...πάντα θα βλέπω αυτά που προορίζονται για μένα, ακόμη κι αν δε μπορείς να με δεις...
Προάγγελος
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Αντιθέσεις. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Αντιθέσεις. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Ο Αδάμ, η Εύα, οι ακέραιοι και οι πραγματικοί

Σε παλαιότερο – αδημοσίευτο ακόμη - κείμενο είχα μιλήσει για τον Καντόρ και τον Κρόνεκερ, δύο μαθηματικούς σε σχέση μαθητή και δασκάλου αντιστοίχως. Ο δάσκαλος, ο Κρόνεκερ, ήταν πιο συντηρητικός και αρκετά κλειστόμυαλος σε νέες ιδέες. Αποτέλεσμα ήταν τελικά ο Καντόρ να καταλήξει στο ψυχιατρείο (όπου πέθανε) τη στιγμή που ο μαθηματικός κόσμος ήδη γιόρταζε τις ανακαλύψεις του, προσπερνώντας τις θεωρίες του Κρόνεκερ.

Ο Κρόνεκερ θεωρούσε πως ο Θεός δε θα επέτρεπε κάτι τόσο άσχημο όσο οι άρρητοι αριθμοί, πόσο μάλλον ένα συνεχώς αυξανόμενο σύνολο από άπειρα που το ένα έμπαινε μέσα στο άλλο σα μπαμπούσκες. Αυτό έβλεπε, τουλάχιστον, στα λόγια του Καντόρ.

Σύμφωνα με τον Κρόνεκερ – τον επηρεασμένο και κλειδωμένο από την καθολική εκκλησία μαθηματικό νου – οι ακέραιοι αριθμοί αναπαριστούσαν την αγνότητα του Θεού, ενώ οι άρρητοι και άλλα περίεργα σύνολα αριθμών ήταν απεχθή, αποκυήματα της φαντασίας του ατελούς ανθρώπινου νου.

Ας υποθέσουμε, λοιπόν, πως ο Καντόρ έχει δίκιο αλλά πως ο Κρόνεκερ είχε δίκιο! Πώς γίνετια αυτό αφού ο τελευταίος απέρριπτε τις απόψεις του πρώτου; Για να απαντήσουμε αυτό το ερώτημα, θα πρέπει να πάμε πάρα πολύ πίσω και συγκεκριμένα στην εποχή των πρωτοπλάστων.

Οποιοσδήποτε πιστεύει στην ιστορία αυτή με τον Αδάμ και την Εύα – κάτι που ο Καντόρ και ο Κρόνεκερ έκαναν – δε μπορεί να πει πως ο Θεός, ως τέλειο Ον, δεν έπλασε τον Αδάμ ισάξιό Του, με τη δυνατότητα να είναι κι εκείνος τέλειος. Ο Αδάμ, όμως, ένιωσε μόνος. Ίσως γιατί δεν είχε καταλάβει τί σημαίνει να είσαι στον Παράδεισο. Ίσως γιατί έπρεπε να νιώσει μόνος, προκειμένου να δημιουργηθεί από το πλευρό του η Εύα.

Η φράση που όλοι γνωρίζουμε και λέει «ή μικρός-μικρός παντρέψου ή μικρός καλογερέψου» έχει ακριβώς το συσχετισμό που ψάχνουμε και θα γίνει αντιληπτό παρακάτω το «γιατί».

Τόσο ο Αδάμ, όσο και η Εύα, ήταν κομμάτι του θείου, του Παραδείσου. Η Εύα, μάλιστα, αποτελούσε κομμάτι τόσο του θείου κα του Παραδείσου, όσο και του Αδάμ. Αυτό, φυσικά, δεν την έκανε σε καμία περίπτωση πλάση του Αδάμ, αφού το χέρι του Θεού ήταν η θαυματουργός ενέργεια πίσω από την πλάση της. Πριν την Πτώση, λοιπόν, και ο Αδάμ και η Εύα ήταν, αν όχι τέλειοι, σίγουρα αναμάρτητα τέλειοι. Ήταν, συνεπώς, δύο άνθρωποι που σχετίζονταν μεν μεταξύ τους αλλά ο καθένας από μόνος του, μαζί με το Θεό, ήταν ένα όλον, ένα ακέραιο ον. Ανήκαν, θα λέγαμε, και οι δυο τους στο σύνολο των ακεραίων όντων.

Ύστερα, όμως, ο πειρασμός έφερε την Πτώση, την αμαρτία, ή με άλλα λόγια, τη δική μας πραγματικότητα. Πλέον, ο Αδάμ και η Εύα δεν αποτελούσαν μέρος του Παραδείσου αλλά κάτι απογοητευτικό για το Θεό. Τουλάχιστον μέχρι να αρχίσουν να εισέρχονται στη λογική της μετάνοιας.
Ας υποθέσουμε - αφού έτσι κι αλλιώς και τα μαθηματικά είναι γεμάτα υποθέσεις- πως ο Κρόνεκερ είχε δίκιο και πως ο Θεός δεν είχε σκοπό να επιτρέψει «κάτι τόσο άσχημο όσο οι άρρητοι αριθμοί». Σε αυτή την περίπτωση ο Αδάμ και η Εύα θα έπρεπε να χαθούν στο 0 των αριθμών, στο πουθενά. Όμως, δε λέμε τυχαία πως ο Θεός είναι πολυέλεος.

Αντί να σβήσει για πάντα την ύπαρξη του Αδάμ και της Εύας, των ακεραίων δηλαδή, δημιούργησε τους ρητούς και τους άρρητους. Υπάρχουν, έχουν το δικό τους χώρο και το δικό τους πεδίο δράσης, μοιάζουν ως ένα βαθμό με τους ακεραίους αλλά ακέραιοι δεν είναι. Θα μπορούσαμε ακόμη και να υποθέσουμε πως το «π», αυτός ο συνεχής και αέναος άρρητος αριθμός, αυτό το συνεχώς αυξανόμενο 3,14, αυτός ο λόγος της περιφέρειας προς τη διάμετρο του κύκλου, αυτός ο τόσο άσχημος - σύμφωνα με τον Κρόνεκερ – αριθμός, ίσως να δημιουργήθηκε μεταγενέστερα, με μόνο σκοπό να δημιουργηθεί ένας χώρος ύπαρξης για την αμαρτία και τους ακολούθους της.

Για τα ανθρώπινα δεδομένα, για να μπορέσει ένας ρητός ή άρρητος πραγματικός αριθμός να γίνει ακέραιος, χρειάζεται να στρογγυλοποιηθεί προς τα πάνω ή προς τα κάτω. Στρογγυλοποίηση, όμως, ουσιαστικά σημαίνει να κρατάς μόνο το ακέραιο μέρος αλλά να αποκόβεις το δεκαδικό ή πραγματικό μέρος. Στη θεωρία είναι δυνατό. Όμως, μόνο στη θεωρία...

Από θείας όψεως αλλά και για τα αληθινά ανθρώπινα δεδομένα, για να μπορέσει ο (άρ)ρητός, πραγματικός, αμαρτωλός άνθρωπος να γίνει πάλι ακέραιος, χρειάζεται το Χριστό. Η μέθοδος αυτή δε λέγεται στρογγυλοποίηση αλλά πλήρωση.

Όπως είπαμε, στη στρογγυλοποίηση αποκόπτεται το πραγματικό μέρος. Στην πλήρωση, όλο το είναι του ανθρώπου γεμίζει με Αγάπη, με Ειρήνη, με Χριστό. Δεν αποκόπτεται βίαια το κομμάτι που «δεν κάθεται καλά στο μάτι» με σκοπό να γίνουν όλοι ίδιοι χωρίς ίχνος μοναδικής προσωπικότητας, αλλά ολόκληρος ο κόσμος καινουριείται και γιορτάζει την έλευση και την πλήρωση του νέου μέλους.

Υπάρχει, όμως, και κάποιος άλλος, θεϊκής προέλευσης, που δεν είναι άνθρωπος μα ξέμεινε στο σύνολο των ρητών ή αρρήτων μα σίγουρα πραγματικών αριθμών: ο πειρασμός.

Ο πειρασμός έφερε την αμαρτία στον άνθρωπο και γι' αυτό η τιμωρία του ήταν παρόμοια με τη δική μας. Η διαφορά είναι πως οι άνθρωποι έχουν δικαίωμα στη μετάνοια, στην πλήρωση που αναφέραμε ήδη. Ο πειρασμός έχει κρατήσει μόνο την πονηριά, την αμαρτία και το ψέμα. Γι' αυτό μπορεί και εμφανίζεται σαν άγγελος φωτός στους ανθρώπους. Γιατί υπόσχεται πλήρωση σε όσους τον πιστέψουν, ενώ το μόνο που μπορεί να τους προσφέρει είναι στρογγυλοποίηση και απώλεια του εαυτού τους.

Σκοπός μας, λοιπόν, είναι να φτάσουμε στο ακέραιο. Όχι στο μηδέν που υπόσχεται ο πειρασμός αλλά στο δικό μας μοναδικό και προσωπικό ακέραιο. Όχι με τη στρογγυλοποίηση προς τα πάνω, γιατί τότε θα γεμίσει η ζωή μας με περισσότερα άχρηστα από όσα έχει ήδη. Όχι με τη στρογγυλοποίηση προς τα κάτω, γιατί τότε θα κόψουμε κομμάτια του εαυτού μας κι αρετές που αρέσουν στο Θεό. Όχι με κάτι άλλο πέραν της μίας καθολικής και πέρα για πέρα αληθινής πλήρωσης που μόνο η ένωση με τον Κύριο μπορεί να φέρει.

Κάποιοι θα επιλέξουν να βρουν τον Κύριο μόνοι τους ή μέσα από μοναχικά κοινόβια. Άλλοι θα επιλέξουν να Τον βρουν μέσα από το Μυστήριο και τη ζωή του γάμου. Ο καθένας, όμως, όποιος κι αν είναι, όποιο δρόμο κι αν διαλέξει, σκοπό έχει το να βρει τη δική του θέση στο σύνολο των ακεραίων. Τη δική του θέση στο σύνολο της Βασιλείας του Θεού. Και μη φοβάστε που λένε πως οι ακέραιοι είναι λιγότεροι από τους πραγματικούς αριθμούς(ρητοί/άρρητοι). Το Θεό να φοβάστε και όχι τα λόγια!

Είναι μικρή και στενή η Πύλη του Παραδείσου, πραγματικά. Όμως, κανείς δε χάθηκε ποτέ επειδή κάποτε ήταν αμαρτωλός. Το ρητό ή το άρρητο δε μπορεί να μας εμποδίσει από το να κερδίσουμε τη θέση μας στο σύνολο των ακεραίων. Αρκεί, βέβαια, να επιλέξουμε και να προσπαθούμε για την πλήρωση. Η στρογγυλοποίηση είναι η εύκολη λύση. Κι οι εύκολες λύσεις δεν ταιριάζουν στους Χριστιανούς...

Πριν το τέλος ήμαστε άνθρωποι

Κανείς δεν άκουσε ποτέ το θόρυβο του μυρμηγκιού που γλίστρησε και έπεσε. Αυτοί που το ανακάλυψαν θα ήταν μάλλον ζωόφιλοι και θα πήγαν να δουν αν είναι καλά.

Όταν έπεσε ο γίγαντας όλοι το άκουσαν. Όμως μόνο η αστυνομία, οι γιατροί και οι δημοσιογράφοι πλησίασαν. Οι υπόλοιποι, ακόμη κι όσοι τον γνώριζαν, προτίμησαν να μάθουν τί έγινε από τα ΜΜΕ την επόμενη μέρα.

Ήλπιζαν βέβαια ο γίγαντας να μην είχε πάρει μαζί του και τις κεραίες της τηλεόρασης ή τα καλώδια του ρεύματος γιατί τότε...θα έχαναν το βραδινό ματς οι άντρες... θα έχαναν το τούρκικο - βραζιλιάνικο - ισπανικό σίριαλ οι γυναίκες... θα έχαναν την αμερικάνικη ταινία με τη βία, το αίμα και τις σφαίρες τα αγόρια... θα έχαναν τις ταινίες με τους έρωτες και το ποιος απάτησε ποια και με ποιο τρόπο τα κορίτσια.

Μόνο οι μωροί και τα μωρά δε θα άλλαζαν το πρόγραμμά τους εκείνο το βράδυ. Θα έπρεπε να κοιμηθούν νωρίς για να μην ενοχλούν τους υπόλοιπους στο πρόγραμμά τους. Κρίμα που ύστερα από μερικά χρόνια μόνο οι μωροί και τα μωρά θα επιβίωναν. Θα ακούγονταν όμως οι φωνές των υπολοίπων που θα φώναζαν πως "...πριν το τέλος ήμαστε άνθρωποι".

Τώρα είμαστε μόνο σκιές.
Τώρα που το σήμερα έχει νικήσει το χθες.
Τώρα που βγήκε ο ήλιος και δεν υπάρχουν αυτές
εμείς γιατί είμαστε ακόμα σκιές;

Δεν αγαπήσαμε εμείς;
Δεν πληγωθήκαμε εμείς;
Δεν τραγουδήσαμε εμείς;
Όπως κι εσείς...

Δεν πληγώσατε εσείς;
Δεν κοροϊδέψατε εσείς;
Δεν "σκοτώσατε" εσείς;
Όπως κι εμείς...

Τώρα είσαστε μόνο φως.
Τώρα που οι απαντήσεις έχουν εξαφανίσει το πώς!
Τώρα που η αλήθεια έχει δείξει πως είναι πραγματικός.
εσείς γιατί γίνατε φως;

Δεν πληγώσατε εσείς;
Όπως κι εμείς...
Δεν αγαπήσαμε εμείς;
Όπως κι εσείς...
...πριν το τελος, ήμαστε άνθρωποι

Ένας Μοναχός, πολλές αμαρτίες και ένας Άγιος

Ο Άγιος Ανδρέας ο διά Χριστόν σαλός,
συνήθιζε να φιλάει τα σκαλιά των πορνείων
καθώς εκεί κάθονταν άγγελοι Κυρίου
θρηνώντας για τις πόρνες.
Μια από τις ωραιότερες ιστορίες του Λαυσαϊκού περιγράφει το βίο ενός μοναχού, που αφού εγκατέλειψε το μοναστήρι, δούλευε σαν φορτοεκφορτωτής στο λιμάνι της Αλεξάνδρειας. Και όπως από κάθε
λιμάνι, ούτε απ’ αυτό έλειπαν οι πόρνες.

Ο «μοναχός» δούλευε όλη την ημέρα, και το βράδυ ξόδευε όλα όσα κέρδιζε, «αγοράζοντας» την συντροφιά μιας πόρνης για όλη τη νύχτα.

Ήταν η ντροπή των χριστιανών της πόλης, ήταν το σκάνδαλο της Εκκλησίας. Τα χρόνια πέρναγαν και παρά τις εκκλήσεις και τις συστάσεις, αυτός συνέχιζε την αμαρτωλή του ζωή.

Κάποτε, όπως σε όλους μας, ο θάνατος ήρθε σαν λύτρωση, σαν φάρμακο που θα τον έσωζε από τις αμαρτίες που δεν σταμάτησε να κάνει ακόμη και λίγο πριν πεθάνει. Και πώς να τον αφήσουν χωρίς ταφή
για χριστιανό; Οι παπάδες της πόλης τον πήραν να τον κηδέψουν και μαζί του να θάψουν το σκάνδαλο. Το νέο μαθεύτηκε: Ο «γεροπόρνος» μοναχός πέθανε. Ποιος άραγε θα πήγαινε στην εκκλησία να τον
αποχαιρετήσει;

Η εκκλησία στην κηδεία του γέμισε από γυναίκες της Αλεξάνδρειας, τίμιες γυναίκες, χριστιανές, που ήρθαν να τον αποχαιρετήσουν, μα όχι σαν έναν οποιοδήποτε νεκρό, σαν άγιο! Κάποιος γνώρισε σε
κάποια από αυτές το πρόσωπο μιας πόρνης, που είχε καιρό να δει στο λιμάνι… δεν ήταν όμως, όπως την θυμόταν. Κάποιες άλλες, απλά τους θύμιζαν κάτι απόμακρο.

Τότε η πόλη έμαθε πως ο «γεροπόρνος» μοναχός ήταν ένας άγιος, που με τα λεφτά που κέρδιζε, εξαγόραζε μια νύχτα χωρίς αμαρτία, αγόραζε το «δικαίωμα» στο σώμα τους για να κερδίσει την ψυχή τους.

Τότε η πόλη έμαθε, ότι αυτός που νόμιζαν ότι είναι το «σκάνδαλο» ήταν η αγνότητα, η άδολη αγάπη, η αυταπάρνηση, ο άνθρωπος, ο λόγος του Θεού, η προσευχή και η θέωση. Γιατί ο άνθρωπος του
Χριστού δεν κρίνεται στη διάρκεια της ζωής του, αλλά στο τέλος της. Γιατί ακόμη κι όταν ο ίδιος ζει «καθώς πρέπει», πρέπει να μαρτυρήσει, πρέπει να ζήσει την μαρτυρία και το μαρτύριο.

Τελικά ποιος είναι το σκάνδαλο, ο άλλος ή εμείς; Μήπως εγώ είμαι αυτός που θέτω στον άλλο το προσωπείο που μου ταιριάζει να τον βλέπω; Μήπως γιατί φοβάμαι μην αποκαλυφθεί το δικό μου προσωπείο;

Και τελικά τι κάνουμε με το σκάνδαλο, ποιος το κουβαλά, ποιος θα «σώσει» το σκάνδαλο; Το ερώτημα είναι ουσιαστικό, γιατί το σκάνδαλο του άλλου έχει μια θεμελιακή λειτουργία: Γεμίζει τα δικά μας κενά, τα
κενά του εγωισμού μας. Είναι εύκολο να κατηγορήσουμε, είναι εύκολο να γκρεμίσουμε, αλλά είναι δύσκολο να πούμε τον καλό λόγο, να δουλέψουμε για το κοινό καλό!

Υιοθετούμε επιλογές απάνθρωπες καταρχήν για τον εαυτό μας, που οδηγούν στην κάθε μορφής κρίση, η οποία δεν είναι υπόθεση ιδεολογίας, θεωρίας ή δομών, είναι πρωτίστως το αποτέλεσμα της
λειτουργίας χωρίς πραγματικό σκοπό, η είσοδος σε έναν μηχανισμό κατάρρευσης και φθοράς. Σήμερα ζούμε με μοναδική ένταση την ποιοτική απώλεια των εσωτερικών κριτήριων μιας κοινωνίας που δεν
«κοινωνεί», αλλά μόνο «επικοινωνεί» τα αδιάλειπτα κενά της.

Η «πραγματική ζωή» δεν είναι η δική μας, αλλά του αλλού. Εντούτοις οφείλουμε να αναζητήσουμε την δική μας ζωή, γιατί στην τελική Κρίση το δικό μας βιβλίο, της ζωής μας, θα είναι αδειανό.


Πηγή: Ιωάννης Αντ. Παναγιωτόπουλος - Σύγχρονη Άποψη

Εκ φύσεως εμπνευσμένο

Λόγια, λόγια, λόγια. Άλλα λιγότερο κι άλλα περισσότερο σημαντικά. Καμιά φορά τα λόγια αντικατοπτρίζουν υπέρλαμπρα τα όνειρα των ανθρώπων. Καμιά φορά... Κάποιες άλλες φορές τα λόγια ακούγονται σαν ουρλιαχτά από λύκους που επηρεάστηκαν από το φεγγάρι. Άλλες πάλι φορές, τα λόγια είναι τόσο γλυκά, όσο γλυκά είναι και τα προϊόντα ενός τυχαίου ζαχαροπλαστείου.

Ανάλογα, όμως και με το ύφος και τις πράξεις του ομιλητή-λέκτορα, αντίστοιχα ακούγονται ή δεν ακούγονται τα λόγια. Κι αν ακουστούν, εισακούγονται. Κανείς δεν ενδιαφέρθηκε ποτέ για το τραγούδι ή για τα λόγια ενός λοφιοφόρου κόκορα. Όλοι γνωρίζουμε πώς μιλάει και πώς το λέει. Δε γνωρίζουμε όμως καθόλου το τί λέει.

Κάπως έτσι συμβαίνει σε όλους τους ανθρώπους. Όλοι λένε το τραγούδι ή τα λόγια τους. Στην αρχή, όλοι τραγουδούν μόνοι τους. Αργότερα, κι όσο συνεχίζουν να εκφράζονται, κάποιος σταματάει λίγο πιο μακριά ή δίπλα τους και προσπαθεί να κατανοήσει τη μελωδία που φτάνει στα αυτιά του. Σε κάποιους αρέσει, ενώ σε κάποιους άλλους όχι. Ανάλογα του αν αρέσει στον ακροατή αυτό που αφουγκράζεται ή όχι και με το αν ταιριάζει στο δικό του τραγούδι.

Άλλωστε, ας μην ξεχνάμε πως κάθε τραγούδι μεταφράζεται σε παρτιτούρα, ταμπλατούρα ή, πιο φυσικά, σε ηχητικά κύματα. Όταν τα κύματα της μίας μελωδίας εφάπτονται στα κύματα της άλλης, ο ήχος ακούγεται αρμονικός. Μονότονος αλλά αρμονικός. Όταν τα κύματα είναι παράλληλα και οι κορυφές του ενός κύματος βρίσκονται στο κέντρο των κορυφών του άλλου, τότε ο ήχος είναι πάλι αρμονικός αλλά καθόλου μονότονος. Έχει μία γλύκα και μία υπεροχή έναντι των άλλων συμπαραγόμενων μελωδιών. Με την έννοια υπεροχή εννοούμε μία υπέροχη διαφορετικότητα μεταξύ των μελωδιών που φτάνουν στα αυτιά των υπόλοιπων ανθρώπων.

Υπάρχουν, βέβαια και περιπτώσεις όπου οι αρχές των δύο κυμάτων διαφέρουν ελάχιστα η μία από την άλλη. Όσο περνάει ο χρόνος, λόγω της διαφορετικότητας της ταχύτητάς τους, τόσο αυξάνεται η απόσταση μεταξύ των δύο αρχών. Μέχρι που κάποια στιγμή η αρχή του ενός κύματος εφάπτεται απόλυτα με την αρχή του άλλου κύματος. “Τυχαίνει” επίσης να εφάπτεται και κάθε άλλο σημείο του ενός κύματος με το άλλο.

Ακριβώς εκείνη τη στιγμή μπορεί το άτομο, πραγματικά, να συνειδητοποιήσει αν ταιριάζει, όπως λέμε, με το άλλο, ποια κοινά σημεία έχουν και κατά πόσον αξίζει η προσπάθεια να τα αναπτύξουν για να αποκτήσουν κάποια κοινή (ερωτική ή φιλική) ζωή. Αυτονόητο είναι βέβαια πως όσο περισσότερο χρόνο περνάει κάποιος με ένα άτομο, τόσο περισσότερες φορές εφάπτονται τα κύματά τους, οι φωνές και τα συναισθήματά τους και άρα τόσο λιγότερα περιθώρια για δικαιολογίες υπάρχουν ώστε να ακουστεί από τον ένα από τους δύο η φράση “δεν ταιριάζουμε”.

Ακόμη, όμως, κι αν δε βρεθούν σε απόλυτη εφαρμογή το ένα με το άλλο, κάποια σημεία τους τέμνονται με το πέρασμα του χρόνου. Αν το ενδιαφέρει το άτομο η επικοινωνία, μπορεί να ασχοληθεί με αυτά τα τεμνόμενα σημεία και να τα αναπτύξει, παραμερίζοντας έτσι κάποια άσχημα ή ασύγχρονα σημεία όπου η επικοινωνία δε δύναται για διάφορους λόγους.

Με τις δύο προηγούμενες παραγράφους θέλω να πω ότι δύο άνθρωποι δεν είναι απαραίτητο να ταιριάζουν εξαρχής. Αυτό, όμως, δε σημαίνει πως με μεγαλύτερο ή μικρότερο κόπο τα πράγματα δε μπορούν να αλλάξουν. Ούτε, όμως, και ότι όσο περισσότερο εφάπτονται τα κύματα δύο ανθρώπων, τόσο πιο καλό θα είναι το αποτέλεσμα. Μια επαφή οποιασδήποτε φύσεως μπορεί κάλλιστα να καταλήξει και σε σύγκρουση.

Το σημαντικότερο, όμως, όλων είναι να μην πάψουμε να τραγουδάμε. Όσο μονότονη κι αν θεωρήσουν οι ακροατές μας τη μελωδία μας. Πάντα υπάρχει ένας άλλος άνθρωπος εκεί έξω... Μια διαφορετική μελωδία... Που άμα ενωθεί με τη δική μας... Αρκεί να την αναζητήσουμε και θα τη βρούμε. Το ξέρω. Εγώ τη βρήκα. Σειρά σου...

Συζητώντας με εμένα - Μέρος X

Κι έτσι, κάπως, έφτασε. Ήταν κρύα η νύχτα. Ήταν σχεδόν μοναχική παρόλο που παρέα υπήρχε. Καλή ή κακή δεν έχει σημασία. Παρέα υπήρχε. Κι ήταν όλα τόσο όμορφα. Τόσο δυνατά. Υπήρχε ένας δυναμισμός μέσα σε κάθε τι. Δε μπορούσε να προσδιορίσει τί ήταν. Ήταν ίσως ο αέρας που έπερνε με το, καθόλου απαλό, άγγιγμά του, τη σκόνη από τον δρόμο; Κι αυτή η σκόνη... Δεν ήταν ακριβώς καλό που σηκωνόταν. Σηκώνονταν μαζί και πεθαμένες αναμνήσεις. Αναμνήσεις από έναν άλλο κόσμο. Αναμνήσεις που έφερναν πάλι το μυαλό σε μία σύγχυση.

Είναι αυτή η αιώνια μάχη μεταξύ του καλού και του κακού. Όταν κάτι δεν είναι ούτε καλό, ούτε κακό, τότε τί είναι; Σε αυτές τις περιπτώσεις τί κάνουμε; Λαμβάνουμε υπόψην μας το πού θα μας οδηγήσουν; Αυτός δε θα έπρεπε να είναι ο καταλληλότερος τρόπος να χαρακτηρίσουμε μία πράξη ως καλή ή κακή;

Αν η τάδε πράξη με οδηγήσει στο να είμαι καλά μέσα μου και ευτυχισμένος, τότε αυτό σημαίνει πως είναι μία καλή πράξη... Ενώ αν με οδηγήσει στο να μην είμαι καλά μέσα μου;

Ε τότε θα είναι μία κακή πράξη...

Κι αν εμένα μου αρέσει να σκοτώνω ανθρώπους; Αν έχω αυτή τη μανία;
Τότε μία κακή πράξη κάνει σε εσένα καλό για λίγο, μέχρι να νιώσεις πάλι την ανάγκη να σκοτώσεις.

Μα... Γιατί να θέλω να σκοτώσω;
Γιατί, πολύ απλά, σου λείπει η ένταση στη ζωή σου.
Όχι η αγάπη;
Η αγάπη; Γιατί να σου λείπει η αγάπη; Είσαι τριγύρω σου περιστοιχισμένος με αγάπη. Γιατί να σου λείπει η αγάπη; Τη νιώθεις. Δεν τη νιώθεις;
Απολυτα! Και έντονα!
Είδες λοιπόν; Το πρόβλημα είναι ότι σου λείπει η ζωντάνια. Βαριέσαι. Θέλεις ένταση στη ζωή σου. Και θέλεις και ένα σκοπό. Δε θέλεις πράγματα ανούσια στη ζωή σου. Θέλεις καθετί που κάνεις, να γνωρίζεις γιατί το κάνεις.

Ναι αλλά έτσι δεν αφήνομαι.
Σε αυτό ίσως έχεις ένα δίκιο. Όμως, πού να αφεθείς; Ποιον να εμπιστευτείς σε αυτόν τον κόσμο;
Γιατί; Τόσον καιρό ποιον εμπιστευόμουν;
Εσένα;
Όχι μόνο. Όλους τους εμπιστευόμουν. Πίστευα στις καλές προθέσεις του κάθε ανθρώπου.
Ίσως γι' αυτό να έφτασες εδώ που είσαι τώρα.
Και πού έφτασα τώρα;
Σε ένα τροπικό νησί στη μέση του ωκεανού, με τη θάλασσα να είναι ήρεμη και με εσένα να καλείς συνεχώς τη βροχή με την διάθεσή σου. Γιατί το κάνεις αυτό στον εαυτό σου;

Ίσως γιατί έπρεπε να δακρύσω. Ίσως γιατί οι συμφορές έρχονται. Ίσως γιατί δεν είμαι ο ίδιος άνθρωπος που ήμουν όταν ξεκίνησα το ταξίδι μου. Ίσως γιατί είμαι απλά ένα χαμένο σώμα που ταξιδεύει για να βρει την ψυχή του. Ίσως και να είμαι απλά μία χαμένη ψυχή που ταξιδεύει για να βρει το σώμα της. Ίσως απλά να είμαι ένας τρελός που κάθομαι και μιλάω μαζί σου από τη στιγμή που δεν υπάρχεις.

Εδώ κάνεις ένα λάθος, υπάρχω.
Κι εγώ που το ξέρω;
Μιλάς μαζί μου, μπορείς να με νιώσεις μέσα σου, μπορείς να ακούσεις το παραμιλητό μου την ώρα που κοιμάσαι, μπορείς να νιώσεις το χέρι μου να σου κλείνει το στόμα τη στιγμή που προσπαθείς να ουρλιάξεις. Υπάρχω.
Αλλά δεν είμαι εσύ.
Όπως κι εγώ δεν είμαι εσύ.

Ναι αλλά τότε;
Τότε τι;
Πού έκανα λάθος; Πού έφταιξα; Τί δεν έκανα καλά; Πέθανα πολλές φορές και αναστήθηκα. Γιατί πάλι και πάλι; Αυτή θα είναι η ζωή μου;

Όχι... Δε θα είναι έτσι η ζωή σου. Απλώς... Φύγε.
...
Φύγε από όλα, από τον εαυτό σου, από εμένα, φύγε από αυτούς που αγαπάς, φύγε από αυτούς που μισείς.
Δε μισώ κανέναν.
Τότε φύγε από αυτούς που αγαπάς.
Και πού να πάω;
Δεν ξέρω. Πάντως σίγουρα το να μένεις εδώ δε σε βοηθάει να προχωράς.
Κι αν πεθάνω μόνος;
Όλοι μόνοι μας πεθαίνουμε στο τέλος...



ΥΓ:Οι φωτογραφίες είναι από τoυς blewis και allecait.

Εσύ; Για τι;

Ως μωρά χρησιμοποιούσαμε τα χεράκια μας για να αγγίζουμε το περιβάλλον γύρω μας.

Μεγαλώνοντας, μαθαίνουμε να χρησιμοποιούμε τα χέρια μας για να αγκαλιάζουμε.

Ως μικρά παιδιά χρησιμοποιούσαμε τα χέρια μας για να ζωγραφίζουμε.

Όταν μεγαλώσουμε λίγο, μαθαίνουμε να σχεδιάζουμε το περίγραμμά τους.

Μεγαλώνοντας, μαθαίνουμε να χρησιμοποιούμε τα χέρια μας για να εμπλουτίζουμε το φιλί μας.

Υπάρχουν άνθρωποι στον κόσμο που χρησιμοποιούν τα χέρια τους για να πληκτρολογούν στον υπολογιστή.

Υπάρχουν άνθρωποι στον κόσμο που χρησιμοποιούν τα χέρια τους για να περιποιούνται τις πληγές των ανθρώπων.

Υπάρχουν άνθρωποι στον κόσμο που χρησιμοποιούν τα χέρια τους για να κρατάνε όπλα και να σκοτώνουν.

Υπάρχουν άνθρωποι στον κόσμο, στην Ελλάδα, δίπλα σου, που χρησιμοποιούν τα χέρια τους για να προσεύχονται.


Εσύ για τι τα χρησιμοποιείς;