' άβυσσο και είναι μ' αυτήν όμαιμο

Κάθε εμπειρία έχει κάτι να σου δώσει,

κάτι να προσδώσει ή κάτι να αποδώσει,

κάτι που θα λάμψει ή που θα ξεχαστεί,

κάτι που θα φύγει ή θα αρχίσει απ' την αρχή.

Αρχίζει στη ζωή σου, λοιπόν, μια επανάληψη,

μια άτοκη ανάληψη χωρίς καμιά κατέθεση,

μέχρι να αντιληφθείς ότι εσύ είσαι ο δικαιούχος,

ταυτότητα να αλλάξεις και να γίνεις Οφιούχος.

Βλέπεις, ο Οφιούχος γνώριζε την αλήθεια

και γνώριζε σε ποια θα κοιμόταν στρωσίδια

αν το μυστικό του Ίππου φανερωνόταν

και ότι το είπε αυτός τελικά αποκαλυπτόταν.

Επέμενε, λοιπόν, στη δοκιμή νέων οδών

και προτίμησε αυτές με τα παιδιά των φαναριών

γιατί αυτά γνωρίζουν πώς να σε καθοδηγήσουν,

το δρόμο τυφλά μπορούν να σου δείξουν.

Κάποια πράγματα είναι απλώς θέμα εμπιστοσύνης,

θέμα ανθρωπιάς, αγάπης κι ευγνωμοσύνης

κι αν ο κόσμος σου αλλάζει ταχύτερα από εσένα,

κλείσε γλυκά τα μάτια σου κι ύστερα χαμογέλα.

Υπάρχουν συναισθήματα σαν φως μέσα στο σκότος

που ό,τι κι αν συμβαίνει χαμογελά ο τόπος.

Υπάρχουν όμως κι άλλα που στο σκοτάδι ζουν

και τα ζει μόνο ένας αντί δύο να τα ζουν.

Αυτά τα συναισθήματα, λοιπόν, αλλάζουν όνομα,

έχουν το ίδιο τέλος όμως αλλάζουν φρόνημα,

πνίγουν τον ένα που τα ζει γιατί δεν τα συζεί

το πραγματικό τους βάρος δε μπορεί να λογιστεί.

Δεν είναι συναισθήματα! Είναι μειοναισθήματα!

Δεν εξαγοράζονται και δεν περνούν με χρήματα!

Σε κάνουν να θυμάσαι συνεχώς το πώς περπάτησες,

όχι το πού βάδισες μα το πού παραπάτησες.

Κι ύστερα κοιτάς το παρελθόν σου απ' την αρχή

και ξαναζείς και πάλι τα λάθη στη ζωή

μέχρι να αντιληφθείς πως τα αισθήματα τελειώνουν

και μένουν μόνο οι πράξεις προσφοράς κι ευγνωμοσύνης.

ΥΓ: Κατά τη συνηθέστερη εκδοχή, ο Οφιούχος  αντιπροσωπεύει τον Ασκληπιό, που ήταν γιος του Απόλλωνα και της Κορώνης, της κόρης του Φλυγεία, βασιλιά των Λατιθών και περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να διαβάσετε σε σχετικό άρθρο από την εφημερίδα Πρώτο Θέμα. Υπάρχει όμως και μία ακόμη εκδοχή - σε αυτή την εκδοχή αναφέρομαι στο παραπάνω ποίημα - που λέει πως ο Οφιούχος παριστάνει το Λαοκόοντα, τον οποίο έπνιξαν θαλάσσια φίδια, επειδή μαρτύρησε το μυστικό του Δούρειου Ίππου. Μπορείτε να διαβάσετε περισσότερα για τον Λαοκόοντα - αν και δεν κατάφερα να βρω στο διαδίκτυο κάποιο συσχετισμό του με τον Οφιούχο - στο αντίστοιχο λήμμα της ελεύθερης εγκυκλοπαίδειας Βικιπαίδεια.

Όσιε μην παραβλέψεις τη δέησή μας

Όσιε, βοήθησον, εφ' ημίν σοις ικέταις, πρόφθασον και λύτρωσαι της παρούσης ανάγκης· μη παραβλέψης δέησιν οικτράν των προσφευ­γόντων τη σκέπη σου, Άγιε.

---

Βυθισμένος στη ζωή μεταφέρω το μήνυμα της ερχόμενης Ζωής, ενός Παράδεισου ομορφότερου από την πιο πλούσια όαση της ερήμου. Στον Παράδεισο δεν πρόκειται να βρω ούτε Ουρί, ούτε υπηρέτες να με ταΐζουν, ούτε την κατανόηση του Μεγάλου Είναι.

Ο Παράδεισος είναι ένα μέρος γεμάτο ανθρώπους πιο σοφούς από εμένα, πιο ταπεινούς από εμένα, πιο αγαπητούς από εμένα, πιο πιστούς από εμένα, πιο ελεήμονες από εμένα, πιο εργατικούς από εμένα και με τραγούδια-ύμνους καλύτερα από τα δικά μου.

Όμως, γνωρίζω Κύριε πως "καμία ελεημοσύνη δεν πάει χαμένη". Κι αν σώθηκε η πόρνη, τότε έχω ελπίδα κι εγώ. Όχι γιατί είμαι καλύτερος από την πόρνη, όχι! Απλώς με φώτιζες πάντοτε Κύριε.

Μου έδινες ανέκαθεν το ρόλο του οδοδείκτη όταν χάνονταν οι άνθρωποι γύρω μου. Κι ο ρόλους αυτός έχει τη σημασία του. Ιδιαίτερα όταν κάνεις το θαύμα Σου, είτε Εσύ ως Κύριος, είτε μέσω της Χάρης που έχεις δώσει στους Αγίους Σου Κύριε.

Έστειλα ένα άτομο γνωστό μου και οικείο μου στον Άγιό Σου τον Ιωάννη τον εκ Ρωσίας σήμερα. Μπορεί να μην κατάφερα να τον επισκεφτώ ακόμη μα γνωρίζω τη δύναμή Σας.

Γι' αυτό προστρέχω σε Εσάς φωνάζοντας "Κύριε, Ιησού Χριστέ, Υϊέ του Θεού, ελέησον ημάς" και "Όσιε, βοήθησον, εφ' ημίν σοις ικέταις, πρόφθασον και λύτρωσαι της παρούσης ανάγκης· μη παραβλέψης δέησιν οικτράν των προσφευ­γόντων τη σκέπη σου, Άγιε.".

Κύριε, Ελέησον...
Κύριε, Ελέησον...
Κύριε, Ελέησον...

Αντώνης Δέλδημος - Από την Πόλη

Κάποτε υπήρχε σε μια παλιά πόλη ένας άνδρας. Το όνομά του ήταν Αντώνης. Επίθετο δεν είχε. Είχε όμως παρατσούκλι. Από αυτά τα παρατσούκλια που παράγονται στα χωριά χωρατεύοντας. Το παρατσούκλι λοιπόν του Αντώνη ήταν Δέλδημος. Ή έστω το επίθετο που του είχαν παραδώσει από την Πόλη. Προερχόταν από τη λέξη deli της τούρκικης γλώσσας. Μία λέξη που του θύμιζε συνέχεια πόσο τρελό και πόσο παλικαρά τον θεωρούσαν οι μεγάλοι, οι παππούδες στα καφενεία, όταν αυτός ήταν ακόμα παιδί.

Το όνομα αυτό του το είχαν δώσει οι Τούρκοι αξιωματικοί μετά από ένα περιστατικό σε ένα χωριό έξω από την Πόλη. Υπήρχε μία γυναίκα σε αυτό το χωριό με το όνομα Υακίνθη. Φανερά Χριστιανή, ήταν παντρεμένη, ο άντρας της είχε πεθάνει και πλέον κατατασσόταν στις χήρες. Αυτό βέβαια δεν έκρυβε τη φυσική της ομορφιά η οποία δεν είχε αλλοιωθεί καθόλου παρά τα 44 της χρόνια. Αυτό ήταν και ο λόγος που την ενοχλούσαν τουλάχιστον μία φορά κάθε μήνα διάφοροι Τούρκοι φημισμένοι ή υψηλόβαθμοι. Εκείνη βέβαια δε δεχόταν να αφήσει κατά μέρος ούτε τις μνήμες της με τον άντρας της ούτε τη πίστη της. Όσο δύσκολη κι αν είχε γίνει η ζωή της... σε μία από αυτές τις υψηλόβαθμες ενοχλήσεις, λοιπόν, ο Αντώνης έτυχε να βρίσκεται εκεί γύρω. Μόνο που αυτή τη φορά η κατάσταση είχε αγριέψει. Οι στρατιώτες δεν είχαν αφήσει πολλά περιθώρια στη γυναίκα. Ο Αντώνης, ορφανόπαιδο τότε, έτυχε να περνάει από εκεί, να ακούσει τις συζητήσεις, να νιώσει την ένταση στη φωνή των στρατιωτών και να χυμήξει πάνω σε έναν από αυτούς. Ο άλλος στρατιώτης μόλις είδε αυτή τη σκηνή έβαλε τα γέλια. Του φάνηκε τόσο αστείο που απλώς ξεγάντζωσε το παιδί από τον άλλο στρατιώτη, είπε στην Υακίνθη «θα τα ξαναπούμε» και έφυγαν. 

Ο Αντώνης έμεινε πίσω, δίπλα στην Υακίνθη σαστισμένος και απορημένος. Η γυναίκα, έχοντας ξαναπεράσει αντίστοιχες καταστάσεις, συνήλθε γρήγορα. Τον πλησίασε αργά, έσκυψε μπροστά του, έσφιξε το πρόσωπο του στην αγκαλιά της και του ψέλλισε με εγκαρδιότητα «ευχαριστώ». Δε του άφησε όμως πολλά περιθώρια για ομιλίες. Πήγε στο υπνοδωμάτιο του σπιτιού και ακούστηκε ότι κάτι αναζητούσε σε κάτι ράφια. Ακούγονταν που κινούνταν τα ροδάκια από κάτω τους. Ύστερα από μερικά λεπτά ο Αντώνης την είδε να βγαίνει κρατώντας στο αριστερό της χέρι μία εικόνα. Είχε ξαναδεί αυτή την εικόνα αλλά ποτέ δε είχε μάθει για αυτήν. Ποια ήταν η γυναίκα που αναπαριστούσε, ποιος την πρωτοζωγράφισε, αυτά δε τα γνώριζε. «Είναι η Παναγία η Βρυουλιότισσα. Ήταν του άντρα μου. Η αγαπημένη του αναπαράσταση της Παναγίας. Έχω κι εγώ μία ακόμη αναπαράστασή της σε ξύλο στο δωμάτιό μου. Πάρε τη και φύλαξέ τη. Μπορεί να σε κυνηγήσουν, να σε τιμωρήσουν ή να σε δελεάσουν αλλά εσύ να φέρνεις στη μνήμη σου αυτή την εικόνα. Όχι το υλικό από το οποίο είναι φτιαγμένη. Το πρόσωπο της Παναγίας μας είναι το στήριγμά μας. Όχι η φθαρτή ύλη».

Ο Αντώνης την πήρε την εικόνα και έφυγε. Άκουσε την Υακίνθη πίσω του να του φωνάζει «Να προσέχεις! Είσαι καλά παιδί αλλά delis». Την ίδια λέξη άκουσε πολλές φορές στη διαδρομή του μέχρι το βράδυ κι από τους περαστικούς. Προφανώς, οι Τούρκοι στρατιώτες τους είχαν προλάβει την ιστορία με τη δική του εκδοχή. Όσο για την Παναγία, την ήξερε, γνώριζε το ρόλο της στην ιστορία του Ανθρώπου αλλά τίποτε περισσότερο. Είχε δει διάφορες εικόνες Αγίων στις εκκλησίες αλλά ποτέ δεν είχε μία δική του. Τώρα επιτέλους είχε. Κι είχε δίκιο η Υακίνθη. Δεν έπρεπε να τον χαροποιεί το υλικό της εικόνας. Αλλά την ίδια την εικόνα την έβλεπε σαν φωτογραφία αγαπημένου προσώπου. Σαν τις φωτογραφίες τις ασπρόμαυρες που έβλεπε στα νεκροταφεία. Μόνο που η γυναίκα στη φωτογραφία που κρατούσε στα χέρια του είχε κάτι πιο... ζωντανό επάνω της. Ή τουλάχιστον έτσι του φαινόταν.

Από εκείνη την ημέρα, ο Αντώνης ξεκίνησε να πηγαίνει πιο τακτικά στην εκκλησία. Δεν καταλάβαινε πάντα αυτά που άκουγε, μα προσπαθούσε. Αυτό που είχε σίγουρα μάθει, όμως, ήταν να λέει την ευχή. Την ευχούλα. Αυτές τις λέξεις που για κάποιο λόγο του έδιναν όλο και περισσότερη δύναμη, όλο και περισσότερη σιγουριά κάθε φορά που τις προέφερε. Αυτό το «Κύριε Ιησού Χριστέ, Υϊέ του Θεού, ελέησόν με». Κι όταν ένιωθε πως ήταν πλήρης μέσα του, το άλλαζε σε «ελέησόν ημάς». Έτσι, για να μη ζητάει μόνο για τον εαυτό του.

Την εικόνα της Παναγίας της Βρυουλιότισσας δεν την αποχωρίστηκε ποτέ. Σε κάθε επιτυχία της ζωής του τη φιλούσε όχι μόνο μία αλλά και δύο και τρεις φορές. Ακόμη κι όταν παντρεύτηκε ο Αντώνης, ακόμη κι όταν γέννησε η γυναίκα του, το τελευταίο του φιλί το έπαιρνε πάντοτε Εκείνη, η Μητέρα του Θεού, όπως την αποκαλούσε.

***

Τα χρόνια πέρασαν, ο Αντώνης πέθανε, ανέβηκε στη χώρα των αγγέλων. Το σπίτι του στην πύλη το πήραν οι Τούρκοι. Γκρεμίστηκε τελικά. Μόνο ένα δωμάτιο έμεινε όρθιο. Το δωμάτιο όπου ο Αντώνης προσευχόταν τα βράδια.

Τις πληροφορίες αυτές τις έμαθε ένας άλλος Αντώνης, μακρινός εγγονός του πρώτου. Τις έμαθε πολύ αργότερα, όταν ο Έλληνας υπουργός, μετά από μια συμφωνία με την Τουρκία, έδωσε την άδεια στους κληρονόμους του απόδημου ελληνισμού να μπορέσει να επιστρέψει στην Πόλη του, στα σπίτια των προγόνων τους. Έτσι βρέθηκε κι αυτός, ο δεύτερος Αντώνης, στο σπίτι του προγόνου του.

Γνώριζε τις ρίζες του, το από πού καταγόταν. Ίσως όχι πάρα πολλά, αλλά κάποια πράγματα τα γνώριζε. Γι’ αυτό όταν αντίκρισε από μέσα το γκρεμισμένο σπίτι του παππού του δάκρυσε. Γιατί στο πάτωμα, κάτω από το μισοδιαλυμένο ταβάνι, βρήκε μια ξύλινη εικόνα. Ήταν η εικόνα της Παναγίας της Βρυουλιότισσας. Παρά τα χρόνια ήταν άφθαρτη. Αλλά είχε και κάτι θείο επάνω της.

Ναι, πράγματι, μετά από τόσα χρόνια είχε σκόνη. Μα ένα σημείο από όλη την εικόνα ήταν πεντακάθαρο. Το μάγουλο της Παναγίας, της Μητέρας του Θεού. Εκεί που τη φιλούσε κάθε βράδυ ο Αντώνης. Εκεί που τη φίλησε ξανά, μετά από πολύ καιρό, ένας άλλος Αντώνης. Και η εικόνα, και η καρδιά του, και η ψυχή του και ο κόσμος... Όλα τυλίχτηκαν στο Φως. Και δε νύχτωσε ποτέ πια...

Τί είναι για εσάς ο χορός;

Την παρακάτω ανάρτηση θέλω να την αφιερώσω στο Χορολόγιον της Μαρίας Σταματάκη. Όπως μας λέει σε μια φωτογραφία που έχει ανεβάσει "Το μάθημα είναι ιεροτελεστία. Πρέπει να δίνεσαι ολόκληρος. Αν δεν το κάνεις δεν έχει νόημα". Πραγματοποίησα, λοιπόν, μια μικρή αναζήτηση στο διαδίκτυο με τίτλο Τί είναι ο χορός. Έτσι βρέθηκα σε αυτή τη σελίδα με θέμα Τί είναι για εσάς ο χορός;. Συνοψίζω, λοιπόν, τις απόψεις των αναγνωστών:

• Για μένα είναι απόλυτη ελευθερία, έκφραση συναισθημάτων που δεν περιγράφονται με λόγια, μια απόδραση από τον υπόλοιπο κόσμο... Όταν χορεύω είμαι μόνο εγώ, η μουσική και το δάπεδο... Και συνεργαζόμαστε για να δημιουργήσουμε κάτι όμορφο.
• Για μένα, χορός δεν είναι απλά οι κινήσεις και η μουσική. Είναι το σύνολο της ελευθερίας, των συναισθημάτων, της φαντασίας[...]. Χορεύω γιατί μου αρέσει, ξεδίνω, βγάζω τα συναισθήματά μου στην επιφάνεια με τις κινήσεις μου και δεν περιμένω από τους άλλους σώνει και καλά να με καταλάβουν. Αλλά το ελπίζω... Όταν χορεύεις το σώμα σου ξυπνά, αναζωογονείται, και εσύ το νιώθεις αυτό. Δεν είναι απλό, είναι σύνθετο και ωραίο το συναίσθημα, απερίγραπτο... Α, και χάνεις τις θερμίδες της σοκολάτας που έφαγες, κρυφά πριν το μάθημα... Αλλά αυτό είναι σε άλλο θέμα, δικό μου.
• Ο χορός είναι όλη μου η ζωή.Μέσα από τον χορό μπορώ να εκφράσω όλα τα συναισθήματά μου:την χαρά,την λύπη,την απόγνωση,την αδικία,την ελευθερία,την αγάπη,τον έρωτα,την φιλία...τα πάντα. Όταν χορεύω βρίσκομαι σε έναν δικό μου κόσμο δεν σκέφτομαι τίποτα και κανέναν.Αφήνω μόνο την μουσική να κατακλύσει το σώμα μου και την ψυχή μου να μιλήσει μέσα από τις κινήσεις μου! Ο χορός είναι σαν οξυγόνο για μένα...μια φυσική σταθερά που δεν πρόκειται να αλλάξει ποτέ και μου δίνει δύναμη να συνεχίσω... Χορεύω σημαίνει ζω.
• Για μένα προσωπικά, που δυστυχώς δεν έχω χορέψει ακόμα, ο χορός είναι η ζωή που δεν έχω ζήσει και πάω τώρα τρέχοντας μπας και προλάβω έστω τα βασικά.
• Εγώ δεν θα μπορούσα να πω ότι δεν σκέφτομαι τίποτα όταν χορεύω γιατί, εκείνη ακριβώς την στιγμή ξεκαθαρίζω τα προβλήματα μου και ότι συναίσθημα έχω (λύπη , θυμό) τα βγάζω εκεί πάνω σε ένα πάτωμα με μουσική και κινήσεις . Τότε δεν σκέφτομαι την τεχνική ή τη θα σκέφτεται για μένα αυτός που παρακολουθεί!!! Σκέφτομαι μόνο τι θέλω εγώ και κανένας άλλος. Είναι ο μόνος τρόπος που παίρνω τις κατάλληλες αποφάσεις και αυτή την στιγμή αυτό χρειάζομαι!
• Εγώ [...] ξεχνάω τα πάντα όταν χορεύω. Αδειάζει το μυαλό μου από σκέψεις και γεμίζει η καρδιά μου από μια ανεξήγητη χαρά και πληρότητα!
• Ελευθερία, πάθος, έκφραση, ανάγκη, τρέλα, μα πάνω από όλα λόγος ύπαρξης! 
• Θα το ξαναπώ ο χορός για μένα είναι τα πάντα... Με το χορό νιώθω πληρότητα ενώ στο μυαλό μου υπάρχει το απόλυτο κενό... Είναι η αιτία που ακόμα πιστεύω στα όνειρα!!!
• Με το χορό εκφράζω το είναι μου με το σώμα μου... Είναι ο λόγος για να ζω! Απόλυτη χαλάρωση... Μεταφέρομαι σε έναν άλλο κόσμο, αυτόν που αρέσει σε εμένα χωρίς να περιμένω ανταπόκριση από κανέναν... Κάποιοι λένε ότι είμαι ταλέντο που καταφέρνω τόσες τεχνικές λεπτομέρειες σε κάθε δευτερόλεπτο... Αλλά κάνουν λάθος γιατί αυτό που βλέπουν δεν είναι η τεχνική μου... Είναι η ψυχή μου (άντε και λίγο η δουλειά μου).... Τρελή πώρωση μέχρι που δακρύζω... Νιώθω ότι ζω για να χορεύω... Ότι κάνω κάτι σημαντικό για μένα, για τον εαυτό μου... Η τρέλα μου με το χορό είναι απερίγραπτη. Δεν εκφράζεται με λόγια... Αλλά με πράξεις... Θα πέθαινα αν πάθαινα κάτι και δε μπορούσα να χορέψω... Θα ήταν ο πρώτος μου θάνατος...
• Χορός είναι... πάθος... κίνηση... έμπνευση... τέχνη... τρεις τελίτσες... ένα άρρητο συναίσθημα που περιέχει αγάπη και μίσος, θυμό και γαλήνη, γιν και γιανγκ, καβαλιέρο και ντάμα... μα πάνω από όλα... όλα... όλα... μα πάνω απ' όλα θέλω να με θέλεις και συ... όλα... είναι ο κόσμος μου!
• Η τελευταία ανάσα (κατά την οποία προσπαθείς να ρουφήξεις όλο τον κόσμο) πριν πεθάνεις... Το να προσπαθείς να καείς ενώ είσαι βρεγμένος... Σα να σε παίρνουν από το χέρι και να σου λένε "είσαι δυνατή, το ξέρεις... Είσαι πολύ δυνατή! Και είσαι και όμορφη, πάρα πολύ όμορφη!". Ένα ευχάριστο μούδιασμα σε όλο το σώμα, κάτι σαν αυτό με τις πεταλούδες στο στομάχι αλλά 10.000.000.000.000 φορές παραπάνω!

Σε ένα μέρος που το Φως απλώνεται ευρύτερα

Ένα τραγούδι σαν κι αυτό ήθελα από καιρό να γράψω σκεπτόμενος την ιστορία μίας φίλης. Το συναίσθημα όμως δεν ήταν τόσο δυνατό. Πρόσφατα, όμως, δυστυχώς έγινε, λόγω της ιστορίας που επαναλήφθηκε στο πρόσωπο ενός άλλου γνωστού μου προσώπου. Και ένιωσα μέσα μου την ανάγκη να το εκφράσω... Δεν ξέρω αν πρέπει να ευχηθώ το κλασικό "ελπίζω να σας αρέσει". Εύχομαι απλώς να μην προσβάλλω με τους στίχους μου αυτούς που προσπαθεί να αντιπροσωπεύσει... Για να το κατεβάσετε σε μορφή MP3 πατήστε στο link: http://bit.ly/PyRaUg

Ακόμη και στο πιο βαθύ σκοτάδι

υπάρχει λίγο φως που μας αγγίζει

Και στα πιο βαθιά και σκοτεινά κελιά του Άδη

υπάρχει λίγο φως που ο Θεός μας χαρίζει

Όλα στη ζωή κάποιες στιγμές μοιάζουν να πέφτουν

μοιάζουν να γκρεμίζονται και μακριά να φεύγουν

Κι είτε φεύγουν αυτά, είτε φεύγουμε εμείς,

τη μνήμη τη δική μας δεν την ξέρει κανείς.

Πλέον μόνοι, συνεχίζουμε μόνοι

δίχως τον άνθρωπο που είχαμε κάθε μέρα κοντά μας.

Μόνοι, συνεχίζουμε μόνοι

κι όσα μάθαμε όσο ζούσε φλογίζουν την καρδιά μας.

Πλέον μόνοι σ' ένα κόσμο που δεν καταλαβαίνει.

Ό,τι και να πουν τον πόνο δε γαληνεύει.

Δεν ηρεμεί η ψυχή γιατί έχασα πατέρα.

Με ακούς... Ουράνιε Πατέρα;

Έχασα έναν άνθρωπο, πατέρα, αδελφό.

Έχασα τον άλλο μου εαυτό.

Έχασα το καλύτερό μου πρότυπο.

Εγώ, ίσως, το αντίγραφο, εκείνος το πρωτότυπο.

Ό,τι έμαθα από εκείνον πλέον αποκτάει νόημα

Μου 'μαθε ν' αγαπάω ομώνυμα κι ετερώνυμα.

Μου 'μαθε να μη μαλώνω ή να μένω φρόνιμα.

Μου 'μαθε ν' αγαπάω ομώνυμα κι ετερώνυμα.

Και τώρα που μεγάλωσα μετά το θάνατό σου,

οφείλω ν' αναλάβω τις ευθύνες τις δικές σου.

Να φροντίζω τη μαμά και τη μικρή μου αδελφή.

Οφείλω να'μαι εκεί που δε μπορείς πια να 'σαι εσύ.

Να ξέρεις, με πονάει που έφυγες πατέρα!

Νιώθω θλίψη μέσα μου κι ας ξέρω, μ' ακούς πατέρα;

Ξέρω πως πήγες κάπου καλύτερα...

σ' ένα μέρος που το Φως απλώνεται ευρύτερα!

Πλέον μόνοι, συνεχίζουμε μόνοι

δίχως τον άνθρωπο που είχαμε κάθε μέρα κοντά μας.

Μόνοι, συνεχίζουμε μόνοι

κι όσα μάθαμε όσο ζούσε φλογίζουν την καρδιά μας.

Μου λείπεις πατέρα, να το θυμάσαι.

Οι νύχτες περνάνε, θα 'θελα δίπλα μου να 'σαι.

Να φροντίζεις τα όνειρά μου απ' το κάθε τί κακό.

Να θυμάσαι πατέρα πως σ' αγαπώ.

Ψυχοσώστρια Παναγιά χρόνια πολλά...

Συνεχίζω την παράδοση μέσα απ' την αγκαλιά σου

Βλέπω τον κόσμο όπου ζούμε τα παιδιά σου

Παρακάλεσα εσένα για να γίνει η χαρά σου

κομμάτι της αγάπης, της ζωής και της ψυχής μου

Παναγία Αληθινή, Οδηγήτρια, Αγαπημένη

όλα τα κάλη του κόσμου είσαι ενδεδυμένη

Γεννήθηκες στη γη και κατέληξες ψηλά

Πιο ψηλά απ' τον καθένα άγιο ή αμαρτωλό

Είσαι η Αμόλυντος με τόση ταπεινότητα

με τόση αγάπη και με τόση αγαθότητα

Γαλακτροτροφούσα Παναγία του Υϊού του Θεού

ξέρουμε πού να στραφούμε σαν χαθεί η ψυχή μας κάπου αλλού

Παναγία Γερόντισσα, Γλυκοφιλούσα, Γιάτρισσα

τάραξες τα νερά ως η πιο ήρεμη θάλασσα

Σ' ονόμασαν Γοργόνα, Γουρλομάτα και Γραβά

και δάκρυσες φορές με των ανθρώπων τα δεινά.

Δακρυρροούσα Παναγιά, Εκαντοπυλιανή

δέχθηκες και έλαβες τη μέγιστη τιμή.

Ελεούσα και Ελπίδα καθώς ήσουν

μας έμαθες πως τα άσχημα κάποια στιγμή θα δύσουν.

Θαλασσινή, Ευαγγελίστρια, Ευεργέτιδα

την αγάπη και την πίστη σου ακόμη δεν τα πέτυχα

Θαλασσομαχούσα, Θεοσκέπαστη μητέρα μας

μίλησε και ευλόγησε εμάς εις τον Πατέρα μας

Σε είπαν Καθόλικη και Καλολειβαδιανή

Σε είπαν Πορτοκαλούσα και Κατακεκρυμμένη

Γνωρίζουμε πού θα απευθυνθούμε αν έχουμε πληγή

ή αν είμαστε στα μάτια δακρυσμένοι

Παναγία Καρδιανή, Καρυδιανή και Κασσωπίτρα

ευλόγησέ μας και θυμήσου Θεομήτρα

Κεχαριτωμένη, Κουνίστρα, Κλειβωκά

θυμήσου τους ανθρώπους και τα τόσα τους δεινά.

Κυρά των Αγγέλων, Κυρά Χωστή, Κυρά Ψηλή

αγκάλιασέ μας με τη Θεομητρική στοργή

Λαοδηγήτρια, Λαρνιώτισσα, Οδηγήτρια

συγχώρησε τα λάθη μας, ω μέγιστη Θεομήτορα

Μεσοπαντήτισσα σε είπαν και Μηλιώτισσα

Αγαπήθηκες αμέσως με το που σε γνώρισα

Μυρτιδιώτισσα, Ξένων, Αγία Νάπα

τη δέησή σου ζητούμε γλυκήτατη Παντάνασσα

Πέφτουμε πολλές φορές σε λάθη που δεν ξέρουμε

μα εσύ Περίβλεπτος μας σώζεις κάθε φορά

Πλημμυριανή, Πολίτισσα δακρύζεις κι εσύ μαζί μας

Χαρά μεγάλη είσαι για όσους σ' έχουμε στην ψυχή μας

Προυσιώτισσα, Πρωτόθρονη, όμως να μην ξεχνάς

κι όσους δε σ' έχουν στην καρδιά τους εσύ να βοηθάς.

Παναγία Σουμελά, Σπηλιανή και Σπηλαιώτισσα

έλαβα αγάπη κι ας ξέρω πως δεν τη ρώτησα

Τριχερούσα Παναγιά, Μητέρα, Τρυπητή

ξέρουμε πως πίσω από κάθε θαύμα βρίσκεσαι και εσύ.

Παναγιά Υπαπαντής, Υψηλή, Φανερωμένη

φρόντισε την ψυχή μας να 'χει αγάπη από το Θεό δοσμένη

Φιδούσα, Φιλικιώτισσα, Φλαμπουριανή,

φώτισε τις ψυχές μας γλυκιά Χρυσοπηγή.

Είσαι η Μητέρα του Θεού, η Παναγία

Είσαι η μία που φανέρωσε τα Τρία

Τον Πατέρα, τον Υϊό, το Άγιο Πνεύμα,

εμφανίστηκες κάπου μέσα σε κάθε τέχνης ρεύμα.

Σου δόθηκε η υπέρτατη τιμή να γεννήσεις

και να πεθάνεις Παρθένος. Με τί να τη σβήσεις

τη θυσία που έκανες, την υπομονή που έκανες,

την αγάπη που έδωσες, την πίκρα που έλαβες;

Ο Υϊός σου, ο Μονακριβός σου

στο σταυρό να βασανίζεται να σώσει το λαό σου

να σώσει τους ανθρώπους σου Μητέρα,

δικαίως ονομάστηκες λοιπόν Πλατυτέρα.

Οι ουρανοί αγάλλονται που σε έχουν κοντά τους

κι όλοι όσοι σε πίστεψαν σε νιώθουν στην καρδιά τους

Το πνεύμα μας γεμάτο από αγάπη για εσένα

Μητέρα που δεν απέρριψες κανένα.

Ψυχοσώστρια Παναγιά χρόνια πολλά,

χρόνια ένδοξα εύχομαι και έχε 'γεια!

Εύχομαι ολόψυχα να βοηθήσεις κι άλλους

να δουν την αλήθεια της Ζωής και όχι του Malus

Εύχομαι ολόψυχα σε όλους τους εορτάζοντες

να τους επισκεφτούν οι Άγιοι του άλλοτες

να ζήσουν μαζί σου τώρα και για πάντα

να σε αγαπούν και μετά τα τριάντα.

Ο παιδικός ενήλικός μας φόβος

Φοβάσαι...

Έτσι δεν είναι;

Φοβάσαι...

Για εσένα, για τους φίλους σου, για τους συγγενείς σου, για τα παιδιά σου, για όλους όσους αγαπάς και γνωρίζεις... Κι όμως δεν ήταν πάντοτε έτσι. Υπήρξε μία εποχή που ο μόνος φόβος που γνώριζες ήταν κάτι το φανταστικό. Ένας παιδικός μπαμπούλας που δε μπορεί να πειράξει κανέναν και τίποτα.

Αν με τη σκέψη αυτή οδηγηθούμε στο σήμερα, θα δούμε πως ο ανύπαρκτος παιδικός μπαμπούλας έχει μετατραπεί σε έναν απόλυτα υπαρκτό και απτό ενήλικα πολιτικό. Το κοινό σημείο και των δύο, όμως, είναι το εξής: η ψυχολογική επίδραση που τείνουν να έχουν επάνω στην ψυχή και το μυαλό μας.

Έχω συζητήσει πολλές φορές σχετικά με το πώς η αγάπη μπορεί να γεμίσει έναν άνθρωπο, μία οικογένεια, έναν τόπο, με άλλους ανθρώπους που εκτιμώ και σέβομαι. Η άποψή τους δεν έχει αλλάξει, ούτε όμως και η δική μου. Ο κάθε άνθρωπος άλλωστε που έφτασε στο σήμερα, έφτασε με τις επιλογές του. Κι αυτές συνήθως, ο άνθρωπος διατηρεί κατά τη διάρκεια της ζωής του.

Ο παιδικός μπαμπούλας πολλές φορές δε σου επέτρεπε να κοιμηθείς. Τον σκεφτόσουν συνέχεια από τη στιγμή που έσβηνε το φως στο δωμάτιό σου. Πίστευες πως ανά πάσα στιγμή μπορεί να εμφανιστεί και να σου πάρει ό,τι πιο πολύτιμο έχεις. Έπιανες πιο σφιχτά το λούτρινο αρκουδάκι που σου είχαν αγοράσει οι γονείς σου από αυτό το “καταπληκτικό κατάστημα με τα παιχνίδια”.

Τώρα, όμως, ακριβώς την ώρα που κλείνεις το φως, τώρα που μεγάλωσες, σκέφτεσαι έναν άλλο μπαμπούλα χειρότερο από τον πρώτο. Αυτός ο νέος μπαμπούλας είναι πιο χοντρός και πιο τρομακτικός. Χτυπάει κατευθείαν στην ψυχολογία σου και δε σου αφήνει περιθώρια αμφιβολίας. Μάλιστα, τώρα που μεγάλωσες, δεν έχεις το περιθώριο να πιάσεις το αρκουδάκι σου αγκαλιά και να πεις “θα περάσει κι αυτή η νύχτα”. Ίσως έχεις γυναίκα. Ίσως έχεις άντρα. Ίσως έχεις παιδιά. Πώς να τους δείξεις ότι φοβάσαι; Προσπαθείς να δώσεις το χέρι σου, να αρπάξεις μια αγκαλιά. Προσπαθείς, όμως, να μην συναντηθούν τα βλέμματά σας. Να μην προδοθείς ότι φοβάσαι. Και πια δεν έχεις αρκουδάκι να πιάσεις και να σφίξεις στην αγκαλιά σου. Έχεις να φροντίσεις την οικογένειά σου (γονείς, παιδιά) και δε μπορείς να δείξεις ότι ένας άνθρωπος ήταν ικανός να σε γονατίσει απλά με τη δύναμη των λόγων του. Άλλωστε, ολόκληρος Θεός κατέβηκε στη γη για να φέρει το μήνυμα της Βασιλείας του Θεού και του Παραδείσου και ελάχιστοι γονάτισαν έστω από δέος γι' αυτό που έβλεπαν. Κι όμως ένας άνθρωπος άδικος τα κατάφερε...

Ας είμαστε ειλικρινείς: τόσα χρόνια μας λένε να μη σπαταλάμε το νερό. Όταν θα διψάσουμε, θα φωνάξουμε και θα στενοχωρηθούμε. Έτσι έγινε και τώρα. Τόσα χρόνια γνωρίζαμε ποιος κλέβει και ποιος όχι. Γνωρίζαμε (γιατί όλοι είχαμε τέτοιους γνωστούς ή φίλους) ποιοί και πώς αντιδρούν όταν βλέπουν το εύκολο χρήμα να ξετυλίγεται μπροστά τους. Κι όμως, εμείς γελούσαμε με το πώς εκμεταλλεύονται τον κόσμο. Εμείς χαριτολογούσαμε με τις ιστορίες που μας έλεγαν για το πώς “ήρθε κάποιος και ζητούσε αυτό και του το αρνήθηκα. Μα ήταν τρελός;”, ξεχνώντας πως κι εμείς είχαμε υπάρξει αντίστοιχα τρελοί σε παρόμοιες ιστορίες.

Κάναμε λάθη, πολλά λάθη και πολλές φορές, μιας που κανείς δεν αξιώθηκε να μάθει από αυτά. Δεν είναι αργά για να αλλάξουν τα πράγματα. Αλλά θέλει προσπάθεια! Θέλει ό,τι θέλει κάθε νέο πλάσμα, κάθε νέα ζωή: αγάπη! Και η φράση “αγαπάω τον εαυτό μου” δεν έχει θέση εδώ! Να αγαπάς τον εαυτό σου μόνο αν βλέπεις τους άλλους ανθρώπους σαν εαυτόν. Αυτό είναι το μήνυμά μου γι' αυτές τις ημέρες. Να αγαπάς τους γύρω σου, τους αδελφούς και τις αδελφές σου, σαν εαυτόν.

Εκδήλωση από μένα

Τελικά, ταξιδεύοντας κανείς μπορεί να ανακαλύψει πολύ όμορφα μέρη. Το μόνο που χρειάζεται είναι να δεχτείς την πρόκληση.

Μετά από πολλές προσπάθειες και πολλή υπομονή, η οποία ευτυχώς πολύ σύντομα ανταμείφθηκε από το Θεό, μπορέσαμε επιτέλους να αποκτήσουμε το δικό μας σπίτι, το δικό μας χώρο να στεγάσουμε την αγάπη, να αναπτυχθούμε, να ζήσουμε και να προσκυνήσουμε.

Εγώ όμως ανέκαθεν προτιμούσα να είμαι στο δρόμο, στη φύση, κοντά στο Θεό μου. Όταν ήμουν μικρός προτιμούσα να κάθομαι στο σπίτι παρά να παίζω με τα άλλα παιδιά της ηλικίας μου ποδόσφαιρο. Ήθελα να διαλέγω τους ανθρώπους με τους οποίους θα συναναστρεφόμουν. Αυτούς που αποτελούσαν τον κλοιό γύρω μου. Κι όταν ήμουν μικρός και οι γονείς μου δε με άφηναν να βγαίνω μόνος μου έξω ή τουλάχιστον δε με άφηναν να πάω μόνος όπου ήθελα, δεν είχα αυτό το περιθώριο επιλογής.

Πλέον, μετά τη δουλειά συνεχίζω και απολαμβάνω τη φύση. Λόγω της φύσης της δουλειάς της συντρόφου μου, ταξιδεύουμε σε διάφορα μέρη στην Ελλάδα. Κι εγώ ακολουθώ.

Ο νυχτερινός αέρας, τα αστέρια στον ουρανό (όσα φαίνονται τουλάχιστον με τόσα φώτα), η ηρεμία που διακατέχει την πόλη όταν πέφτει το σκοτάδι και φεύγει ο ήλιος. Όλα αυτά είναι καταστάσεις που δε θα ζούσα αν αυτή τη στιγμή ήμουν στο σπίτι μου.

Είναι ωραίο το σπίτι μου. Αλλά όταν η γυναίκα μου ταξιδεύει, δεν είναι εξίσου ωραίο. Θέλω όταν μπορώ, όποτε μπορώ, να την ακολουθώ στα ταξίδια της. Προτιμώ, βέβαια, μέρη τα οποία δε μοιάζουν με το μέρος που μεγάλωσα. Όχι γιατί δεν είναι ωραίο μέρος. Αλλά είναι μέρος κατάλληλο καθαρά και μόνο για διαβίωση και όχι για ταξίδια.

Τα ταξίδια στο μέρος που μεγάλωσα είναι όμορφα, μαγευτικά και ωραία μόνο όταν τρέχεις μέσα στη νύχτα κόντρα στον άνεμο ή όταν κλείνεις τα μάτια και ταξιδεύεις νοερά. Αλλά αυτά και στη φυλακή μπορείς να τα κάνεις. Όχι στην απομόνωση. Αλλά στη φυλακή σίγουρα.

Αντίθετα, το μέρος όπου τώρα βρίσκομαι είναι ένα από τα ομορφότερα. Τα αυτοκίνητα υπάρχουν αλλά δε με ενοχλούν. Υπάρχουν μόνο και μόνο για να με προστατεύσουν από την αίσθηση της απώλειας και της μοναξιάς που κληροδοτεί η νύχτα στα παιδιά της. Τριγύρω μου υπάρχουν πολλά δένδρα που υποκύπτουν στον άνεμο αλλά και αντιστέκονται σε αυτόν κερδίζοντας έτσι τη μάχη μου και την εμπιστοσύνη μου.

Το πλακόστρωτο έδαφος με τα περίεργα επιμέρους σχήματα, κοιτάζοντάς το από ψηλά, εξάπτει τη φαντασία. Δε σε αφήνει να το κοιτάξεις χωρίς να κοιτάξεις μέχρι εκεί που μπορεί να φτάσει το ανθρώπινο μάτι.

Έπειτα είναι και οι σκιές. Από τον άνεμο που μάχεται με τα δέντρα μέχρι τους ανθρώπους που κυκλοφορούν γύρω μου. Καθώς κάθομαι σε ένα φωτισμένο παγκάκι, όλα δημιουργούν σκιές. Ακόμη και το χέρι μου και το στυλό που κρατώ δημιουργούν σκιές. Μα όπως είπε και κάποιος "αυτός που φέρνει το φως του ήλιου στη ζωή των άλλων, δε μπορεί να το κρατήσει μακριά από τον εαυτό του". Κι αν σκεφτούμε ότι όλοι είμαστε φτιαγμένοι πρωτίστως από φως, θα ήταν δύσκολο να μη βλέπω τις σκιές.

Άλλωστε, διάβασα πρόσφατα μια απάντηση σε όσους, σαν το Νάρκισσο, λατρεύουν το σώμα τους. "Αν είχες δει το σώμα σου πριν την πτώση, τώρα θα έκλαιγες".

Ένας μικρός χρηστός Χριστός

Χρηστός σημαίνει χρήσιμος. Χριστός σημαίνει "αυτός που έχει το χρίσμα". Μοιάζουν τόσο πολύ οι δύο λέξεις κι όμως οι έννοιές τους διαφέρουν. Θα μπορούσαμε, ίσως, να πούμε πως η μία έννοια συμπληρώνει την άλλη αλλά τίποτα περισσότερο.

Ο κάθε άνθρωπος σε ένα μεγάλο διάστημα της ζωής του προσπαθεί να βρει τον εαυτό του και να ανακαλύψει τα "θέλω" του. Κάποιες φορές τα μονοπάτια αυτά τον οδηγούν ορθά, ενώ κάποιες άλλες όχι. Πόσο εύκολα, άλλωστε, μπορείς να βρεις αυτό που επιθυμεί πραγματικά η καρδιά σου αν ακούς συνεχώς τη γνώμη του ενός και του άλλου! Δεν έχουν σημασία οι γνώμες που θα σου πουν. Σημασία έχει μόνο αυτή η μία χρήσιμη, συνήθως πρώτη ή τελευταία, συμβουλή που ια σου δώσει κάποιος, ένας τυχαίος ή μη και ξαφνικά θα νιώσεις να αποκτούν νόημα όλα τα βήματα που έκανες μέχρι να φτάσεις στο τώρα.

Κάθε μονοπάτι που παίρνουμε, όμως, μέχρι τελικά να γευτούμε στα χείλη μας την επιτυχία της άφιξης,  φέρει μαζί του την αποτυχία. Μια αποτυχία μερική, βέβαια, μιας και από κάθε ταξίδι πάντα κάτι μαθαίνεις. Ένα δέντρο, ένα ζώο, ένα πέτρωμα... Πάντα κάτι εμφανίζεται τυχαία για να δώσει σημασία στο ταξίδι μας. Ακόμη κι αν αυτό το κάτι είναι μια αρρώστια δική μας ή κάποιου κοντινού μας προσώπου. Ακόμη κι από αυτό κάτι μπορούμε να μάθουμε.

Η πραγματική επιτυχία έγκειται στο να βρούμε αρχικά τη διαδρομή μας, το ταξίδι μας, να λάβουμε το χρίσμα ότι ο δρόμος μας είναι ο δικός μας δρόμος, αυτός που θα μας οδηγήσει στην καθομοίωση. Κι όταν λάβουμε το χρίσμα αυτό, τότε αρχίζουμε να γινόμαστε και χρήσιμοι για την αληθινή κοινωνία και τα πραγματικά μας αδέλφια. Γιατί τελικά αυτός είναι ο σκοπός μας, να γίνουμε όλοι "ένας μικρός χρηστός Χριστός".

Και θαύμασα

Άνοιξα τα μάτια μου... και θαύμασα τη σοφία του Θεού που με κράτησε για μια ακόμη μέρα ζωντανό για να μπορέσω να ζήσω και να αγαπήσω

Κατάφερα να σηκωθώ από το κρεβάτι... και θαύμασα τη σοφία του Θεού που με κράτησε για μια ακόμη μέρα ικανό να κινηθώ

Μπόρεσα να περπατήσω... και θαύμασα το Θεό που δε με άφησε να στενοχωρηθώ με το να βιώσω μια τόσο τεράστια αλλαγή στη ζωή μου

Μπόρεσα να πλύνω το πρόσωπό μου από τα σημάδια της νύχτας... και θαύμασα το Θεό για την προσφορά του σε νερό, σε ύδωρ, ικανό να με ξυπνήσει πιο όμορφα, πιο δροσερά, πιο έντονα 

Ντύθηκα... και θαύμασα το Θεό που χάρισε στους ανθρώπους τα χέρια τους, την εμπειρία τους και τελικά τις βιομηχανίες ρούχων ώστε να μπορούν όλοι να έχουν ένα ρούχο να καλύπτει το σώμα τους, προστατεύοντάς τους από το κρύο.

Βγήκα στο δρόμο και είδα και άλλους ανθρώπους... και θαύμασα το Θεό που φρόντισε να μη νιώθω μοναξιά σε αυτόν τον κόσμο

Είδα κι ανθρώπους αλλοεθνείς στα ίδια ή σε διαφορετικά χρώματα από εμένα... και θαύμασα το Θεό που δε δημιούργησε μόνο τις περιοχές που εξερεύνησα

Περπάτησα και είδα μέσα στον κόσμο ένα μικρό σκύλο και μία μικρή γάτα... και θαύμασα το Θεό και τη σοφία Του που δημιούργησε τόσα διαφορετικά πλάσματα με το δικό τους χαρακτήρα και τις δικές τους παραξενιές για να μπορούν οι άνθρωποι να διαλέγουν το πρότυπό τους ή για να βλέπουν και να φεύγουν, δημιουργώντας το δικό τους χαρακτήρα

Άγγιξα το φλοιό των δέντρων... και αμέσως θαύμασα την τέχνη του Θεού και το ταλέντο Του στη Δημιουργία από τα τόσα διαφορετικά, τα τόσα τραχιά ή επίπεδα

Κοίταξα ψηλά στα δέντρα... και θαύμασα την αγάπη του Θεού για τα ζώα Του που φροντίζει να έχουν ένα σπίτι να κοιμηθούν (τα πουλιά) μέσα στο φύλλωμα των δέντρων που έπλασε με τόση τέχνη

Προσπάθησα να σκαρφαλώσω στο δέντρο και τα πουλιά που είχαν φωλιάσει πέταξαν... και θαύμασα τη σοφία του Θεού που τους προσέφερε τη διαίσθηση να αντιλαμβάνονται τον κίνδυνο, το διαφορετικό, το αλλότριο

Είδα τα πτηνά του ουρανού να πετούν... και θαύμασα τη σοφία του Θεού που τους προσέφερε τα μέσα να πετούν και να προφυλάσσονται από τους κινδύνους αποφεύγοντάς τους ή πέφτοντας πάνω τους με το ράμφος τους αν απειλούνται τα παιδιά τους

Γύρισα στο σπίτι... και θαύμασα τη σοφία του Θεού που μου προσέφερε ένα υλικό μέρος για να μπορώ να ξαποστάζω και να επιστρέφω πάντα

Άναψα το Χριστουγεννιάτικα στολισμένο δέντρο... και θαύμασα τη σοφία του Θεού που μας χάρισε μέσα από εμάς (τους ανθρώπους), τη δύναμη της προσομοίωσης του φωτός, τη δύναμη να πετάξουμε μαζί του, πλάθοντας την κίνησή τους, τη γέννησή και το θάνατό του όποτε επιθυμούμε

Ξύπνησα τη γυναίκα μου... και θαύμασα το Θεό που μου τη χάρισε για να νιώθω ακόμη λιγότερο τη μοναξιά, δημιουργώντας, συζητώντας και παίζοντας μαζί της

Έφτασε η μέρα της εορτής της Γέννησης του Υϊού του Θεού... και θαύμασα το Θεό που μας χάρισε τον Υϊό Του τον μονάκριβο να γεννηθεί με ανθρώπινη σάρκα για να μας δώσει τη δυνατότητα να μπορέσουμε κι εμείς να φτάσουμε στη Βασιλεία του Θεού με την αγάπη μας προς Αυτόν, βοηθώντας μας κι Εκείνος, αγκαλιάζοντάς μας, προσέχοντάς μας μέσα από τους Καρπούς Του

Δημήτρης Καραβασίλης - Ο παράδεισος δεν έχει μόνο αγγέλους

Φέτος τα Χριστούγεννα είχα μία καταπληκτική ευκαιρία που πρώτη φορά μου δόθηκε (ή την άρπαξα! όπως το βλέπει κανείς!). Το δώρο μου για φέτος ήταν το να δώσω την τελική μορφή στο κείμενο του φίλου μου Δημήτρη Καραβασίλη που πλέον ως e-book με τίτλο "Ο Παράδεισος δεν έχει μόνο αγγέλους" διακινείται ελεύθερα στο διαδίκτυο.

Διαβάζοντας το βιβλίο αυτό μπόρεσα να διαπιστώσω πως μιλάμε για ένα κείμενο που ξεφεύγει από την έννοια του εμπορικού και αγγίζει, με πολλή άνεση, την έννοια του αγαπητού. Ίσως για αυτό το λόγο να αρνήθηκαν πολλοί εκδοτικοί οίκοι την έκδοσή του. Δεν πίστευαν ότι ο κόσμος θα μπορούσε να αντέξει την τόση αγάπη, αγαλλίαση και καλοσύνη που εκπνέουν, αλλά και εμπνέουν, οι σελίδες αυτού του βιβλίου.

Ο Άρης και ο Γιώργος αποτελούν δύο έφηβους που άριστα περιγράφουν την εφηβεία των αγοριών. Την εφηβεία των κοριτσιών οι υπόλοιποι χαρακτήρες, όπως η Ισμήνη και η Κατερίνα, έχουν την χαρά να την αντιπροσωπεύουν.

Γενικότερα, ό,τι περιμένει κάποιος να βρει σε ένα περιβάλλον σχολείου, το βρίσκει σε αυτό το βιβλίο! Λεκτικές διαμάχες εντός οικογενειών, μεταξύ μικρότερων αδελφών, δυσκολίες των γονιών να ανταπεξέλθουν οικονομικά, ερωτικά σκιρτήματα και ένας κακός-στραβός-κι-ανάποδος διευθυντής. Αυτό που δεν περιμένει κανείς είναι το πόσο γλυκά εμπλέκονται στην ιστορία και οι υπόλοιποι χαρακτήρες! Κι υπήρχαν πραγματικά στιγμές στις οποίες δάκρυσα ή γέλασα με αυτά που διάβαζα!

Φυσικά, αυτό που δεν περιμένει κάποιος από έναν απλό καθηγητή-θεολόγο (που μόνο απλός καθηγητής-θεολόγος δεν είναι φυσικά!) είναι την αγάπη για την τεχνολογία! Οι όροι της πληροφορικής και ο όλος εκσυγχρονισμός του αναγνώστη που διεκπαιραιώνεται μέσα από αυτό το βιβλίο είναι πραγματικά κάτι μοναδικό. Οι λέξεις server, backup αλλά και άλλες έννοιες που κάποιοι ξέρουν ενώ κάποιοι άλλοι όχι, δεν αποτελούν εμπόδιο για τον αναγνώστη ο οποίος είναι σίγουρο πως δε θα χάσει ούτε στιγμή το ενδιαφέρον του!
 

Αυτό που πρώτη φορά παρατήρησα σε βιβλίο ήταν ό,τι ανέφερα και στην αρχή: η καλοσύνη που εκπνέεται από αυτό το βιβλίο και εμπνέει. Ο Δημήτρης Καραβασίλης καταφέρνει να δείξει πως δεν είναι απλά ένας συγγραφέας, ούτε απλά ένας καθηγητής, ούτε απλά ένας άνθρωπος! Συμπληρωματικά όλων αυτών, μας δείχνει ότι πραγματικά ακούει τον πόνο, τις καρδιές και τις ψυχές των ανθρώπων - μαθητών του ή μη - και πως προσπαθεί πάντα για το καλύτερο!

Μιλάμε για ένα βιβλίο που είμαι σίγουρος πως όσοι το διαβάσουν θα το αγαπήσουν, ενώ όσοι έχουν παιδιά ίσως φέρουν στη μνήμη τους και όμορφες στιγμές που πέρασαν οικογενειακά μαζί τους!

Όσον αφορά σε εμένα, κλείνω με το κείμενο του οπισθόφυλλου του βιβλίου και με την ευχή προς τον φίλο μου Δημήτρη, να συνεχίσει να ΔΙΔΑΣΚΕΙ όπως κάνει τόσα πολλά χρόνια με όλη του την ψυχή.

Όταν ο Άρης Οικονόμου, μαθητής της Γ' Λυκείου, πίστεψε ότι επειδή αναγκάστηκε να πολεμήσει την οικονομική κρίση θα αγιάζονταν και τα μέσα που θα χρησιμοποιούσε, δεν φανταζόταν ότι η ζωή θα ξεδίπλωνε για χάρη του μια τόσο συναρπαστική ιστορία που θα άλλαζε για πάντα ακόμα και όσους δεν συμφωνούσαν με την απόφασή του.

Ο χώρος του σχολείου έγινε το χωνευτήρι των ενοχών, των ανεκπλήρωτων ονείρων και των εσωτερικών συγκρούσεων μαθητών, γονιών και δασκάλων. Άραγε ήταν όλοι τους καλά προετοιμασμένοι;

Δημήτρης Καραβασίλης - "Ο παράδεισος δεν έχει μόνο αγγέλους"

Μπορείτε να το κατεβάσετε ή να το δείτε online!

Υπογελάω – Η απάντηση

Άνθρωπε απλέ και κοινέ σαν κι εμένα

Μάθε πως υπογελούν δύο και όχι ένας

Η υπομονή και η επιμονή το δέντρο του έρωτα αναπτύσσει

Αφού όμως τον σπόρο του κάποιος καλλιεργήσει

Κι αυτός δεν είναι άλλος παρά μόνον ο Θεός

Και τα αγνά αισθήματά μας που θρέψαμε εμείς οι δύο.

Κι ο έρωτας όπως βλέπουμε έχει δύο έννοιες

Τη μία της κολάσεως και την παραδεισένια

Αυτά τα αγνά αισθήματα που λίγοι τα γνωρίζουν

Και φυσικά δεν τα υπολογίζουν

Έτσι, το “υπογελούν” το νιώθουν εκλεγμένοι

εκείνοι που απ' το Θεό έγιναν τιμημένοι

Εκείνοι που κέρδισαν με την αξία τους την αγάπη

Λίγοι τη ζητήσανε, μην έχουμε αυταπάτη!

Έτσι λοιπόν αγάπη μου προς απάντηση στο ερώτημά σου

Υπογελώ κάθε στιγμή είτε μακριά σου είτε κοντά σου

Η φυσική απόσταση δεν καταφέρνει να επηρεάσει

τη δυνατή αγάπη μου για σένα δεν την αλλάζει

Κι όταν τα βράδια γυρίζουμε στο σπίτι

αρκεί ένα βλέμμα σου και η καρδιά μου πλημμυρίζει.

Αυτό το ποίημα είναι η απάντηση της

συντρόφου μου στο δικό μου

ποίημα Υψογελάω

*Υπογελάω = Όπως η πάπια όταν κολυμπάει φαίνεται από πάνω ήρεμη κι από κάτω κινεί τα πόδια της σαν τρελή, έτσι συμβαίνει και όταν γελάω.

Λόγω... Διαφορετικότητας

Λίγες λέξεις θα σου πω να μη φοβάσαι
Μπορεί εγώ να ξύπνησα. Μπορεί εσύ να κοιμάσαι.
Μπορώ να νιώσω την πνοή σου αλλά και την ύπαρξή σου
Μπορώ και επιλέγω τη ζωή μου δίπλα στη ζωή σου.

Πέρασε ο καιρός πολύς δίχως εσένα
Ξεχώρισα στο χώρο μου πολύ πριν δω εσένα
κι όταν είχα τα μάτια μου γεμάτα δάκρυ, μ' ένα
Θεό στο πλάι μου πίστευα σε εμένα

πως θα 'βρισκα το πρόσωπό σου
αποζητούσα χρόνια ολόκληρα,
στιγμές και μερόνυχτα,
ένα πρόσωπο απλά σαν το δικό σου.

Άκουσα πολλούς και σ' άλλους τόσους μίλησα
Δεν έκρινα κανένα και κανένα τους δε μίσησα
Αγάπησα τα πάντα που μου έδωσε η ζωή μου
από την αρχή μέχρι την παροντική στιγμή μου

Απέκτησα με μοναξιά τη γνώση του ποιος είμαι
και αγάπησα τον κόσμο κι ας μη νοιάστηκε πραγματικά ποιος είμαι.
Δε με ένοιαζε γιατί ήξερα πως είχα μέσα μου την αγάπη,
γιατί ήξερα τί πουλούσαν άλλοι κι ήταν απάτη.

Δάνεισα σε κάθε άνθρωπο στη ζωή μου
κομμάτια από καρδιάς για να νιώσουν την ψυχή μου,
για να καταλάβουν πως δεν είμαστε εγωλάτρες όλοι.
Τουλάχιστον όχι σε αυτή την πόλη.

Κάθε άνθρωπος διαλέγει τη δική του κορυφή
Διαλέγει το πώς και το σε ποιούς θα εκφραστεί.
Διαλέγει κάθε χρώμα που θα ντύσει το κορμί του.
Διαλέγει αν θα φάει ή δε θα φάει το ψωμί του.

Είναι διαφορετικός ο κόσμος μας αγάπη μου.
Είμαι διαφορετικός στις σκέψεις και στα λάθη μου.
Είσαι διαφορετική στις σκέψεις και στις πράξεις.
Πραγματικά, οι σκέψεις σου πηδάνε τάξεις.

Δε μπόρεσε κανείς να καταλάβει το μυαλό σου,
την ψυχή, τη λαλιά αλλά και το φέρσιμό σου.
Θέλεις να αρπάζεις τον ταύρο από τα κέρατα
όταν οι άλλοι πληρώνουν ταυρομάχους. Σκέψεις τέρατα.

Έτσι μοιάζουν στον κόσμο οι σκέψεις μας.
Όχι γιατί είναι ο κόσμος κακός. Απλώς οι σκέψεις μας
δεν ανήκουν στον κόσμο αγάπη μου.
Όχι γιατί είναι ο κόσμος κακός. Απλώς οι σκέψεις μας...

Δεν είναι όλοι φτιαγμένοι για όλα.
Κι ας είμαστε όλοι φτιαγμένοι από αστέρια.
Μόνο λίγοι μπορούν ν' αντέξουν και να δουν το φως του ήλιου.
Πόσο μάλλον το δικό σου, αγάπη μου...

Διάλεξα να ζήσω μια ολόκληρη ζωή μαζί σου
Διάλεξα να γίνω κι ως κορμί ένα μαζί σου
Στις σκέψεις σ' ακολούθησα διακοσμώντας με πίνακες το ταξίδι μας
και μέσα απ' όσα ζήσαμε φτάσαμε σπίτι μας.

Πραγματικά δε με ενδιαφέρει η γνώμη του κόσμου.
Δε με νοιάζει ο κόσμος αλλά ο κάθε άνθρωπος ξεχωριστά.
Όταν η αγάπη ξεχειλίζει από κάθε πόρο του δέρματός μου
τότε γνωρίζω πως όλα τα όνειρά μου γίναν και γίνονται πραγματικά.

Γιατί το κέρδισα με την αξία μου το να σε έχω.
Γιατί διεκδικώ εσένα και το μόχθο μου για να σε έχω.
Διεκδικώ τις στιγμές μας τις όμορφες και τις κακές μας.
Διεκδικώ το φως στα μάτια μας σε όλες τις ευχές μας.

Διεκδικώ ως άνθρωπος τα όσα ζούμε τώρα.
Διεκδικώ τα όνειρα που έκανα μαζί σου μήνες τώρα.
Διεκδικώ τα θαύματα που κάνουμε μαζί
και δεν αλλάζω γιατί ξέρω πως μαζί

μπορούμε και θα φτιάξουμε λιγάκι από τον κόσμο.
Μπορούμε και θα φτιάξουμε με τα όνειρά μας δρόμο
γεμάτο παπαρούνες, μαργαρίτες μα και δέντρα
όπου δε θα κλωτσάμε, μα θα ταξιδεύουμε την πέτρα.

Διαφερει ο κόσμος από εμάς αγάπη μου.
Λυπάμαι που σου το λέω, αλλά και χαίρομαι. Αγάπη μου...
Δε θα ανεχόμουν κάτι λιγότερο για σύντροφό μου από τη διαφορετικότητά σου.
Έκλεισα τη γέφυρα της καρδιάς μου, ειδικά για να γίνει το πέρασμά σου.

Μπορώ να γράφω ακόμη για σελίδες...
κι είμαι σίγουρος πως κι εσύ στο δικό σου χώρο μπορείς και κάνεις το ίδιο.
Μπορώ να γράφω ακόμη για σελίδες...
μα κι όλα τα τετράδια που μου δώρισες αν μου δώσεις να γεμίσω, θα τα γεμίσω με το ίδιο

συναίσθημα που αποκαλώ αγάπη.
Γιατί από όσες κοπέλες πέρασαν από τη ζωή μου
εγώ διάλεξα, προτίμησα και κατέληξα σ' εσένα. Αγάπη...
Αν δεν υπήρχε αυτή, δε θα υπήρχε η καρδιά μου. Δε θα 'χε νόημα η ψυχή μου.

Όμως, η αγάπη υπάρχει και μ' αυτή τάχθηκα.
Έψαξα πολλές φορές σύντροφο και πληγώθηκα.
Μα αγάπησα τον κόσμο μέσα από αυτό.
Είδα το όνειρό μου να γίνεται, μάλιστα, πραγματικό.

Όταν σε είδα και ασχολήθηκα μαζί σου,
είδα το πλήρωμα του χρόνου για όσα έκανα όσο δεν ήμουν στη ζωή σου.
Μα τώρα είμαι
και δε θα ανεχόμουν κάτι λιγότερο από τη διαφορετικότητά σου. Ο εαυτός σου είναι!

Είσαι η μόνη γυναίκα που είχα ποτέ ερωτικά!
Είσαι η πρώτη και η μοναδική μου σύντροφος. Πραγματικά!
Είσαι το σχέδιο που έλλειπε από το δικό μου!
Είσαι ουσιαστικά το πλήρωμα στο κάθε όνειρό μου!

Μόνος μου μπορούσα κι έφτιαχνα την ψυχή των ανθρώπων.
Μαζί σου μαθαίνω πώς να φτιάχνω και το σώμα των ανθρώπων.
Μαζί σου φτιάχνω το σπίτι μας, τη ζωή μας, την ύπαρξή μας.
Μαζί σου μόνο μπόρεσα να αναπνεύσω ελεύθερα. Στη ζωή μας...

Διαφέρει ο εαυτός μου

 

Μου μίλησαν για ανθρώπους που μόνο την εκμετάλλευση είχαν στο μυαλό τους. Για ανθρώπους που το μόνο που σκεφτόντουσαν ήταν πώς θα καταφέρουν να βγάλουν λίγα χρήματα παραπάνω εκμεταλλευόμενοι όσους ανθρώπους γνώριζαν. Για ανθρώπους που η φιλία ήταν μία λέξη που απλώς πέθανε με την εφηβεία τους. Για ανθρώπους που είχαν ονομάσει τους εφιάλτες τους “όνειρα”, γιατί τα όνειρά τους ανήκαν σε μια άλλη εποχή. Για ανθρώπους που δεν τους ένοιαζε ούτε να αγαπηθούν, αλλά ούτε και να αγαπήσουν.

Έπειτα, μου μίλησαν για ζώα που έτρεχαν γρήγορα ή που είχαν φτερά και πετούσαν ταχύτατα(αν και πάντα κάποιο έτρεχε ή πετούσε ταχύτερα από αυτά). Για ζώα που άλλαζαν χρώμα δειλιάζοντας για να προστατεύσουν τον εαυτό τους. Για ζώα που δε μπορούσες να εξαγοράσεις με το ανθρώπινο χρώμα. Για ζώα που ο μόνος νόμος στον οποίο υπάκουαν ήταν του δυνατότερου. Για ζώα που δε σέβονταν ούτε την ίδια τους την οικογένεια ή αγέλη αν πεινούσαν. Για ζώα που αν διψούσαν έψαχναν να βρουν νερό. Για ζώα, όπως το ζαρκάδι και η ύαινα, που αν δεν υπήρχε αρκετό νερό για όλη την περιοχή, συνεργάζονταν, μοιραζόμενα το νερό.

Τέλος, μου μίλησαν και για φυτά που έχουν σκληρό ή μαλακό κορμό. Για φυτά που μπορούσε ο άνθρωπος να τα κόψει με το χέρι του(λιγότερο ή περισσότερο προσεκτικά) ή με πριόνι. Για φυτά που έριχναν τα φύλλα τους για να βγουν τα καινούρια, αλλά και για φυτά που τα κρατούσαν αιωνίως. Για φυτά που σε περίπτωση φωτιάς έριχναν τους καρπούς τους μακριά για να ζήσουν τουλάχιστον αυτοί. Για φυτά που φιλοξενούσαν στον κορμό τους από μικρά έντομα μέχρι σκίουρους. Για φυτά που αναπτύσσονταν σε θερμοκήπια πηγαίνοντας, ουσιαστικά, κόντρα στην εποχή τους. Για φυτά που οι καρποί τους ταξιδεύουν πάνω στον άνεμο, μέχρι να βρουν ένα μέρος να κατοικήσουν και να αναπτυχθούν. Για φυτά που παρασιτούσαν πάνω σε άλλα φυτά κλέβοντας την ενέργειά τους. Για φυτά που καταβρόχθιζαν τα έντομα που προσπαθούσαν να απομυζήσουν τους χυμούς τους.

Κι όταν μου μίλησαν για μένα... Όταν μου μίλησαν για μένα, αισθάνθηκα τόσο ίδιους με τους άλλους ανθρώπους. Είχα τόσα πολλά κοινά μαζί τους. Αισθάνθηκα τόσο ίδιος με τα άλλα ζώα. Είχα τόσα πολλά κοινά και μαζί τους. Αισθάνθηκα τόσο ίδιος με τα άλλα φυτά. Είχα και με αυτά πάρα πολλά κοινά. Κι όμως... Ένιωθα πως είχα μέσα μου κάτι το διαφορετικό. Στην αρχή δε μπορούσα να προσδιορίσω τί. Τελικά, κατάλαβα. Μετά από πολλά-πολλά χρόνια. Είχα τον εαυτό μου και αυτός όφειλα να είμαι για να ζήσω ευτυχισμένος.

Ένας αλήτης που τον έλεγαν Γουφ

Ήταν μόνο ένας αλήτης της νύχτας. Ένας αλήτης που κάθε βράδυ τα φώτα άναβαν και έσβηναν στην παρουσία του. Ένας αλήτης ελεύθερος αλλά και δεσμευμένος μες στη ζωή. Με το μοναδικό τρόπο που η ζωή μπορεί να σε δεσμεύσει. Με την ύπαρξη. Η μορφή δεν παίζει σπουδαίο ρόλο.

Αυτός ο αλήτης, όμως. Είχε την ιδιότητα κάθε βράδυ να σπάει τη σιωπή της νύχτας, να ακούει τη φωνή του να επιστρέφει αντηχώντας στις επιφάνειες της γύρω περιοχής και κανείς να μην του λέει λόγια προτρεπτικά για να σταματήσει.

Είχε όλο το χρόνο και όλο το χώρο να εκπληρώσει τα όνειρά του. Δεν υπήρχε κανείς που να μπορούσε να του τα κόψει. Άλλωστε, εκεί που περπατούσε ή έτρεχε, ανάλογα τη διάθεση, ελεύθερος, δεν υπήρχαν παρά ελάχιστες παρεμβολές από μη-ανθρώπινα μάτια. Κι αφού δεν καταλάβαινε τη γλώσσα των ανθρώπων, αν και είχε τη διανοητική ικανότητα να τη μάθει, κανείς δεν ασχολήθηκε ποτέ να του πει ότι είναι δύσκολο να κάνει τα όνειρά του πραγματικότητα. Κι αφού δεν του είπε κανείς τί δε μπορεί να κάνει, δεν τον περιόρισε και κανείς στο τί τελικά μπορεί να κάνει.

Μπορεί να μην είχε ένα σπίτι να κλειστεί σε αυτό, να τρώει και να κοιμάται μόνο, όπως είχαν τόσοι άλλοι γνωστοί του, αλλά είχε την ελευθερία του. Και δεν είχε σκοπό να την ανταλλάξει με τίποτα. Όχι τώρα που την είχε ζήσει. Όχι ποτέ.

Καμιά φορά πέρναγε ένας άνθρωπος, πότε μόνος του, πότε με την οικογένειά του, του έριχνε μια ματιά και τον ρώταγε αν είναι καλά και αν χρειάζεται κάτι. Αυτός, όμως, αν και δε μιλούσε, πλησίαζε με το κεφάλι ψηλά, περήφανα, το χέρι του "άγνωστου" φίλου του κι ο τελευταίος τον χάιδευε στο κεφάλι.

Όχι, μην ανησυχείτε. Ο πρωταγωνιστής της ιστορίας δεν πέθανε. Ο πρωταγωνιστής ποτέ δεν πεθαίνει. Αν πέθαινε, θα ήταν η ιστορία ενός άλλου. Αυτή, όμως, είναι απλά η ιστορία ενός αλήτη της νύχτας, ελεύθερου από κάθε είδους δέσμευση, που επέλεγε να ακούει τη φωνή του κάθε βράδυ. Σαν ένα χαιρετισμό στη νύχτα. Σαν μία καλημέρα στο ξημέρωμα. Ελευθερία!

Στην αγάπη μου...

Όταν μου' πανε να ψάξω την αλήθεια μες στα χρώματα της γης,
εγώ έψαξα ευθύς να βρω τα μάτια της ζωής.
Και τελικά τα μάτια σου μου δώσανε το φως.
Μου δώσανε αγάπη που δεν έδωσ' άλλος άνθρωπος.
Ένας κόσμος με αγάπη, με τραγούδια και με δάκρυ.
Δάκρυ ευτυχίας! Χαρά! Όχι απάτη!

Ξέρω πως τα όνειρα που κάνουμε θ' αντέξουνε,
στο χρόνο και στο χώρο δε θα κουραστούν να τρέξουνε.
Μόλις τα εκπληρώνουμε, θα τα συμπληρώνουμε,
με νέες εμπειρίες και δε θα θυμώνουμε
για κανέναν και για τίποτα.
Όλα τα θετικά, θα πάψουν να'ναι ύποπτα.

Κι αφού λοιπόν οι σκέψεις μου έχουν χώρο ν' απλωθούνε,
σου έγραψα τα λόγια αυτά, να δείξ' ότι αγαπούνε
τα χέρια μου, τα στήθη μου κι ολόψυχα η καρδιά μου,
εσένα που κατάφερες να φτάσεις στα όνειρά μου,
να τα ταρακουνήσεις, δίχως να τα διαλύσεις
και σε αυτά σε έβαλα μαζί μου να τα ζήσεις...

~~~~

Σ' ευχαριστώ για κάθε στιγμή που έχουμε ζήσει, και για όσες άλλες που θα ζήσουμε ακόμη. Σε ευχαριστώ που μου δίνεις την ευκαιρία να εκφράσω όλα αυτά που νιώθω για σένα! Κάθε μου κρυφή σκέψη, κάθε πετάρισμα της ψυχής μου. Κι είμαι ευτυχισμένος μαζί σου! Και είμαι σίγουρος πως όσο σε έχω στο πλάι μου θα συνεχίσω να είμαι! Κι απλώς ελπίζω να συνεχίσω να σου προσφέρω κι εγώ ό,τι χρειάζεσαι, και θα συνεχίσω να προσπαθώ να είμαι ένα βήμα πριν από τα θέλω σου ώστε να σου τα προσφέρω πριν καν τα ζητήσεις. Φυσικά στο μέλλον αυτό θα αλλάξει, μόνο και μόνο για να σου δίνω την εντύπωση ότι δεν ξέρω τί θέλεις, ώστε να μου κάνεις γλυκουλιές και "Μωρόοοοοοο μουυυυυυυ" που παρόλο που σου έχω πει ότι δε μου αρέσουν γενικά, εσύ το κάνεις με το δικό σου μοναδικό, αξιοζήλευτο τρόπο και όπως σου είπα... Θέλω την κάθε στιγμή μαζί σου, να τη ζω! Και μέχρι τώρα, τη ζω, την αγαπάω, και τη σέβομαι ως ανεκτίμητη! Κι απλά ήθελα να το ξέρεις εσύ, αλλά και όλος ο facebookόκοσμος εκεί έξω, πως είσαι δική μου και μόνο δική μου, και πως σε αγαπάω τρελά και απεριόριστα! Κι όποιος τολμήσει να σε πειράξει, θα' χει να κάνει μαζί μου! Ξέρεις εσύ :) Με τον τρόπο μου :)
Να προσέχεις κοριτσάκι μου!
Σ' αγαπάω!!!

Εγώ ζω... Εσύ;

Κάπως ημερολόγιο-κατάσταση η σημερινή ανάρτηση αλλά ας είναι. Δεν έχω άλλωστε πολλά να πω. Σχεδόν τίποτα... Ένα μεγάλο ευχαριστώ για το πρωί και για όσα μοιραστήκαμε και πάλι... Τίποτε άλλο. Μου αρέσει να ζω... Και να μπορώ να φωνάζω ελεύθερα το "Σ'αγαπώ" χωρίς να φοβάμαι ότι θα το παρεξηγήσεις!

Και κάπως έτσι επιστρέφω στο εφηβικό μου αγαπημένο τραγούδι. Οι άλλοι τραγουδάγανε Ρουβά, Βανδή, Σφυράκη, Κουρκούλη... Κι εγώ...

"Με τα μάτια μου ανοιχτά
Με καρδιά που λαχταρά
Τη ζωή μου όλη ξόδεψα να βρω..."

Καλή ακρόαση!

Χρήστος Δάντης - Ζω


Με τα μάτια μου ανοιχτά
με καρδιά που λαχταρά
την ζωή μου όλη ξόδεψα να βρω

Ότι ψάχνει μια ψυχή
με μια άλλη λογική
μια εικόνα μέσα κι έξω μαγική

Ζω και ότι μου δοθεί είναι δώρο
Ζω για να στο χρωστάω
Ζω όσο ζεις στον ίδιο χώρο
Ζω για να σ' αγαπάω

Φως για να φανείς
στην καρδιά μου μπήκε φως
και δεν ξέρω αν ονειρεύτηκα και πως

πήρε χρώμα η διαδρομή
και είδα μέσα απ' τα χτιστά
κι ευχαρίστησα του κόσμου τα χρηστά

Ζω και η ζωή μου μοιάζει δώρο
Ζω για να στο χρωστάω
Ζω όσο ζεις στον ίδιο χώρο
Ζω για να σ' αγαπάω

Ζω και ότι μου δοθεί είναι δώρο
Ζω για να στο χρωστάω
Ζω όσο υπάρχεις μες το χώρο
Ζω θεέ μου σ' αγαπάω

"Έτσι μ' αρέσει η νύχτα"

Έτσι μ' αρέσει η νύχτα. Όταν έχει ένα σκοπό.
Όταν η μουσική φτάνει στον ουρανό.
Όταν τα φτερά μου έχουν χώρο να απλωθούνε.
Όταν μαζί με τα νυκτόβια πετούμε.

Έτσι μ' αρέσει η νύχτα. Όταν έχει πολύ φως
απ' των ανθρώπων τις καρδιές. Αληθινό φως!
Δίχως κάτι τεχνητό. Μόνο δάκρυα χαράς
με στόχο τη διάχυση του φωτός της καρδιάς.

Είναι πιο εύκολο γιατί αγαπάς και αγαπιέσαι.
Μπορείς να ονειρεύεσαι δίχως να ξεπουλιέσαι.
Μπορείς να πετάς χωρίς να καταλαβαίνουν ποιος είσαι.
Μπορείς να βλέπεις νεκρούς και να φωνάζεις "Ζήσε"!

Και ξαφνικά, εκεί που όλοι θρηνούν τους νεκρούς,
πας στο αυτί τους και τους λες "Σ' αγαπάω. Μ' ακούς;"
Κι όλα αλλάζουν προς το καλύτερο όμως.
Τίποτα δεν πέθανε. Ζει ακόμα ο κόσμος.

Κι αυτά τα υπέροχα άσπρα φτερά
έχουν μόνο τους σκοπό την ανθρωπιά
να μεταφέρουν με μια αγκαλιά
απ' τον παράδεισο στην κόλαση και vice versa.

Γιατί η αγάπη είναι ένα χάρισμα που έχουν όλοι.
Όσες συμπεριφορές κι αν τους καθορίζουν οι ρόλοι.
Κι όλοι μπορούν κάποια στιγμή να καταστρέψουν.
Όπως μπορούν και να αγαπήσουν ή να πιστέψουν.

Κι αυτό κάνω σήμερα. Δίχως φτερά μαγεμένα.
Βάζω στην άκρη το "εγώ" μου, το "εμένα".
Ζω με τα όνειρά μου προσεκτικά διαλεγμένα.
Κι ήρθε η ώρα να αλαφρύνω τα σώματα τα ταραγμένα.

Γιατί απόψε μεταφέρω ένα μήνυμα στο Θεό μου.
Πως όσοι με πληγώσανε με ένα ή με πολλούς τρόπους.
Αν τους κράταγε μακριά απ' τον παράδεισο το "εγώ" μου.
Απόψε, συγχωρούνται κι όλα πάλι απ' το μηδέν, χωρίς καθόλου κόπους.

Είναι πολύ πιθανόν να πληγωθώ αργότερα και πάλι.
Από ανθρώπους που δεν ξεχωρίζουν την καρδιά από τη σκανδάλη.
Μα τώρα τους συγχώρησα και τίποτα δεν κρατάω.
Και με τα χέρια μου ελεύθερα σε χίλια κομμάτια σπάω.