...πάντα θα βλέπω αυτά που προορίζονται για μένα, ακόμη κι αν δε μπορείς να με δεις...
Προάγγελος
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ζωή. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ζωή. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

The Alphabet Project

Το The Alphabet Project είναι μια προσωπική προσπάθεια να δημιουργήσω ένα ποίημα 24άρων στροφών, μία στροφή για κάθε γράμμα του ελληνικού αλφαβήτου. Επειδή, όμως, η εμφάνιση είναι ιδιαίτερα σημαντική όταν διαβάζεις κάτι, το The Alphabet Project έχει ανέβει και στο issuu.com και σας περιμένει να το διαβάσετε, να το απολαύσετε ή και να το σχολιάσετε, αν το επιθυμείτε!


Αναρρωτόμενος αναρρώνω
Αναπτερωμένος ανανεώνομαι
Ανακατασκευασμένος ανατρέχω
Αναλλοίωτος ανακατεύομαι

Βόρεια βορά γίνομαι στο έλεος θηρίων
Νότια νότες παίζουν στον τοίχο της αγάπης
Βολεύομαι στον χτύπο που χτυπάει η καρδιά μου
Βουνά περνώ και χαίρομαι που δεν είναι απάτη

Γερμανική σκοπιά ακούραστη κι ατέλευτη
Γόρδια η ένωση που δεν είναι απαίδευτη
Γροθιά γερή που σφίγγει μέσα της κάθε ελπίδα
Γέρικο το δέντρο που αντέχει καταιγίδα

Δρεπάνι σδυνατό που θυμίζει την απάτη
Δέρας όχι χρυσόμαλλο μα χρυσαφί, μ' αγάπη
Δούριεος ο Ίππος που τέλεια δουλεύει
Δε φταίω που δε χαίρεσαι! Φταίει όποιος με βλέπει!

Εγγύς ευθύνη εγείρεται
Εγγύς-μακριά οδεύω
Εγγύς είναι το ξέπλυμα
Και ό,τι εγώ γυρεύω

Ζηλεύω όποιον ζητάει κάθε μέρα το Θεό
Γι' αυτό κι εγώ ζητώ να γνωριστώ με το θεϊκό
Ζητώ ν' αγγίξω ζέβρες που έχουν δύο χρώματα
Αλλά από τα δυο τους, το άσπρο να διαλέξω.

Ήθελα και θέλω το Φως να αγαπάω!
Ήθελα και θέλω το Χριστό να προσκυνάω!
Ήταν το παιδί μέσα μου που μου έδειξε το δρόμο
Και είδε το σκοπό απ' τον ανθρώπινο πόνο.

Θεμιτά ή αθέμιτα
Θούριο τραγουδάω!
Θεριό αγάπης κι ανθρωπιάς
με όσους συναντάω!

Ιλαρυντικά από καρδιάς γελάω!
Ίκτερος που μου έδωσε την άλλη τη ματιά.
Ιστορία που γράφτηκε και γράφεται ακόμα.
Ίκαρος που ζει, μαθαίνει ακόμα να πετά!

Καλύτερα δε γίνεται!
Κάλος καλό κατέχω!
Κηδεύω καθετί κακό
και στο άπειρο οδεύω!

Λαϊκά σκεπτόμενος τη Λάικα θυμίζω
Λάρνακα αγίου τιμώ και αγγίζω!
Λεφτά δεν έχω αισθήματα μα ξέρω πώς να σέβομαι!
Λαχείο δεν κληρώθηκα ανθρώπινο μα χαίρομαι!

Μικρός σαν ήμουν μου 'παν
Μόνος θα μείνω! Μόνος!
Μα με αγάπη ντύθηκα!
Μόνος δε μένει ο δρόμος!

Νάνος που μεγάλωσε και ψήλωσε το σώμα.
Νεκρός πνευματικά που αγαπήθηκε απ' το χώμα.
Να ένιωθα συνέχεια πως είμαι Θεού πλάση!
Να είχα τέτοια χέρια που να άγγιζα του ήλιου τη χάση!

Ξέρεις τι εννοώ, ελπίζω και φαντάζομαι!
Ξέρεις πώς το φως διαθλάται μα αντιτάσσομαι!
Ξένος ξεκαθαρίζω όσο μπορώ κάθε κατάσταση!
μα η κακία καρκίνος που συνεχώς κάνει μετάσταση!

Ονείρωξη της μέρας το να επικοινωνώ μαζί σου!
Όποιος και αν είσαι και όπου και αν ζεις
Όταν ο ήλιος δύει, κοίτα να είσαι εκεί!
Όταν, όμως, ανατείλει, τότε ανάτειλε κι εσύ!

Προσπάθησε περιπλανώμενος περίπλοκα προβλήματα να λύσεις.
Πόρισμα προσπάθησε για καθετί να βγάλεις πριν μιλήσεις.
Πρόσεξε τις λεπτομέρειες και πρόσεχε να σκέφτεσαι!
Περπάτησε δίχως να χαθείς ακόμη κι όπου σιχαίνεσαι!

Ρινικά κινούμενος πρόσεχε πού οδεύεις!
Ρεαλιστής που ρέει στο ποτάμι της πραγματικότητας να γένεις!
Ρομπέν των δασών! Να ροκανίζεις τα δάση!
Ρούφηξε και τραγούδα ένα ρεφρέν που αγαπάς πριν το μυαλό ξεχάσει

Σαρωτικά σεβόμενος τη διαφορετικότητα
Στόχευσε στοϊκά να σιγοτραγουδάς!
Στο στόχαστρο του κόσμου η ομοιοπολικότητα!
Στο τέλος θα ερωτηθείς απλά πόσο αγαπάς!

Τελικά το τέλος δεν αξίζει να φοβάσαι!
Το πόσους πλήγωσες αξίζει να θυμάσαι!
Τώρα και τότε... Τέλος κι αρχή...
Τελικά ποιος είμαι εγώ και ποιος είσαι εσύ...

Υφιστάμενος ή δούλος, περήφανος να είσαι!
Υπαίτιος για ό,τι έχει αγάπη! Αυτό να είσαι!
Ύστερα, όταν τα φώτα σβήνουν... Υστερόβουλα...
Ύφανε με το νου σου σκέψεις αγάπης!


Φτερά αγγέλου φόρεσε και πέταξε ψηλά!
Φύγε μακριά απ' ό,τι σε ενόχλησε! Ναι, φύγε μακριά!
Φτερωτέ μου φίλε, είναι δικό σου το όνειρο!
Φωτιά άλλη μην ανάψεις! Να καις μόνο καρδιές!
 
Χαρούμενο σε θέλω μα κυρίως ευτυχισμένο!
Χαίρομαι όταν χαίρεσαι ελεύθερος απ' όλα!
Χτίστης δίχως χέρια, με τα πόδια θα χτίσει!
Χωρίς πόδια; Στόμα έχει, βοήθεια να ζητήσει!

Ψέμματα όλα! Ψεύτικος κόσμος! Ψεύτικες ευχές!
Ψέμα όμως και το ψέμα!
Ψεύτικα να ψεύδεσαι! Ν' αγαπάς την αλήθεια!
Ψηλά κι αν φτάσεις, συνέχισε να ζητάς βοήθεια!
 
Ωραία! Φτάνω στο τέλος το δικό μου κι ωριμάζω!
Ώριμους καρπούς στα χέρια σου αράζω!
Ωοθήκη γήινη που δέσμιο με κρατά
Ώσπου να μάθει η ψυχή σε θεϊκό ωκεανό να κολυμπά!

Με δάκρυ η Ευχή μου

Σκέφτηκα να βάλω την παραπάνω φωτογραφία σαν εξώφυλλο του facebook προφίλ μου. Ακόμη και τώρα όμως δε σκοπεύω να ανταλλάξω τους αγίους μου για να βάλω την Ευχή. Προτιμώ την Ευχή να την κρατήσω ζωντανή μέσα μου. Υπό φυσιολογικές συνθήκες, ούτε αυτή την ανάρτηση θα έκανα. Όμως, ο άνθρωπος κάποιες φορές χρειάζεται να γονατίσει πριν μπορέσει να σηκωθεί ξανά. Αυτή, λοιπόν, η ανάρτηση αναδεικνύει ακριβώς αυτό. Δεν έχω απελπιστεί ακόμη και δε μου επιτρέπει κι η πίστη μου να απελπιστώ. Όμως, θα γονατίσω και μία και δύο και χίλιες φορές αν χρειαστεί. Θα γονατίσω γιατί αυτό είναι που δημιουργεί τη σκάλα προς τον ουρανό του Χριστού μου. Γλυκύτατε Ιησού... Κύριε Ιησού Χριστέ... Υϊέ του Θεού... Ελέησόν με!

Το πηγάδι της ψυχής μου

Κάτι έγινε απόψε μες στης νύχτας τον καιρό
και οι σκέψεις μου αγγίξαν και πάλι το κενό.
Έχει βουλιάξει το σώμα σε ό,τι λέγεται λήθη.
Και χτίζω εξαρχής ένα ακόμη παραμύθι.

Η φωνή μου έχει χάσει την ισχύ αυτή την ώρα
έχει βουλιάξει στο κενό και αυτά είναι τα δώρα:
ησυχία, ηρεμία μα και κούραση πολλή
όμως το σώμα μου δε θέλει ακόμη να κοιμηθεί.

Αδρεναλίνη στο τέρμα
και στο νερό μου ένα κέρμα.
Κάποιος θα μπερδεύτηκε και θα 'κανε μια ευχή
νομίζοντας ότι μπορώ να την κάνω αληθινή.

Κι είναι περίεργο αλήθεια, πράγματι μπορώ;
Ή μήπως τελικά πιστεύω κάτι ψεύτικο;
Δε μιλάω για Θεό αλλά για δύναμη ευχής
Το πηγάδι το δικό μου ξεπροβάλλει από τη γης.

Είναι χτισμένο από πέτρα και οι χούφτες μας κουβάς
να μεταφέρει το νερό από αυτό σ' όλους εμάς.
Είτε το αξίζουμε είτε όχι.
Κι οι άνθρωποι που επέζησαν σηκώσανε τη λόγχη.

ΥΓ: Το παραπάνω ποίημα το είχα στα πρόχειρα του blog μου από το 2009. Το είχα βρει πολλές φορές μέχρι τώρα. Αυτή τη φορά όμως πιστεύω πως ήρθε ο καιρός να το δημοσιεύσω.

Μέχρι ρανίδος τελευταίας

 Αν είχα ένα όνομα θα ήταν Παναγιώτης
Στο τί επιθυμώ θα έλεγα "Αγιότης"
Στο ποια είναι τα όπλα μου θα 'λεγα το Χριστό μου
Στο από πού κατάγομαι θα 'δειχνα το Θεό μου

Είμαι απλά ένας άνθρωπος. Ένας απλός θνητός.
Ένας ανάξιος νεκρός που τον αγάπησε το Φως
κι αφού αγαπήθηκα πρώτος, είπα κι εγώ ν' αγαπήσω
είπα κι εγώ ν' αναδείξω την αλήθεια μην την κρύψω!

Όσο μπορώ δηλαδή! Όσο αντέχει η ψυχή!
Μέχρι ρανίδος τελευταίας! Μέχρι τέλους ζωής!
Μπορεί το σώμα ν' αντέχει, μα δεν αντέχει για πάντα.
Λένε αρχίζει να φθίνει κάπου μετά τα τριάντα.

Μα της ψυχής η παιδεία δεν ξεχνιέται ποτέ
Κι αν λίγο ζήσεις στο Φως το "όχι" γίνεται "ναι"
Αφού υπάρχει Θεός! Αφού υπάρχει Χριστός!
Αφού υπάρχει Πνεύμα Άγιο! Είναι Τριαδικός!

Τι να πω παραπάνω! Τι αλήθεια να πω!
Τι ανθρώπινο μου έμεινε πια για να σεβαστώ!
Να σεβαστώ αξίζει μόνο τελικά τους Αγίους!
Να σεβαστώ τους ταπεινούς, τους άρρωστους και μακαρίους!

Κι αν είμαι κι εγώ άγιος, μακάριος, ταπεινός
δε θα Τον απαρνηθώ και ας λαλεί ο πετεινός
Έχω μια καρδιά δοσμένη στους ανθρώπους που μου χάρισε
μα η ψυχή μου ανήκει σε Αυτόν που τη γονάτισε.

Δε γίνεται να έχει η ζωή μου δυο αφέντες
ούτε η πραγματικότητα να παίζει σε μακέτες.
Μα όταν κι η καρδιά μου έχει εγκριθεί απ' Αυτόν,
το μοναδικό μου "θέλω": ν' αναπνέω και γι' Αυτόν!

Ὁ Θεὸς ἀγάπη ἐστί, καὶ ὁ μένων ἐν τῇ ἀγάπῃ ἐν τῷ Θεῷ μένει καὶ ὁ Θεὸς ἐν αὐτῷ

Βρισκόμαστε στο σωτήριο έτος 2014... Όλα αλλάζουν λοιπόν... Όλα; Όχι! Ένα μικρό μέρος συνεχίζει να αντιστέκεται και θα αντιστέκεται πάντα στον κατακτητή.

Μα τι αλλάζει; Ποιος αντιστέκεται; Τι μπορεί πια να συνεχίσει να αντιστέκεται όταν όλα καταρρέουν;

Για όποιον επιθυμεί τη σύντομη - μα απολύτως περιεκτική - απάντηση, διαβάστε την ακόλουθη φράση: "Ὁ Θεὸς ἀγάπη ἐστί, καὶ ὁ μένων ἐν τῇ ἀγάπῃ ἐν τῷ Θεῷ μένει καὶ ὁ Θεὸς ἐν αὐτῷ".

Στην περίπτωσή μου, όλα άρχισαν να αλλάζουν προς το χειρότερο λίγο πριν το Πάσχα φέτος. Προστέθηκαν επιπλέον ώρες εργασίας που με απέσπασαν από το να πάω στους "Χαιρετισμούς" όπως είχα τηρήσει πέρυσι. Δεν ήταν κάτι που ήθελα, μα συμφωνήσαμε με τη γυναίκα μου πως δε μπορούσε να γίνει αλλιώς. Έτσι, θέλοντας και μη, ξεκίνησα να εργάζομαι περισσότερες ώρες, αγγίζοντας τις 11 ημερησίως. Μέρα με τη μέρα, όμως, τα πράγματα συνέχισαν να σκοτεινιάζουν, χωρίς εμφανή λόγο. Όπως έγραψα όμως στο προτελευταίο μου τραγούδι: ακόμη και στο πιο βαθύ σκοτάδι υπάρχει λίγο φως που μας αγγίζει.

Πέρασαν αρκετές ημέρες με τα πράγματα να χειροτερεύουν μέρα με τη μέρα. Ώσπου ήρθε η ώρα της κανονισμένης άδειας: 6 υπέροχες ημέρες με την οικογένειά μου. Κατάφερα επιτέλους να ζήσω και να γνωρίσω από κοντά για πολλή ώρα το νέο μας μέλος και να με γνωρίσει κι αυτή ως πατέρα της κι όχι απλά ως "αυτός που με κρατάει λίγο πριν πέσει η μαμά για ύπνο". Οι ημέρες όμως πέρασαν γρήγορα και οι πτωτικοί ρυθμοί ξανάρχισαν.

Ξαφνικά, ένας συγγενής που πριν από χρόνια είχε αναλάβει ένα οικονομικό φορτίο που κανονικά μας αναλογούσε, μας ενημέρωσε πως δε μπορούσε πλέον να το καλύπτει. Από παντού προβλήματα λοιπόν... Μέχρι την Κυριακή το βράδυ...

Η κόρη μας έπεσε για ύπνο και εγώ αποσύρθηκα στο σκοτεινό δωμάτιο του σπιτιού για προσευχή... Δεν αντέχαμε άλλο. Το μόνο που είχε μείνει να ζητήσω ήταν θείο Έλεος... Τίποτε άλλο! Μόνο έλεος! Ύστερα από λίγο ήρθε και η γυναίκα μου να συμμετάσχει στην προσευχή μου... Ζητήσαμε και οι δύο το ίδιο πράγμα από την Παναγία Μητέρα μας. Έλεος!

Το επόμενο πρωί ετοιμάστηκα και έφυγα για τη δουλειά. Περνώντας από την εκκλησία του Αγίου Χαραλάμπη και των Αγίων Αναργύρων ζήτησα εκ νέου αυτό που είχαμε ζητήσει και οικογενειακώς το προηγούμενο βράδυ: έλεος!

Όταν έφτασα, εργάστηκα 30' και μετά με κάλεσε ο εργοδότης μου στο γραφείο του. Απόλυση...

Στενοχωρήθηκα για το τέλος αυτό. Τους χαιρέτησα όλους μέσα από δάκρυα. Όμως, όταν έκλεισα την πόρτα πίσω μου συνειδητοποίησα πως τα προβλήματα της δουλειάς είχαν πια λυθεί ως εκ θαύματος. Αφού δεν υπήρχε δουλειά, δεν υπήρχαν και τα προβλήματά της.

Σήμερα πήγα να υπογράψω τα απαραίτητα χαρτιά για την απόλυση και την είσπραξη της αποζημίωσής μου. Υπέθεσα πως θα άγγιζε το ύψος του μισθού μου. Όταν έφυγα όμως από εκεί συνειδητοποίησα πως είχα αποκτήσει το μεγαλύτερο κομμάτι του οικονομικού φορτίου που μας ανατέθηκε εκ νέου.

Συνοψίζουμε λοιπόν, όχι οικονομικά προβλήματα, όχι εργασιακά προβλήματα και αυτόματη απόκτηση χώρου και χρόνου για να μπορέσω να χαρώ την κόρη μου και να ξεκουράσω τη γυναίκα μου. Τι άλλο να ζητήσω; Όλα αλλάζουν! Κι ο Κύριος ξέρει να θαυματουργεί και να τα αλλάζει προς το καλύτερο. Γιατί ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός καινουριεί τον κόσμο. Αυτός είναι ο Θεός μας! Άλλωστε "Ὁ Θεὸς ἀγάπη ἐστί, καὶ ὁ μένων ἐν τῇ ἀγάπῃ ἐν τῷ Θεῷ μένει καὶ ὁ Θεὸς ἐν αὐτῷ".

Μας θέλει κοντά Του ο Θεός

- Έχουν πέσει τόσα πράγματα στο κεφάλι μου. Το γνωρίζω πως ο Χριστός αναστήθηκε. Όμως, εμείς δεν έχουμε χώρο και χρόνο για ανάσταση στην παρούσα ζωή; Έστω για λίγο...
- Παιδί μου, τα έχουμε ξαναπεί. Ό,τι έρχεται πάνω μας έχει προηγουμένως περάσει από τη σοφία του Θεού και Κυρίου μας.
- Το να στενοχωρηθώ εγώ για να μπορέσω αργότερα να γλιτώσω κάποιον άλλο αδελφό μου από το να πάθει το ίδιο μπορώ να το καταλάβω. Όταν, όμως, έρχονται όλα τα προβλήματα μαζί δεν έχω ούτε το χρόνο, ούτε τη διάθεση να αντιμετωπίσω κανένα τους.
- Μπορείς να ακολουθήσεις αυτό που θα σου πω;
- Μα φυσικά!
- Πήγαινε σπίτι σου παιδί μου. Σκέψου όλα αυτά που σε τρώνε και δε σε αφήνουν να ζήσεις...
- Αυτό είναι εύκολο δυστυχώς!
- ...κι όταν νιώσεις τα πόδια σου να λυγίζουν, σύρε μέχρι το εικονοστάσι του σπιτιού σου και προσευχήσου. Τότε και μόνο τότε θα μπορέσεις να αντιληφθείς πού κρύβεται η σοφία του Θεού σε όλο αυτό.
- ...
- ...
- Με θέλει κοντά Του ο Θεός, έτσι δεν είναι;
- Έτσι ακριβώς παιδί μου. Έτσι...

Ζήτα την αλήθεια από όσους ξέρουν να σου τη δώσουν

Είναι οι σκέψεις κι οι στιγμές
ένα κομμάτι από το χθες
κι από το μέλλον συνταγές
με φαντασία.

Για να μπορείς να καλύπτεις
μέσα από ανακαλύψεις
το τι μπορείς ν' αγαπήσεις
το τι δε θες να μισήσεις.

Γιατί οφείλεις να θέτεις
ωσάν καλός νομοθέτης
τα όριά σου στη ζωή
για να σ' τα θέσει κι αυτή.

Γιατί είναι ωραία  η ζωή αν έχει όρια
για να γνωρίζεις πότε ζεις και πότε πέθανες
αν μπορείς ν' αναστηθείς ή αν δεν έζησες
αν σκότωσες την ελπίδα πριν να την έφτιαξες.

Ξέρω, φοβάσαι πώς θα ξημερώσει το αύριο
πως θα 'ναι ίδιο ή πώς θα 'ναι αυτό που θα 'ρθει
μα μη φοβάσαι, το καράβι το απάνεμο
μα να φοβάσαι αυτό το δίχως καπετάνιο

Πολλοί τυφλοί πιστέψαν και τα μάτια τους ανοίξαν
Κι όσοι πιστοί παράλυτοι στα πόδια τους πατήσαν
Όχι κατόρθωμα μόνο δικό τους. Είχε και κάτι απ' το Θεό.
Να μη φοβάσαι το ανίστιο μα το χωρίς οδηγό.

Κι αν όλα όσα έχεις χωρούν σε μια βαλίτσα
να θυμάσαι πως κι ο ήλιος μες στα μάτια σου χωρά.
Κι αν περπατάς στα όρια του μίσους και της αγάπης
χαμογέλα και θα δεις πού θα εκτιμηθεί πραγματικά.

Γιατί η κακία δύναται πολλά να καταφέρει,
δύναται να σου φέρει ό,τι νομίζεις πως συμφέρει
μα ποτέ δε θα σου φέρει την αγάπη την τελεία
δε μπορεί να τη φτάσει - δεν είναι πάθος μα μανία.

Γι' αυτό σου λέω: Φρόντιζε τα μάτια σου
ν' ανοίγουν το πρωί και να μην κλείνουν
παρά μόνο όταν κοιμάσαι πια το βράδυ
για να μπορείς να βλέπεις τελικά ποιοί σε αγγίζουν.

Κι αν όλες σου οι ελπίδες έχουν εξαφανιστεί
δημιούργησε μια ακόμη να σε κρατήσει στη ζωή
Φρόντισε να 'ναι αληθινή, μην είναι πάλι απατηλή.
Δημιούργησε μ' Αγάπη τον ήλιο μες στα μάτια σου.

Όσιε μην παραβλέψεις τη δέησή μας

Όσιε, βοήθησον, εφ' ημίν σοις ικέταις, πρόφθασον και λύτρωσαι της παρούσης ανάγκης· μη παραβλέψης δέησιν οικτράν των προσφευ­γόντων τη σκέπη σου, Άγιε.



Βυθισμένος στη ζωή μεταφέρω το μήνυμα της ερχόμενης Ζωής, ενός Παράδεισου ομορφότερου από την πιο πλούσια όαση της ερήμου. Στον Παράδεισο δεν πρόκειται να βρω ούτε Ουρί, ούτε υπηρέτες να με ταΐζουν, ούτε την κατανόηση του Μεγάλου Είναι.

Ο Παράδεισος είναι ένα μέρος γεμάτο ανθρώπους πιο σοφούς από εμένα, πιο ταπεινούς από εμένα, πιο αγαπητούς από εμένα, πιο πιστούς από εμένα, πιο ελεήμονες από εμένα, πιο εργατικούς από εμένα και με τραγούδια-ύμνους καλύτερα από τα δικά μου.

Όμως, γνωρίζω Κύριε πως "καμία ελεημοσύνη δεν πάει χαμένη". Κι αν σώθηκε η πόρνη, τότε έχω ελπίδα κι εγώ. Όχι γιατί είμαι καλύτερος από την πόρνη, όχι! Απλώς με φώτιζες πάντοτε Κύριε.

Μου έδινες ανέκαθεν το ρόλο του οδοδείκτη όταν χάνονταν οι άνθρωποι γύρω μου. Κι ο ρόλους αυτός έχει τη σημασία του. Ιδιαίτερα όταν κάνεις το θαύμα Σου, είτε Εσύ ως Κύριος, είτε μέσω της Χάρης που έχεις δώσει στους Αγίους Σου Κύριε.

Έστειλα ένα άτομο γνωστό μου και οικείο μου στον Άγιό Σου τον Ιωάννη τον εκ Ρωσίας σήμερα. Μπορεί να μην κατάφερα να τον επισκεφτώ ακόμη μα γνωρίζω τη δύναμή Σας.

Γι' αυτό προστρέχω σε Εσάς φωνάζοντας "Κύριε, Ιησού Χριστέ, Υϊέ του Θεού, ελέησον ημάς" και "Όσιε, βοήθησον, εφ' ημίν σοις ικέταις, πρόφθασον και λύτρωσαι της παρούσης ανάγκης· μη παραβλέψης δέησιν οικτράν των προσφευ­γόντων τη σκέπη σου, Άγιε.".

Κύριε, Ελέησον...
Κύριε, Ελέησον...
Κύριε, Ελέησον...

Πριν το τέλος ήμαστε άνθρωποι

Κανείς δεν άκουσε ποτέ το θόρυβο του μυρμηγκιού που γλίστρησε και έπεσε. Αυτοί που το ανακάλυψαν θα ήταν μάλλον ζωόφιλοι και θα πήγαν να δουν αν είναι καλά.

Όταν έπεσε ο γίγαντας όλοι το άκουσαν. Όμως μόνο η αστυνομία, οι γιατροί και οι δημοσιογράφοι πλησίασαν. Οι υπόλοιποι, ακόμη κι όσοι τον γνώριζαν, προτίμησαν να μάθουν τί έγινε από τα ΜΜΕ την επόμενη μέρα.

Ήλπιζαν βέβαια ο γίγαντας να μην είχε πάρει μαζί του και τις κεραίες της τηλεόρασης ή τα καλώδια του ρεύματος γιατί τότε...θα έχαναν το βραδινό ματς οι άντρες... θα έχαναν το τούρκικο - βραζιλιάνικο - ισπανικό σίριαλ οι γυναίκες... θα έχαναν την αμερικάνικη ταινία με τη βία, το αίμα και τις σφαίρες τα αγόρια... θα έχαναν τις ταινίες με τους έρωτες και το ποιος απάτησε ποια και με ποιο τρόπο τα κορίτσια.

Μόνο οι μωροί και τα μωρά δε θα άλλαζαν το πρόγραμμά τους εκείνο το βράδυ. Θα έπρεπε να κοιμηθούν νωρίς για να μην ενοχλούν τους υπόλοιπους στο πρόγραμμά τους. Κρίμα που ύστερα από μερικά χρόνια μόνο οι μωροί και τα μωρά θα επιβίωναν. Θα ακούγονταν όμως οι φωνές των υπολοίπων που θα φώναζαν πως "...πριν το τέλος ήμαστε άνθρωποι".

Τώρα είμαστε μόνο σκιές.
Τώρα που το σήμερα έχει νικήσει το χθες.
Τώρα που βγήκε ο ήλιος και δεν υπάρχουν αυτές
εμείς γιατί είμαστε ακόμα σκιές;

Δεν αγαπήσαμε εμείς;
Δεν πληγωθήκαμε εμείς;
Δεν τραγουδήσαμε εμείς;
Όπως κι εσείς...

Δεν πληγώσατε εσείς;
Δεν κοροϊδέψατε εσείς;
Δεν "σκοτώσατε" εσείς;
Όπως κι εμείς...

Τώρα είσαστε μόνο φως.
Τώρα που οι απαντήσεις έχουν εξαφανίσει το πώς!
Τώρα που η αλήθεια έχει δείξει πως είναι πραγματικός.
εσείς γιατί γίνατε φως;

Δεν πληγώσατε εσείς;
Όπως κι εμείς...
Δεν αγαπήσαμε εμείς;
Όπως κι εσείς...
...πριν το τελος, ήμαστε άνθρωποι

2 πράγματα που δε θέλω να ξεχάσω

Θυμάμαι την Κυριακή, 30 Δεκεμβρίου 2012, τη βόλτα με τη γυναίκα μου. Αναζητούσαμε τα δώρα της Πρωτοχρονιάς για τους εορτάζοντες αλλά και για τους υπόλοιπους. Και όπως ο ουρανός ήταν χαμένος στα γαλανόλευκα χρώματά του λόγω της συννεφιάς που επικρατούσε, σαν παιδάκι γεμάτο ενθουσιασμό την είδα, με το χέρι υψωμένο και το δείκτη προς τον ουρανό ακριβώς από πάνω μας. Μου έδειξε τρεις μικρές ομάδες πουλιών. Μία εδώ, μία εκεί, μία λίγο παραπέρα. Δεν κινούνταν άχαρα αλλά σα συμφωνημένο το κάθε πουλί με τα υπόλοιπα της ομάδας του. Δεν ξέρω πόση ώρα κάτσαμε να τα κοιτάμε. Ανταμειφθήκαμε, όμως. Πρώτον, γιατί ήμαστε οι μόνοι "τρελοί' που είχαμε σταματήσει στο λεπτό πεζοδρόμιο που χώριζε τις δύο λωρίδες κυκλοφορίας για να κοιτάξουμε τον ουρανό. Δεύτερον, γιατί οι τρεις ομάδες πουλιών, αυξήθηκαν σε 5, καθώς δύο ακόμη ξεπρόβαλαν από τη μία και από την άλλη πλευρά του δρόμου πίσω από τις ψηλές πολυκατοικίες. Και κάπως έτσι κάτσαμε για άλλα 30' να κοιτάμε τα πουλιά και το χορό τους... Ίσως καταλάβετε περισσότερα αν δείτε το παρακάτω βίντεο... Ίσως... Δεν ήταν έτσι ακριβώς αλλά μοιάζει αυτό που είδαμε με αυτό που τράβηξε και η AdirraBG:

Επίσης, θυμάμαι την Τρίτη, 1η Ιανουαρίου 2013, πηγαίνοντας σε ένα συγγενικό σπίτι, δύο κοριτσάκια που περπατούσαν με τον παππού τους. Χμ... Έχετε δίκιο, είναι δύσκολο για δύο μικρά κοριτσάκια να περπατάνε. Μπορείς να πεις ότι έτρεχαν όσο το δυνατόν ήταν να τραβήξουν και τον παππού τους μαζί. Αλλά τα κοριτσάκια ήταν μόνο το πρώτο πράγμα που είδα. Γιατί το δεύτερο ήταν ο παππούς τους. Ένας άνθρωπος που θύμιζε τους άστεγους που βλέπουμε στο δρόμο. Με κομμένο το αριστερό του πόδι και με πατερίτσες. Και παρά όλα αυτά, το χαμόγελό του που μπορούσε ακόμη και έτσι και συνόδευε τις εγγόνες του, δε θα το είχε ούτε αν ήταν αρτιμελής. Κι έτσι σταματήσαμε δίπλα του με το αμάξι, του είπαμε "Καλημέρα! Καλή χρονιά!" και φύγαμε. Τον αφήσαμε, λοιπόν, με το χαμόγελο και με τη μνήμη των δύο άγνωστων που του ευχήθηκαν "Καλή Χρονιά"! Μπορεί να φανταστείτε πόσο μοναδικό φαινόμενο ήταν αυτό, πιο μοναδικό και από τα πουλιά που ανέφερα παραπάνω, αν σκεφτείτε πως δεν έχω φωτογραφία να σας δείξω... Αγάπη μόνο...

Ένας Μοναχός, πολλές αμαρτίες και ένας Άγιος

Ο Άγιος Ανδρέας ο διά Χριστόν σαλός,
συνήθιζε να φιλάει τα σκαλιά των πορνείων
καθώς εκεί κάθονταν άγγελοι Κυρίου
θρηνώντας για τις πόρνες.
Μια από τις ωραιότερες ιστορίες του Λαυσαϊκού περιγράφει το βίο ενός μοναχού, που αφού εγκατέλειψε το μοναστήρι, δούλευε σαν φορτοεκφορτωτής στο λιμάνι της Αλεξάνδρειας. Και όπως από κάθε
λιμάνι, ούτε απ’ αυτό έλειπαν οι πόρνες.

Ο «μοναχός» δούλευε όλη την ημέρα, και το βράδυ ξόδευε όλα όσα κέρδιζε, «αγοράζοντας» την συντροφιά μιας πόρνης για όλη τη νύχτα.

Ήταν η ντροπή των χριστιανών της πόλης, ήταν το σκάνδαλο της Εκκλησίας. Τα χρόνια πέρναγαν και παρά τις εκκλήσεις και τις συστάσεις, αυτός συνέχιζε την αμαρτωλή του ζωή.

Κάποτε, όπως σε όλους μας, ο θάνατος ήρθε σαν λύτρωση, σαν φάρμακο που θα τον έσωζε από τις αμαρτίες που δεν σταμάτησε να κάνει ακόμη και λίγο πριν πεθάνει. Και πώς να τον αφήσουν χωρίς ταφή
για χριστιανό; Οι παπάδες της πόλης τον πήραν να τον κηδέψουν και μαζί του να θάψουν το σκάνδαλο. Το νέο μαθεύτηκε: Ο «γεροπόρνος» μοναχός πέθανε. Ποιος άραγε θα πήγαινε στην εκκλησία να τον
αποχαιρετήσει;

Η εκκλησία στην κηδεία του γέμισε από γυναίκες της Αλεξάνδρειας, τίμιες γυναίκες, χριστιανές, που ήρθαν να τον αποχαιρετήσουν, μα όχι σαν έναν οποιοδήποτε νεκρό, σαν άγιο! Κάποιος γνώρισε σε
κάποια από αυτές το πρόσωπο μιας πόρνης, που είχε καιρό να δει στο λιμάνι… δεν ήταν όμως, όπως την θυμόταν. Κάποιες άλλες, απλά τους θύμιζαν κάτι απόμακρο.

Τότε η πόλη έμαθε πως ο «γεροπόρνος» μοναχός ήταν ένας άγιος, που με τα λεφτά που κέρδιζε, εξαγόραζε μια νύχτα χωρίς αμαρτία, αγόραζε το «δικαίωμα» στο σώμα τους για να κερδίσει την ψυχή τους.

Τότε η πόλη έμαθε, ότι αυτός που νόμιζαν ότι είναι το «σκάνδαλο» ήταν η αγνότητα, η άδολη αγάπη, η αυταπάρνηση, ο άνθρωπος, ο λόγος του Θεού, η προσευχή και η θέωση. Γιατί ο άνθρωπος του
Χριστού δεν κρίνεται στη διάρκεια της ζωής του, αλλά στο τέλος της. Γιατί ακόμη κι όταν ο ίδιος ζει «καθώς πρέπει», πρέπει να μαρτυρήσει, πρέπει να ζήσει την μαρτυρία και το μαρτύριο.

Τελικά ποιος είναι το σκάνδαλο, ο άλλος ή εμείς; Μήπως εγώ είμαι αυτός που θέτω στον άλλο το προσωπείο που μου ταιριάζει να τον βλέπω; Μήπως γιατί φοβάμαι μην αποκαλυφθεί το δικό μου προσωπείο;

Και τελικά τι κάνουμε με το σκάνδαλο, ποιος το κουβαλά, ποιος θα «σώσει» το σκάνδαλο; Το ερώτημα είναι ουσιαστικό, γιατί το σκάνδαλο του άλλου έχει μια θεμελιακή λειτουργία: Γεμίζει τα δικά μας κενά, τα
κενά του εγωισμού μας. Είναι εύκολο να κατηγορήσουμε, είναι εύκολο να γκρεμίσουμε, αλλά είναι δύσκολο να πούμε τον καλό λόγο, να δουλέψουμε για το κοινό καλό!

Υιοθετούμε επιλογές απάνθρωπες καταρχήν για τον εαυτό μας, που οδηγούν στην κάθε μορφής κρίση, η οποία δεν είναι υπόθεση ιδεολογίας, θεωρίας ή δομών, είναι πρωτίστως το αποτέλεσμα της
λειτουργίας χωρίς πραγματικό σκοπό, η είσοδος σε έναν μηχανισμό κατάρρευσης και φθοράς. Σήμερα ζούμε με μοναδική ένταση την ποιοτική απώλεια των εσωτερικών κριτήριων μιας κοινωνίας που δεν
«κοινωνεί», αλλά μόνο «επικοινωνεί» τα αδιάλειπτα κενά της.

Η «πραγματική ζωή» δεν είναι η δική μας, αλλά του αλλού. Εντούτοις οφείλουμε να αναζητήσουμε την δική μας ζωή, γιατί στην τελική Κρίση το δικό μας βιβλίο, της ζωής μας, θα είναι αδειανό.


Πηγή: Ιωάννης Αντ. Παναγιωτόπουλος - Σύγχρονη Άποψη

Τί είναι για εσάς ο χορός;

Την παρακάτω ανάρτηση θέλω να την αφιερώσω στο Χορολόγιον της Μαρίας Σταματάκη. Όπως μας λέει σε μια φωτογραφία που έχει ανεβάσει "Το μάθημα είναι ιεροτελεστία. Πρέπει να δίνεσαι ολόκληρος. Αν δεν το κάνεις δεν έχει νόημα". Πραγματοποίησα, λοιπόν, μια μικρή αναζήτηση στο διαδίκτυο με τίτλο Τί είναι ο χορός. Έτσι βρέθηκα σε αυτή τη σελίδα με θέμα Τί είναι για εσάς ο χορός;. Συνοψίζω, λοιπόν, τις απόψεις των αναγνωστών:
  • Για μένα είναι απόλυτη ελευθερία, έκφραση συναισθημάτων που δεν περιγράφονται με λόγια, μια απόδραση από τον υπόλοιπο κόσμο... Όταν χορεύω είμαι μόνο εγώ, η μουσική και το δάπεδο... Και συνεργαζόμαστε για να δημιουργήσουμε κάτι όμορφο.
  • Για μένα, χορός δεν είναι απλά οι κινήσεις και η μουσική. Είναι το σύνολο της ελευθερίας, των συναισθημάτων, της φαντασίας[...]. Χορεύω γιατί μου αρέσει, ξεδίνω, βγάζω τα συναισθήματά μου στην επιφάνεια με τις κινήσεις μου και δεν περιμένω από τους άλλους σώνει και καλά να με καταλάβουν. Αλλά το ελπίζω... Όταν χορεύεις το σώμα σου ξυπνά, αναζωογονείται, και εσύ το νιώθεις αυτό. Δεν είναι απλό, είναι σύνθετο και ωραίο το συναίσθημα, απερίγραπτο... Α, και χάνεις τις θερμίδες της σοκολάτας που έφαγες, κρυφά πριν το μάθημα... Αλλά αυτό είναι σε άλλο θέμα, δικό μου.
  • Ο χορός είναι όλη μου η ζωή.Μέσα από τον χορό μπορώ να εκφράσω όλα τα συναισθήματά μου:την χαρά,την λύπη,την απόγνωση,την αδικία,την ελευθερία,την αγάπη,τον έρωτα,την φιλία...τα πάντα. Όταν χορεύω βρίσκομαι σε έναν δικό μου κόσμο δεν σκέφτομαι τίποτα και κανέναν.Αφήνω μόνο την μουσική να κατακλύσει το σώμα μου και την ψυχή μου να μιλήσει μέσα από τις κινήσεις μου! Ο χορός είναι σαν οξυγόνο για μένα...μια φυσική σταθερά που δεν πρόκειται να αλλάξει ποτέ και μου δίνει δύναμη να συνεχίσω... Χορεύω σημαίνει ζω.
  • Για μένα προσωπικά, που δυστυχώς δεν έχω χορέψει ακόμα, ο χορός είναι η ζωή που δεν έχω ζήσει και πάω τώρα τρέχοντας μπας και προλάβω έστω τα βασικά.
  • Εγώ δεν θα μπορούσα να πω ότι δεν σκέφτομαι τίποτα όταν χορεύω γιατί, εκείνη ακριβώς την στιγμή ξεκαθαρίζω τα προβλήματα μου και ότι συναίσθημα έχω (λύπη , θυμό) τα βγάζω εκεί πάνω σε ένα πάτωμα με μουσική και κινήσεις . Τότε δεν σκέφτομαι την τεχνική ή τη θα σκέφτεται για μένα αυτός που παρακολουθεί!!! Σκέφτομαι μόνο τι θέλω εγώ και κανένας άλλος. Είναι ο μόνος τρόπος που παίρνω τις κατάλληλες αποφάσεις και αυτή την στιγμή αυτό χρειάζομαι!
  • Εγώ [...] ξεχνάω τα πάντα όταν χορεύω. Αδειάζει το μυαλό μου από σκέψεις και γεμίζει η καρδιά μου από μια ανεξήγητη χαρά και πληρότητα!
  • Ελευθερία, πάθος, έκφραση, ανάγκη, τρέλα, μα πάνω από όλα λόγος ύπαρξης! 
  • Θα το ξαναπώ ο χορός για μένα είναι τα πάντα... Με το χορό νιώθω πληρότητα ενώ στο μυαλό μου υπάρχει το απόλυτο κενό... Είναι η αιτία που ακόμα πιστεύω στα όνειρα!!!
  • Με το χορό εκφράζω το είναι μου με το σώμα μου... Είναι ο λόγος για να ζω! Απόλυτη χαλάρωση... Μεταφέρομαι σε έναν άλλο κόσμο, αυτόν που αρέσει σε εμένα χωρίς να περιμένω ανταπόκριση από κανέναν... Κάποιοι λένε ότι είμαι ταλέντο που καταφέρνω τόσες τεχνικές λεπτομέρειες σε κάθε δευτερόλεπτο... Αλλά κάνουν λάθος γιατί αυτό που βλέπουν δεν είναι η τεχνική μου... Είναι η ψυχή μου (άντε και λίγο η δουλειά μου).... Τρελή πώρωση μέχρι που δακρύζω... Νιώθω ότι ζω για να χορεύω... Ότι κάνω κάτι σημαντικό για μένα, για τον εαυτό μου... Η τρέλα μου με το χορό είναι απερίγραπτη. Δεν εκφράζεται με λόγια... Αλλά με πράξεις... Θα πέθαινα αν πάθαινα κάτι και δε μπορούσα να χορέψω... Θα ήταν ο πρώτος μου θάνατος...
  • Χορός είναι... πάθος... κίνηση... έμπνευση... τέχνη... τρεις τελίτσες... ένα άρρητο συναίσθημα που περιέχει αγάπη και μίσος, θυμό και γαλήνη, γιν και γιανγκ, καβαλιέρο και ντάμα... μα πάνω από όλα... όλα... όλα... μα πάνω απ' όλα θέλω να με θέλεις και συ... όλα... είναι ο κόσμος μου!
  • Η τελευταία ανάσα (κατά την οποία προσπαθείς να ρουφήξεις όλο τον κόσμο) πριν πεθάνεις... Το να προσπαθείς να καείς ενώ είσαι βρεγμένος... Σα να σε παίρνουν από το χέρι και να σου λένε "είσαι δυνατή, το ξέρεις... Είσαι πολύ δυνατή! Και είσαι και όμορφη, πάρα πολύ όμορφη!". Ένα ευχάριστο μούδιασμα σε όλο το σώμα, κάτι σαν αυτό με τις πεταλούδες στο στομάχι αλλά 10.000.000.000.000 φορές παραπάνω!

Σε ένα μέρος που το Φως απλώνεται ευρύτερα

Ένα τραγούδι σαν κι αυτό ήθελα από καιρό να γράψω σκεπτόμενος την ιστορία μίας φίλης. Το συναίσθημα όμως δεν ήταν τόσο δυνατό. Πρόσφατα, όμως, δυστυχώς έγινε, λόγω της ιστορίας που επαναλήφθηκε στο πρόσωπο ενός άλλου γνωστού μου προσώπου. Και ένιωσα μέσα μου την ανάγκη να το εκφράσω... Δεν ξέρω αν πρέπει να ευχηθώ το κλασικό "ελπίζω να σας αρέσει". Εύχομαι απλώς να μην προσβάλλω με τους στίχους μου αυτούς που προσπαθεί να αντιπροσωπεύσει... Για να το κατεβάσετε σε μορφή MP3 πατήστε στο link: http://bit.ly/PyRaUg
Ακόμη και στο πιο βαθύ σκοτάδι
υπάρχει λίγο φως που μας αγγίζει
Και στα πιο βαθιά και σκοτεινά κελιά του Άδη
υπάρχει λίγο φως που ο Θεός μας χαρίζει

Όλα στη ζωή κάποιες στιγμές μοιάζουν να πέφτουν
μοιάζουν να γκρεμίζονται και μακριά να φεύγουν
Κι είτε φεύγουν αυτά, είτε φεύγουμε εμείς,
τη μνήμη τη δική μας δεν την ξέρει κανείς.

Πλέον μόνοι, συνεχίζουμε μόνοι
δίχως τον άνθρωπο που είχαμε κάθε μέρα κοντά μας.
Μόνοι, συνεχίζουμε μόνοι
κι όσα μάθαμε όσο ζούσε φλογίζουν την καρδιά μας.

Πλέον μόνοι σ' ένα κόσμο που δεν καταλαβαίνει.
Ό,τι και να πουν τον πόνο δε γαληνεύει.
Δεν ηρεμεί η ψυχή γιατί έχασα πατέρα.
Με ακούς... Ουράνιε Πατέρα;

Έχασα έναν άνθρωπο, πατέρα, αδελφό.
Έχασα τον άλλο μου εαυτό.
Έχασα το καλύτερό μου πρότυπο.
Εγώ, ίσως, το αντίγραφο, εκείνος το πρωτότυπο.

Ό,τι έμαθα από εκείνον πλέον αποκτάει νόημα
Μου 'μαθε ν' αγαπάω ομώνυμα κι ετερώνυμα.
Μου 'μαθε να μη μαλώνω ή να μένω φρόνιμα.
Μου 'μαθε ν' αγαπάω ομώνυμα κι ετερώνυμα.

Και τώρα που μεγάλωσα μετά το θάνατό σου,
οφείλω ν' αναλάβω τις ευθύνες τις δικές σου.
Να φροντίζω τη μαμά και τη μικρή μου αδελφή.
Οφείλω να'μαι εκεί που δε μπορείς πια να 'σαι εσύ.

Να ξέρεις, με πονάει που έφυγες πατέρα!
Νιώθω θλίψη μέσα μου κι ας ξέρω, μ' ακούς πατέρα;
Ξέρω πως πήγες κάπου καλύτερα...
σ' ένα μέρος που το Φως απλώνεται ευρύτερα!


Πλέον μόνοι, συνεχίζουμε μόνοι
δίχως τον άνθρωπο που είχαμε κάθε μέρα κοντά μας.
Μόνοι, συνεχίζουμε μόνοι
κι όσα μάθαμε όσο ζούσε φλογίζουν την καρδιά μας.

Μου λείπεις πατέρα, να το θυμάσαι.
Οι νύχτες περνάνε, θα 'θελα δίπλα μου να 'σαι.
Να φροντίζεις τα όνειρά μου απ' το κάθε τί κακό.
Να θυμάσαι πατέρα πως σ' αγαπώ.

Και δε φοβάσαι;

- Τί να φοβηθώ...
- Τους ανθρώπους πρώτα-πρώτα.
- Γιατί; Τί μου έκαναν οι άνθρωποι;
- Είναι κακοί. Δεν είναι να τους εμπιστεύεσαι.
- Δε θα τους έλεγα κακούς. Πλανεμένους θα τους έλεγα.
- Πλανεμένους; Καλά, εσύ ζεις σε άλλο κόσμο.
- Στον ίδιο ζω. Απλώς βλέπω τα πράγματα διαφορετικά.
- Δηλαδή πώς;
- Με ενδιαφέρον για τον άνθρωπο.
- Δεν καταλαβαίνω.
- Ξέρεις ποια διαφορά έχεις εσύ με το γείτονά σου;
- Ποια;
- Καμία. Σκέφτεσαι όπως σκέφτεται: ότι όλοι ασχολούνται μαζί σου. Φοβάσαι πως θα σου κάνει όλα όσα είσαι πρόθυμος εσύ να κάνεις στους άλλους προκειμένου να επιτύχεις το σκοπό σου.
- Όχι, δεν είναι έτσι! Δεν ισχύει αυτό.
- Άκουσε, συζητώντας με τους ανθρώπους έστω και πνευματικά, (καλύτερα πνευματικά), τους μαθαίνεις. Μαθαίνεις να τους ακούς, να τους αισθάνεσαι, να τους αγγίζεις, να τους νιώθεις, να τους ζεις. Κι άμα ζήσεις το διπλανό σου και καταλάβεις τις ανάγκες του, θα δεις που κι η Ζωή θα σου τα φέρει έτσι που θα σε δικαιώσει.
- Χα! Για αυτό λέω εγώ πως τα έχεις τελείως χαμένα! Ποιον έχεις δει εσύ που να τους έχεις κάνει κάποιο καλό και να σου ανταποδώσει; Έναν πες μου! Έναν!
- Κι όμως υπάρχουν άνθρωποι! Αλλά και να μην υπήρχαν... Εσύ να δρας έτσι όπως θέλεις και σου πρέπει! Άμα εσύ θες να κάνεις το καλό και περιμένεις την επόμενη μέρα να ανταμειφθείς γι' αυτό, τί σόι καλό είναι αυτό;
- Ε πώς; Θα δίνω συνέχεια χωρίς να παίρνω; Τί είμαι; Μ@λ@κ@ς είμαι;
- Μαλθακός εννοείς... Δε νομίζω πως το να διαφέρεις από τους γύρω σου είναι θέμα μαλθακότητας. Ίσα-ίσα που αν λάβεις υπόψιν σου το ότι ο περισσότερος κόσμος είναι που δρα λαθεμένα, το πιθανότερο είναι εσύ με αυτή την κίνηση να δεις προκοπή.
- Για να δούμε... Εγώ πάντως δεν πιστεύω τίποτα...
- Άκουσε, γνωρίζεις τη φράση "πίστευε και μη ερεύνα";
- Φυσικά! Γράφεται και στις Γραφές!
- Χμ... Στις Γραφές δε γράφεται πουθενά αυτό. Τέλος πάντων, αν σου έλεγα "πίστευε και ερεύνα"; Θα ερευνούσες;
- Ε τώρα τί να σου πω;
- Σε εμένα τίποτα. Τί να μου πεις εμένα; Σε εσένα να τα πεις!
- Σε εμένα γιατί;
- Γιατί πιο δύσκολος κριτής από τον εαυτό σου δεν υπάρχει!
- Πιο δύσκολος κριτής από το Θεό δεν υπάρχει!
- Ο Θεός ε;
- Και βέβαια ο Θεός!
- Και δε φοβάσαι;
- Τί να φοβηθώ...

Το όνομά μου είναι...

Τό ονομά μου...
Νομίζω πως με λένε Ζωή στη γλώσσα σας...
Δεν είμαι κάτι υλικό, ούτε και κάτι άυλο.
Θα έλεγα μάλλον πως περιφέρομαι μεταξύ του υλικού και του άυλου κόσμου.
Μοιράζομαι, όπως το φως του ήλιου, σε κάθε τί έμψυχο στον κόσμο. Πάραυτα, παρόλο που σχετίζομαι με τόσους ανθρώπους, ζώα και φυτά καθημερινά, ο χαρακτήρας μου παραμένει ακέραιος.

Έχω και μία ανηψιά που τη λένε ζωή. Αυτή είναι μικρή ακόμη και, μεταξύ μας, πάντοτε μικρή θα είναι, με αποτέλεσμα να γράφεται με μικρό γράμμα παρόλο που είναι όνομα.
Δεν ξέρει ακόμη πώς να φέρεται σωστά και δίκαια στους ανθρώπους, αλλά θα έρθει ο καιρός που θα το μάθει κι αυτό. Ίσως μόνο μέχρι να το ξεχάσει, αλλά για κάποιο διάστημα θα το θυμάται.

Προς το παρόν, όμως, είναι αρκετά μεγάλη και ώριμη ώστε να διδάξει στους ανθρώπους την ωριμότητα και κάποια βασικά μαθήματα επιβίωσης. Αυτή βέβαια τη ζωή, την ανηψιά μου, δεν τη γνωρίζουν όλοι οι άνθρωποι. Αυτή τη γνωρίζουν μόνο όσοι δε δύνανται, λόγω προσωπικής τους επιθυμίας, να αντιληφθούν τη δεύτερη έκφανση του εαυτού μου που ακούσει το όνομα Αγάπη.

Έχω κι από εκεί μία ανηψιά με το ίδιο όνομα, πάλι με μικρά γράμματα γραμμένη, που έχει τρεις κόρες που ακούν στα ονόματα φιλική, ερωτική και αρρωστημένη.

Οι άνθρωποι συνηθίζουν να λένε πως "ενός κακού μύρια έπονται", αλλά η αλήθεια είναι πως η Αλήθεια είναι μία και πως αυτόματα οτιδήποτε δεν ανήκει σε αυτή, οφείλει να αποτελεί ψέμα. Και ναι, καλά μαντέψατε: η τρίτη έκφανση του εαυτού μου ακούει στο όνομα Αλήθεια.

Φυσικά, έχω κι έτσι μία τρίτη ανηψιά που ακούει κι αυτή στο όνομα "αλήθεια". Αυτή, όμως, δεν έχει συγκεκριμένο χαρακτήρα. Παραδείγματος χάριν, η ζωή δεν είναι πάντοτε δίκαιη. Η αγάπη μπορεί να είναι φιλική, ερωτική ή αρρωστημένη. Η αλήθεια, όμως... Δεν έχει κάποιον συγκεκριμένο χαρακτήρα. Το μόνο που μπορεί να πει κάποιος γι' αυτήν είναι πως σχεδόν ποτέ δεν είναι η πραγματική αλήθεια αλλά μία "έκφανσή" της: μία ξεφτισμένη έκφανσή της. Γενικώς,η ζωή, η αγάπη και η αλήθεια δεν είναι παρά ξεφτισμένες εκφάνσεις της ψυχής μου, του πνεύματός μου. Πώς ν' αγαπήσει, πώς να νοιαστεί ο άνθρωπος για κάτι ψεύτικο; Πώς να καλυφθεί η ανάγκη του με κάτι περιττό;

Αυτό βλέπει ο άνθρωπος και ούτε εμένα πλησιάζει. Αλλά κάθε θησαυρός έχει σημασία μόνο όταν κοπιάζεις για να τον αποκτήσεις. Ο κόπος του ανθρώπου για να με πλησιάσει βέβαια δεν είναι για να τον παιδέψω αλλά για να τον παιδεύσω.

Όποιος με θέλει στη ζωή του, θα με βρει.
Όποιος ζητήσει την αγάπη μου, θα με έχει.
Όποιος ζητήσει την αλήθεια μου, δε θα τον αφήσω ποτέ ξανά να βαδίσει στο ψέμα.

Το όνομά μου είναι Ζωή.
Το όνομά μου είναι Αγάπη.
Το όνομά μου είναι Αλήθεια.
Το όνομά μου είναι Ιησούς.
Είμαι ο Υϊός του Θεού και σ' αγαπάω!

Εκδήλωση από μένα


Τελικά, ταξιδεύοντας κανείς μπορεί να ανακαλύψει πολύ όμορφα μέρη. Το μόνο που χρειάζεται είναι να δεχτείς την πρόκληση.

Μετά από πολλές προσπάθειες και πολλή υπομονή, η οποία ευτυχώς πολύ σύντομα ανταμείφθηκε από το Θεό, μπορέσαμε επιτέλους να αποκτήσουμε το δικό μας σπίτι, το δικό μας χώρο να στεγάσουμε την αγάπη, να αναπτυχθούμε, να ζήσουμε και να προσκυνήσουμε.

Εγώ όμως ανέκαθεν προτιμούσα να είμαι στο δρόμο, στη φύση, κοντά στο Θεό μου. Όταν ήμουν μικρός προτιμούσα να κάθομαι στο σπίτι παρά να παίζω με τα άλλα παιδιά της ηλικίας μου ποδόσφαιρο. Ήθελα να διαλέγω τους ανθρώπους με τους οποίους θα συναναστρεφόμουν. Αυτούς που αποτελούσαν τον κλοιό γύρω μου. Κι όταν ήμουν μικρός και οι γονείς μου δε με άφηναν να βγαίνω μόνος μου έξω ή τουλάχιστον δε με άφηναν να πάω μόνος όπου ήθελα, δεν είχα αυτό το περιθώριο επιλογής.

Πλέον, μετά τη δουλειά συνεχίζω και απολαμβάνω τη φύση. Λόγω της φύσης της δουλειάς της συντρόφου μου, ταξιδεύουμε σε διάφορα μέρη στην Ελλάδα. Κι εγώ ακολουθώ.

Ο νυχτερινός αέρας, τα αστέρια στον ουρανό (όσα φαίνονται τουλάχιστον με τόσα φώτα), η ηρεμία που διακατέχει την πόλη όταν πέφτει το σκοτάδι και φεύγει ο ήλιος. Όλα αυτά είναι καταστάσεις που δε θα ζούσα αν αυτή τη στιγμή ήμουν στο σπίτι μου.

Είναι ωραίο το σπίτι μου. Αλλά όταν η γυναίκα μου ταξιδεύει, δεν είναι εξίσου ωραίο. Θέλω όταν μπορώ, όποτε μπορώ, να την ακολουθώ στα ταξίδια της. Προτιμώ, βέβαια, μέρη τα οποία δε μοιάζουν με το μέρος που μεγάλωσα. Όχι γιατί δεν είναι ωραίο μέρος. Αλλά είναι μέρος κατάλληλο καθαρά και μόνο για διαβίωση και όχι για ταξίδια.

Τα ταξίδια στο μέρος που μεγάλωσα είναι όμορφα, μαγευτικά και ωραία μόνο όταν τρέχεις μέσα στη νύχτα κόντρα στον άνεμο ή όταν κλείνεις τα μάτια και ταξιδεύεις νοερά. Αλλά αυτά και στη φυλακή μπορείς να τα κάνεις. Όχι στην απομόνωση. Αλλά στη φυλακή σίγουρα.

Αντίθετα, το μέρος όπου τώρα βρίσκομαι είναι ένα από τα ομορφότερα. Τα αυτοκίνητα υπάρχουν αλλά δε με ενοχλούν. Υπάρχουν μόνο και μόνο για να με προστατεύσουν από την αίσθηση της απώλειας και της μοναξιάς που κληροδοτεί η νύχτα στα παιδιά της. Τριγύρω μου υπάρχουν πολλά δένδρα που υποκύπτουν στον άνεμο αλλά και αντιστέκονται σε αυτόν κερδίζοντας έτσι τη μάχη μου και την εμπιστοσύνη μου.

Το πλακόστρωτο έδαφος με τα περίεργα επιμέρους σχήματα, κοιτάζοντάς το από ψηλά, εξάπτει τη φαντασία. Δε σε αφήνει να το κοιτάξεις χωρίς να κοιτάξεις μέχρι εκεί που μπορεί να φτάσει το ανθρώπινο μάτι.

Έπειτα είναι και οι σκιές. Από τον άνεμο που μάχεται με τα δέντρα μέχρι τους ανθρώπους που κυκλοφορούν γύρω μου. Καθώς κάθομαι σε ένα φωτισμένο παγκάκι, όλα δημιουργούν σκιές. Ακόμη και το χέρι μου και το στυλό που κρατώ δημιουργούν σκιές. Μα όπως είπε και κάποιος "αυτός που φέρνει το φως του ήλιου στη ζωή των άλλων, δε μπορεί να το κρατήσει μακριά από τον εαυτό του". Κι αν σκεφτούμε ότι όλοι είμαστε φτιαγμένοι πρωτίστως από φως, θα ήταν δύσκολο να μη βλέπω τις σκιές.

Άλλωστε, διάβασα πρόσφατα μια απάντηση σε όσους, σαν το Νάρκισσο, λατρεύουν το σώμα τους. "Αν είχες δει το σώμα σου πριν την πτώση, τώρα θα έκλαιγες".

Και θαύμασα

Άνοιξα τα μάτια μου... και θαύμασα τη σοφία του Θεού που με κράτησε για μια ακόμη μέρα ζωντανό για να μπορέσω να ζήσω και να αγαπήσω

Κατάφερα να σηκωθώ από το κρεβάτι... και θαύμασα τη σοφία του Θεού που με κράτησε για μια ακόμη μέρα ικανό να κινηθώ

Μπόρεσα να περπατήσω... και θαύμασα το Θεό που δε με άφησε να στενοχωρηθώ με το να βιώσω μια τόσο τεράστια αλλαγή στη ζωή μου

Μπόρεσα να πλύνω το πρόσωπό μου από τα σημάδια της νύχτας... και θαύμασα το Θεό για την προσφορά του σε νερό, σε ύδωρ, ικανό να με ξυπνήσει πιο όμορφα, πιο δροσερά, πιο έντονα 

Ντύθηκα... και θαύμασα το Θεό που χάρισε στους ανθρώπους τα χέρια τους, την εμπειρία τους και τελικά τις βιομηχανίες ρούχων ώστε να μπορούν όλοι να έχουν ένα ρούχο να καλύπτει το σώμα τους, προστατεύοντάς τους από το κρύο.

Βγήκα στο δρόμο και είδα και άλλους ανθρώπους... και θαύμασα το Θεό που φρόντισε να μη νιώθω μοναξιά σε αυτόν τον κόσμο

Είδα κι ανθρώπους αλλοεθνείς στα ίδια ή σε διαφορετικά χρώματα από εμένα... και θαύμασα το Θεό που δε δημιούργησε μόνο τις περιοχές που εξερεύνησα

Περπάτησα και είδα μέσα στον κόσμο ένα μικρό σκύλο και μία μικρή γάτα... και θαύμασα το Θεό και τη σοφία Του που δημιούργησε τόσα διαφορετικά πλάσματα με το δικό τους χαρακτήρα και τις δικές τους παραξενιές για να μπορούν οι άνθρωποι να διαλέγουν το πρότυπό τους ή για να βλέπουν και να φεύγουν, δημιουργώντας το δικό τους χαρακτήρα

Άγγιξα το φλοιό των δέντρων... και αμέσως θαύμασα την τέχνη του Θεού και το ταλέντο Του στη Δημιουργία από τα τόσα διαφορετικά, τα τόσα τραχιά ή επίπεδα

Κοίταξα ψηλά στα δέντρα... και θαύμασα την αγάπη του Θεού για τα ζώα Του που φροντίζει να έχουν ένα σπίτι να κοιμηθούν (τα πουλιά) μέσα στο φύλλωμα των δέντρων που έπλασε με τόση τέχνη

Προσπάθησα να σκαρφαλώσω στο δέντρο και τα πουλιά που είχαν φωλιάσει πέταξαν... και θαύμασα τη σοφία του Θεού που τους προσέφερε τη διαίσθηση να αντιλαμβάνονται τον κίνδυνο, το διαφορετικό, το αλλότριο

Είδα τα πτηνά του ουρανού να πετούν... και θαύμασα τη σοφία του Θεού που τους προσέφερε τα μέσα να πετούν και να προφυλάσσονται από τους κινδύνους αποφεύγοντάς τους ή πέφτοντας πάνω τους με το ράμφος τους αν απειλούνται τα παιδιά τους

Γύρισα στο σπίτι... και θαύμασα τη σοφία του Θεού που μου προσέφερε ένα υλικό μέρος για να μπορώ να ξαποστάζω και να επιστρέφω πάντα

Άναψα το Χριστουγεννιάτικα στολισμένο δέντρο... και θαύμασα τη σοφία του Θεού που μας χάρισε μέσα από εμάς (τους ανθρώπους), τη δύναμη της προσομοίωσης του φωτός, τη δύναμη να πετάξουμε μαζί του, πλάθοντας την κίνησή τους, τη γέννησή και το θάνατό του όποτε επιθυμούμε
Ξύπνησα τη γυναίκα μου... και θαύμασα το Θεό που μου τη χάρισε για να νιώθω ακόμη λιγότερο τη μοναξιά, δημιουργώντας, συζητώντας και παίζοντας μαζί της

Έφτασε η μέρα της εορτής της Γέννησης του Υϊού του Θεού... και θαύμασα το Θεό που μας χάρισε τον Υϊό Του τον μονάκριβο να γεννηθεί με ανθρώπινη σάρκα για να μας δώσει τη δυνατότητα να μπορέσουμε κι εμείς να φτάσουμε στη Βασιλεία του Θεού με την αγάπη μας προς Αυτόν, βοηθώντας μας κι Εκείνος, αγκαλιάζοντάς μας, προσέχοντάς μας μέσα από τους Καρπούς Του

Με της αγάπης τα χείλη

 Μη φοβάσαι και μη σκιάζεσαι
Ν' ακούς και να νοιάζεσαι
Ν' αγαπάς από καρδιάς
Και αγάπη να ζητάς

Δεν είναι απλά τα όνειρα που κάνει κάθε άνθρωπος
Είναι πολύ πολύπλοκα και μπορεί να γίνει άτρωτος
Αρκεί ν' ακολουθήσει τ' αληθινά του «θέλω»
και σε όσους το αξίζουν να βγάλει το καπέλο

Μάντεψε! Είσαι άνθρωπος! Μπορείς να γίνει άτρωτος
Μπορείς να κάνεις θαύματα ή και να μείνεις άπραγος
Μπορείς να ξεχωρίσεις όπου άλλοι αποτύχαν
Μπορείς και να θαυμάσεις όσους σε αυτά πετύχαν

Μπορείς με το μυαλό σου γρήγορα να ταξιδέψεις
από τη μια άκρη του κόσμου στην άλλη ή να πιστέψεις
και να φτάσεις σε μια μέρα από την αμαρτία στην αγιότητα
ή και να κάνεις επιτέλους τα όνειρά σου πραγματικότητα

Γιατί κι ο Ίκαρος κι αν πέταξε με κέρινα φτερά
έζησε ελεύθερος, έστω και για κάποια λεπτά,
γιατί έκανε τα όνειρά του πραγματικότητα
γιατί τα κυνήγησε απρόσκοπτα

Γιατί κι ο Προμηθέας είχε όνειρο να δώσει τη φωτιά
στους ανθρώπους που θεωρούσε πως την αξίζαν πραγματικά
κι ακόμη κι όταν οι θεοί του τον δέσμωσαν στα βουνά
δε μετάνιωσε στιγμή για τα όνειρά του. Πραγματικά!

Γιατί κι η Αγία Αθηνά είχε όνειρο (να)
να θεραπεύει τα παιδιά
να θεραπεύει τους ανθρώπους
όλους όσους το ζητούν με πίστη βαθιά

Και όλοι αυτοί ήταν απλώς άνθρωποι
Ήταν πιστοί, αγαπητοί και δυνατοί στην ψυχή
Ήταν κάποιοι πραγματικοί ενώ άλλοι όχι τόσο πολύ
όμως ένας ακόμη μπορείς να γίνεις κι εσύ!

«Μπορείς να φτιάξεις τα πάντα. Κάθε αρχή! Κάθε τέλος!
Μπορείς να φτιάξεις θάλασσα! Μπορείς να φτιάξεις έλος!
Κάποιοι τα κατάφεραν, κάποιοι τα καταφέρνουν
Ίσως δε θέλουν τη ζωή και όμως βόλτα τα φέρνουν!»

Ήταν και είναι ακόμη η ευκαιρία σ' εσένα
δοσμένη με χέρια απλωμένα
με καρδιά ανοιχτή
και με ψυχή δυνατή

Είναι στο χέρι σου να κάνεις το όνειρο πραγματικότητα
να δώσεις τα φτερά σου στο κακό για λίγο κόντημα
να σβήσεις μια για πάντα μέσα στο σκοτάδι
ή να φωτίσεις με την πίστη σου το πιο σκοτεινό πηγάδι

Γιατί ο κάθε άνθρωπος χρειάζεται μια αγάπη
Χρειάζεται την Εύα ή τον Αδάμ κι όχι απάτη
Και αν είσαι ο εαυτός σου μπορείς να καταφέρεις
τη λέξη «αγαπάω» με καρδιάς χείλη να προφέρεις.

Σκέφτηκα κάτι άλλο

«Ποιος είναι αλήθεια ο Προάγγελος και ποιος ο σκοπός του;»

Με έπιασαν για λίγο οι σκέψεις... Τί θα γινόταν, τί θα συνέβαινε αλήθεια, αν για κάποιο λόγο πήγαινα στη φυλακή; Υποθέτουμε, φυσικά, ότι κάτι τέτοιο θα ήταν νομικά και ουσιαστικά ορθό και θα το άξιζα.

Σκέφτηκα διάφορα. Πίστεψα πως η γυναίκα μου θα συνεχίσει να είναι στο πλάι μου. Δεν ανησύχησα, λοιπόν, μήπως τη χάσω. Ίσως να έχανα τους φίλους μου αλλά κι αυτό δε με τρομοκράτησε.
Σκέφτηκα πως θα μπορούσα να δραπετεύσω από τη φυλακή και να πάω κάπου που δε θα γνωρίζουν ποιος είμαι, για να συνεχίσω τη ζωή μου. Αλλά, έτσι, το έγκλημά μου θα παραγραφεί από τον εαυτό μου, κανείς δε θα μου το προσάψει και δε θα έχω την ευκαιρία να μετανιώσω. Άρα καλύτερα για την ψυχή μου να μη δραπέτευα.

Σκέφτηκα πως οι γονείς μου θα ερχόντουσαν κατά καιρούς να με βλέπουν στο επισκεπτήριο. Ούτε αυτό με τρομοκράτησε. Ίσως, γιατί δε σκέφτηκα και την ηλικιωμένη γιαγιά μου στο επισκεπτήριο μαζί τους να βλέπει την κατάντια μου.

Δε σκέφτηκα τα άτομα με τα οποία θα είμαι μαζί στο κελί. Δε σκέφτηκα τί είδους άνθρωποι θα μπορούσαν να συγκατοικούν στο κελί μου. Γι' αυτό και δεν τρομοκρατήθηκα. Ίσως να το προσπέρασα σκεπτόμενος «άνθρωποι είναι έτσι κι αλλιώς».

Τελικά...
Σκέφτηκα τον Προάγγελο. Και τρομοκρατήθηκα. Γιατί ο Προάγγελος, αυτό το απλό alter ego μου, έχω ως σκοπό να αποτελέσει πρότυπο για τους ανθρώπους. Έχει ως σκοπό το να μεταφέρει μηνύματα αλήθειας ως έχουν. Χωρίς διφορούμενα νοήματα και σημεία. Χωρίς ντροπή. Χωρίς πάθος. Κάτι σαν το «είσαι όμορφη» του Μπουσκάλια που το είπε σε μια γυναίκα γιατί ήθελε το μέσα του να της το πει και μετά εξαφανίστηκε για να μην παρεξηγηθεί η στάση του. Ήταν απλά μια αλήθεια που θεώρησε άδικο να μην τη μοιραστεί με την ενδιαφερόμενη.

Εγώ, όμως, δεν έχω αυτή την ευχέρεια. Διάλεξα ένα ψευδώνυμο και όχι το πραγματικό μου όνομα για να μπορέσω να πλησιάσω ανθρώπους που προηγουμένως με είχαν απορρίψει. Κυρίως σε εφηβική ηλικία που το μυαλό κάθε ανθρώπου δεν είναι πλήρως κατασταλαγμένο.

Άλλωστε, εγώ, σε προφορικό επίπεδο, δεν έχω την ευχέρεια δράσης και την ευστροφία του Μπουσκάλια. Αν κάποιος αρέσκεται στο να μου μιλήσει για τους προβληματισμούς του, να τον ακούσω προσεκτικά και να τον βάλω να σκεφτεί εστιάζοντας και χρησιμοποιώντας τα λόγια του, έχει καλώς. Μ' αυτόν θα έχω και μια πολύ καλή προφορική επικοινωνία. Αν, όμως, κάποιος επιθυμεί αερολογίας και ατοπήματα σε πλαίσια κουτσομπολιού, δε νομίζω πως θα τα καταφέρουμε και πολύ καλά.

Κάποιοι γνωρίζουν τον Προάγγελο καθαρά και μόνο μέσα από τα τραγούδια του. Μουσική, στίχοι, φωνή και αυτό είναι όλο. Τα τραγούδια, όμως, είναι απλώς μια επιθυμία που είχα από πολύ μικρός και τελικά κατάφερα να εκπληρώσω μέσα από τη βοήθεια των φίλων και της τεχνολογίας.

Είναι όπως έγραψαν οι σχεδιαστές του Superman: «Ο Superman ήταν κάτι που ο κόσμος δεν είχε ξαναδεί και οι εχθροί του δεν ήξεραν πώς να αντιμετωπίσουν. Όταν ανακάλυψαν τον κρυπτονίτη, πίστεψαν πως είχαν βρει το τρωτό του σημείο. Κανείς δε μπόρεσε να καταλάβει ότι το τρωτό σημείο, εκεί που πραγματικά υπήρχε ο Superman, ήταν η ίδια η ανθρώπινη καρδιά του...».

Έτσι είναι και με τον Προάγγελο. Πήρε το όνομά του από τις φράσεις που χρησιμοποιούν οι άνθρωποι «προάγγελος ζωής» και «προάγγελος θανάτου». Τον πρώτο όρο τον συνέδεσα με τους ανθρώπους που πράττουν υπέρ του καλού και τον δεύτερο με τους ανθρώπους που πράττουν εναντίον του. Κι αφού κάθε άνθρωπος μπορεί να πράξει το καλό ή το κακό κάθε στιγμή, ανάλογα με τις επιλογές του, το όνομα «προάγγελος» ήταν και είναι το ιδανικότερο για να χαρακτηρίσει και εμένα αλλά και κάθε άνθρωπο αυτής της γης.

Γι' αυτό και προσπαθώ ο Προάγγελος να αναδεικνύει την αγάπη, την υπομονή, τη φιλία, τη δύναμη της ψυχής και του μυαλού μας. Γιατί αυτά είναι τα χαρίσματα που έχει κάθε άνθρωπος μέσα του Κάθε Προάγγελος. Εσύ!

Μικρές οδηγίες ζωής

  1. Κάθησε μόνος-μόνη. Ηρέμησε! Αποκρυστάλλωσε την σκέψη σου!
  2. Σταμάτα να ζεις στο παρελθόν! Προσπάθησε να αφήσεις λίγο πίσω τα όνειρα που είναι απραγματοποίητα!
  3. Άφησε την φαντασία σου ελεύθερη και οραματίσου τους ρεαλιστικούς στόχους σου και ας είναι μακροχρόνιοι!
  4. Μοίρασε τους συγκεκριμένους στόχους σου, κάνε τον προγραμματισμό για την εκπλήρωσή τους και δώσε προτεραιότητες!
  5. Ξύπνησε το μικρό γίγαντα και τη σιδερένια θέληση που κρύβεται μέσα σου! Ανάπτυξε και συγκέντρωσε καθημερινά την αποφασιστικότητα πραγματοποίησης των στόχων σου!
  6. Τοιχοκόλλησε και διάβαζε καθημερινά θετικά μηνύματα και ρητά. Επικαλέσου την βοήθεια αγαπημένων σου προσώπων για να αναπτερωθεί το ηθικό σου!
  7. Να αποφεύγεις τους αρνητικούς και γκρινιάρηδες ανθρώπους. Κάποιοι από αυτούς προσπαθούν να δικαιολογήσουν τις αποτυχίες τους!
  8. Να θυμάσαι ότι είναι πολύ πιό ωφέλιμο για το πνεύμα και την ψυχή σου να προσπαθείς να μάθεις από τους γύρω σου, παρά να σχολιάζεις τις αδυναμίες τους!
  9. Μην επιτρέψεις σε καμία κριτική να σε κάνει να παρεκκλίνεις από την πορεία σου! Ξέχασε την φράση "Τι θα πεί ο κόσμος"! Ο κόσμος έτσι κι αλλιώς δεν κάνει ποτέ θετικά σχόλια!
  10. Τράβα εμπρός με κρίση πάντα τα θέλω του εαυτού σου ξεκινώντας από τώρα! Ξεκίνα τώρα! Όχι αύριο! Κάνε συνεχείς αξιολογήσεις της πορείας σου!
  11. Μην εγκαταλείψεις την προσπάθειά σου ποτέ! Είναι φυσιολογικό να νιώθεις φόβο και ανασφάλεια. Η ανασφάλεια που φέρνει τις προσωρινές υποχωρήσεις είναι το απαραίτητο συστατικό της επιτυχίας! Πρέπει πρώτα να αποτύχεις για να ξαναπροσπαθήσεις και να πετύχεις!
  12. Να θυμάσαι ότι καμία επιτυχία δεν πραγματοποιείται με την πρώτη ή τις πρώτες προσπάθειες! Μάθε πρώτα να χάνεις, μετά μάθε να επιμένεις και τέλος να έχεις σταθερότητα. Όσοι αντέχουν, πάντα πετυχαίνουν!
Πηγή